II SA/Gd 574/08

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Referendarz sądowy WSA Agnieszka Dusza-Kasprzyk po rozpoznaniu w dniu 22 sierpnia 2008 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku A. O. o przyznanie prawa pomocy w sprawie ze skargi na decyzję Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia 17 czerwca 2008r., nr [...] w przedmiocie robót budowlanych postanawia przyznać skarżącej prawo pomocy przez zwolnienie od kosztów sądowych. A.O. złożyła w dniu 11 sierpnia 2008 r. w Wojewódzkim Sądzie Administracyjnym w Gdańsku wniosek o przyznanie prawa pomocy w zakresie częściowym przez zwolnienie od kosztów sądowych. W uzasadnieniu wniosku skarżąca wskazała, iż jedyny majątek jaki posiada stanowi lokal mieszkalny położony w L. o pow. 70,90 m2 w dwurodzinnym budynku mieszkalnym nabytym w drodze dziedziczenia po rodzicach. W tym lokalu zamieszkuje skarżąca ze swoją córką B.O. i dwójką wychowywanych przez nią samotnie małoletnich dzieci: 11-letnim Adrianem i 10-letnim Damianem wymagającym z powodu niepełnosprawności istniejącej od urodzenia ( jest osobą niewidomą od dzieciństwa oraz porusza się na wózku inwalidzkim z powodu porażenia mózgowego) stałej opieki ze strony bliskich osób. Skarżąca podniosła, iż nie jest w stanie bez uszczerbku koniecznego utrzymania siebie oraz swojej rodziny uiścić wpisu w kwocie 500 zł, bowiem jedynym źródłem jej utrzymania jest renta po zmarłym mężu w kwocie 396,95 zł netto. Świadczenie rentowe jest tak niskie z uwagi na wszczęte przeciwko niej postępowanie egzekucyjne i potrącanie co miesiąc kwoty 159,07 zł. Zadłużenie, którego te postępowanie egzekucyjne dotyczy, nie jest jej zadłużeniem, gdyż skarżąca poręczyła konkubentowi córki pożyczkę, której nie zamierzał i dalej nie zamierza spłacać. Jedynymi natomiast źródłami utrzymania córki skarżącej i jej małoletnich dzieci są świadczenia socjalne: zasiłek opiekuńczy oraz zasiłek rodzinny w łącznej kwocie 781 zł oraz zaliczka alimentacyjna w wysokości 600 zł. Córka nie pracuje, gdyż stan zdrowia jej młodszego syna Damiana wymaga stałej opieki z jej strony. Uzyskiwane przez córkę skarżącej świadczenia w wysokości 1.381 zł z oczywistych przyczyn z trudem wystarczają na zaspokojenie jedynie najpilniejszych bieżących potrzeb życiowych jej i dwójki dzieci. Skarżąca nie posiada żadnych środków finansowych, które mogłaby przeznaczyć na pokrycie kosztów związanych z niniejszym postępowaniem w związku z czym wniosek o całkowite zwolnienie z ponoszenia kosztów niniejszego postępowania uważa za zasadny. Na poparcie swoich twierdzeń i wyliczeń dochodów i wydatków przedłożyła kompletną dokumentację we wskazanym zakresie. Stosownie do treści art. 245 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zmianami), prawo pomocy w zakresie częściowym obejmuje zwolnienie tylko od opłat sądowych w całości lub w części albo tylko od wydatków albo od opłat sądowych i wydatków lub obejmuje tylko ustanowienie adwokata, radcy prawnego, doradcy podatkowego lub rzecznika patentowego. Przyznanie prawa pomocy w zakresie częściowym osobie fizycznej następuje, gdy wykaże, że nie jest w stanie ponieść pełnych kosztów postępowania bez uszczerbku utrzymania koniecznego dla siebie i rodziny (art. 246 § 1 pkt 2 cytowanej ustawy). Stosownie zaś do treści art. 246 § 3 ustawy – ustanowienie dla strony adwokata, radcy prawnego, doradcy podatkowego lub rzecznika patentowego wymaga nadto złożenia przez wnioskodawcę osobistego oświadczenia o niezatrudnianianiu lub niepozostawaniu w innym stosunku prawnym z ww. Mając na względzie fakt, że wniosek dotyczy jedynie zwolnienia z kosztów sądowych, Sąd rozważał tylko, czy spełnione zostały wyżej wymienione przesłanki przyznania prawa pomocy w zakresie częściowym. Biorąc pod uwagę okoliczności wskazane we wniosku PPF i załączonych dokumentach, Sąd uznał, iż A.O. nie ma realnych możliwości finansowych pozwalających na poniesienie przez nią kosztów sądowych w niniejszej sprawie bez uszczerbku utrzymania koniecznego dla siebie i swojej siostry. Wobec powyższego, Sąd podstawie art. 246 § 1 pkt 2 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji.