II SA/Gd 570/24

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Dariusz Kurkiewicz Sędziowie: Sędzia WSA Krzysztof Kaszubowski (spr.) Asesor WSA Jakub Chojnacki Protokolant Specjalista Kinga Czernis po rozpoznaniu w dniu 13 listopada 2024 r. w Gdańsku na rozprawie sprawy ze skargi A Spółki z o.o. z siedzibą w W. na decyzję Wojewody Pomorskiego z dnia 5 kwietnia 2024 r., nr WI-I.7840.1.248.2023.KM w przedmiocie zatwierdzenia projektu zagospodarowania terenu i projektu architektoniczno - budowlanego oraz udzielenia pozwolenia na budowę oddala skargę. P. Sp. z o.o. zaskarżyła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku decyzję Wojewody Pomorskiego w przedmiocie odmowy zatwierdzenia projektu zagospodarowania terenu i projektu architektoniczno – budowlanego oraz udzielenia pozwolenia na budowę. Zaskarżone rozstrzygnięcie zostało wydane w następujących okolicznościach faktycznych i prawnych: W dniu 27 czerwca 2023 r. do Prezydenta Miasta Gdyni wpłynął wniosek P. sp. z o.o. (dalej: "Inwestor", "Spółka") o udzielenie pozwolenia na budowę stacji bazowej telefonii komórkowej [...]: wieża typu "MONOBOT H-36" o wysokości całkowitej 37,3 m n.p.t., instalacji radiokomunikacyjnej oraz infrastruktury zasilającej w G. przy ul. P. [..], na działkach nr [...]-[...], obr. [...]. Po wszczęciu postępowania Prezydent Miasta Gdyni (dalej: "organ I instancji"), postanowieniem z dnia 3 sierpnia 2023 r., nałożył na inwestora obowiązek usunięcia nieprawidłowości stwierdzonych w dołączonym projekcie zagospodarowania terenu oraz projekcie architektoniczno – budowlanym m. in. zakresie doprowadzenia projektu do zgodności z ustaleniami obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego oraz z rozporządzeniem Ministra Rozwoju z dnia 11 września 2020 r. w sprawie szczegółowego zakresu i formy projektu budowlanego (Dz. U. z 2020 r., poz. 1609; dalej jako "rozporządzenie") w terminie do 30 października 2023 r. W dniu 27 września 2023 r. Inwestor przekazał uzupełniony projekt budowlany i załączył stanowisko w sprawie. Jego zdaniem "przyjęte w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego, uchwalonego uchwałą Nr XX/380/12 Rady Miasta Gdyni z dnia 23 maja 2012 r., rozwiązania oraz ograniczenia dotyczące stacji bazowych telefonii komórkowej całkowicie uniemożliwiają lokalizację takiej inwestycji na obszarze obowiązywania planu miejscowego, co jest niezgodne z wcześniej przytoczonym przepisem [art. 46 pkt 1a ustawy z dnia 7 maja 2010 r. o wspieraniu rozwoju usług i sieci telekomunikacyjnych]. Zapis § 10 ust. 2 pkt 7 ww. planu mówiący o dopuszczeniu do lokalizowania stacji bazowych telefonii komórkowych na dachach budynków nie niższych niż 12 m jest martwy, gdyż na przedmiotowym terenie nie występują żadne budynki spełniające ten parametr. Dalsza część § 10 ust. 2 pkt 7 mówi, że dopuszcza się lokalizację stacji bazowych telefonii komórkowych na masztach, ale wyłącznie na terenach nie przeznaczonych pod zabudowę kubaturową. Ten przepis również w sposób zawoalowany uniemożliwia całkowicie lokalizację inwestycji, gdyż przepisy szczegółowe dla poszczególnych kart terenów nie przeznaczonych pod zabudowę kubaturową wprowadzają zakazy zabudowy za wyjątkiem konkretnie wskazanych inwestycji, np. obiektów związanych z turbinami wiatrowymi, stacji pomiarów meteorologicznych, obiektów związanych z zaopatrzeniem w wodę, obiektów związanych z działalnością elektrociepłowni oraz funkcjonowaniem sieci ciepłowniczej". Wobec niewywiązania się w całości przez inwestora w wyznaczonym w postanowieniu terminie z nałożonego obowiązku uzupełnienia projektu zagospodarowania terenu oraz projektu architektoniczno-budowlanego, organ I instancji, decyzją z dnia 22 listopada 2023 r., odmówił udzielenia Spółce pozwolenia na budowę stacji bazowej telefonii komórkowej [...]: wieża typu "MONOBOT H-36" o wys. całkowitej 37,3 m n.p.t., instalacja radiokomunikacyjna oraz infrastruktura zasilająca w G. przy ul. P. [...], na działkach nr [...]-[...], obr. [...]