II SA/Gd 568/16

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodnicząca Sędzia WSA Jolanta Górska Sędziowie: Sędzia WSA Mariola Jaroszewska (spr.) Sędzia WSA Katarzyna Krzysztofowicz Protokolant Starszy Sekretarz Sądowy Małgorzata Kuba po rozpoznaniu w dniu 8 lutego 2017 r. w Gdańsku na rozprawie sprawy ze skargi R. M. i A. M. na decyzję Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia 17 sierpnia 2016 r., nr [...] w przedmiocie rozbiórki obiektu budowlanego oddala skargę. R. M. i A. M. wnieśli skargę na Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku skargę na decyzję Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowalnego z dnia 17 sierpnia 2016 r. uchylającą decyzję Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia 4 maja 2015 r. nakazującą skarżącym rozbiórkę obiektu budowlanego nietrwale związanego z gruntem o konstrukcji drewnianej, pełniącego funkcję rekreacji indywidualnej wraz z tarasem oraz dwóch obiektów budowlanych nietrwale związanych z gruntem o konstrukcji drewnianej pełniących funkcję sanitariatu wzniesionych bez pozwolenia na budowę na terenie działki nr [...] położonej w K., gmina K., i orzekającą o rozbiórce zlokalizowanych na wskazanej działce: obiektu budowlanego pełniącego funkcję rekreacji indywidualnej wraz z tarasem oraz jednego obiektu budowlanego o funkcji sanitariatu. Zaskarżoną decyzję podjęto w następującym stanie faktycznym i prawnym, na podstawie art. 138 §1 pkt 2 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2016 r., poz. 23), zwanej dalej k.p.a., oraz art. 48 ust. 1 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (Dz. U. z 2016 r., poz. 290). Powiatowy organ nadzoru budowalnego, na podstawie zgromadzonych materiałów w toku prowadzonego postępowania administracyjnego stwierdził, że R. i A. M. wybudowali bez wymaganego pozwolenia na budowę w 1997 r. na terenie działki nr [..] położonej w K., gmina K. obiekt budowlany nietrwale związany z gruntem o konstrukcji drewnianej wraz z tarasem, pełniący funkcję rekreacji indywidualnej oraz dwa obiekty budowlane nietrwale związane z gruntem o konstrukcji drewnianej pełniące funkcję sanitariatów. Organ procedował w trybie art. 48 ustawy - Prawo budowlane z 1994 r., wzywając skarżących do przedłożenia zaświadczenia o zgodności obiektu z przepisami o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, w tym z ustaleniami obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego albo ostatecznej, w dniu wszczęcia postępowania, decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu a także — dokumentów, o których mowa w art. 33 ust. 2 Prawa budowlanego tzn.: czterech egzemplarzy projektu budowlanego w formie zgodnej z przepisami oraz oświadczenia o prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane. Wobec nieprzedłożenia wskazanych dokumentów decyzją z dnia 2 września 2008 r. organ pierwszej instancji nakazał R. i A. M. rozbiórkę wskazanych obiektów budowlanych zlokalizowanych na działce nr [..].Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowalnego w trybie odwoławczym decyzją z dnia 9 października 2009 r. uchylił zaskarżoną decyzję organu pierwszej instancji w całości i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia temu organowi. Ponownie rozpatrując sprawę organ pierwszej instancji postanowieniem z dnia 28 sierpnia 2012 r. wstrzymał prowadzenie robót przy budowie przedmiotowych obiektów i nałożył na inwestorów obowiązek przedstawienia w terminie do dnia 31 grudnia 2012 r. dokumentów w postaci ostatecznej decyzji o warunkach zabudowy, egzemplarzy projektu budowalnego wskazanych obiektów wraz z niezbędnymi opiniami, uzgodnieniami, pozwoleniami i innymi dokumentami wymaganymi przepisami szczególnymi, sporządzonych przez uprawnione osoby oraz oświadczenia o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowalne. W dniu 27 grudnia 2012 r. inwestorzy przedłożyli niekompletne dokumenty, które organ nakazał uzupełnić. W dniu 29 kwietnia 2013 r. zobowiązani uzupełnili wcześniej złożone dokumenty, jednakże po ich ponownej analizie organ pierwszej instancji stwierdził, że w dalszym ciągu zobowiązani nie wywiązali się z nałożonych w/w postanowieniami obowiązków tj. nie dostarczyli m.in. ostatecznej decyzji o warunkach zabudowy dla wskazanej nieruchomości. W konsekwencji organ pierwszej instancji decyzją z dnia 4 maja 2015 r., nr [..]