II SA/Gd 574/17

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Dorota Jadwiszczok Sędziowie: Sędzia WSA Jolanta Górska Sędzia WSA Dariusz Kurkiewicz (spr.) Protokolant Asystent sędziego Krzysztof Pobojewski po rozpoznaniu w dniu 15 listopada 2017 r. w Gdańsku na rozprawie sprawy ze skargi W. F. działającego jako kurator spadku po H. i S. F. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia 26 czerwca 2017 r. nr [...] w przedmiocie umorzenia postępowania w sprawie ustalenia realizacji zadań z zakresu gospodarki leśnej uchyla zaskarżoną decyzję. Decyzją z 26 czerwca 2017 r. Samorządowe Kolegium Odwoławcze po rozpoznaniu odwołania A. od decyzji Starosty nr [..] z 26 kwietnia 2013r. rozstrzygającej o ustaleniu w odniesieniu do właścicieli gruntów leśnych położonych na działkach nr [..]-[..], obręb ewidencyjny R., realizacji zadań z zakresu gospodarki leśnej określonych w specyfikacji gruntów leśnych zawierającej opis ogólny, karty ewidencji gruntów leśnych oraz mapę gospodarczą lasu orzekło o uchyleniu zaskarżonej decyzji w całości i umorzeniu postępowania organu I instancji. Stan sprawy przedstawia się następująco: Starosta decyzją z 26 kwietnia 2013r. orzekł o ustaleniu w odniesieniu do właścicieli gruntów leśnych położonych na działkach nr [..]-[..], obręb ewidencyjny R., realizacji zadań z zakresu gospodarki leśnej określonych w specyfikacji gruntów leśnych zawierającej opis ogólny, karty ewidencji gruntów leśnych oraz mapę gospodarczą lasu wskazując, iż przed przystąpieniem do wykonywania w/w decyzji należy zwrócić się do właściwego leśniczego Nadleśnictwa w celu uzyskania instruktażu dotyczącego prawidłowego wykonania ustalonych zadań. Wskutek odwołania wniesionego przez A. Samorządowe Kolegium Odwoławcze postanowieniem z 29 listopada 2013r., postanowiło zawiesić z urzędu postępowanie w sprawie rozstrzygniętej decyzją Starosty z 26 kwietnia 2013r., do czasu prawomocnego rozstrzygnięcia sprawy z pozwu A. o uzgodnienie treści księgi wieczystej o nr [..] prowadzonej przez Sąd Rejonowy dla nieruchomości o powierzchni 77,5ha położonej w m. L. z rzeczywistym stanem prawnym nieruchomości wraz z wnioskiem o zabezpieczenie. Następnie po rozpoznaniu wniosku W. F. o ponowne rozpatrzenie sprawy rozstrzygniętej przez Kolegium postanowieniem z 29 listopada 2013r. Samorządowe Kolegium Odwoławcze postanowieniem z 16 maja 2014r. utrzymało w mocy zaskarżone postanowienie. W wyniku rozpoznania skargi W. F. na postanowienie Kolegium z 16 maja 2014r Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku wyrokiem sygn. akt II SA/Gd 479/14 z 5 listopada 2014r. oddalił skargę skarżącego. Naczelny Sąd Administracyjny po rozpatrzeniu skargi kasacyjnej W. F. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku sygn. akt II SA/Gd 479/14 wyrokiem sygn. akt II OSK 1939/15 z 29 marca 2017r., w sprawie ze skargi W. F. działającego jako kurator spadku na postanowienie Kolegium w przedmiocie zawieszenia postępowania w sprawie ustalenia realizacji zadań z zakresu gospodarki leśnej, orzekł o uchyleniu zaskarżonego wyroku, zaskarżonego postanowienia i poprzedzającego je postanowienia Samorządowego Kolegium Odwoławczego z 29 listopada 2013r. W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego zasadnym było uwzględnienie wniesionej skargi kasacyjnej z uwagi na zasadny zarzut naruszenia prawa procesowego. Sprawa dotycząca uzgodnienia treści księgi wieczystej z rzeczywistym stanem prawnym nie ma bezpośredniego związku ze sprawą administracyjną o ustalenie obowiązków w zakresie gospodarki leśnej, a tym samym wniesione powództwo nie stanowi zagadnienia wstępnego w rozumieniu przepisu art. 97 § 1 pkt. 4 