. Wojewoda Pomorski (dalej jako: "Wojewoda", "organ odwoławczy"), po rozpoznaniu odwołania, decyzją z dnia 5 kwietnia 2024 r. utrzymał w mocy rozstrzygnięcie organu I instancji. W uzasadnieniu, powołując m. in. art. 32 ust. 4, art. 35 ust. 1 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (tekst jedn.: Dz. U. z 2023 r., poz. 682 ze zm.) organ odwoławczy wskazał, że zgodnie z informacją zawartą w przedłożonym projekcie budowlanym, przedmiotem zamierzenia jest budowa telekomunikacyjnego obiektu budowlanego - stacji bazowej nr [...] wraz z niezbędnym wyposażeniem technicznym, gdzie projektowaną stalową wieżę rurową o wysokości całkowitej 37,3 m n.p.t. z antenami sektorowymi i radiolinii, szafami sterującymi oraz drogami kablowymi, zaplanowano jako posadowioną bezpośrednio na gruncie, w północno-zachodnim narożniku działki nr [...] w miejscowości G. ul. P., z doprowadzonym przyłączem energetycznym - kablem YKXSżo 5x25 mm2 - przebiegającym przez działki nr [...] i [...]. Działka inwestycyjna nr [...] jest natomiast działką zabudowaną budynkami przemysłowymi. Teren działki inwestycyjnej nr [...], na której planowana jest budowa wieży stacji bazowej telefonii komórkowej, znajduje się w obszarze, dla którego Rada Miasta Gdyni podjęła w dniu 23 maja 2012 r. uchwałę nr XX/380/12 w sprawie uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego rejonu Obwodowej Północnej i zachodniego odcinka Drogi Czerwonej w Gdyni. Położony jest on w jednostce planistycznej oznaczonej symbolem cyfrowo-literowym 01 U,P,KS. Zgodnie z ustaleniami ogólnymi zawartymi w § 2 ust. 1 pkt 1, 2 i 5 lit. i tereny U,P,KS stanowią odpowiednio tereny zabudowy usługowej, tereny obiektów produkcyjnych, składów i magazynów oraz tereny urządzeń komunikacji samochodowej. W ustaleniach szczegółowych zawartych w § 13 teren 01 U,P,KS to teren zabudowy usługowej, obiektów produkcyjnych, składów i magazynów oraz urządzeń komunikacji samochodowej z dopuszczeniem funkcji adaptowanej - istniejącej zabudowy mieszkaniowej jednorodzinnej, co wynika z przeznaczenia terenu określonego w pkt 2 karty terenu nr 01. Stosownie zaś do pkt 5 lit. b tej karty zasad kształtowania zabudowy i zagospodarowania terenu w zakresie dopuszczalnych gabarytów budynków "wysokość zabudowy - do 15,0 m, ograniczenie wysokości nie dotyczy obiektów i instalacji technologicznych". Zgodnie z ustaleniami dotyczącymi zasad obsługi oraz modernizacji, rozbudowy i budowy systemów infrastruktury technicznej w zakresie telekomunikacji, zawartymi w § 10 ust. 2 pkt 7 planu "dopuszcza się lokalizowanie stacji bazowych telefonii komórkowej na dachach budynków nie niższych niż 12,0 m z wyłączeniem zabudowy mieszkaniowej jednorodzinnej oraz na masztach na terenach nie przeznaczonych pod zabudowę kubaturową; przy ocenie oddziaływania na otoczenie projektowanych stacji bazowych należy uwzględnić oprócz istniejącej zabudowy także przewidziane w planie lokalizacje nowej zabudowy - zgodnie z parametrami określonymi w planie". Ze względu na zaprojektowanie wolno stojącego masztu antenowego na terenie przeznaczonym w planie pod zabudowę kubaturową, co nie jest dopuszczalne w świetle przywołanych powyżej ustaleń planu, organ I instancji nałożył na inwestora, postanowieniem z dnia 3 sierpnia 2023 r., obowiązek doprowadzenia projektu budowlanego do zgodności z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, a następnie - w wyniku nieusunięcia tej nieprawidłowości - odmówił zatwierdzenia projektu i udzielenia pozwolenia na budowę w oparciu o art. 35 ust. 3 Prawa budowlanego. W ocenie organu I instancji przedmiotowa inwestycja sprzeczna jest z ustaleniami obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, z uwagi na to, że dotyczy budowy stacji bazowej telefonii komórkowej na wolno stojącym maszcie na działce nr [..] obr. [...], na terenie określonym w planie symbolem 01 U,P,KS - zabudowa usługowa, tereny obiektów produkcyjnych, składów i magazynów, tereny urządzeń komunikacji samochodowej, podczas gdy na tym terenie możliwa jest jedynie lokalizacja stacji bazowych telefonii komórkowej na dachach budynków nie niższych niż 12 m. Realizacja stacji bazowych na wolno stojących masztach możliwa jest z kolei tylko na terenach nieprzeznaczonych pod zabudowę kubaturową. Inwestor twierdził natomiast, że przyjęte w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego rozwiązania oraz ograniczenia