II SA/Gd 574/09

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Dorota Jadwiszczok Sędziowie: Sędzia WSA Wanda Antończyk (spr.) Sędzia WSA Mariola Jaroszewska Protokolant Sekretarz Sądowy Anna Rusajczyk po rozpoznaniu w dniu 11 lutego 2010 r. na rozprawie sprawy ze skargi Spółdzielni A w G. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia 25 czerwca 2009 r., nr [...] w przedmiocie warunków zabudowy oddala skargę. Decyzją z dnia 25 czerwca 2009 r. nr [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze, po rozpoznaniu odwołania Spółdzielni Mieszkaniowej "A" od decyzji z dnia 12 listopada 2008 r. o ustaleniu warunków zabudowy dla inwestycji polegającej na budowie garażu wolnostojącego na działkach nr [...] w G. przy ul. [...], na podstawie art. 61 ust. 1, art. 64 ust. 1 w zw. z art. 52 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, zaskarżoną decyzję utrzymało w mocy. W uzasadnieniu organ odwoławczy podał, że Prezydent Miasta, na wniosek D. i B. B., ustalił warunki zabudowy dla inwestycji polegającej na budowie garażu wolnostojącego na działkach [...] w G. Powyższa decyzja została zaskarżona przez Spółdzielnię "A". W odwołaniu wskazano, że teren lokalizacji oznaczony jako ABCD (załącznik do decyzji) obejmuje działkę nr [...] oraz część działki [...]. Przy realizacji garażu na działce nr [..] należy uwzględnić bezkolizyjny dojazd do garażu projektowanego na działce nr [...]. Tymczasem, Spółdzielnia nie wyraża zgody na wyjazd z garażu projektowanego na działce nr [...] od ul. [...]. Ponadto, w ocenie odwołującej, zaskarżona decyzja narusza interesy członków Spółdzielni, mieszkańców części ul. [...], użytkowników zespołu garaży przy tejże ulicy. Ponadto, decyzja ta zmienia przeznaczenie części działki nr [...] i tym samym uniemożliwia realizację planowanego zagospodarowania części wymienionej działki przez spółdzielnię. Rozpatrując złożone odwołanie Kolegium powołało treść art. 61 ust. 1 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. nr 80 poz. 717 ze zm.), regulującego przesłanki wydania decyzji o warunkach zabudowy. Analizując powołaną regulację Kolegium wskazało, że organ I instancji prawidłowo ustalił warunki zabudowy dla inwestycji polegającej na budowie wolnostojącego garażu. Powyższa inwestycja spełnia bowiem wymogi, o których mowa w cytowanym art. 61 ust. 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, działki sąsiednie są także zabudowane garażami, co pozwala na określenie wymagań dotyczących nowej zabudowy w zakresie kontynuacji funkcji, parametrów, cech i wskaźników kształtowania zabudowy oraz zagospodarowania terenu, w tym gabarytów i formy architektonicznej obiektów budowlanych, linii zabudowy oraz intensywności wykorzystania terenu. Ponadto, teren posiada dostęp do drogi publicznej i nie wymaga uzyskania zgody na zmianę przeznaczenia gruntów rolnych i leśnych na cele nierolnicze i nieleśne. Ustosunkowując się do zarzutów odwołującej Kolegium wskazano, że zaskarżona decyzja w punkcie 2c zawiera wymogi w zakresie bezpiecznego wjazdu na ulicę [...], obejmujące konieczność wyznaczenia przez inwestora pola widoczności przy wjeździe z planowanego garażu na ulicę [...]