., nakazał R. i A. M. rozbiórkę obiektu budowlanego nietrwale związanego z gruntem o konstrukcji drewnianej, pełniącego funkcję rekreacji indywidualnej wraz z tarasem oraz dwóch obiektów budowlanych nietrwale związanych z gruntem o konstrukcji drewnianej pełniących funkcję sanitariatów wzniesionych bez pozwolenia na budowę na terenie działki nr [...] położonej w K., gmina K. Odwołanie od tej decyzji wnieśli skarżący wyjaśniając, że w dniach 21 grudnia 2012 r. i 25 kwietnia 2013 r. złożyli dostępne wymagane dokumenty. Natomiast w sprawie decyzji o warunkach zabudowy dla wskazanych obiektów odwołujący wskazali, że złożyli odwołanie do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku, skąd nie otrzymali do dziś odpowiedzi. Podobnie nie otrzymali odpowiedzi od Konserwatora Zabytków w sprawie uzgodnienia dokumentacji projektowej. Wyjaśnili nadto, że zaskarżona decyzja nie odpowiada stanowi faktycznemu, albowiem obiekt pełniący funkcję sanitariatu został już rozebrany. W związku z tym odwołujący wnieśli o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji aż do otrzymania przez nich odpowiedzi właściwych urzędów. Rozpoznając odwołanie Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowalnego decyzją z dnia 17 sierpnia 2016 r. uchylił zaskarżoną decyzję w całości i nakazał R. i A. M. rozbiórkę obiektu budowlanego nietrwale związanego z gruntem o konstrukcji drewnianej, pełniącego funkcję rekreacji indywidualnej wraz z tarasem oraz obiektu budowlanego nietrwale związanego z gruntem o konstrukcji drewnianej pełniącego funkcję sanitariatu wzniesionych bez pozwolenia na budowę na terenie działki nr [...] położonej w K., gmina K. W uzasadnieniu organ wyjaśnił, że w związku z treścią odwołania, w trybie art. 136 k.p.a. zlecił organowi pierwszej instancji przeprowadzenie postępowania wyjaśniającego, w trakcie którego przeprowadzono w dniu 27 lipca 2015 r. oględziny działki nr [..]. Z poczynionych ustaleń wynikało, że na przedmiotowej działce znajdowały się następujące obiekty budowlane: obiekt budowlany nietrwale związany z gruntem o konstrukcji drewnianej pełniący funkcję rekreacji indywidualnej wraz z tarasem oraz obiekt budowlany nietrwale związany z gruntem o konstrukcji drewnianej pełniący funkcję sanitariatu. Skarżący zostali zawiadomieni przez organ w trybie art. 10 k.p.a. o uprawnieniach procesowych, przy czym nie skorzystali z możliwości zapoznania się z aktami sprawy, ale domagali się udostępnienia kopii uzupełnionego przez organ pierwszej instancji materiału dowodowego. W odpowiedzi organ odwoławczy postanowieniem z dnia 6 listopada 2015 r. odmówił wydania z akt administracyjnych kserokopii dokumentów stanowiących uzupełnienie akt sprawy, a Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego postanowieniem z dnia 15 stycznia 2016 r. utrzymał je w mocy. Organ odwoławczy podkreślił, że legalizacja samowoli budowlanej jest uprawnieniem inwestora. Organ nie ma obowiązku legalizacji samowoli budowlanej wbrew woli strony. Nie ma też prawnej możliwości dokonania tzw. legalizacji robót budowlanych w sytuacji, gdy inwestor nie wykonuje swoich obowiązków przewidzianych w procedurze legalizacyjnej (złożenie dokumentów, uiszczenie opłaty legalizacyjnej). Brak zaświadczenia o zgodności budowy z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego, lub ostatecznej decyzji o warunkach zabudowy działki, a także dokumentacji, uniemożliwia organowi ocenę prawidłowości wykonanych robót budowlanych i wydanie dalszego rozstrzygnięcia przewidzianego w powyższym trybie. Inwestor nie przedkładając organowi wymaganych prawem dokumentów uniemożliwia dalsze prowadzenie procedury legalizacyjnej. Należy wskazać, że inwestor na każdym etapie tzw. postępowania legalizacyjnego może zrezygnować ze swojego uprawnienia. Przejawem tej rezygnacji może być albo nie złożenie przez inwestora żądanych przez organ dokumentów, bądź na dalszym etapie tego postępowania nieuiszczenie opłaty legalizacyjnej. Niespełnienie tych warunków (niezależnie od ich przyczyn) skutkuje obowiązkiem organu nadzoru budowlanego orzeczenia rozbiórki obiektu budowlanego