dotyczące miejsca i sposobu lokalizacji stacji bazowych telefonii komórkowej całkowicie uniemożliwiają lokalizację takiej inwestycji na całym obszarze obowiązywania planu, a tym samym nie mogą w sprawie mieć zastosowania z uwagi na brzmienie art. 46 ust. 1a ustawy z dnia 7 maja 2010 r. o wspieraniu rozwoju usług i sieci telekomunikacyjnych. Inwestor jednocześnie przedstawił analizę obszaru objętego omawianym planem miejscowym, sporządzoną pod kątem możliwości lokalizacji stacji bazowej telefonii komórkowej, z której wynikało, że obecnie tego typu inwestycja nie jest możliwa na obszarze objętym postanowieniami planu. Wojewoda podzielił stanowisko organu I instancji, że planowana inwestycja, czyli budowa wolno stojącej stacji telefonii komórkowej na terenie 01 U,P,KS jest niezgodna z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego. Wskazując na treść art. 46 ust. 1 i 2 ustawy z dnia 7 maja 2010 r. o wspieraniu rozwoju usług i sieci telekomunikacyjnych (tekst jedn.: Dz. U. z 2023 r. poz. 733 ze zm.) organ odwoławczy wyjaśnił, że z przepisów tych nie można wyprowadzać normy prawnej, która całkowicie pozbawia organy gmin prawa kształtowania przestrzeni poprzez wprowadzenie zakazów czy ograniczeń zabudowy urządzeniami telekomunikacyjnymi obszaru objętego planem. Przepisy te nie przyznają bowiem przedsiębiorcom telekomunikacyjnym autonomicznego uprawnienia do kształtowania polityki przestrzennej. Organy gminy mogą w sposób władczy, przy zachowaniu przepisów ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, określać warunki zagospodarowania terenu, a ich władztwo zostało regulacją ustawy o wspieraniu rozwoju usług i sieci telekomunikacyjnych jedynie ograniczone, a nie wykluczone w zakresie decydowania o zakazie lokalizacji stacji bazowych telefonii komórkowych i jej warunkach. W przedmiotowej sprawie obszar obowiązywania miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, na którym wprowadzono ograniczenia w lokalizowaniu stacji bazowych telefonii komórkowych, wynosi około 140,38 ha (zgodnie z informacją zawartą w § 1 uchwały). Ustalenia określone w przepisie § 10 ust. 2 pkt 7 tego planu de facto, wbrew twierdzeniu Inwestora, umożliwiają lokalizację stacji bazowych na znacznym obszarze objętym omawianym planem, bowiem na powierzchni wynoszącej aż około 97 ha, przy czym utrudnienia w związku z wprowadzonym zapisem nakazującym lokalizację stacji bazowych telefonii komórkowych na dachach budynku dotyczą tylko terenów oznaczonych symbolami 01-04 i 09 U,P,KS o łącznej powierzchni 13,91 ha, w tym też terenu objętego inwestycją. Jedynie na części planu o powierzchni wynoszącej około 43 ha realizacja stacji bazowych telefonii komórkowych jest niemożliwa, i są to tereny oznaczone symbolami 05-08 U,P,KS i 11 E,C gdzie wprowadzono ograniczenie wysokości zabudowy do wysokości nieprzekraczającej 12 m oraz tereny dróg (karty terenów od 29 do 48), tereny urządzeń transportu kolejowego (karty terenów od 49 do 51) i tereny zamknięte (karty terenów od 52 do 61). W ocenie organu odwoławczego Inwestor niewłaściwie odczytał zapisy planu dotyczących terenów, na których wprowadzono zakaz zabudowy, takich jak 10 C,ZP - tereny urządzeń ciepłownictwa, zieleń urządzona, 12 E,C - tereny urządzeń elektroenergetycznych i ciepłownictwa, 13 U,P,E,C - zabudowa usługowa, tereny obiektów produkcyjnych, składów i magazynów, tereny urządzeń elektroenergetycznych i ciepłownictwa, 14-20 ZP - zieleń urządzona, 21-22 ZP,KD-X - zieleń urządzona, wydzielone place publiczne, 23-25 R,ZE,EW - tereny rolnicze, zieleń ekologiczno-kraj obrazowa, tereny elektrowni wiatrowych i 26 R,ZE,EW - tereny rolnicze, zieleń ekologiczno-krajobrazowa, tereny elektrowni wiatrowych. Tereny te, o łącznej powierzchni ponad 83 ha, na mocy § 10 ust. 2 pkt 7 planu, stanowią obszar, na którym możliwa jest realizacja stacji bazowych telefonii komórkowych i to jako wolno stojących masztach antenowych. Poza przeznaczeniem podstawowym, określonym w pkt 2 poszczególnych kart terenów i dookreślonym sposobie zagospodarowania w pkt 5 tych kart, na ww. obszarach nie przeznaczonych pod zabudowę kubaturową, na podstawie przepisów ogólnych planu dotyczących zasad obsługi oraz