II SA/Gd 573/15

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Wanda Antończyk Sędziowie: Sędzia WSA Jolanta Górska Sędzia WSA Janina Guść (spr.) Protokolant Sekretarz Sądowy Izabela Adamowicz po rozpoznaniu w dniu 9 grudnia 2015 r. w Gdańsku na rozprawie sprawy ze skargi A. P. na decyzję Wojewody z dnia 21 sierpnia 2015 r., nr [...] w przedmiocie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę oddala skargę. A. P. wniosła skargę na decyzję Wojewody z dnia 21 sierpnia 2015 r. utrzymująca w mocy decyzję Starosty z dnia 15 lipca 2015 r., zatwierdzającą projekt budowlany i udzielającą inwestorce A. Ch. pozwolenia na nadbudowę parterowego budynku mieszkalnego jednorodzinnego na działce nr [...] w J. G. W skardze podniesiono zarzuty obrazy prawa materialnego poprzez wydanie decyzji sankcjonującej pierwotną samowolę budowlaną, naruszenie prawa procesowego mającego istotny wpływ na wynik sprawy poprzez pominięcie wniosków dowodowych zgłoszonych przez skarżąca w piśmie z dnia 30 lipca 2015 r. oraz naruszenie art. 10 k.p.a. poprzez brak powiadomienia strony o możliwości zapoznania się z aktami przed wydaniem decyzji przez organ II instancji. Skarżąca wskazała, że obiekt podlegający rozbudowie jest usytuowany 2 m od granicy z jej nieruchomością, został on wzniesiony jako samowola budowlana, a postępowanie w sprawie jego legalizacji nie zostało prawidłowo zakończone, bowiem inwestor wbrew nałożonemu zobowiązaniu do dnia 30 lipca 1969 r. nie złożył do akt tego postępowania projektu zamiennego. Skarżąca zakwestionowała oświadczenie J. P., Kierownika Wydziału Architektury Prezydium Wojewódzkiej Rady Narodowej w latach 1962-1971, że postępowanie to zostało zakończone. Nadto wskazała ona, że ówczesny stan prawny przewidywał obowiązek uzyskania na budowę takiego obiektu zgody właściciela sąsiedniej nieruchomości, którego inwestorka nie posiadała. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko zawarte w uzasadnieniu wydanej decyzji. Nadto organ wskazał, że brak poinformowania strony o zamiarze wydania decyzji, związany był z zamiarem szybkiego zakończenia postępowania i nie doprowadził do pominięcia żadnych istotnych okoliczności i dowodów, które mogłyby wpłynąć na treść wydanej decyzji. Zaskarżoną decyzję wydano w następujących okolicznościach faktycznych i prawnych Decyzja z dnia 15 lipca 2015 r. Starosta zatwierdził projekt budowlany i udzielił inwestorce A. Ch. pozwolenia na nadbudowę parterowego budynku mieszkalnego jednorodzinnego na działce nr [...] w J. G. W uzasadnieniu decyzji organ stwierdził, że planowana inwestycja jest zgodna z ustaleniami planu zagospodarowania przestrzennego przyjętego uchwałą Rady Miasta z dnia 30 października 2013 r. nr [...] (Dz. U. Woj. z 2013 r. poz. 4566), który na terenie oznaczonym symbolem 47 MN,U przewiduje zabudowę mieszkaniową jednorodzinną i zabudowę usługową. Organ wskazał, że inwestor wykonał zobowiązania organu dotyczące uzupełniania braków w dokumentacji projektowej, projekt jest kompletny, spełnia warunki określone w art. 33 ust. 1 Prawa budowlanego i został sporządzony przez osobę posiadającą stosowne uprawnienia. Nadto planowana nadbudowa jest dopuszczalna w świetle § 12 ust. 3 pkt 3 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz. U. nr 75 poz. 690 ze zm.) Organ wskazał, że w toku postępowania zastrzeżenia do projektu zgłosił właściciel sąsiedniej nieruchomości stanowiącej działkę nr [...], który zarzucił, że obiekt podlegający przebudowie został wzniesiony bez pozwolenia na budowę, nielegalnie także doszło do zmiany sposobu jego użytkowania na budynek mieszkalny. Organ ustalił, że w stosunku do przedmiotowego obiektu prowadzono postępowanie legalizacyjne. Dokumentacja w tym zakresie z uwagi zniszczenie części dokumentacji archiwalnej nie jest kompletna. Z decyzji wydanych przez organ nadzoru budowlanego w dniu 17 grudnia 2001 r. oraz 15 stycznia 2003 r. wynika jednak, że obiekt ten nie stanowi samowoli budowlanej. Organ wskazał, że zgodnie z zaświadczeniem Wydziału Architektury i Budownictwa Starostwa Powiatowego z dnia 14 maja 2012 r. o zmianie sposobu użytkowania budynku letniskowego, budynek ten ma charakter budynku mieszkalnego jednorodzinnego. Po rozpatrzeniu odwołań wniesionych przez A. P. oraz H. K. Wojewoda utrzymał w mocy decyzję organu I instancji. Organ odwoławczy dokonał sprawdzenia zgodności inwestycji z wymogami planu zagospodarowania przestrzennego oraz ustalił, że spełnia ona wymagania określone w § 13 i 60 rozporządzenia w sprawie warunków technicznych jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie. Wojewoda stwierdził, że planowana nadbudowa jest zgodna z § 12 ust. 3 pkt 3 rozporządzenia w sprawie warunków technicznych jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie, który stanowi, że w zabudowie jednorodzinnej, uwzględniając przepisy odrębne oraz zawarte w § 13, 60 i 271-273, dopuszcza się rozbudowę budynku istniejącego, usytuowanego w odległości mniejszej niż określona w ust. 1 od granicy z sąsiednią działką budowlaną (czyli odległości mniejszej niż 3 lub 4 m), jeżeli w pasie o szerokości 3 m wzdłuż tej granicy zostaną zachowane jego dotychczasowe wymiary, a także nadbudowę tak usytuowanego budynku o nie więcej niż jedną kondygnację, przy czym w nadbudowanej ścianie, zlokalizowanej w odległości mniejszej niż 4 m od granicy nie może być otworów okiennych lub drzwiowych. Organ wskazał, że budynek został wzniesiony w latach 60-tych na granicy z działką nr [...] za zgodą ówczesnego jej właściciela, a ustalenia w tym zakresie obowiązują późniejszych nabywców tej nieruchomości. Organ odwoławczy stwierdził, że w uzasadnieniu decyzji z dnia 12 marca 2012 r. ustalającej warunki zabudowy dla inwestycji polegającej na zmianie sposobu użytkowania budynku letniskowego na budynek mieszkalny jednorodzinny zawarto informację, że zgodnie z pismem Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia 22 sierpnia 2003 r. budynek zgłoszono do użytkowania w dniu 12 lipca 1969 r., w dniu 18 lipca 1969 r. dokonano oględzin i wobec niewniesienia sprzeciwu obiekt został przyjęty do użytkowania. Organ ustalił, że z protokołu z dnia 18 lipca 1969 r. wynika, że obiekt może być uznany za nadający się do użytkowania po odprowadzeniu wody z dachu, usunięciu wady w instalacji wodno-kanalizacyjnej i zalegalizowaniu przez złożenie projektu zamiennego, zmiany w rzutach i elewacjach, a A. Ch. zobowiązała się dokonać uzupełnień w tym zakresie do dnia 30 lipca 1969 r. Organ stwierdził, że z decyzji Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia 17 grudnia 2001 r. wynika, że brak jest dokumentacji archiwalnej potwierdzającej dalszy tok postępowania legalizacyjnego. Wojewoda powołał się na decyzje Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia 17 grudnia 2001 r. oraz 15 stycznia 2003 r., w których wskazano, że przedmiotowy obiekt nie stanowi samowoli budowlanej. Nadto organ ustalił, że decyzja Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia 23 lipca 2004 r. o nakazie rozbiórki innego obiektu budowlanego znajdującego się na nieruchomości, na której planowana jest inwestycja została wykonana. Reasumując organ stwierdził, że złożony projekt budowlany jest kompletny i spełnia warunki wskazane w art. 35 ust. 1 pkt 1, 2 i 3 Prawa budowlanego, a inwestor dopełnił wymogów wynikających z art. 32 ust. 4 Prawa budowlanego. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje : Zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2014 r., poz. 1647) oraz art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., nr 270 ze zm.), zwanej dalej p.p.s.a., sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, tj. kontrolę zgodności zaskarżonego aktu z przepisami postępowania administracyjnego, a także prawidłowości zastosowania i wykładni norm prawa materialnego. W myśl art. 145 § 1 p.p.s.a., sąd uwzględnia skargę na decyzję lub postanowienie i orzeka o ich uchyleniu w sytuacji, gdy stwierdzi naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego, lub inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Kontrolując w świetle powyższych kryteriów zaskarżoną decyzję Sąd stwierdził, że nie narusza ona prawa, zarówno w zakresie przepisów prawa materialnego, jak również przepisów postępowania, w sposób, który miałby istotny wpływ na wynik sprawy. W ocenie Sądu, ustalenia organu odwoławczego zostały dokonane zgodnie z art. 7 i art. 77 k.p.a., ocena zebranych dowodów nie narusza regulacji art. 80 k.p.a., a uzasadnienie zaskarżonej decyzji odpowiada warunkom określonym w art. 107 § 3 k.p.a. Materialnoprawną podstawę zaskarżonych decyzji stanowiły przepisy ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (tj.: Dz.U. z 2013 r., poz. 1409 ze zm.), która w art. 32-35 formułuje warunki udzielenia pozwolenia na budowę, które określają zakres merytorycznej oceny wniosku o pozwolenie na budowę bądź wniosku o wydanie odrębnej decyzji o zatwierdzeniu projektu budowlanego i stanowią normatywny wzorzec kontroli legalności zaskarżonych decyzji. Zgodnie z art. 4 Prawa budowlanego każdy ma prawo zabudowy nieruchomości gruntowej, jeżeli wykaże prawo do dysponowania nieruchomością na cele budowlane, pod warunkiem zgodności zamierzenia budowlanego z przepisami. Powyższa regulacja, nawiązując do treści art. 6 ust. 2 pkt 1 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (tj.: Dz.U. z 2012 r., poz. 647 ze zm.), stanowi rozwinięcie i konkretyzację zasady wyrażonej w art. 140 Kodeksu cywilnego, w myśl której właściciel może, z wyłączeniem innych osób, m.in. korzystać z rzeczy zgodnie ze społeczno-gospodarczym przeznaczeniem swego prawa z tym, że w granicach określonych przez ustawy i zasady współżycia społecznego. Uprawnienia właściciela nieruchomości nie powinny być w tym zakresie ograniczane. Art. 35 ust. 4 Prawa budowlanego stanowi, że w razie spełnienia wymagań określonych w ust. 1 oraz w art. 32 ust. 4 właściwy organ nie może odmówić wydania decyzji o pozwoleniu na budowę. Organy obu instancji prawidłowo oceniły, że przedłożony projekt budowlany spełnia wymogi Prawa budowlanego, a podniesione w skardze zarzuty nie są uzasadnione. Zarzuty naruszenia prawa procesowego w świetle art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. mogą doprowadzić do wzruszenia wydanej decyzji administracyjnej jedynie w sytuacji, gdy naruszenie norm prawa procesowego mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Z okoliczności sprawy nie wynika, by naruszenie art. 10 § 1 k.p.a. poprzez brak powiadomienia strony o możliwości zapoznania się z aktami przed wydaniem decyzji przez organ II instancji miało wpływ na wynik sprawy. W szczególności skarżąca nie wykazała w skardze, że brak powiadomienia wymaganego normą art. 10 k.p.a. pozbawił ją możliwości złożenia wniosków dowodowych bądź wyjaśnień, które mogłyby wpłynąć na zmianę treści wydanej decyzji. Za niezasadny Sąd uznał także zarzut pominięcia wniosków dowodowych zgłoszonych przez skarżąca w piśmie z dnia 30 lipca 2015 r. Do pisma tego skarżąca dołączyła pismo Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia 1 października 