k.p.a., od którego miałoby być uzależnione wydanie rozstrzygnięcia w w/w sprawie administracyjnej. Z istoty zagadnienie wstępne to takie bez którego nie jest możliwe wydanie decyzji w sprawie. O takim wymogu powinien stanowić konkretny przepis prawa materialnego, a w niniejszej sprawie ustawa o lasach nie stawia wymogu, aby wydanie decyzji ustalającej zakres obowiązków właściciela nieruchomości uzależnione było od zajęcia stanowiska przez inny organ np. sąd. Fakt, że wynik innego postępowania może mieć wpływ na treść decyzji nie przesądza o istnieniu zagadnienia wstępnego. Wymagana jest zatem konieczność zaistnienia bezpośredniego związku pomiędzy sprawą główną a tzw. zagadnieniem wstępnym. Wobec powyższego Sąd stwierdził, że samo złożenie powództwa o uzgodnienie treści księgi wieczystej z rzeczywistym stanem prawnym nie prowadzi do zmiany stosunków własnościowych. Nawet zawarcie stosownej uwagi w treści księgi wieczystej na okoliczność złożenia takiego powództwa nie powoduje ograniczenia praw właścicielskich tego podmiotu, który aktualnie figuruje w księdze wieczystej jako właściciel nieruchomości. Dopiero prawomocny wyrok sądu powszechnego będzie w tym zakresie miał charakter wiążący co wynika z art. 365 § 1 K.p.c. Dla określenia obowiązków dla właściciela nieruchomości nie stanowi przeszkody spór cywilny o własność ponieważ dla organu administracyjnego nie są wiadome skutki takiego sporu ponieważ poza tym, że może dojść do uwzględnienia powództwa może też dojść do oddalenia takiego powództwa co już raz miało miejsce w odniesieniu do tej samej nieruchomości. Dodatkowo Sąd zwrócił uwagę, iż zmiana w księdze wieczystej wpisu dotyczącego właściciela nieruchomości w sprawie ustalenia obowiązków dla właściciela nieruchomości będzie oznaczała tylko tyle, że dla A. wymagane będzie ustalenie nowych obowiązków przez inny właściwy organ administracyjny. Dotychczasowe obowiązki z uwagi na ewentualnie istotną zmianę podmiotową właściciela nie będą mogły przejść z decyzji ustalającej obowiązki dla osoby fizycznej na Skarb Państwa co wynika z odpowiedniej wykładni art. 79 ust. 3 ustawy o lasach. Ponadto Sąd zwrócił uwagę, iż w trakcie postępowania wyjaśniającego Sąd Rejonowy przed którym toczy się w/w powództwo wyraźnie wskazał na skutki powództwa w sprawie uzgodnienia treści księgi wieczystej z rzeczywistym stanem prawnym i zabezpieczenia powództwa przez wpis ostrzeżenia do księgi wieczystej. Taki wpis wyłącza dobrą wiarę nabywcy przy sprzedaży nieruchomości ponadto aktualny sposób zabezpieczenia nie wyłącza uprawnienia właściciela do posiadanej nieruchomości. Wynika to z tego, że złożone powództwo w trybie art. 10 u.k.w.h nie stanowi przeszkody do wykonywania prawa własności przez podmiot wpisany aktualnie do księgi wieczystej skutkiem czego nie powinno takie powództwo stanowić przeszkody do określenia przez właściwy organ obowiązków aktualnego podmiotu wpisanego w księdze wieczystej. Nie zostało bowiem dotychczas obalone domniemanie o zgodności wpisu w księdze wieczystej z rzeczywistym stanem prawnym z jakiego na podstawie art. 3 u.k.w.h korzysta wpisany w księdze wieczystej podmiot (właściciel). Na koniec Sąd zwrócił uwagę, iż Starosta argumentował na okoliczność braku przeszkód do wydania decyzji w związku z w/w powództwem o ustalenie treści księgi wieczystej z rzeczywistym stanem prawnym wobec czego organ odwoławczy winien merytorycznie ocenić takie stanowisko i rozpoznać odwołanie A. przy uwzględnieniu argumentacji odnoszącej się właśnie do skutków powództwa o ustalenie treści księgi wieczystej z rzeczywistym stanem prawnym a tym samym ustosunkowując się do wydanych w tej sprawie przez organ I instancji postanowień o odmowie zawieszenia postępowania. Samorządowe Kolegium Odwoławcze rozpatrując ponownie przedmiotową sprawę po wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego sygn. akt II OSK 1939/15 z 29 marca 2017r. wskazało, że zasady i tryb postępowania w sprawach dotyczących zasad gospodarki leśnej w powiązaniu z innymi elementami środowiska regulują przepisy ustawy o lasach z dnia 28 września 1991r (Dz.U z 2017 r., poz. 788), dalej ustawa. Materialnoprawną przesłankę zaskarżonej decyzji stanowił przepis art. 79 ust. 3 pkt. 2 ustawy zgodnie, z którym w lasach, dla których nie ma opracowanych planów urządzenia lasu, do czasu ich opracowania, zadania w zakresie: wyrębu drzew, ponownego założenia upraw leśnych, przebudowy drzewostanów, pielęgnowania i ochrony lasu w tym również ochrony przeciwpożarowej, ustala oraz nadzoruje ich wykonanie: 1/ dyrektor regionalnej dyrekcji Lasów Państwowych- w odniesieniu do lasów stanowiących własność Skarbu Państwa, 2/ kierownik urzędu rejonowego/ obecnie starosta -w odniesieniu do właścicieli lasów. W rozumieniu przywołanego wyżej przepisu prawa nie ma wątpliwości co do tego że właściwość danego organu w zakresie obowiązkowego ustalenia i nadzoru zadań z gospodarki leśnej jest warunkowana wystąpieniem okoliczności związanej z brakiem planu urządzenia lasu. Z akt rozpatrywanej sprawy wynika, że W. F. w dniu 20 grudnia 2012r. zwrócił się do Starosty Powiatowego z wnioskiem o ustalenie zadań z zakresu gospodarki leśnej dla gruntów leśnych położonych na dz. nr [..]-[..] obręb ewidencyjny R. o łącznej pow. 77,5 ha obręb R. tj. nieruchomości dla których nie został opracowany uproszczony plan urządzenia lasu. Po rozpoznaniu w/w wniosku Starosta decyzją z 30 kwietnia 2013r. orzekł o ustaleniu w odniesieniu do właścicieli gruntów leśnych położonych na działkach nr [..]-[..], obręb ewidencyjny R., realizacji zadań z zakresu gospodarki leśnej określonych w specyfikacji gruntów leśnych zawierającą opis ogólny, karty ewidencji gruntów leśnych oraz mapę gospodarczą lasu. Starosta w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji przedstawił okoliczności prawne i faktyczne rozpatrywanej na wniosek W. F. sprawy. Z ustaleń organu I instancji poczynionych na podstawie rejestru danych zawartych w ewidencji gruntów i budynków wynika, że do dnia 9 grudnia 2012r. właścicielem przedmiotowych działek był Skarb Państwa z zarządcą trwałym A. dlatego dla przedmiotowych działek nie mógł zostać opracowany uproszczony plan urządzenia lasu. Organ I instancji zaakcentował w tym miejscu, że decyzja ustalająca zadania z zakresu gospodarki leśnej nie jest dokumentem przesądzającym o stanie własności gruntów leśnych jest zaś dokumentem zawierającym opis taksacyjny lasu oraz podstawowe zadania z zakresu gospodarki leśnej do wykonania w lesie. Wydana decyzja nie wywołuje skutków prawnych związanych ze sprawami własnościowymi nieruchomości. Zgodnie z aktualnymi zapisami Księgi wieczystej nr [..] współwłaścicielami przedmiotowych nieruchomości są J. i R. E., W. F. występujący również jako kurator spadku po nieżyjących współwłaścicielach- A.A.