. W przypadku zaś gdy nie będzie możliwe zapewnienie odpowiedniego pola widoczności inwestor zobowiązany został na własny koszt do ustawienia lustra drogowego. Także projekt zjazdu z ulicy [...] do planowanego obiektu, opracowany zgodnie z wymogami rozporządzenia Ministra Transportu i Gospodarki Morskiej w sprawie w warunków technicznych jakim powinny odpowiadać drogi publiczne i ich usytuowanie inwestor ma obowiązek uzgodnić z Wydziałem Inżynierii Ruchu Urzędu Miejskiego. Ponadto, Kolegium wskazało, że przedmiotowy wniosek inwestora dotyczy działek nr [...] i [...] i zgodnie z w/w wnioskiem organ I instancji ustalił warunki zabudowy. Kolegium wskazało nadto, że decyzja o warunkach zabudowy nie uprawnia jeszcze inwestora do rozpoczęcia robót budowlanych, które mogą rozpocząć się dopiero po uzyskaniu pozwolenia na budowę. Jednocześnie pouczono strony o treści art. 28 ust. 2 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. – Prawo budowlane (Dz. U. z 2006 r., nr 156, poz. 1118 ze zm.), wskazującego, kto w postępowaniu w sprawie pozwolenia na budowę posiada status strony tegoż postępowania. Skargę na powyższą decyzję złożyła Spółdzielnia Mieszkaniowa "A" z siedzibą w G., domagając się uchylenia skarżonej decyzji i poprzedzającej ją decyzji Prezydenta Miasta, ustalającej warunki zabudowy dla inwestycji polegającej na budowie garażu wolnostojącego zgodnie z wnioskiem inwestorów. Skarżonej decyzji zarzucono: 1. naruszenie prawa materialnego – art. 61 ust. 1, art. 64 ust. 1 w zw. z art. 52 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, 2. naruszenie prawa procesowego – art. 7, 77 k.p.a. w sposób mający istotny wpływ na treść decyzji poprzez brak wyjaśnienia wszystkich okoliczności sprawy, a zwłaszcza: - brak określenia celu publicznego inwestycji i wskazania, który z przewidzianych ustawą kategorii celu publicznego realizuje planowana inwestycja, - warunków bezkolizyjnego dojazdu do garażu projektowanego na działce nr [...] z uwzględnieniem warunków dojazdu do działki [...], - warunków wynikających z zasady dobrego sąsiedztwa, gdyż planowana zabudowa koliduje ze sposobem korzystania z nieruchomości, czyli zabezpieczenia punktu zbiórki odpadów selekcjonowanych przeznaczonego dla mieszkańców ul. [...], także ustawienia pojemnika z piaskiem do posypywania stromego zjazdu z ul. [...] do ulic [....]. Wskazano, że planowana budowa uniemożliwi bezpieczny postój pojazdów wyjeżdżających z sąsiednich garaży, a także uniemożliwi dostęp do Trafostacji ekipie serwisowej Energii S.A., którzy będę blokowali dostęp do projektowanego garażu. W uzasadnienie skargi wskazano, że w podstawie prawnej skarżonej decyzji wskazano na treść art. 52 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, co sugeruje, że planowana inwestycja realizuje cel publiczny. Decyzja jednak nie wskazuje jakiego rodzaju jest to cel i w jakim przepisie prawa znajduje umocowanie. Organ winien wówczas odwołać się do ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami, zawierającej definicję celu publicznego w art. 6, co jednak nie nastąpiło. W ocenie skarżącej, stanowi to istotne uchybienie w zakresie rzetelności prowadzonego postępowania administracyjnego. Ponadto, decyzja nie odnosi się do podnoszonych przez skarżącą zarzutów co do lokalizacji inwestycji i jej oddziaływania na nieruchomości sąsiednie. W ocenie skarżącej, przeprowadzona w sprawie analiza funkcji i cech zabudowy i zagospodarowania terenu nie jest wystarczająca i nie wykazała, że inwestycja spełnia wszystkie warunki z art.61 ust. 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, pozwalające na wydanie wnioskowanej decyzji. Zdaniem skarżącej, organy naruszyły regulację art. 1 ust. 2 pkt 1 i 2 tejże ustawy bowiem zlekceważone zostały wymagania ładu przestrzennego, urbanistyki i architektury oraz walory architektoniczne i krajobrazowe. Skarżąca wyjaśniła, że teren lokalizacji inwestycji oznaczony jako ABCD w załączniku do decyzji obejmuje działkę nr [...] oraz część działki nr [...]. Realizując inwestycję na działce [...] należało uwzględnić bezkolizyjny dojazd do nieruchomości na działce [...]. Wydana decyzja tymczasem nie uwzględnia usytuowania i przebiegu ulicy [...], zagęszczenia zabudowy wzdłuż tej ulicy, natężenia ruchu samochodowego na niej oraz warunków bezpieczeństwa przeciw pożarowego oraz możliwości dojazdu pojazdów medycznych oraz wpływu inwestycji na te uwarunkowania. W ocenie skarżącej, zaskarżona decyzja w tym kontekście zmienia przeznaczenie i sposób korzystania z działki nr [...] i uniemożliwia realizację planowanego przez Spółdzielnię zagospodarowania części tej działki. Skarżąca wskazała, że przy wykładni pojęcia "działki sąsiedniej" w rozumieniu art. 61 ust. 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, co potwierdza też utrwalone orzecznictwo NSA, należy mieć na względzie przede wszystkim fakt, że ratio legis tegoż przepisu jest "ochrona ładu przestrzennego". Przepis ten ma uniemożliwiać rozproszenie zabudowy, a także powstrzymywać zabudowę, której nie da się pogodzić z zabudową już istniejącą na terenie objętym inwestycją, dla której nie sporządzono miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. W ocenie skarżącej, niedopuszczalna jest sytuacja, w której - w wyniku wadliwych decyzji organów administracji - dochodzi do nadmiernego nasycenia zabudową przedmiotowej oraz sąsiednich nieruchomości skutkujących w konsekwencji znacznych utrudnieniem korzystania z nich. Decyzja nie uwzględnia również sposobu zagospodarowania nieruchomości sąsiedniej oraz zlokalizowania w zatoce przy działce nr [...] miejsca dla zabezpieczenia punktu zbiórki odpadów selekcjonowanych przeznaczonego dla mieszkańców ulicy [...] oraz ustawienia pojemnika z piaskiem do posypywania zimą podjazdu z tej ulicy na sąsiednie. W szczególności naruszone zostaną wskutek realizacji planowanej inwestycji wymogi w zakresie bezpieczeństwa ruchu drogowego. Z chwilą bowiem oddania zespołów garażowych w 1996 r. z zatoczki umożliwiającej bezpieczny postój pojazdów wyjeżdżających z garaży korzystało 35 posiadaczy tych garaży w ramach bezpiecznego zamknięcia bram garażowych. Planowana budowa garażu z wyjazdem właśnie na tą zatoczkę spowoduje olbrzymie zagrożenie dla innych uczestników ruchu drogowego, którzy tylko tą drogą mogą dojechać do swych mieszkań. Te wszystkie nieuwzględnione w decyzji opisane wyżej kwestie stanowią o tym, że organy dopuściły się naruszenia prawa materialnego – zwłaszcza art. 61 ust. 1 i 64 ust. 1 cyt. ustawy, a także nie dopełniły obowiązku wszechstronnego wyjaśnienia sprawy i zgromadzonego materiału dowodowego (czym naruszono prawo procesowe). Uzasadnia to wniosek skarżącej o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz decyzji organu I instancji. W odpowiedzi na skargę organ odwoławczy wniósł o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko wyrażone w uzasadnieniu skarżonej decyzji. W piśmie procesowym z dnia 30 września 2009r. skarżąca podtrzymała swoje dotychczasowe zarzuty podnosząc ponownie, że działka, na której ma być usytuowany garaż nie posiada dostępu do drogi publicznej. Podniesiono również, że z uwagi na usytuowanie budynków na skarpie na terenie osiedla występują trudne warunki geologiczne, spowodowane