modernizacji, rozbudowy i budowy systemów infrastruktury technicznej zawartych w § 10 ust. 2 pkt 7, dopuszczona została również budowa infrastruktury telekomunikacyjnej w postaci masztów antenowych telefonii komórkowej. Natomiast wskazane przez Inwestora okoliczności, które uniemożliwiają realizację inwestycji na danych terenach, co do zasady dotyczą ustalonego w poszczególnych kartach terenu możliwego sposobu zagospodarowania tych terenów (w pkt 5 kart terenu). Przykładowo na terenie 12 E,C ustalono zakaz zabudowy za wyjątkiem obiektów technologicznych związanych z działalnością E. SA., ale Spółka całkowicie pomija kwestię konieczności jednoczesnego stosowania przepisów ogólnych planu dopuszczających możliwość budowy infrastruktury technicznej. Z kolei uwagi odnośnie faktycznego sposobu zagospodarowania tych terenów i ograniczeń w lokalizacji stacji bazowych z uwagi na np. odległość od drogi, linie zabudowy czy cieki wodne nie mogą być zostać uwzględnione w niniejszym postępowaniu, bowiem dokonywanie analizy przekracza jego zakres. Organ odwoławczy zwrócił uwagę, że uwagi te odnoszą się jedynie do dwóch jednostek planistycznych, tj. 14-20 ZP i 21, 22 ZP, KD-X, rozproszonych, o łącznej powierzchni tylko 2,85 ha, a tym samym do stosunkowo niewielkiego obszaru w odniesieniu do całego planu. W związku z powyższym przedstawiona w odwołaniu przez inwestora analiza zapisów obowiązującego miejscowego planu jest niemiarodajna, a wnioski z niej wyciągnięte niezasadne. Reasumując Wojewoda uznał, że organ I instancji zasadnie odmówił zaskarżoną decyzją udzielenia pozwolenia na budowę planowanej inwestycji. Planowane zamierzenie nie jest bowiem zgodne z obowiązującymi ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, gdyż na tym terenie możliwa jest budowa stacji bazowej telefonii komórkowej jedynie na dachach budynków nie niższych niż 12 m (z wyłączeniem zabudowy mieszkaniowej jednorodzinnej). Wojewoda zwrócił jednocześnie uwagę, że zapisy planu nie pozbawiają inwestora możliwości inwestycyjnych w zakresie lokalizowania stacji bazowych telefonii komórkowej na innych terenach objętym planem. W ocenie Wojewody bez znaczenia dla niniejszej sprawy jest również fakt, że obecnie na omawianym terenie brak jest zabudowy spełniającej wymagania w zakresie minimalnej wysokości budynku, na którym możliwa jest realizacja stacji bazowej telefonii komórkowej. Ustalenia planu dla danego terenu 01 U,P,KS (i terenów sąsiednich 02 i 04 U,P,KS) dopuszczają zabudowę do 15 m wysokości, a zatem dopiero uprzednia budowa na tych terenach budynków o wysokości ponad 12 m umożliwi lokalizację na ich dachach stacji bazowych telefonii komórkowej. Obowiązujący miejscowy plan nie przewiduje w tym zakresie żadnych wyjątków, a wprowadzone ograniczenia związane z koniecznością realizacji obiektów infrastruktury telekomunikacyjnej wyłącznie na dachach budynków nie niższych niż 12,0 m oraz na masztach na terenach nieprzeznaczonych pod zabudowę kubaturową, nie wykluczają całkowicie możliwości zrealizowania inwestycji na obszarze obowiązywania tego planu. Końcowo, odnosząc się do informacji dotyczącej istnienia już na działce inwestycyjnej nr [...] stacji bazowej telefonii komórkowej innego operatora (tj. T. S.A) i zarzutu, że "odmowa wydania pozwolenia na budowę stanowi faworyzowanie jednego z operatorów i staje w zasadzie sprzeczności do równości każdego wobec przepisów prawa" Wojewoda wskazał, że informacja o istniejącej stacji bazowej powinna przede wszystkim znaleźć się w projekcie budowlanym, zgodnie z § 14 pkt 2 oraz § 15 ust. 2 pkt 3 rozporządzenia Ministra Rozwoju z dnia 11 września 2020 r w sprawie szczegółowego zakresu i formy projektu budowlanego (tekst jedn.: Dz. U. z 2022 r. poz. 1679). Tymczasem w projekcie zagospodarowania terenu brak jest powyższych informacji, co należy ocenić jako wadę tego projektu i jego niekompletność. W projekcie architektoniczno-budowlanym, zgodnie z § 20 ust. 1 pkt 9 lit. d powyższego rozporządzenia powinna znaleźć się ponadto szczegółowa analiza planowanej inwestycji z uwzględnieniem już istniejącego w środowisku pola elektromagnetycznego od stacji bazowej telefonii komórkowej na działce inwestycyjnej nr [...] w odległości około 63,5 m od nowoprojektowanej stacji bazowej telefonii (orientacyjny pomiar dokonany w serwisie Google Earth pod adresem https://earth.google.com) wraz z wykazaniem braku przekroczenia dopuszczalnych norm. Pominięcie elementów istniejącego zagospodarowania na działce inwestycyjnej i brak odniesienia się w projekcie architektoniczno-budowlanym do istniejących obiektów budowlanych emitujących pole elektromagnetyczne świadczy o sporządzeniu tego projektu niezgodnie z przywołanym przepisem rozporządzenia. Niezależnie od powyższego Wojewoda wskazał, że na obecnym etapie postępowania legalność budowy stacji bazowej innego operatora na danym terenie nie może podlegać ocenie. W sytuacji zastrzeżeń inwestora do obiektu innego operatora sieci telefonii komórkowej ma on możliwość zainicjowania odpowiednich postępowań administracyjnych, w tym przed właściwym organem nadzoru budowlanego, posiadającym kompetencje do kontrola przestrzegania i stosowania przepisów prawa budowlanego. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku Spółka, reprezentowana przez pełnomocnika zawodowego wniosła o uchylenie decyzji organów obu instancji oraz o zasądzenie kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych. Zaskarżonej decyzji zarzucono naruszenie przepisów prawa materialnego: art. 35 ust. 1 pkt. 1 lit. a) Prawa budowlanego w związku z art. 46 ust. 1, 1a i 2 ustawy z dnia 7 maja 2010 r. o wspieraniu rozwoju usług i sieci telekomunikacyjnych w zw. z art. 64 ust. 3 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej z dnia 2 kwietnia 1997 r. w zw. z przepisami uchwały Nr XX/380/12 Rady Miasta Gdyni z dnia 23 maja 2012 r. w sprawie uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego rejonu Obwodowej Północnej i zachodniego odcinka Drogi Czerwonej w Gdyni w szczególności § 2 ust. 1 pkt 1, 2 i 5 lit. b), § 10 ust. 2 pkt. 7, § 13 ust. 1 oraz przepisami karty terenu 01 U,P,KS - poprzez błędną ich wykładnię polegającą na przyjęciu, że zapisy przedmiotowego miejscowego planu uniemożliwiają realizację inwestycji skarżącej. Wojewoda Pomorski w odpowiedzi na skargę wniósł o jej oddalenie, podtrzymując argumentację i stanowisko, jak w zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku zważył, co następuje: Zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (tekst jedn.: Dz. U. z 2024 r., poz. 1267) w zw. z art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn.: Dz. U. z 2024 r., poz. 935; dalej jako: "P.p.s.a.") sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej. Kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. W myśl art. 145 § 1 pkt 1 P.p.s.a. uchylenie zaskarżonej decyzji w całości albo w części następuje w przypadku stwierdzenia przez sąd naruszenia prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy (lit. a), naruszenia prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego (lit. b), innego naruszenia przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy (lit. c). Ponadto, zgodnie z treścią art. 134 § 1 P.p.s.a., sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną, z zastrzeżeniem art. 57a, zatem uwzględnia w granicach danej sprawy wszelkie naruszenia prawa, a także przepisy, które powinny znaleźć zastosowanie w rozważanym wypadku. W niniejszej sprawie kontroli Sądu poddano decyzję Wojewody Pomorskiego (dalej jako: "Wojewoda", "organ administracji") z dnia 5 kwietnia 2024 r. utrzymującą w mocy decyzję Prezydenta Miasta Gdyni z dnia 22 listopada 2023 r. o odmowie udzielenia P. sp. z o.o. (dalej jako: "Inwestor", "Spółka") pozwolenia na budowę dla inwestycji określonej jako budowa stacji bazowej telefonii komórkowej [...] wieża typu "MONOBOT H-36" o wysokości całkowitej 37,3 m n.p.t. wraz z instalacją radiokomunikacyjną i infrastrukturą zasilającą w G. przy ul. P.[...], dz. nr: [...]