II SA/Gd 572/15

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Dorota Jadwiszczok po rozpoznaniu w dniu 23 marca 2016 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi A. R. i A. R. na decyzję Wojewody z dnia 11 sierpnia 2015 r., nr [...] w przedmiocie uchylenia decyzji w sprawie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę postanawia: odmówić przywrócenia terminu do wniesienia wniosku o sporządzenie uzasadnienia do wyroku wydanego w dniu 20 stycznia 2016 r. Pismem z 9 marca 2016 r. pełnomocnik A. R. i A. R. zwrócił się o przywrócenie terminu do złożenia wniosku o uzasadnienie do wyroku wydanego w dniu 20 stycznia 2016 r., jednocześnie złożył wniosek o sporządzenie tego uzasadnienia. W piśmie wskazał, że w dniu 20 stycznia 2016 r. Sąd wydał wyrok oddalający skargę w niniejszej sprawie. O wydaniu wyroku oraz rozprawie pełnomocnik skarżących powziął wiadomość dopiero w dniu 3 marca 2016 r., w wyniku rozmowy telefonicznej z sekretariatem sądu. W dniu 9 marca 2016 r. przeglądając akta sprawy ustalił, że korespondencja zawierająca zawiadomienie o rozprawie nie została mu doręczona, mimo że umieszczono na niej adnotację o awizowaniu przesyłki i niepodjęciu w terminie. Pełnomocnik skarżących zaprzeczył jakoby doręczono mu awizo nieodebranej przesyłki. Kancelaria jest czynna codziennie w godzinach 9-17 i nie ma możliwości aby taka sytuacja miała miejsce. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku zważył, co następuje: Zgodnie z treścią art. 86 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 z późn. zm., dalej: P.p.s.a.), jeżeli strona nie dokonała w terminie czynności w postępowaniu sądowym bez swojej winy, sąd na jej wniosek postanowi przywrócenie terminu. Postanowienie o przywróceniu terminu albo odmowie jego przywrócenia może być wydane na posiedzeniu niejawnym. Stosownie zaś do treści art. 87 § 1 w zw. z art. 87 § 3 tej ustawy, wniosek o przywrócenie terminu do wniesienia skargi wnosi się za pośrednictwem organu, którego działanie lub bezczynność są przedmiotem skargi, w ciągu siedmiu dni od czasu ustania przyczyny uchybienia terminu. W piśmie tym należy uprawdopodobnić okoliczności wskazujące na brak winy w uchybieniu terminu (§ 2 ww. art.). Równocześnie z wnioskiem strona powinna dokonać czynności, której nie dokonała w terminie (§ 4 ww. art.). Oznacza to, że jeżeli strona uchybiła terminowi, jego przywrócenie możliwe jest jedynie wówczas, gdy wniosek został złożony w terminie 7 dni od ustania przyczyny uchybienia terminu, a ponadto uchybienie to nastąpiło bez winy strony. W ocenie Sądu, wniosek skarżących nie zasługuje na uwzględnienie, bowiem nie zostały uprawdopodobnione okoliczności wskazujące na brak winy w uchybieniu terminu do wniesienia wniosku o sporządzenie uzasadnienia do wyroku wydanego w dniu 20 stycznia 2016 r. Kryterium braku winy wiąże się bowiem z koniecznością dołożenia szczególnej staranności przy dokonywaniu czynności procesowej, a powołane przez pełnomocnika skarżących okoliczności nie wskazują na to, że niedokonanie czynności w ustawowym terminie spowodowane było przeszkodą nie do przezwyciężenia przy dochowaniu najwyższej staranności. Za okoliczność braku winy w uchybieniu terminu nie może być uznane oświadczenie pełnomocnika skarżących, że nie otrzymał powiadomienia o braku możliwości doręczenia przesyłki zawierającej zawiadomienie o terminie rozprawy. Zarzuty pełnomocnika skarżących, sprowadzają się w istocie do twierdzeń o nieotrzymaniu awiz i nieprawidłowym funkcjonowaniu operatora pocztowego Poczty Polskiej. Tymczasem żadnych kroków w kierunku wyjaśnienia tej okoliczności strona skarżąca nie podjęła, nie zwrócono się do właściwego urzędu pocztowego z zapytaniem gdzie doręczyciel pozostawił awizo ani nie złożono stosownej reklamacji. Z adnotacji na kopercie, zawierającej zwróconą do Sądu korespondencję znajdującej się w aktach sprawy jednoznacznie wynika, że przesyłka została dwukrotnie awizowana przez pocztę: w dniu 14 grudnia i 22 grudnia 2015 r., o czym doręczyciel poinformował stronę poprzez pozostawienie awiza w oddawczej skrzynce pocztowej. W ocenie Sądu powołanie się przez stronę skarżącą na okoliczności, że nie otrzymała przesyłki oraz ani pierwszego, ani powtórnego awiza o jego pozostawieniu w placówce pocztowej, nie były przekonujące oraz przybierają jedynie formę polemiki, która pozbawiona jest wsparcia jakimikolwiek dowodami świadczącymi o tym, że stan faktyczny był w rzeczywistości inny. Tym samym należy domniemywać, że skutek doręczenia przesyłki na zasadzie art. 73 § 4 P.p.s.a. nie został przez skarżących obalony. Z uwagi na fakt, że przywrócenie terminu ma charakter wyjątkowy i nie jest możliwe, gdy strona dopuściła się choćby lekkiego niedbalstwa, to w ustalonych okolicznościach faktycznych Sąd nie znalazł argumentu, który pozwoliłby na zastosowanie art. 86 § 1 P.p.s.a. Należy również w tym miejscu wskazać, że przywrócenie terminu tylko na podstawie twierdzenia, że awiza nie pozostawiono, prowadziłoby bowiem do nieuzasadnionego podważenia instytucji doręczenia zastępczego, tym bardziej, że jak wynika z adnotacji znajdujących się na zwróconej do organu przesyłce była ona dwukrotnie, prawidłowo awizowana. W każdej takiej sytuacji strona mogłaby obalić domniemanie doręczenia przesyłki w trybie awizo poprzez zwykłe oświadczenie, że awizo to nie zostało umieszczone w skrzynce pocztowej. W tym stanie rzeczy, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku, na podstawie art. 86 § 1 P.p.s.a., mając na uwadze zastosowanie się skarżącej do treści art. 87 P.p.s.a. orzekł jak w postanowieniu.