II SA/Gd 552/08

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Barbara Skrzycka-Pilch po rozpoznaniu w dniu 6 października 2008 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi I. P. o wymierzenie grzywny Radzie Miejskiej z powodu niewykonania wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku z dnia 30 listopada 2006 r. sygn. akt II SA/Gd 561/05 stwierdzającego nieważność uchwały Rady Miasta z dnia 26 czerwca 2001 r. w przedmiocie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego Wejherowo Śródmieście - Część Północna postanawia odrzucić skargę. Wyrokiem 30 listopada 2006 r. sygn. akt II SA/Gd 561/05 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku stwierdził nieważność uchwały Rady Miasta W. z dnia [...] czerwca 2001 r. w przedmiocie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego W. W uzasadnieniu wyroku sąd wskazał, że zaskarżoną uchwałę podjęto bez ponownego rozpatrzenia zarzutów I. P. Pismem z dnia [...] marca 2007 r. I. P. wezwała Radę Miasta W. do wykonania "prawomocnego orzeczenia sądowego (...) poprzez wskazanie w planie miejscowym zagospodarowania przestrzennego dotyczącym ustaleń planistycznych dla działki nr [...] istniejącej na tej nieruchomości zabudowy stałej nie przeznaczonej do likwidacji." Wobec braku odpowiedzi ze strony Rady Miasta oraz Prezydenta W. skarżąca wniosła w dniu [...] czerwca 2008 r. skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego domagając się wymierzenia organowi grzywny w wysokości [...] zł. w trybie art. 154 § 1 i 6 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.). Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Na wstępie wyjaśnić należy, że uprawnienia sądu administracyjnego do kontroli legalności rozstrzygnięć podejmowanych przez organy administracji pozostają w związku z uprawnieniami o charakterze dyscyplinującym i represyjnym, mającymi na celu wymuszanie wykonania przez konkretny organ wyroku sądowego. I. P. domagała się wymierzenia Radzie Miasta W. grzywny za niewykonanie opisanego wyżej wyroku WSA w Gdańsku z dnia 30 listopada 2006 r. na podstawie art. 154 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270, ze zm.), zgodnie z którym w razie niewykonania wyroku uwzględniającego skargę na bezczynność oraz w razie bezczynności organu po wyroku uchylającym lub stwierdzającym nieważność aktu lub czynności strona, po uprzednim pisemnym wezwaniu właściwego organu do wykonania wyroku lub załatwienia sprawy, może wnieść skargę w tym przedmiocie żądając wymierzenia temu organowi grzywny. Przez niewykonanie wyroku należy rozumieć pozostawanie w bezczynności w podjęciu lub kontynuacji postępowania administracyjnego mającego na celu zakończenie sprawy decyzją administracyjną lub w innej formie przewidzianej prawem (por. wyr. NSA z dnia 30 maja 2001 r., II SA 2015/00, niepubl.). Zatem z bezczynnością organu administracji publicznej (po wyroku uchylającym lub stwierdzającym nieważność aktu lub czynności) mamy do czynienia wówczas, gdy organ po wydaniu przez sąd administracyjny prawomocnego wyroku, uwzględniającego skargę na akt lub czynność w zakresie określonym w art. 3 § 2 pkt 1-7 p.p.s.a. i uchylającego lub stwierdzającego nieważność zaskarżonego aktu lub czynności, nie wydał właściwego aktu (lub nie dokonał stosownej czynności) w powtórnym postępowaniu prowadzonym w wykonaniu wyroku sądu, w terminach prawem określonych. Warunkiem dopuszczalności wniesienia skargi jest uprzednie pisemne wezwanie właściwego organu do wykonania wyroku lub załatwienia sprawy. W okolicznościach niniejszej sprawy niewątpliwie warunek powyższy został spełniony. Jednocześnie, w związku z treścią przytoczonego wyżej przepisu należy wskazać, że jeżeli ustawodawca nie przewidział terminów do wydania stosownego aktu, nie można zarzucić organowi, że pozostaje w bezczynności po wyroku sądu administracyjnego, uzasadniającej skargę z żądaniem wymierzenia grzywy na podstawie art. 154 § 1 p.p.s.a. Podkreślenia wymaga bowiem, że nie można rozciągać mocy obowiązującej przepisów Kodeksu postępowania administracyjnego, w zakresie określającym terminy załatwiania spraw, na wszystkie akty lub czynności wymienione w art. 3 § 2 pkt 1-7 p.p.s.a. Rada miasta przy podjęciu uchwały w sprawie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, będącego aktem prawa miejscowego, nie jest związana terminami określonymi w procedurze administracyjnej, przewidzianymi dla załatwienia indywidualnej sprawy administracyjnej. Wyeliminowanie z obrotu prawnego opisanym wyżej wyrokiem sądu administracyjnego przedmiotowej uchwały Rady Miasta W., rodzi jedynie obowiązek ponownego podjęcia uchwały w przedmiocie planu miejscowego, po ponowieniu lub bez ponawiania procedury planistycznej. Ponadto wskazać należy, że Sąd podziela poglądy wyrażone w doktrynie prawniczej, że z przepisów ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym można wyprowadzić wniosek, iż organy gminy mają swobodę w zakresie prawotwórstwa planistycznego, a także mogą zastąpić akt normatywny o powszechnej mocy obowiązującej jakim jest miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego, aktem indywidualnym i konkretnym - decyzją administracyjną (o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu). (por. T. Bąkowski, Ustawa o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Komentarz, do art. 14, Zakamycze, 2004). W toku prac planistycznych rada miasta, poprzez podjęcie uchwały zmieniającej uchwalę o przystąpieniu do sporządzania miejscowego planu, może w miarę potrzeby dokonywać zmian co do obszaru objętego przyszłym planem, a nawet, jeżeli uzna to za konieczne, przerwać procedurę planistyczną i wycofać się z inicjatywy planistycznej (por. Ustawa o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Komentarz pod red. prof. Z. Niewiadomskiego, Wydawnictwo C,H.Beck Warszawa 2004, str. 147). W tym kontekście należy stwierdzić, że nie można przypisać Radzie Miasta W. "bezczynności" w wykonaniu opisanego wyżej wyroku WSA w Gdańsku stwierdzającego nieważność uchwały w przedmiocie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, a tym samym żądanie zgłoszone przez skarżących wymierzenia grzywny Radzie Miasta W. w okolicznościach niniejszej sprawy nie mieści się w dyspozycji art. 154 § 1 p.p.s.a. Stosownie do treści art. 58 § 1 pkt 6 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), sąd odrzuca skargę, jeżeli z innych przyczyn wniesienie skargi jest niedopuszczalne. Niedopuszczalne jest wniesienie skargi w zakresie nieprzewidzianym przez ustawę. Mając na uwadze, że w tej sytuacji ustawa nie przewiduje środków zaskarżenia Wojewódzki Sąd Administracyjny w myśl przepisu art. 58 § 1 pkt 6 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi skargę jako niedopuszczalną odrzucił.