-[...] obr. [...] (dalej jako: "decyzja"). Inwestor zarzucił, że przy wydaniu decyzji organ administracji naruszył przepisy prawa materialnego: art. 35 ust. 1 pkt. 1 lit. a) Prawa budowlanego w związku z art. 46 ust. 1, 1a i 2 ustawy o wspieraniu rozwoju usług i sieci telekomunikacyjnych w zw. z art. 64 ust. 3 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej z dnia 2 kwietnia 1997 r. w zw. przepisami uchwały Nr XX/380/12 Rady Miasta Gdyni z dnia 23 maja 2012 r. w sprawie uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego rejonu Obwodowej Północnej i zachodniego odcinka Drogi Czerwonej w Gdyni, w szczególności § 2 ust. 1 pkt 1, 2 i 5 lit. b), § 10 ust. 2 pkt. 7, § 13 ust. 1 oraz przepisami karty terenu 01 U,P,KS - poprzez błędną ich wykładnię polegającą na przyjęciu, że zapisy przedmiotowego miejscowego planu uniemożliwiają realizację inwestycji skarżącej. Dokonując kontroli legalności wskazanej decyzji w kontekście zarzutów oraz z uwzględnieniem regulacji art. 134 P.p.s.a. Sąd doszedł do przekonania, że zarówno zaskarżona decyzja jak i poprzedzające ją postępowanie, nie naruszają prawa. Materialnoprawną podstawą wydanej w sprawie decyzji stanowią przepisy ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane (tekst jedn.: Dz. U. z 2023 r., poz. 775; dalej jako: "P.b."), która to ustawa w art. 35 stanowi, że przed wydaniem decyzji o pozwoleniu na budowę organ administracji architektoniczno-budowlanej sprawdza m. in.: 1) zgodność projektu zagospodarowania działki lub terenu oraz projektu architektoniczno-budowlanego z: a) ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego i innymi aktami prawa miejscowego albo decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu, b) wymaganiami ochrony środowiska, w szczególności określonymi w decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, o której mowa w art. 71 ust. 1 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko, c) ustaleniami uchwały o ustaleniu lokalizacji inwestycji mieszkaniowej; W razie stwierdzenia nieprawidłowości w zakresie określonym w ust. 1 organ administracji architektoniczno-budowlanej nakłada postanowieniem obowiązek ich usunięcia określając termin w którym powinno to nastąpić (ust. 3). Zgodnie z treścią art. 35 ust. 5 pkt 1 P.b. Organ administracji architektoniczno-budowlanej wydaje decyzję o odmowie zatwierdzenia projektu zagospodarowania działki lub terenu oraz projektu architektoniczno-budowlanego i wydania decyzji o pozwoleniu na budowę w przypadku niewykonania, w wyznaczonym terminie, postanowienia, o którym mowa w ust. 3. Rozpatrując sprawę, Sąd jako prawidłowe ocenił stanowisko organu II instancji, że decyzja Prezydenta Miasta Gdyni odmawiająca udzielenia pozwolenia na budowę jest zgodna z prawem. Z przedłożonych Sądowi akt sprawy wynika, że działka, na której miała być realizowana inwestycja zlokalizowana jest na terenie na którym obowiązuje uchwała Nr XX/380/12 Rady Miasta Gdyni z dnia 23 maja 2012 r. w sprawie uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego rejonu Obwodowej Północnej i zachodniego odcinka Drogi Czerwonej w Gdyni (Dz. Urz. Woj. Pomorskiego z 2012 r., poz. 2209; dalej jako: "plan miejscowy", "plan"). Wynika z niej, że działki nr [...]-[...], których dotyczył wniosek o wydanie decyzji znajdują się w obszarze oznaczonym w planie symbolem 01 U, P, KS przeznaczonym pod zabudowę usługową, tereny obiektów produkcyjnych, składów i magazynów oraz tereny urządzeń komunikacji samochodowej (§ 2 ust. 1 pkt 1 lit. a oraz pkt 2 lit. a oraz pkt 5 lit. i). W myśl ustaleń szczegółowych zawartych w § 13 teren 01 U, P, KS to teren zabudowy usługowej, obiektów produkcyjnych, składów i magazynów oraz urządzeń komunikacji samochodowej z dopuszczeniem funkcji adaptowanej - istniejącej zabudowy mieszkaniowej jednorodzinnej, co wynika z przeznaczenia terenu określonego w pkt 2 karty terenu nr 01. Stosownie zaś do pkt 5 lit. b tej karty zasad kształtowania zabudowy i zagospodarowania terenu w zakresie dopuszczalnych gabarytów budynków "wysokość zabudowy - do 15,0 m, ograniczenie wysokości nie dotyczy obiektów i instalacji technologicznych". W § 10 ust. 2 pkt 7 planu dotyczącym zasad modernizacji, rozbudowy i budowy systemów komunikacji wskazano, że "dopuszcza się lokalizowanie stacji bazowych telefonii komórkowej na dachach budynków nie niższych niż 12,0 m z wyłączeniem zabudowy mieszkaniowej jednorodzinnej oraz na masztach na terenach nie przeznaczonych pod zabudowę kubaturową; przy ocenie oddziaływania na otoczenie projektowanych stacji bazowych należy uwzględnić oprócz istniejącej zabudowy także przewidziane w planie lokalizacje nowej zabudowy - zgodnie z parametrami określonymi w planie". W tak ustalonym stanie faktycznym i prawnym organy administracji przyjęły, że zamierzenie Inwestora polegające na budowie stacji bazowej telefonii komórkowej [...] wieża typu "MONOBOT H-36" o wysokości całkowitej 37,3 m n.p.t. wraz z instalacją radiokomunikacyjną i infrastrukturą zasilającą w G. przy ul. P.