II SA/Gd 567/15

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie: Przewodniczący: Sędzia WSA Katarzyna Krzysztofowicz po rozpoznaniu w dniu 5 lutego 2016 r. na posiedzeniu niejawnym sprzeciwu K. J. od postanowienia referendarza sądowego Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku z dnia 18 grudnia 2015 r., sygn. akt II SA/Gd 567/15 w sprawie ze skargi K. J. na decyzję Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia 21 lipca 2015 r., nr [...] postanawia: utrzymać w mocy zaskarżone postanowienie. Zaskarżonym postanowieniem, wydanym na podstawie art. 246 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.) referendarz sądowy Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku przyznał wnioskodawcy prawo pomocy w zakresie całkowitym przez zwolnienie od kosztów sądowych i ustanowienie adwokata. Jak wynika z uzasadnienia zaskarżonego postanowienia K. J. zwrócił się, we wniosku złożonym na urzędowym formularzu w dniu 14 grudnia 2015 r., o przyznanie prawa pomocy w zakresie całkowitym przez zwolnienie od kosztów sądowych i ustanowienie adwokata. Referendarz sądowy ustalił, na podstawie złożonego oświadczenia o stanie rodzinnym, majątku i dochodach wnioskodawcy, że prowadzi on samodzielne gospodarstwo domowe, otrzymuje świadczenie rentowe w wysokości 751,21 zł miesięcznie. Mieszka w mieszkaniu o powierzchni 30 m2, stałe jego wydatki to koszty leków i leczenia w kwocie do 300 zł miesięcznie. Mieszkanie ogrzewa na zmianę prądem i gazem, rachunki są wysokie. Referendarz wskazał też, że wnioskodawca często przesuwa terminy płatności, żeby w ogóle móc zapłacić za media, oraz że nie posiada znaczącego majątku ani żadnych oszczędności. Referendarz sądowy, powołując się na art. 246 § 1 pkt 1 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, zgodnie z którym przyznanie prawa pomocy osobie fizycznej w zakresie całkowitym następuje, gdy osoba ta wykaże, że nie jest w stanie ponieść jakichkolwiek kosztów postępowania, uznał, że wniosek skarżącego zasługuje na uwzględnienie. Ocenę swą referendarz sądowy oparł na zawartych we wniosku danych odzwierciedlających aktualną sytuację majątkową i dochodową wnioskodawcy: fakt niskich dochodów i wysokie stałe wydatki, brak oszczędności i znaczącego majątku oraz stan zdrowia. Z tych względów uznał, że wnioskodawca nie jest w stanie ponieść jakichkolwiek kosztów postępowania związanych z niniejszą sprawą, w tym zwłaszcza kosztów związanych z ustanowieniem adwokata z wyboru. Tym samym spełnia on ustawowe przesłanki przyznania prawa pomocy w tym zakresie. K. J., w ustawowym terminie, złożył sprzeciw od ww. postanowienia referendarza sądowego z dnia 18 grudnia 2015 r. Jak wynika z jego treści wnioskodawca kwestionuje błędne ustalenia referendarza sądowego, że wnioskodawca wydaje na leki 300 zł miesięcznie, podczas gdy z przedłożonych faktur wynika, że miesięcznie wydaje na ten cel około 100 zł. Kwestionuje on także ustalenie, że mieszkanie swoje ogrzewa na przemian prądem i gazem, podczas gdy w rzeczywistości mieszkanie ogrzewa prądem i gazem jednocześnie. Rozpoznając sprzeciw Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Sprzeciw nie zawiera usprawiedliwionych podstaw. W ocenie Sądu referendarz sądowy prawidłowo stwierdził, że wnioskodawca wykazał, iż nie jest w stanie ponieść jakichkolwiek kosztów postępowania. Trafnie zatem, rozpatrując wniosek o przyznanie prawa pomocy w zakresie całkowitym, referendarz sądowy - oceniając sytuację wnioskodawcy, uznał zasadność wniosku w całości, przyznając prawo pomocy w zakresie zwolnienia od kosztów sadowych oraz poprzez ustanowienie adwokata. Trzeba zwrócić uwagę, że zgodnie z art. 246 § 1 pkt 1 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi przyznanie prawa pomocy w zakresie całkowitym, o co ubiegała się strona niniejszego postępowania, przysługuje, gdy wykaże ona, że nie jest w stanie ponieść jakichkolwiek kosztów postępowania. Oznacza to obowiązek jednoznacznego wykazania przez wnioskodawcę swojej sytuacji majątkowej. W ocenie Sądu wnioskodawca, przedstawiając swoją sytuację majątkową, rodzinną i zarobkową wykazał w sposób wystarczający zasadność wniosku. Analizując stan faktyczny niniejszej sprawy Sąd stwierdza, że prawidłowe jest stanowisko referendarza ustalające wysokość dochodu wnioskodawcy ze świadczenia rentowego w kwocie 751,31 zł oraz samodzielne prowadzenie gospodarstwa domowego. Prawidłowo również referendarz sądowy ustalił, że wnioskodawca mieszka w mieszkaniu o powierzchni 30 m2, nie posiada znacznego majątku ani oszczędności, zaś ponoszone wydatki - związane z utrzymaniem mieszkania są wysokie, co jest przyczyną przesuwania terminów płatności przez wnioskodawcę. Niedokładne ustalenia referendarza sądowego w zakresie wysokości ponoszonych przez wnioskodawcę stałych wydatków na leki (ok. 100 zł a nie 300 zł miesięcznie) oraz w zakresie sposobu ogrzewania mieszkania (jednocześnie prądem i gazem, a nie na zmianę), na które zwrócił uwagę wnioskodawca w sprzeciwie, a które znajdują potwierdzenie w złożonych oświadczeniach i fakturach dołączonych do wniosku, nie miały wpływu na prawidłowość rozstrzygnięcia zawartego w zaskarżonym postanowieniu. Również bowiem w okolicznościach, gdy wydatki wnioskodawcy na leki są niższe niż przyjął to referendarz sądowy, to jego sytuacja materialna jest na tyle trudna, że nie jest on w stanie ponieść jakichkolwiek kosztów postępowania. Natomiast ogrzewanie mieszkania jednocześnie przy użyciu prądu i gazu dodatkowo potwierdza, że koszty z tym związane są wyższe, niż w przypadku korzystania z tych źródeł grzewczych na zmianę. W konsekwencji wnioskodawca spełnia przesłanki do udzielenia mu prawa pomocy w zakresie całkowitym. Z tych przyczyn zaskarżone postanowienie referendarza sądowego z dnia 18 grudnia 2015 r. odpowiada prawu. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku rozpatrzył sprzeciw zgodnie z art. 260 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, w brzmieniu ustalonym ustawą z dnia 9 kwietnia 2015 r. o zmianie ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2015 r., poz. 658), obowiązującym w sprawach postępowań wszczętych po dniu 15 sierpnia 2015 r. Na podstawie tego przepisu, rozpoznając sprzeciw od postanowienia referendarza w sprawie przyznania prawa pomocy, sąd wydaje postanowienie, w którym zaskarżone postanowienie zmienia albo utrzymuje w mocy. Orzeka przy tym jako sąd drugiej instancji, stosując odpowiednio przepisy o zażaleniu. Mając powyższe na względzie Wojewódzki Sąd Administracyjny, na podstawie art. 246 § 1 pkt 1 w związku z art. 260 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzekł jak w sentencji postanowienia.