2001 r. nr [...] stanowiące wezwanie stron postępowania do ustosunkowania się do wskazanych w nim okoliczności sprawy. Postępowanie w tym zakresie zakończyło się wydaniem decyzji z dnia 17 grudnia 2001 r., a po jej uchyleniu przez organ II instancji decyzji z dnia 15 stycznia 2003 r. Organy obu instancji dopuściły dowód z tej decyzji. Zatem przeprowadzanie dowodu z wezwania organu kierowanego do stron postępowania należało uznać za zbędne. Okoliczności związane z przebiegiem postępowania nie mają znaczenia dla rozstrzygnięcia sprawy bowiem wiążące w zakresie tego postępowania są ustalenia wydanej w sprawie decyzji. Podniesiony w skardze zarzut, że planowana rozbudowa obiektu budowlanego dotyczy budynku będącego przedmiotem samowoli budowlanej nie jest uzasadniony. W sprawie przedmiotowego obiektu prowadzone było postępowania legalizacyjne w 1969 r. Ustalenie czy i w jaki sposób zostało ono zakończone nie jest aktualnie możliwe w uwagi na braki w dokumentacji archiwalnej. Niezależnie od powyższego wskazać należy, że organ nadzoru budowlanego przeprowadził kolejne postępowanie w sprawie legalizacji przedmiotowego obiektu. W latach 2001 – 2003 prowadzono bowiem w trybie art. 48 Prawa budowlanego postępowanie w sprawie zabudowy znajdującej się na działce nr [...] w J.G. Decyzja z dnia 17 grudnia 2001 r., na którą powoływał się organ została w toku instancji o uchylona a prowadzone postępowanie zakończyło się ostatecznie wydaniem decyzji z dnia 15 stycznia 2003 r. o nakazie rozbiórki obiektu budowlanego znajdującego się na nieruchomości o wymiarach 5,90 na 8,10 m. W decyzji tej organ powołując się na ustalenia decyzji z dnia 17 grudnia 2001 r. stwierdził, że pozostałe dwa obiekty znajdujące się na działce nr 122, w tym obiekt, którego rozbudowy dotyczy przedmiotowy wniosek o wymiarach 13,5 na 5,20 m nie stanowią samowoli budowlanej. Organ architektoniczno-budowlany prawidłowo uznał, że nie jest kompetentny do kwestionowania wydanej w tym zakresie decyzji organu nadzoru budowlanego. Decyzja ta pozostaje w obrocie prawnym i organ obowiązany był dokonać ustaleń na jej podstawie. Wydanie w trybie art. 48 Prawa budowlanego decyzji stwierdzającej, iż obiekt nie został wzniesiony w warunkach samowoli budowlanej słusznie zostało uznane za organ architektoniczno-budowlany za wystraczające do uznania, że obiekt ten posiada status obiektu legalnego. Zarzut, że ówczesny stan prawny przewidywał obowiązek uzyskania zgody właściciela sąsiedniej nieruchomości na budowę obiektu przy granicy, której inwestorka nie posiadała, nie podlegał uwzględnieniu przez organ wydający pozwolenie na budowę. Badanie zarzutów w tym zakresie mogło nastąpić jedynie w postępowaniu prowadzonym odnośnie samowolnie wzniesionego obiektu w trybie art. 48 Prawa budowlanego. Postanowienia obowiązującego planu zagospodarowania przestrzennego, przeznaczające teren działki nr [...] pod zabudowę mieszkaniową jednorodzinną umożliwiały planowane przez inwestora przeznaczenie obiektu pod taką zabudowę. Analiza postępowania przeprowadzonego przez organy administracji architektoniczno – budowlanej w przedmiotowej sprawie pozwala na stwierdzenie, że organy zgodnie ze swoimi kompetencjami i w wyznaczonym przez ustawę zakresie oceniły projektowaną inwestycję a uznając, że spełnia ona wszystkie wymogi przewidziane prawem nie mogły odmówić zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę. Decyzja Wojewody, jak i poprzedzająca ją decyzja Starosty są zgodne z prawem, nie naruszają przepisów materialnoprawnych, ani przepisów postępowania. Biorąc pod uwagę powyższe Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku, oddalił wniesioną skargę na podstawie art. 151 p.p.s.a.