[...], dz. nr: [...]-[...] obr. [...] jest niezgodne z planem miejscowym. W ocenie Sądu ocena ta jest trafna. Na analizowanym obszarze nie ma – jak wskazuje Spółka - budynków nie niższych niż 12,0 m, co oznacza, że nie można posadowić stacji bazowej telefonii komórkowej na dachu budynku. Z akt sprawy nie wynika, że organy administracji zweryfikowały to twierdzenie. Powyższe uchybienie nie miało jednak wpływu na wynik sprawy. Trafnie natomiast przyjęto, że nie ma możliwości realizacji takiej inwestycji na maszcie skoro teren objęty zamierzeniem inwestycyjnym przeznaczony jest pod zabudowę usługową, obiekty produkcyjne, składy i magazyny oraz urządzenia komunikacji samochodowej, co odpowiada pojęciu zabudowy kubaturowej. Brak definicji tego pojęcia w planie miejscowym uzasadnia odwołanie się przy jego wykładni do reguł znaczeniowych języka polskiego. Zgodnie definicją przyjętą w Słowniku języka polskiego zwrot "kubatura budynku" obejmuje objętość wszystkich kondygnacji nadziemnych i podziemnych oraz kondygnacji przyziemnej budynku (https://sjp.pwn.pl/szukaj/kubatura%20.html). Innymi słowy przeznaczenie terenu pod zabudowę kubaturową oznacza dopuszczalność realizacji budynków i innych obiektów budowlanych dla których możliwe jest ustalenie parametru objętości (por. wyrok WSA w Krakowie z dnia 14 lutego 2014 r., II SA/Kr 1527/13). Zdaniem Sądu, nie może budzić wątpliwości, że zabudowa kubaturowa to tereny zabudowy usługowej, obiektów produkcyjnych, składów i magazynów. W tak ustalonym stanie faktycznym należało przyjąć, że na wskazanym przez Inwestora terenie nie ma możliwości realizacji zamierzonego przedsięwzięcia. Strona skarżąca po dokonaniu analizy pozostałej części planu miejscowego uznała, że jego przepisy całkowicie uniemożliwiają lokalizację inwestycji celu publicznego jaką jest budowa stacji bazowej telefonii komórkowej, a to powinno prowadzić do zastosowania regulacji wynikającej z art. 46 ustawy z dnia 7 maja 2010 r. o wspieraniu rozwoju usług i sieci telekomunikacyjnych (tekst jedn.: Dz. U. z 2023 r., poz. 733 ze zm.; dalej jako: "u.w.r.u.s.t."). Przywołany przepis stanowi, że miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego (plan miejscowy) nie może ustanawiać zakazów, a przyjmowane w nim rozwiązania nie mogą uniemożliwiać lokalizowania inwestycji celu publicznego z zakresu łączności publicznej, w rozumieniu przepisów ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami, jeżeli taka inwestycja jest zgodna z przepisami odrębnymi. W myśl art. 46 ust. 1a u.w.r.u.s.t. nie stosuje się ustaleń planu miejscowego w zakresie ustanowionych zakazów lub przyjętych w nim rozwiązań, o których mowa w ust. 1, jeżeli taka inwestycja jest zgodna z przepisami odrębnymi. W ocenie Sądu przywołany przepis należy interpretować w ten sposób, że sformułowanie "miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego" należy odnosić do całego aktu jaki obowiązuje dla terenu na którym planowana jest inwestycja celu publicznego z zakresu łączności publicznej (np. budowa stacji bazowej telefonii komórkowej z instalacją radiokomunikacyjną i infrastrukturą zasilającą). Nie ma zatem podstaw by ograniczać jego do wyodrębnionej części planu miejscowego, np. karty terenu na którym położona jest nieruchomość objęta wnioskiem. Oznacza to, że ocenie podlega treść całego planu miejscowego jaki obowiązuje na obszarze zamierzonej inwestycji, a nie tylko fragment wskazany przez inwestora (wyrok WSA w Gdańsku z dnia 11 września 2024 r., II SA/Gd 376/24). W sprawie zakończonej decyzją poddaną kontroli Sądu plan miejscowy wyklucza możliwość realizacji tego typu inwestycji w obszarze objętym symbolem 01, U, P, KS. Sporną natomiast kwestią pozostaje sposób interpretacji pozostałych postanowień planu