dodatkowo budową garaży. Skarżąca zarzuciła również, że w postępowaniu nie brali udziału wszyscy współwłaściciele garaży, część z nich została pominięta W piśmie z dnia 24 listopada 2009 r. D. i B. B. – inwestorzy – ustosunkowując się do zarzutów skargi wskazali, że po dokonaniu przewłaszczenia domu wraz z odpowiednim udziałem w gruncie, nie są członkami Spółdzielni A. Z uwagi na brak zgody Spółdzielni na budowę przedmiotowych garaży, inwestorzy zwrócili się do Urzędu Miejskiego w G. z wnioskiem o uregulowanie stanu prawnego ulicy [..]. Z otrzymanej odpowiedzi wynika status drogi, znajdującej się przy tej ulicy, a mianowicie – jest to droga gminna (a zatem jest dostęp do drogi publicznej w rozumieniu art. 61 ust. 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym). Inwestorzy ponadto wskazali, że obie przedmiotowe działki nabyli w 2000 r. od spółdzielni, Działki te były niezabudowane, a więc nie istniały na nich żadne ograniczenia w zakresie zabudowy, na które powołuje się skarżąca. W zakresie zgodności decyzji z przepisami odrębnymi inwestorzy podali, że Spółdzielnia traktuje drogę zlokalizowaną przy ulicy [....] jako drogę wewnętrzną, na której wjazd zgody nie wyraża. Tymczasem, jak już wskazano powyżej, przedmiotowa droga ma status drogi publicznej gminnej. W tej sytuacji spółdzielnia nie ma żadnego tytułu do wyrażania jakiegokolwiek zakazu wjazdu na drogę publiczną przez inwestorów. Ponadto, w ich ocenie, planowana inwestycja nie naruszy interesów osób trzecich. Projektowane garaże stanowią uzupełnienie istniejącej zabudowy. Inwestorzy do tej pory nie posiadali garaży w pobliżu domu – ani w istniejącym kompleksie garażowym, ani w innym miejscu. Garaż na działce nr [..] będzie miał taki sam wjazd jak 30 pozostałych boksów, jednak o tyle bezpieczniejszy, ze na czas postoju w trakcie zamykania bramy, będzie można pozostawić samochód w istniejącej obok zatoczce. Drugi z garaży będzie miał bezpieczny wjazd na ulicę [...], gdyż przed włączeniem się do ruchu samochód będzie znajdował się w zatoczce do zawracania o głębokości 6 m i szerokości około 7 m. Nie będzie ona zastawiana, gdyż stanowi jednocześnie drogę pożarową do Trafostacji. Dodatkowo, zostanie ustawione lustro drogowe, zwiększające bezpieczeństwo w ruchu drogowym. Inwestorzy podkreślili, ze materiał dowodowy przedstawiony przez Skarżącą jest w dużej mierze niezgodny z prawdą i częściowo nie ma związku z rozpatrywaną sprawą. Inwestorzy wnieśli o oddalenie skargi. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Stosownie do przepisu art. 1 §1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi / Dz. U. nr 153, poz. 1269/ sąd administracyjny sprawuje wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej. Kontrola sprawowana jest pod względem zgodności z prawem Uwzględnienie skargi następuje w przypadku naruszenia przez organ administracji prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszenia prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego lub innego naruszenia przepisów postępowania, jeśli mogło mieć ono istotny wpływ na wynik sprawy / art. 145 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi Dz. U. nr 153, poz. 1270 ze zm./. Zgodnie zaś z art. 134 § 1 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami skargi oraz powołana podstawa prawna. Skargę należy uznać za nieuzasadnioną, gdyż zaskarżona decyzja jest zgodna z prawem. Zgodnie z przepisem art. 4 ust.2 ustawy z dnia 27 marca 