II SA/Gd 557/16

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Dorota Jadwiszczok (spr.) Sędziowie: WSA Mariola Jaroszewska WSA Dariusz Kurkiewicz po rozpoznaniu w dniu 12 kwietnia 2016 r. w Gdańsku w trybie uproszczonym na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi D. K., A. K. i J. K. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia 18 sierpnia 2016 r., nr [...] w sprawie egzekucji obowiązków o charakterze niepieniężnym w sprawie usunięcia odpadów oddala skargę. Będąca przedmiotem niniejszej sprawy skarga D. K., A. K. i J. K. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia 18 sierpnia 2016 r., nr SKO [..], wniesiona została w następujących okolicznościach faktycznych i prawnych sprawy: Prezydent Miasta decyzją z dnia 7 kwietnia 2010 r., nr [..], wydaną na podstawie art. 34 w zw. z art. 3 ust. 3 pkt 13 ustawy z dnia 27 kwietnia 2001 r. o odpadach (Dz.U. z 2007 r., Nr 39, poz. 251 ze zm.), nakazał współwłaścicielom nieruchomości położonej w G. przy ul. H. (działka nr [..], KM [..], obręb G.): 1. usunięcie odpadów porzuconych na tej nieruchomości w terminie 14 dni od daty otrzymania decyzji; 2. wykonanie decyzji poprzez: a) zebranie odpadów znajdujących się na terenie ww. nieruchomości oraz przekazanie ich podmiotowi posiadającemu zezwolenie Prezydenta Miasta na odbiór odpadów komunalnych; b) przedstawienie organowi dokumentów poświadczających przekazanie odpadów podmiotowi wskazanemu w punkcie 2a. Samorządowe Kolegium Odwoławcze, decyzją z dnia 19 października 2010 r., nr [..], uchyliło decyzję Prezydenta Miasta z dnia 7 kwietnia 2010 r. w pkt 1 w części dotyczącej terminu wykonania nałożonego obowiązku. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku, wyrokiem z dnia 27 lipca 2011 r. sygn. akt II SA/Gd 961/10, oddalił skargę na tę decyzję, a Naczelny Sąd Administracyjny, wyrokiem z dnia 26 września 2013 r. sygn. akt II OSK 330/12, oddalił skargę kasacyjną wniesioną od wyroku Sądu I instancji. Po ustaleniu podczas wizji lokalnej przeprowadzonej w dniu 5 marca 2014 r., że obowiązek nałożony decyzją z dnia 7 kwietnia 2010 r. nie został wykonany, Prezydent Miasta wystosował w dniu 24 kwietnia 2014 r. do współwłaścicieli działki nr [..] w G. (po regulacji oznaczonej nr [..] i [..]) upomnienie zawierające wezwanie do wykonania obowiązku w terminie 7 dni od dnia doręczenia upomnienia pod rygorem wszczęcia postępowania egzekucyjnego i zastosowania środka egzekucyjnego w postaci wykonania zastępczego. Z uwagi na dalsze niewykonanie przez zobowiązanych nałożonego na nich obowiązku, Prezydent Miasta w dniu 12 czerwca 2014 r. wystawił tytuły wykonawcze na: D. L., E. J. – Ł., K. J. – D., J. K., M. J., A. K., T. J. i D. K. Jednocześnie Prezydent Miasta, postanowieniem z dnia 12 czerwca 2014 r., orzekł o zastosowaniu wobec: J. K., A. K., D. K., M. J., T. J., D. L., E. J.– Ł. oraz K.J. – D. środka egzekucyjnego w postaci wykonania zastępczego. Postanowienie to zostało jednakże uchylone mocą postawienia Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia 9 września 2014 r., a sprawa została przekazana do ponownego rozpatrzenia. Postanowieniami z dnia 19 września 2014 r., Prezydent Miasta odmówił uwzględnienia zarzutów wniesionych przez J. K., M. J. i D. L. do wystawionego w sprawie tytułu wykonawczego. Samorządowe Kolegium Odwoławcze postanowieniem z dnia 16 grudnia 2014 r., nr SKO [..], wydanym po rozpatrzeniu zażalenia M. J., utrzymało w mocy postanowienie Prezydenta Miasta z dnia 19 września 2014 r., a postanowieniem z dnia 16 grudnia 2014 r. nr SKO [..] stwierdziło