miejscowego. Zdaniem strony skarżącej realizacja zamierzonej inwestycji nie jest możliwa na całym obszarze objętym planem miejscowym. Tam bowiem gdzie byłaby ona dozwolona (obszar bez zabudowy kubaturowej) w ustaleniach szczegółowych kart terenu wprowadzono ograniczenia i zakazy wykluczające możliwość jej realizacji. Według Wojewody z całego obszaru objętego planem miejscowym tj. 140,38 ha jedynie na części planu (ok. 43 ha) realizacja stacji bazowych telefonii komórkowej nie jest możliwa. Dotyczy to terenów oznaczonych symbolami 05 – 08 U, P, KS i 11 E, C z ograniczeniem zabudowy do 12 m oraz terenów dróg (karty terenu od 29 – 48), tereny urządzeń transportu kolejowego (karty terenu od 49 – 51) i terenów zamkniętych (karty terenu od 52 do 61). Utrudnienia związane z wysokością budynków dotyczą powierzchni 13,91 ha (teren oznaczony symbolami 01 – 04 i 09 U, P, KS). Zdaniem organu odwoławczego Inwestor niewłaściwie odczytał treść planu dotyczących terenów, na których wprowadzono zakaz zabudowy, za wyjątkiem określonych obiektów. Wskazał przy tym na obszary objęte symbolami m. in.: 10 C,ZP - tereny urządzeń ciepłownictwa, zieleń urządzona z zakazem zabudowy za wyjątkiem obiektów związanych z funkcjonowaniem sieci ciepłowniczej, 12 E,C - tereny urządzeń elektroenergetycznych i ciepłownictwa z zakazem zabudowy, za wyjątkiem obiektów technologicznych związanych z działalnością E. S.A.; 23-25 R,ZE,EW i 26 R,ZE,EW - tereny rolnicze, zieleń ekologiczno-kraj obrazowa, tereny elektrowni wiatrowych z zakazem zabudowy za wyjątkiem obiektów infrastruktury technicznej związanych z lokalizowanymi na terenie turbinami wiatrowymi z dopuszczeniem lokalizacji stacji pomiarów meteorologicznych. Na tych terenach na podstawie § 10 ust. 2 pkt 7 możliwa jest realizacja stacji bazowych telefonii komórkowych i to jako wolno stojących masztach antenowych. Wynika to z tego, że poza przeznaczeniem podstawowym, określonym w pkt 2 poszczególnych kart terenów i dookreślonym sposobie zagospodarowania w pkt 5 tych kart, na wymienionych obszarach nie przeznaczonych pod zabudowę kubaturową nie zostały uregulowane zasady modernizacji, rozbudowy i budowy systemów komunikacji. W tym zakresie zatem należy uwzględnić treść przywołanego przepisu, który dopuszcza lokalizowanie stacji bazowych telefonii komórkowej. Sąd w składzie orzekającym podziela wykładnię postanowień planu miejscowego przedstawioną w zaskarżonej decyzji (zob. s. 5 – 6 decyzji Wojewody). Skoro ustalenia szczegółowe planu nie wprowadzają żadnych odmiennych zasad modernizacji, rozbudowy i budowy systemów komunikacji, do których zaliczono również telekomunikację (w tym lokalizowania stacji bazowych telefonii komórkowej), to należy przyjąć, że dopuszczalność realizacji tego rodzaju inwestycji podlega ocenie w zakresie ustaleń ogólnych ujętych w § 10 ust. 2 pkt 7 planu miejscowego. Zakazy zabudowy z określonymi wyjątkami uregulowane w ustaleniach szczegółowych dotyczą jedynie "obiektów" i jako przepisy szczególne nie powinny podlegać wykładni rozszerzającej. Zaznaczyć przy tym należy, że wobec braku definicji tego pojęcia w planie miejscowym (zob. § 12 planu) zakres znaczeniowy tego pojęcia powinien być ustalany z uwzględnieniem definicji "obiektu budowlanego" przyjętej w art. 3 pkt 1 ustawy dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (tekst jedn.: Dz. U. z 2024 r., poz. 725 ze zm.). Zdaniem Sądu, przemawiają za tym reguły wykładni systemowej i wymóg spójności systemu prawa. Tym samym zakaz lokalizowania określonych obiektów nie dotyczy rozbudowy i budowy systemów komunikacji (w tym stacji bazowych telefonii komórkowej. W tym stanie sprawy ponieważ plan miejscowy obowiązujący na terenie zamierzonej inwestycji nie wprowadza zakazów ani nie przyjmuje rozwiązań uniemożliwiających lokalizowanie inwestycji celu publicznego z zakresu łączności publicznej bezzasadne było odnoszenie się do kwestii konieczności zastosowania art. 46 u.w.r.u.s.t. Mając powyższe na uwadze Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku, na podstawie art. 151 P.p.s.a. oddalił skargę jako niezasadną. Orzeczenia powołane w niniejszym uzasadnieniu dostępne są na stronie https://orzeczenia.nsa.gov.pl.