lub jego części. Z akt sprawy wynika, że strona nie przedłożyła w wyznaczonym terminie żądanych dokumentów tj. nie przedłożyła ostatecznej decyzji o warunkach zabudowy przedmiotowej inwestycji, do czego była zobowiązana. W tym stanie rzeczy nakaz rozbiórki przedmiotowych obiektów budowlanych jest uzasadniony, gdyż fakt niewywiązania się zobowiązanej z obowiązków uzasadnia wydanie nakazu rozbiórki. Zastosowanie art. 138 § 1 pkt 2 k.p.a. organ uzasadnił koniecznością uwzględnia zmiany okoliczności faktycznych w postaci rozbiórki jednego z sanitariatów i orzekł reformatoryjnie o rozbiórce pozostałych na działce obiektów budowlanych. W skardze na powyższą decyzję zarzucono, że podjęto ją pomimo tego, że skarżący nie zapoznali się z dokumentami sprawy, w szczególności z materiałem uzupełnionym przed organem pierwszej instancji. Wskazali, że nie zgadzają się również z odmową ustalenia przez Wójta Gminy warunków zabudowy. Oświadczyli, że czują się pokrzywdzeni, bowiem od lat podejmują bezskuteczne starania o usankcjonowanie istniejącego stanu zabudowy. Ewentualnie wnieśli o przedłużenie terminu wykonania rozbiórki ze względu na uwarunkowania osobiste i związane z nimi trudności w jej przeprowadzeniu. W odpowiedzi na skargę Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego wniósł o jej oddalenie podtrzymując argumentację sformułowaną w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Rozpoznając skargę Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku zważył, co następuje: Skarga nie podlegała uwzględnieniu. Zgodnie z przepisem art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2014 r., poz. 1647), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Wojewódzki sąd administracyjny w zakresie swojej właściwości ocenia zaskarżoną decyzję administracyjną z punktu widzenia jej zgodności z prawem materialnym i przepisami postępowania administracyjnego, według stanu faktycznego i prawnego obowiązującego w dniu wydania tej decyzji oraz w warunkach określonych w art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2016 r., poz. 718), zwanej dalej p.p.s.a., a zatem w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną (z zastrzeżeniem art. 57a). Kontrolując zaskarżoną decyzję w świetle powyższych kryteriów sąd uznał, że nie narusza ona prawa. Materialnoprawną podstawę rozstrzygnięcia w niniejszej sprawie stanowił przepis art. 48 ust. 1 i 4 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. – Prawo budowlane (Dz. U. z 2016 r., poz. 290). Wydanie nakazu rozbiórki poprzedzone zostało postanowieniem PINB z dnia 28 sierpnia 2012 r., wydanym na podstawie art. 48 ust. 2 i 3 ustawy Prawo budowlane, w szczególności nakładającym obowiązek przedstawienia, w terminie do dnia 31 grudnia 2012 r., ostatecznej decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu. Jak bowiem ustalono i jest to niesporne, dla terenu K. obejmującego przedmiotową działkę nie obowiązuje miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego. Ustalony przez organ drugiej instancji stan faktyczny należy uznać za prawidłowy. Strona skarżąca nie zakwestionowała w toku postępowania administracyjnego braku pozwolenia na budowę spornych obiektów, opisu oraz parametrów ustalonych na podstawie dowodu z oględzin, a także daty ich daty budowy (ustalonej na 1997 r.) Ustalenie daty budowy uzasadnia zastosowanie wskazanych przepisów ustawy Prawo budowlane z dnia 7 lipca 1994 r. Prawidłowo również ustalona została okoliczność, że do daty wydania zaskarżonego rozstrzygnięcia obowiązek określony postanowieniem organu pierwszej instancji z dnia 28 sierpnia 2012 r., polegający na przedstawieniu ostatecznej decyzji o warunkach zabudowy dla przedmiotowych obiektów nie został przez skarżących wykonany. Brak możliwości uzyskania przez skarżących warunków zabudowy dla legalizacji niniejszych obiektów budowlanych potwierdza znany sądowi z urzędu prawomocny wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku z dnia 8 lutego 2012 r., sygn. akt II SA/Gd 459/11, oddalający skargę R. M. i A. M. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia 22 lutego 2011 r., nr [...], utrzymującą w mocy decyzję Wójta Gminy z dnia 29 października 2010 r., nr [...], o odmowie ustalenia warunków zabudowy dla działki nr [..] (zob. też pismo UG w K. karta 21 akt administracyjnych pierwszej instancji). Tym samym ustalenia dokonane przez organ w opisanym zakresie nie mogą budzić wątpliwości. Nie można również zarzucić organowi odwoławczemu wadliwości postępowania uzupełniającego, na podstawie art. 136 k.p.a. zleconego do przeprowadzenia organowi pierwszej instancji. Skutkiem bowiem przeprowadzenia dodatkowych oględzin działki było uwzględnienie zarzutu odwołania dotyczącego wykonania rozbiórki jednego z samowolnie wybudowanych obiektów budowlanych (pełniącego funkcję sanitariatu). Zatem zarzuty skargi sprowadzające się do braku możliwości zapoznania się z uzupełnionym materiałem dowodowym w sytuacji, gdy przeprowadzony dowód potwierdził zasadność odwołania w zakresie zarzutu niezgodności ze stanem faktycznym, nie mają w sprawie istotnego znaczenia. Niemniej zgodzić się trzeba z organem odwoławczym, że strona skarżąca miała możliwość zapoznania się z aktami administracyjnymi niniejszego postępowania w toku postępowania zażaleniowego przed Głównym Inspektorem Nadzoru Budowalnego w Warszawie, o czym była powiadomiona przez GINB i z czego nie skorzystała. Argumentacja skarżących, z jakiego powodu nie zapoznali się z uzupełnionym materiałem dowodowym nie może przesądzać o wadliwości wydanej z jego uwzględnieniem decyzji, szczególnie w sytuacji, gdy pozyskany dowód potwierdził ich twierdzenia co do rozbiórki jednego z obiektów budowlanych objętych nakazem rozbiórki w decyzji PINB z dnia 4 maja 2015 r. Nie budzi też wątpliwości sądu ustalenie przez organ odwoławczy, że opisane obiekty budowlane, oba nietrwale związane z gruntem, prawidłowo zostały zakwalifikowane jako wymagające pozwolenia na budowę, stosownie do treści art. 28 ust. 1 ustawy Prawo budowlane, jako nieobjęte włączeniami od obowiązku uzyskania pozwolenia na budowę, o których mowa w art. 29 i 30 tej ustawy. Niesporny jest rekreacyjny charakter obiektu budowlanego wraz z tarasem oraz funkcja sanitariatu w drugim obiekcie nietrwale związanym z gruntem. Tym samym ustalenia organu odwoławczego są wystarczające i dokonane zostały zgodnie z wymogami określonymi w art. 7 i art. 77 § 1 k.p.a., a ocena dowodów nie narusza normy wynikającej z art. 80 k.p.a. Samowola budowlana ustalona w toku niniejszego postępowania administracyjnego prowadzonego od lipca 2007 r. uzasadniała przeprowadzenie w pierwszej kolejności postępowania legalizacyjnego, na podstawie art. 48 ust. 2 i 3 ustawy Prawo budowlane, co też w niniejszej sprawie wykonał organ pierwszej instancji. Jak stanowi o tym przepis art. 48 ust. 1 ustawy Prawo budowlane, w brzmieniu właściwym dla daty wszczęcia niniejszego postępowania (niezakończonego decyzją ostateczną do dnia wejścia w życie noweli z dnia 20 lutego 2015 r., Dz. U. z 2015 r., poz. 443) właściwy organ nakazuje, z zastrzeżeniem ust. 2, w drodze decyzji, rozbiórkę obiektu budowlanego, lub jego części, będącego w budowie albo wybudowanego bez wymaganego pozwolenia na budowę. 2. Jeżeli budowa, o której mowa w ust. 1: 1) jest zgodna z przepisami o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, a w szczególności: a) ustaleniami obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego albo b) ustaleniami ostatecznej decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, w przypadku braku obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, 2) nie narusza przepisów, w tym techniczno-budowlanych, w zakresie uniemożliwiającym doprowadzenie obiektu budowlanego lub jego części do stanu zgodnego z prawem - właściwy organ wstrzymuje postanowieniem prowadzenie robót budowlanych. 3. W postanowieniu, o którym mowa w ust. 2, ustala się wymagania dotyczące niezbędnych zabezpieczeń budowy oraz nakłada obowiązek przedstawienia, w wyznaczonym terminie: 1) zaświadczenia wójta, burmistrza albo prezydenta miasta o zgodności budowy z ustaleniami obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego albo ostatecznej decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, w przypadku braku obowiązującego planu zagospodarowania przestrzennego; 2) dokumentów, o których mowa w art. 33 ust. 2 pkt 1, 2 i 4 oraz ust. 3; do projektu architektoniczno-budowlanego nie stosuje się przepisu art. 20 ust. 3 pkt 2. 