uchybienie przez J. K. terminu do złożenia zażalenia na postanowienie Prezydenta Miasta z dnia 19 września 2014 r. Następnie Prezydent Miasta, postanowieniem z dnia 9 marca 2016 r. nr [..], wydanym na podstawie art. 20 § 1 pkt 2, art. 22 § 5 pkt 2, art. 127, art. 128 § 1 i 1a oraz art. 64a § 1 pkt 2 lit. a ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (Dz.U. z 2014 r., poz. 1619 ze zm.), orzekł o wykonaniu za zobowiązanych współwłaścicieli nieruchomości położonej w G. przy ul. H. stanowiącej działki nr [..] i [..], w ramach wykonania zastępczego, obowiązku określonego w tytule wykonawczym z dnia 12 czerwca 2014 r., wskazując przybliżoną wysokość kosztów wykonania zastępczego na 20 000 zł. Uzasadniając wydane postanowienie Prezydent wskazał, że wykonanie zastępcze jest to, obok grzywny w celu przymuszenia, jedyny, przepisany prawem środek pozwalający skutecznie wyegzekwować wykonanie decyzji nakazującej usunięcie odpadów z nieruchomości. W okolicznościach przedmiotowej sprawy wybór środka przymusu w postaci wykonania zastępczego, jako najbardziej efektywnego i niosącego za sobą najmniejsze dolegliwości dla zobowiązanego, jest w pełni uzasadniony. Zobowiązani nie podjęli się samodzielnie obowiązku usunięcia odpadów zgromadzonych na nieruchomości. Zarówno bowiem na etapie postępowania administracyjnego, jak i egzekucyjnego zobowiązani w pismach kierowanych do organów administracji wielokrotnie dawali do zrozumienia, że nie poczuwają się do obowiązku utrzymywania czystości na terenie swojej nieruchomości oraz, że zgromadzonych na niej odpadów nie usuną pomimo nakazu określonego w decyzji z dnia 7 kwietnia 2010 r. Brak woli wykonania decyzji nakazującej usunięcie odpadów ujawnia się także w licznych, wnoszonych do organu II instancji i sądów administracyjnych środkach odwoławczych od aktów administracyjnych wydawanych w przedmiotowej sprawie przez Prezydenta Miasta, które, jak wynika z treści rozstrzygnięć w przedmiocie tych środków, służą raczej obstrukcji postępowania aniżeli celowej obronie praw zobowiązanych. Zastosowanie grzywny w celu przymuszenia byłoby w tej sytuacji niczym innym jak niecelowym nałożeniem na zobowiązanych dodatkowych ciężarów finansowych. Na postanowienie Prezydenta Miast zażalenia wniosła D. K. oraz D. L. podnosząc, że działki nr [..] i [..], na których postanowiono zastosować środek egzekucyjny, nie są ich własnością. Zaskarżonym w niniejszej sprawie postanowieniem z dnia 18 sierpnia 2016 r., wydanym na podstawie przepisów ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (Dz.U. z 2016 r., poz. 559 ze zm.), Samorządowe Kolegium Odwoławcze utrzymało w mocy postanowienie Prezydenta Miasta z dnia 9 marca 2016 r. Uzasadniając wydane rozstrzygnięcie Kolegium wskazało, że w niniejszej sprawie Prezydent Miasta, będąc jednocześnie wierzycielem i organem egzekucyjnym, po skierowaniu do zobowiązanych upomnień, orzekł o zastosowaniu wykonania zastępczego obowiązku nałożonego decyzją z dnia 7 kwietnia 2010 r. nakazującą usunięcie odpadów z nieruchomości położonej w G., a oznaczonej w 2010 r. jako działka nr [..]. Kolegium wskazało przy tym, że prawidłowo w kontrolowanej decyzji Prezydent wskazał aktualną numerację działki, której dotyczyła decyzja z dnia 7 kwietnia 2010 r. Egzekucji podlega bowiem obowiązek usunięcia odpadów wyłącznie z działki nr [..] i to niezależnie od ewentualnych zmian numerów ewidencyjnych tej działki. Prezydent, w pismach przekazanych do Kolegium, wyjaśnił ponadto, że działki nr [..] i [..] stanowiły uprzednio działkę nr [..], na dowód czego dołączył zawiadomienie o zmianach danych ewidencji gruntów z dnia 30 maja 2011 r. Z dokumentów geodezyjnych wynika bowiem, że działka nr [..] w 2010 r. (o pow. 1,2474 ha) uległa następnie podziałowi na działkę nr [..] (o pow. 1,1242 ha) oraz na działkę nr [..] (o pow. 0,1232 ha) a od dnia 9 listopada 2015 r. nastąpiła zmiana numerów geodezyjnych działki nr [..] na nr [..] a działki nr [..] na nr [..]