II SA/Gd 568/02

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia NSA Anna Orłowska Sędziowie: WSA Arkadiusz Despot-Mładanowicz (spr.) As. WSA Krzysztof Gruszecki Protokolant Kinga Czemis po rozpoznaniu w dniu 5 stycznia 2005 r. na rozprawie sprawy ze skargi M. D. na decyzję Wojskowej Komisji Lekarskiej Marynarki Wojennej z dnia 29 stycznia 2002 r. Nr [...] w przedmiocie zdolności do służby wojskowej oddala skargę. Wojskowa Komisja Lekarska Marynarki Wojennej decyzją z dnia 29 stycznia 2002 r. utrzymała w mocy decyzję Wojskowej Komisji Morsko-Lekarskiej z dnia 14 grudnia 2001 r., mocą której po rozpoznaniu u M. D. nosicielstwa antygenu HCV - § 44 p. 10 uznano, iż jest on niezdolny do służby wojskowej w czasie pokoju – kategoria "D" oraz że rozpoznane schorzenie nie pozostaje w związku ze służbą wojskową. W skardze do Naczelnego Sądu Administracyjnego M. D. wniósł o uchylenie powyższej decyzji w całości. W uzasadnieniu skargi dotyczącym zdolności do służby wojskowej (skarga w części dotyczącej związku schorzenia ze służbą wojskową została rozstrzygnięta odrębnym orzeczeniem) skarżący podał, że błędne jest uznanie niezdolności do służby wojskowej tylko w czasie pokoju, ponieważ pominięto przynależność Polski do paktu NATO. W związku z tym według skarżącego winien być uznany za niezdolnego do służby wojskowej również w czasie wojny. Wojskowa Komisja Lekarska Marynarki Wojennej w odpowiedzi na skargę wniosła o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko wyrażone w zaskarżonej decyzji. Nadto organ odwoławczy wskazał, że zajmuje się orzekaniem zdolności do służby wojskowej na terenie RP, natomiast zdolność do służby w ramach NATO dotyczy kadry posiadającej odpowiednie kwalifikacje. Stosownie do art. 97 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Przepisy wprowadzające ustawę- Prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1271 ze zm.) sprawy, w których skargi zostały wniesione do Naczelnego Sądu Administracyjnego przed dniem 1 stycznia 2004 r. i postępowanie nie zostało zakończone, podlegają rozpoznaniu przez właściwe wojewódzkie sądy administracyjne na podstawie przepisów ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga jest niezasadna, gdyż zaskarżona decyzja nie narusza prawa. Mające zastosowanie w przedmiotowej sprawie rozporządzenie Ministra Obrony Narodowej z dnia 10 czerwca 1992 r. w sprawie zasad określania zdolności do czynnej służby wojskowej oraz właściwości i trybu postępowania wojskowych komisji lekarskich w tych sprawach (Dz. U. Nr 57, poz. 278 ze zm.), wydane na podstawie delegacji ustawowej przewidzianej w art. 26 ust. 4 ustawy z dnia 21 listopada 1967 r. o powszechnym obowiązku obrony Rzeczpospolitej Polskiej (tj. Dz. U. z 1992 r. Nr 4, poz. 16 ze zm.), określa kategorie zdolności do czynnej służby wojskowej w § 1 ust. 1 oznaczając je literami A, B, D, E, Z, N. Kategoria D oznacza osobę która nie jest zdolna do służby wojskowej w czasie pokoju. Nadanie odpowiedniej kategorii następuje przez właściwe komisje lekarskie w formie orzeczenia na podstawie badania lekarskiego fizycznej i psychicznej zdolności tej osoby do odpowiedniego rodzaju służb, z uwzględnieniem wyników badań specjalistycznych, a w razie potrzeby również obserwacji szpitalnej – według wykazu chorób i ułomności, stanowiącego załącznik nr 1 do w/w rozporządzenia (§ 2 ust. 1 cyt. rozporządzenia). U skarżącego w wyniku badań specjalistycznych wykryto nosicielstwo antygenu HCV. Wyniki badań nie były przez stronę skarżącą kwestionowane. Zgodnie z § 44 pkt 10 załącznika nr 1 w przypadku wirusowego zapalenia wątroby u szeregowych i podoficerów zasadniczej służby wojskowej nadaje się kategorię "D". Przepisy w takiej sytuacji nie przewidują możliwości nadania innej kategorii zdolności do służby wojskowej. Bez znaczenia prawnego dla określenia przedmiotowej kategorii pozostaje natomiast, podnoszony przez skarżącego fakt przynależności Rzeczypospolitej Polskiej do NATO. W ocenie Sądu organ postąpił prawidłowo i nie naruszył prawa. Dopiero inne rozstrzygnięcie miedzy innymi wnioskowane przez skarżącego byłoby niezgodne z przepisami. Mając powyższe na względzie Sąd na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi(Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), orzekł jak w sentencji wyroku.