2003r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym /Dz. U. nr 80, poz. 717 ze zm./- zw. dalej ustawą- w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego określenie sposobów zagospodarowania terenu następuje w drodze decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, przy czym: 1/ lokalizację inwestycji celu publicznego ustala się w drodze decyzji o lokalizacji inwestycji celu publicznego; 2/ sposób zagospodarowania terenu i warunki zabudowy dla innych inwestycji określa się w drodze decyzji o warunkach zabudowy. W przedmiotowej sprawie wobec braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, sposób zagospodarowania terenu i warunki zabudowy dla inwestycji może być ustalony w drodze decyzji o warunkach zabudowy stosownie do powołanego przepisu art. 4 ust. 2 pkt 1 ustawy. W myśl przepisu art. 61 ust. 1 ustawy wydanie decyzji o warunkach zabudowy jest możliwe w przypadku łącznego spełnienia następujących warunków: 1/ co najmniej jedna działka sąsiednia, dostępna z tej drogi publicznej jest zabudowana w sposób pozwalający na określenie wymagań dotyczących nowej zabudowy oraz zagospodarowania terenu, w tym gabarytów i formy architektonicznej obiektów budowlanych, linii zabudowy oraz intensywności wykorzystania terenu; 2/ teren ma dostęp do drogi publicznej; 3/ istniejące lub projektowane uzbrojenie terenu, z uwzględnieniem ust. 5 jest wystarczające dla zamierzenia budowlanego; 4/ teren nie wymaga uzyskania zgody na zmianę przeznaczenia gruntów rolnych i leśnych na cele nierolnicze albo jest objęty zgodą uzyskaną przy sporządzaniu planów, które utraciły moc na podstawie art. 67 ustawy, o której mowa w art. 88 ust 1; 5/ decyzja jest zgodna z przepisami odrębnymi. W myśl art. 63 ust. 2 ustawy decyzja nie rodzi praw do terenu oraz nie narusza prawa własności i uprawnień osób trzecich. Informację tej treści zamieszcza się w decyzji. Natomiast w art. 64 ust. 1 wskazano, że przepisy dotyczące ustalania warunków zabudowy dla inwestycji celu publicznego zawarte w przepisach art. 51 ust. 3, art. 52, art. 53 ust. 3-5a, art. 54, art.55 i art. 56 stosuje się odpowiednio do decyzji o warunkach zabudowy. Z treści art. 61 ust. 1 ustawy wynika, iż aby ustalić warunki zabudowy dla planowanej inwestycji musi istnieć przynajmniej jedna zabudowana działka sąsiednia dostępna z tej samej drogi publicznej. Działka sąsiednia powinna być przy tym zabudowana w sposób pozwalający na określenie wymagań dotyczących nowej zabudowy w zakresie kontynuacji funkcji, cech i wskaźników kształtowania terenu, w tym gabarytów i formy architektonicznej obiektów budowlanych, linii zabudowy oraz intensywności wykorzystania terenu. Regulacja ta ma na celu zagwarantowanie ładu przestrzennego, określonego w art. 2 pkt 1 ustawy, oznacza też konieczność dostosowania nowej zabudowy do istniejącej dotychczasowej zabudowy, jej cech i parametrów. Określenie tej charakterystyki jest obowiązkiem organu prowadzącego postępowanie w sprawie warunków zabudowy. Organ ten najpierw dokonuje analizy zabudowy znajdującej się na działkach sąsiednich, a następnie ustala cechy nowej zabudowy. Kontynuacja funkcji o jakiej mowa w art. 61 ust. 1 pkt 1 ustawy oznacza, że nowa zabudowa, czy tez nowy sposób użytkowania obiektu muszą mieścić się w granicach zastanego w danym miejscu sposobu zagospodarowania terenu. Nowa zabudowa jest dopuszczalna o ile można ją pogodzić z już istniejącą funkcją. Szczegółowy sposób ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy w powiązaniu z analizą stanu istniejącego określono w rozporządzeniu Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003r.w sprawie sposobu ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu – w przypadku braku miejscowego planu / Dz. U. nr 164, poz. 1588/ - zw. rozporządzeniem. W rozporządzeniu tym określono wymagania dotyczące ustalania: 1/ linii zabudowy; 2/ wielkości powierzchni zabudowy w stosunku do powierzchni działki lub terenu; 3/ szerokości elewacji frontowej; 4/ wysokości górnej krawędzi elewacji frontowej gzymsu lub attyki; 5/ geometrii dachu. Zgodnie z § 3 ust. 1 rozporządzenia w celu ustalenia wymagań dla nowej zabudowy właściwy organ wyznacza wokół działki budowlanej, której wniosek dotyczy obszar analizowany i przeprowadza na nim analizę funkcji oraz cech zabudowy i zagospodarowania terenu w zakresie warunków o jakich mowa w art. 61 ust. 1 pkt 1-5 ustawy. Wyniki analizy zawierające część tekstową oraz graficzną stanowią załącznik do decyzji o warunkach zabudowy. Oceniając zgodność z prawem kwestionowanych przez skarżącą decyzji Sąd uznał, że decyzje zostały wydane bez naruszenia powołanych wyżej regulacji. W rozpoznawanej sprawie wniosek o ustalenie warunków zabudowy został złożony przez D. i B. B. Planowana inwestycja dotyczyła budowy garażu wolnostojącego pry ul. [...] w G. na działce nr [...] i częściowo na działce [...]. W pierwszej kolejności wskazać należy, że niezasadny jest zarzut, że przywołanie w podstawie prawnej decyzji art. 52 ustawy oznacza, że na działkach [...] i [...] ma nastąpić realizacja celu publicznego. Jak to wyżej wskazano z mocy przepisu art. 64 ustawy szereg jej przepisów stosuje się odpowiednio do decyzji o warunkach zabudowy. Powyższe dotyczy również przepisu art. 52 ustawy stanowiącego o koniecznych elementach wniosku o ustalenie warunków zabudowy. Wydanie decyzji poprzedziło sporządzenie analizy w sprawie cech zabudowy i zagospodarowania terenu w zakresie warunków, o jakich mowa w cyt. przepisie art. 61 ust. 1 ustawy. Analiza została sporządzona zgodnie z postanowieniami cyt. § 3 rozporządzenia wraz z analizą stanu faktycznego i prawnego terenu, warunków i zasad zagospodarowania terenu oraz jego zabudowy. Sporządzona analiza zawiera wymienione w rozporządzeniu elementy takie jak lina zabudowy, szerokość elewacji, wysokość górnej krawędzi i geometrię dachu. Decyzja o ustaleniu warunków zabudowy podjęta na podstawie przytoczonych przepisów zawiera wszystkie obowiązkowe elementy wynikające z tych przepisów oraz uszczegółowione w przepisach wykonawczych z zastosowaniem nazewnictwa określonego przepisami rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003r. w sprawie oznaczeń i nazewnictw stosowanych w decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego i nazewnictw stosowanych w decyzji o warunkach zabudowy / Dz. U. nr 164, poz. 1589/. Decyzja zawiera przewidziane załączniki: mapę sytuacyjno wysokościową w skali 1;1000 z oznaczeniem granic terenu objętego decyzją, z nieprzekraczalną linią zabudowy oraz wyniki analizy urbanistycznej z wyznaczonymi liniami rozgraniczającymi i teren inwestycji. W takim stanie rzeczy zarzucanie naruszenia przepisu § 9 rozporządzenia Ministra Infrastruktury jest nieuzasadnione. Odnosząc się do treści zarzutów zawartych w skardze wskazać należy, że z przeprowadzonej analizy wynika, że działki nr [...] posiadają bezpośredni dostęp do drogi publicznej / ul. [...]