. Kolegium zwróciło uwagę, że choć Prezydent w uzasadnieniu kontrolowanego postanowienia powinien był wyjaśnić historię zmiany numeracji działek geodezyjnych i powinien był doręczyć stronom postępowania zawiadomienie o zmianach danych w ewidencji gruntów to wszelka dokumentacja geodezyjna ich nieruchomości jest jawna i strony mogą się z nią zapoznać w Wydziale Gospodarki Nieruchomościami i Geodezji Urzędu Miasta. Kolegium wskazało ponadto, że w kontrolowanym postanowieniu Prezydent przedstawił argumenty przemawiające za zastosowaniem wykonania zastępczego, które są racjonalne i logiczne. Skoro zobowiązani nie wykazują woli posprzątania działek stanowiących ich własność, stwierdzając, że nie usuną odpadów, zasadnym jest zastosowanie środka egzekucyjnego w postaci wykonania zastępczego. Zastosowanie grzywny w celu przymuszenia w przypadku jednoznacznych wypowiedzi wskazujących na niewykonanie obowiązku usunięcia odpadów byłoby nieskuteczne. Postanowienie Prezydenta zawiera przybliżoną kwotę wykonania zastępczego. Kolegium uznało również, że do dnia wydania postanowienia wszystkie odpady nie zostały usunięte z działek nr [..] i [..]. Kolegium wyjaśniło, że w piśmie z dnia 5 sierpnia 2016 r. uzyskało od Prezydenta Miasta informację, że do dnia wysłania tego pisma usunięto część odpadów wskazanych w decyzji z dnia 7 kwietnia 2010 r,. a do usunięcia pozostały odpady budowlane (gruz, części pokrycia dachowego wykonane z azbestu). Odwołujący się nie przedstawili zaś żadnych dowodów potwierdzających fakt usunięcia tych odpadów. We wniesionej do Sądu skardze skarżący podnieśli, że zaskarżone postanowienie Kolegium wydane zostało z rażącym naruszenie prawa polegającym na zignorowaniu prawa strony do informacji i uczestnictwa w postępowaniu administracyjnym. W ocenie skarżących orzekające w sprawie organy unikają przedstawienia im dokumentów obrazujących zmianę numerów ewidencyjnych działek, a mając wiedzę, że zastosowany środek egzekucyjny dotyczy ich nieruchomości zgłosiliby zarzuty do postanowienia. Ponadto, jak wskazali skarżący, nie istnieją wypowiedzi, w których odmawiają usunięcia odpadów, a informacja przesłana do Urzędu o posprzątaniu nieruchomości w bieżącym roku nie jest związana z decyzją z 2010 r. W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze wniosło o jej oddalenie, w pełni podtrzymując stanowisko i argumentację przedstawioną w uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia. W piśmie z dnia 1 marca 2017 r. pełnomocnik skarżących podtrzymał wniesioną skargę, zarzucając, że zaskarżone postanowienie wydane zostało: - z rażącym naruszeniem prawa poprzez nienależyte informowanie stron o zmianie oznaczenia ewidencyjnego działek; - pomimo, że było niewykonalne w dniu jego wydania i wciąż jest niewykonalne; - z naruszeniem art. 9 k.p.a. poprzez nienależyte i niewyczerpujące informowanie stron postępowania o etapach zmiany oznaczenia działek przez co skarżący nie mieli pewności co do tego czy wydane postanowienie dotyczy ich nieruchomości; - z naruszeniem art. 107 k.p.a. poprzez: niewskazanie uzasadnienia prawnego i faktycznego odnośnie oznaczenia ewidencyjnego działek w wydanym postanowieniu oraz uzasadnienie wyboru środka egzekucyjnego w sposób rażąco niewłaściwy tj. wskazanie, że korzystanie przez strony z prawa do zaskarżenia aktów administracyjnych wskazuje na brak woli wykonania obowiązku usunięcia odpadów; - z naruszeniem art. 8 k.p.a. poprzez wskazanie w decyzji Prezydenta Miasta, że korzystanie przez strony z prawa do zaskarżania aktów administracyjnych może mieć wpływ na decyzje podjęte na innym etapie postępowania. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku zważył, co następuje: Kontrolowane postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia 18 sierpnia 2016 r. jak i poprzedzające je postanowienie Prezydenta Miasta z dnia 9 marca 2016 r. są zgodne z prawem. Postanowienia te wydane zostały na podstawie przepisów ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (Dz.U. z 2016 r., poz. 599 ze zm.) z uwagi na niewykonanie przez zobowiązanych decyzji Prezydenta Miasta z dnia 7 kwietnia 2010 r. nakazującej im usunięcie odpadów z terenu działki nr [..] położonej w G. przy ul. H. Zauważyć na wstępie należy, że organy administracji w postępowaniu egzekucyjnym nie mają żadnych możliwości badania zasadności i wymagalności obowiązku objętego tytułem wykonawczym, co wprost wynika z art. 29 § 1 ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji, który stanowi, że organ egzekucyjny bada z urzędu dopuszczalność egzekucji administracyjnej; organ ten nie jest natomiast uprawniony do badania zasadności i wymagalności obowiązku objętego tytułem wykonawczym. Na tle zgromadzonego w aktach sprawy materiału dowodowego nie budzi zaś wątpliwości Sądu niewykonanie przez zobowiązanych obowiązku usunięcia odpadów z działki oznaczonej w decyzji Prezydenta Miasta z dnia 7 kwietnia 2010 r. jako działka nr [..]. Skarżący ponadto nie zaprzeczają tej okoliczności. Postępowanie egzekucyjne w rozpoznawanej sprawie zainicjował z urzędu Prezydent Miasta, wystawiając w dniu 12 czerwca 2014 r., tytuł wykonawczy, w którym organ egzekucyjny (będący jednocześnie wierzycielem) zobowiązał współwłaścicieli działki nr [..] i [..] do wykonania w trybie postępowania egzekucyjnego w administracji obowiązku wynikającego z decyzji Prezydenta Miasta z dnia 7 kwietnia 2010 r. nakazującej usunięcie odpadów. Tytuł wykonawczy stanowi zaś podstawę wszczęcia i prowadzenia egzekucji i podlega wystawieniu przez wierzyciela zgodnie z treścią art. 26 § 1 ustawy o postepowaniu egzekucyjnym w administracji, który stanowi, że organ egzekucyjny wszczyna egzekucję administracyjną na wniosek wierzyciela i na podstawie wystawionego przez niego tytułu wykonawczego, sporządzonego według ustalonego wzoru. Tytuł wykonawczy wystawiony został z kolei po uprzednim doręczeniu zobowiązanym upomnienia zawierającego wezwanie do wykonania obowiązku z zagrożeniem skierowania sprawy na drogę postępowania egzekucyjnego. Organy zasadnie przyjęły, iż zastosowanie w niniejszej sprawie środka egzekucyjnego w postaci wykonania zastępczego było w okolicznościach przedmiotowej sprawy jedynym efektywnym środkiem prowadzącym bezpośrednio do zastępczego wykonania obowiązku usunięcia odpadów. Istotą postępowania egzekucyjnego w administracji jest doprowadzenie do realizacji przez zobowiązanego jego obowiązków określonych w tytule wykonawczym. Dokonując wyboru właściwego środka egzekucyjnego w okolicznościach danej sprawy, organ egzekucyjny powinien kierować się zasadami postępowania egzekucyjnego wyrażonymi między innymi w art. 7 § 2 ustawy, zgodnie z którym organ egzekucyjny stosuje środki egzekucyjne, które prowadzą bezpośrednio do wykonania