4. W przypadku niespełnienia w wyznaczonym terminie obowiązków, o których mowa w ust. 3, stosuje się przepis ust. 1. 5. Przedłożenie w wyznaczonym terminie dokumentów, o których mowa w ust. 3, traktuje się jak wniosek o zatwierdzenie projektu budowlanego i pozwolenie na wznowienie robót budowlanych, jeżeli budowa nie została zakończona. Według treści przytoczonej wyżej regulacji, obowiązek rozbiórki w przypadku wybudowania (budowy) obiektu budowlanego bez wymaganego pozwolenia na budowę, musi być poprzedzony oceną możliwości jego legalizacji, przede wszystkim po ustaleniu, że budowa jest zgodna z przepisami o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (w aktualnym stanie prawnym również z innymi aktami prawa miejscowego) oraz nie narusza innych przepisów, w tym techniczno-budowlanych. Nakaz rozbiórki obiektu może być orzeczony dopiero wówczas, gdy okaże się, że nie ma prawnych możliwości jego legalizacji, z tym że jak podkreśla się w judykaturze, legalizacja samowoli budowlanej nie jest obowiązkiem, a uprawnieniem inwestora (por. wyrok NSA z dnia 20 stycznia 2009 r., sygn. akt II OSK 1879/07, LEX nr 478287). Istota niniejszej sprawy wymaga zauważenia, że legalizacji przedmiotowych obiektów budowlanych nie była możliwa z uwagi na brak decyzji o warunkach zabudowy. Analiza treści przepisów art. 61 oraz art. 4 ust. 2 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. z 2015 r., poz. 199) wskazuje, że w przypadku braku obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego (jak w okolicznościach niniejszej sprawy), decyzja o warunkach zabudowy jest jedynym sposobem wykazania, że określony sposób zagospodarowania terenu jest zgodny z przepisami o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Tym samym prawidłowe było ustalenie i ocena organu odwoławczego co do niewykonania przez skarżących warunku legalizacji samowoli budowlanej, jakim było przede wszystkim złożenie ostatecznej decyzji o warunkach zabudowy (obowiązku nałożonego postanowieniem PINB z dnia 28 sierpnia 2012 r.). Tego w istocie skarżący nie kwestionują, gdyż jak wynika z treści skargi przyznają odmowę ustalenia warunków zabudowy przez Wójta Gminy i oczekują jedynie przesunięcia terminu wykonania rozbiórki. Przywoływane w skardze okoliczności związane z wieloletnimi staraniami strony skarżącej, mającymi na celu doprowadzenia do zmiany Studium Uwarunkowań i Kierunków Zagospodarowania Przestrzennego Gminy w celu dopuszczenia zabudowy rekreacyjnej na działkach w K. na terenie obejmującym działkę skarżących nie mają w niniejszej sprawie znaczenia prawnego. Prawo własności nie ma charakteru bezwzględnego i może być ograniczone ustawami (zob. art. 64 Konstytucji RP). Jest ryzykiem inwestorów podejmowanie działań inwestycyjnych na terenie nieprzeznaczonym pod zabudowę, w sytuacji gdy ustawa Prawo budowlane od zgodności z przepisami o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (obowiązującym planem lub decyzją o warunkach zabudowy) uzależnia legalizację w przypadku samowoli budowlanej, o której mowa w art. 48 i art. 49b. W rezultacie powyższych rozważań sąd doszedł do przekonania, że zaskarżona decyzja utrzymująca w mocy decyzję PINB z dnia 4 maja 2015 r. odpowiada prawu. Prawidłowe były bowiem ustalenia organu odwoławczego co do tego, że warunki określone w postanowieniu organu pierwszej instancji z dnia 28 sierpnia 2012 r. nie zostały spełnione - dotyczy to braku ostatecznej decyzji o warunkach zabudowy, co uzasadniało w świetle przepisów art. 48 ust. 1 w związku z ust. 4 ustawy Prawo budowlane nakaz rozbiórki. Zauważyć trzeba przy tym, że o skutkach niespełnienia obowiązków wyznaczonych dla legalizacji samowoli budowlanej skarżący zostali pouczeni w opisanym postanowieniu organu pierwszej instancji. Prawidłowo również organ odwoławczy zastosował przepis art. 138 § 1 pkt 2 k.p.a. poprzez wydanie decyzji uchylającej zaskarżoną decyzję organu pierwszej instancji i orzekającej na nowo co do istoty sprawy, po ustaleniu wykonania rozbiórki jednego z obiektów budowlanych pełniących funkcję sanitariatu. Mając powyższe na uwadze, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku na mocy art. 151 p.p.s.a. skargę jako niezasadną oddalił.