/ . W świetle art. 2 ust. 14 ustawy przez dostęp do drogi publicznej należy rozumieć bezpośredni dostęp do tej drogi albo dostęp do niej przez drogę wewnętrzną, i w tym przypadku nie jest wymagany żaden tytuł prawny do korzystania z drogi wewnętrznej. Pomiot posiadający dostęp do drogi wewnętrznej nie musi zatem posiadać dodatkowego tytułu prawnego uprawniającego go do korzystania z tej drogi. Za wystarczające do przyjęcia, że działka ma dostęp do drogi publicznej uznać należy sam fakt położenia nieruchomości przy drodze wewnętrznej. Inwestor nie musi więc wykazać, że dostęp ten ma oparcie w przepisie prawa lub orzeczeniu sądu, wystarczy wykazanie istnienia przy działce inwestora drogi wewnętrznej / por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 9 lipca 2009r. II OSK 1116/08/. W rozpoznawanej sprawie działki inwestora mają dostęp do drogi publicznej – ul. [...], niezależnie od wskazywanych okoliczności, czy jest to droga gminna, czy też droga wewnętrzna. Status prawny drogi – ul. [...] nie ma wpływu na ustalenie, że taki dostęp istnieje. Za niezasadny należy uznać zarzut skarżącej, że przeprowadzona analiza funkcji i cech zabudowy terenu nie jest wystarczająca i nie wykazała spełnienia wszystkich warunków pozwalających na wydanie decyzji o warunkach zabudowy. Jak to już wyżej wskazano spełniony został warunek dostępu do drogi publicznej, również pozostałe wymienione w przepisie art. 61 ust. 1 warunki zostały spełnione. Skarżąca nie sprecyzowała swoich zarzutów dotyczących naruszenia ww. przepisu w wydanej decyzji. Niespornym jest, że warunki zabudowy dotyczą budowy garażu wolnostojącego. Z przeprowadzonej analizy wynika, że teren nią objęty jest zabudowany w części zabudową mieszkaniową jednorodzinną o jednorodnej formie architektonicznej, w części zespołami garażowymi, w południowej części obszaru znajduje się cmentarz. Zatem skarżone warunki zabudowy stanowią kontynuację funkcji istniejącej już w obszarze analizowanym. Z przytoczonych wyżej motywów skargi wynika, że skarżąca wnioskuje o powstrzymanie zabudowy niedającej się pogodzić z już istniejącą zabudową działek sąsiednich. W konsekwencji, podnosząc że budowa kolejnego garażu doprowadzi do nadmiernego nasycenia zabudową działek sąsiednich. Skarżąca powołała się również na trudne warunki terenowe, których decyzja nie uwzględnia, takich jak przebieg ul. [...], natężenie ruchu, dojazd pojazdów medycznych. Wskazano, że decyzja nie uwzględnia, że w zatoce przy działkach nr [..] zlokalizowane jest miejsce dla zbiórki odpadów i ustawiony pojemnik z piaskiem, lokalizacja garażu z wyjazdem na zatoczkę spowoduje zagrożenie dla innych uczestników ruchu drogowego i uniemożliwi bezpieczny postój pojazdów / z zatoczki korzystają pozostali współwłaściciele garażów w celu ich bezpiecznego zamknięcia/, przy realizacji garażu nastąpi zablokowanie przejazdu ul. [...] innym uczestnikom. Zarzuty skargi są niezasadne wobec treści art. 61 ust. 1 ustawy. Ze sporządzonej analizy wynika, że na jej obszarze znajduje się wiele garaży , które uzupełniają funkcję mieszkaniową. W konsekwencji istniały zgodnie z art. 61 ust. 1 pkt 1 podstawy do ustalenia wszystkich wymienionych w tym przepisie parametrów i wymagań dotyczących nowej zabudowy. Zostały one ustalone w kwestionowanej decyzji. Wym. wyżej zarzuty, jak również wskazywana okoliczność, że teren lokalizacji oznaczony jako ABCD obejmuje również część działki [...], co winno spowodować uwzględnienie bezkolizyjnego dojazdu do nieruchomości, gdyż