obowiązku, a spośród kilku takich środków - środki najmniej uciążliwe dla zobowiązanego. W będącym przedmiotem rozpoznawanej sprawy postępowaniu dotyczącym usunięcia odpadów z nieruchomości możliwe było zastosowanie jedynie dwóch środków wymienionych w art. 1a pkt 12 lit. b ustawy, tj. grzywny w celu przymuszenia i wykonania zastępczego. Należy podkreślić, że z regulacji prawnej zawartej w art. 7 § 2 nie wynika, że w sytuacji gdy organ egzekucyjny w sprawie dotyczącej wykonania tzw. obowiązku zastępowalnego ma do wyboru grzywnę w celu przymuszenia lub wykonanie zastępcze, powinien wybrać grzywnę w celu przymuszenia. Niewątpliwie wykonanie zastępcze obowiązku wynikającego z ostatecznej decyzji administracyjnej jest surowym środkiem egzekucyjnym zmierzającym do wykonania danej decyzji, a więc zmierzającym do respektowania prawa. Zastosowanie tego środka winno nastąpić wtedy, gdy inne środki egzekucyjne nie odnoszą skutku, a zarazem dany obowiązek może być wykonany przez inną osobę niż zobowiązanego. Wynika to wprost z art. 127 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji, zgodnie z którym wykonanie zastępcze stosuje się, gdy egzekucja dotyczy obowiązku wykonania czynności, którą można zlecić innej osobie do wykonania za zobowiązanego i na jego koszt. Natomiast stosownie do treści art. 119 § 1, który przewiduje, że grzywnę w celu przymuszenia nakłada się, gdy egzekucja dotyczy spełnienia przez zobowiązanego obowiązku znoszenia lub zaniechania albo obowiązku wykonania czynności, a w szczególności czynności, której z powodu jej charakteru nie może spełnić inna osoba za zobowiązanego. Przepis § 2 tego artykułu stanowi natomiast, że grzywnę nakłada się również, jeżeli nie jest celowe zastosowanie innego środka egzekucji obowiązków o charakterze niepieniężnym Powyższe regulacje wskazują na to, że przy egzekucji dotyczącej obowiązku usunięcia odpadów, zasadniczo w pierwszej kolejności należy stosować grzywnę w celu przymuszenia. Odwrotna sytuacja, w której w pierwszej kolejności zastosowanie znajdzie wykonanie zastępcze (skutkiem czego wykluczone będzie zastosowanie grzywny w celu przymuszenia) powinna mieć miejsce wyjątkowo, np. kiedy to grzywna w celu przymuszenia z jakichś oczywistych względów nie może doprowadzić do wykonania obowiązku przez zobowiązanego (tak: Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 24 listopada 2015 r., sygn. akt II OSK 705/14, dostępny na wskazanej wyżej stronie internetowej). W rozpatrywanej sprawie orzekające organy przeprowadziły prawidłową analizę zgromadzonego materiału dowodowego i wskazały właściwą argumentację wykazującą, że nałożenie na zobowiązanych grzywny w celu przymuszenia nie doprowadzi do wykonania obowiązku określonego w tytule wykonawczym a wykonanie zastępcze będzie stanowiło środek najbardziej efektywny. Obowiązek usunięcia odpadów został nałożony decyzją z dnia 7 kwietnia 2010 r., która stała się ostateczna z dniem 26 września 2013 r. Pomimo upływu długiego okresu zobowiązani nie podjęli skutecznych czynności zmierzających do jego wykonania, a w notatce służbowej sporządzonej przez pracownika Referatu Gospodarki Odpadami w dniu 21 maja 2014 r. napisano, że "J. K. zaznaczył, że nie zamierza wykonać obowiązku polegającego na usunięciu odpadów z przedmiotowej działki". Ponadto, samo postępowanie egzekucyjne prowadzone jest od dnia 12 czerwca 2014 r. i nie doprowadziło do wykonania obowiązku usunięcia wszystkich odpadów, co potwierdza znajdująca się w aktach sprawy dokumentacja fotograficzna. Efektywność prowadzonej egzekucji jest zatem w stanie zapewnić w realiach niniejszej sprawy jedynie wykonanie zastępcze. Wskazać bowiem należy, że przepisy ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji w art. 7 § 2 statuują jedną z zasad tego postępowania – stosowania środków prowadzących bezpośrednio do wykonania obowiązku. Z zasady tej wynika obowiązek badania, który ze środków egzekucyjnych prowadzi bezpośrednio do celu egzekucji. Jak wynika z utrwalonych poglądów w judykaturze nie wyodrębnia się tej zasady wprost w przepisach, lecz uznaje się w literaturze, jako główną zasadę postępowania egzekucyjnego. Jeżeli więc organ egzekucyjny ma do wyboru grzywnę w celu przymuszenia lub wykonanie zastępcze w ramach wykonania obowiązku usunięcia odpadów, powinien wybrać wykonanie zastępcze, gdyż ono prowadzi bezpośrednio do realizacji obowiązku (por. R. Hauser, Z. Leoński, A. Skoczylas, Postępowanie egzekucyjne w administracji. Komentarz, C.H. Beck Warszawa 2005, s. 46). Pogląd powyższy podzielany jest przez skład orzekający w tej sprawie. Podstawową bowiem przesłanką przy wyborze środka egzekucyjnego jest cel egzekucji, tj. dążenie do wykonania w trybie przymusowym obowiązku, który ciąży na zobowiązanym. Trzeba również mieć na względzie, że zgodnie z zasadą wyrażoną w art. 6 ustawy, prawnym obowiązkiem wierzyciela, w sytuacji uchylania się zobowiązanego od wykonania obowiązku, jest podjęcie odpowiednich kroków w celu wszczęcia egzekucji. Tym samym, mając powyższe na uwadze, organy orzekające zobowiązane były do wyboru w zaistniałej sytuacji faktycznej i prawnej właśnie wykonania zastępczego. Jako prawidłowe Sąd uznał przy tym określenie w kontrolowanych postanowieniach, że dotyczą one współwłaścicieli nieruchomości położonej w G.przy ul. H. tj. działki nr [..] i [..], obręb C. Przede wszystkim, z uzasadnień wydanych postanowień bezsprzecznie wynika, że dotyczą one egzekucji obowiązku wynikającego z decyzji Prezydenta Miasta z dnia 7 kwietnia 2010 r. nałożonego ówcześnie na współwłaścicieli działki nr [..] położnej w G. przy ul. H., a zaistniała w toku postępowania egzekucyjnego zmiana numeracji działek musiała zostać uwzględniona. Orzekające w sprawie organy, zgromadziły przy tym w aktach sprawy, dokumenty potwierdzające zmianę numeracji działki nr [..] na nr [..] i [..]. Zmiana numeracji działki objętej decyzją nakazującą usunięcie z niej odpadów nie powoduje ustania obowiązku nią nałożonego. Takie rozumowanie prowadziłoby do niedopuszczalnej konsekwencji w postaci uchylenia się przez zobowiązanego od wykonania nałożonego decyzją organu administracji obowiązku i tym samym zniweczenia funkcjonowania systemu prawnego, który powinien cechować się spójnością i skutecznością. Z powyższych względów, oceniając kontrolowane postanowienia w świetle materiału dowodowego zgromadzonego w niniejszej sprawie, po rozważeniu podniesionych przez skarżących zarzutów, Sąd uznał, że nie dają one podstaw do postawienia organowi odwoławczemu zarzutu naruszenia prawa i podważenia legalności wydanego w sprawie postanowienia, bowiem w rozpoznawanej sprawie, Kolegium wydając zaskarżone postanowienie, dokonało merytorycznego rozpatrzenia sprawy i wszechstronnej analizy zebranego w sprawie materiału dowodowego, a wnioski z niej wypływające znalazły odzwierciedlenie w szczegółowym uzasadnieniu kwestionowanego postanowienia, które spełnia wszelkie wymogi określone w art. 107 § 1 i § 3 k.p.a. Z powyższych względów, na podstawie art. 151 ustawy dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2016 r., poz. 718 ze zm.), Sąd oddalił wniesioną w niniejszej sprawie skargę.