skarżąca nie akceptuje rozwiązania polegającego na dojeździe do planowanych garaży z ul. [...], nie może mieć wpływu na treść decyzji. W postępowaniu w sprawie wydania decyzji o wydanie warunków zabudowy wnioskodawca nie musi legitymować się prawem do dysponowania nieruchomością , której warunki dotyczą, gdyż decyzja ta nie rodzi praw do terenu oraz nie narusza prawa własności i uprawnień osób trzecich / art. 63 ust. 2 ustawy/. Stanowisko skarżącej, że nie akceptuje ona dojazdu do garaży od strony ul. [...], jak również stanowisko, że zaskarżona decyzja zmienia przeznaczenie i sposób korzystania z działki nr [...] / działka ta stanowi ul. [...]/ i uniemożliwia realizację planowanego przez skarżącą zagospodarowania tej część działki nie mogą być uwzględnione w prowadzonym postępowaniu, w sytuacji gdy teren działki stanowi drogę, z której korzystają wszyscy mieszkańcy, właściciele istniejących już garaży i zabudowań. Nie jest zrozumiały zarzut zablokowania ul. [...], w sytuacji gdy wnioskowane warunki nie przewidują zabudowy powoływanej przez skarżącą zatoki. Odnosząc się do zarzutów skargi wskazać należy, że z aktu wydania decyzji o warunkach zabudowy nie można wywodzić naruszenia interesów osób , gdyż decyzja ta nie narusza prawa własności i innych praw oraz nie uprawnia do wykonania inwestycji. Natomiast zawiera wymagania dla inwestora, które mają zapewnić osobom trzecim swobodne korzystanie z ich nieruchomości. Na etapie wydawania decyzji o warunkach zabudowy organ określił ramy tej ochrony oraz zobowiązał inwestora do ich przestrzegania przy ubieganiu się o pozwolenie na budowę. Podkreślić również należy, że decyzja o warunkach zabudowy jest wydawana w odniesieniu do planowanej inwestycji i ustala wyłącznie sposób zagospodarowania i warunki zabudowy dla terenu objętego wnioskiem inwestora. Zarzuty zawarte ww. piśmie procesowym skarżącej dotyczą min. konieczności wykonania dodatkowych prac budowlanych, które winny być poprzedzone opiniami geotechnika / następuje utrata stateczności skarpy/, nie stanowią przedmiotu sprawy o wydanie warunków zabudowy. Wskazać jednak należy, że w decyzji w ramach ochrony interesów osób trzecich organ nakazał zachować przepisy odrębne, w tym min. geotechniczne warunki posadowienia obiektów budowlanych oraz warunki techniczne jakim powinny odpowiadać drogi publiczne i ich usytuowanie. Decyzja o warunkach zabudowy nie może bowiem zastępować projektu budowanego, którego zatwierdzenie jest przedmiotem innego postępowania. Odnośnie zarzutu braku powiadomienia wszystkich stron o prowadzonym postępowaniu w sprawie warunków zabudowy Sąd zważył, że z akt administracyjnych wynika, że prowadzący postępowanie organ I instancji ustalił strony postępowania w oparciu o wypisy z rejestru gruntów dotyczące działki nr [...] przy ul. [...] określające współwłasccieki ww. działki i postępowanie było prowadzone z ich udziałem. Poza powyższym, analiza akt sprawy nie wykazała naruszenia dyspozycji przepisu art. 7 i 77 kpa. W ocenie Sądu stan faktyczny sprawy został ustalony w sposób umożliwiający wydanie decyzji, a materiał dowodowy zebrany w sposób wyczerpujący. Sąd nie dopatrzył się również naruszenia przepisów dotyczących obligatoryjnych elementów treści uzasadnienia faktycznego i prawnego decyzji. Mając powyższe na uwadze i fakt, że zarzuty skarżącej nie znalazły uzasadnienia Sąd na mocy przepisu art. 151 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, oddalił skargę.