-Z.Z. W dniu 8 stycznia 2013 r. do Starostwa Powiatowego wpłynęło pismo Nadleśnictwa z dołączoną m. in. kopią postanowienia Sądu Rejonowego z 31 grudnia 2012 r. udzielającego Nadleśnictwu zabezpieczenia poprzez wpis ostrzeżenia w dziale III księgi wieczystej nr [..] prowadzonej dla przedmiotowych nieruchomości o niezgodności stanu prawnego ujawnionego w księdze wieczystej z rzeczywistym stanem prawnym w związku z toczącym się przed Sądem Rejonowym postępowaniu w sprawie IC 431/12 o uzgodnienie treści księgi wieczystej z rzeczywistym stanem prawnym. Z w/w pisma Nadleśnictwa wynika również, że przedmiotowe grunty leśne są ujęte w planie urządzenia lasu sporządzonego na zlecenie Regionalnej Dyrekcji Lasów Państwowych i zatwierdzonego przez Ministra Środowiska. Natomiast gospodarkę leśną na podstawie w/w planu prowadziło Nadleśnictwo. Grunty leśne będące przedmiotem postępowania administracyjnego w ocenie Nadleśnictwa w całości należą do Skarbu Państwa, dlatego w dniu 12 grudnia 2012 r. Nadleśnictwo wystąpiło do Sądu Rejonowego z powództwem o uzgodnienie treści księgi wieczystej prowadzonej dla przedmiotowych działek z rzeczywistym stanem prawnym. W odpowiedzi na wezwanie organu I instancji w dniu 22 stycznia 2013 r. Nadleśnictwo dostarczyło wydruki opisów taksacyjnych lasu oraz karty ewidencyjne drzewostanu potwierdzone za zgodność z oryginałem oraz w dniu 15 lutego 2013 r. dostarczyło mapę z wyznaczonymi oddziałami i pododdziałami leśnymi wraz z mapą z naniesionymi przedmiotowymi działkami sporządzoną przez uprawnionego geodetę. Pismem z 10 stycznia 2013 r. Starostwo Powiatowe zwróciło się do Sądu Rejonowego o udzielenie informacji czy zabezpieczenie udzielone Nadleśnictwu poprzez wpis zastrzeżenia w księdze wieczystej prowadzonej dla w/w nieruchomości o niezgodności stanu prawnego ujawnionego w księdze wieczystej z rzeczywistym stanem prawnym uniemożliwia wydanie przez starostę decyzji na podstawie art. 79 ust. 3 pkt. 2 ustawy ustalającej zadania z zakresu gospodarki leśnej w tym m.in. pozyskanie drewna przez współwłaścicieli w/w gruntów leśnych oraz czy nie stoi na przeszkodzie do cechowania i wystawiania współwłaścicielom lasu dokumentu stwierdzającego legalność pozyskania drewna zgodnie z art. 14a ustawy. W odpowiedzi Sąd Rejonowy wskazał, że postanowienie w przedmiocie zabezpieczenia powództwa poprzez wpis ostrzeżenia do księgi wieczystej wyłącza dobrą wiarę nabywcy przy sprzedaży nieruchomości oraz, że aktualny sposób zabezpieczenia nie wyłącza uprawnienia właściciela do posiadanej nieruchomości. W toku postepowania organ I instancji dokonał oględzin przedmiotowych działek w dniu 28 lutego 2013r., przy udziale W. F., K. J.-geodety i przedstawiciela wnioskodawcy oraz przedstawiciela Starostwa Powiatowego. Przedstawiciele Nadleśnictwa odmówili udziału w przeprowadzonych oględzinach przedmiotowych gruntów leśnych. Ustalenia z przeprowadzonych oględzin pokrywają się z opisami taksacyjnymi i kartami ewidencji drzewostanu dostarczonymi przez Nadleśnictwo. Szczegółowy wykaz ustalonych zadań z zakresu gospodarki leśnej do wykonania na poszczególnych działkach i wydzieleniach leśnych został określony w załącznikach do niniejszej decyzji. W ocenie organu I instancji zgodnie z treścią przepisu art. 13 ustawy o lasach właściciele lasów są obowiązani do trwałego utrzymywania lasów i zapewnienia ciągłości ich użytkowania oraz do kształtowania równowagi w ekosystemach leśnych i podnoszenia naturalnej odporności drzewostanów m.in. poprzez prowadzenie racjonalnej gospodarki leśnej w sposób trwale zapewniający optymalną realizację wszystkich funkcji lasu, zachowania w lasach roślinności leśnej, ponownego wprowadzania roślinności leśnej w lasach w okresie od 5 lat do usunięcia drzewostanu, pielęgnowania i ochrony lasu w tym również ochrony przeciwpożarowej, przebudowy drzewostanu. Obowiązki wynikające z wyżej przywołanego przepisu prawa wymagają przeprowadzenia w lasach niezbędnych zabiegów gospodarczych w określonym czasie. Pozostawienie gruntów leśnych bez gospodarowania może doprowadzić do stanu zagrożenia trwałości lasu który wymaga w szczególności przeprowadzenia zabiegów polegających na zapobieganiu powstawaniu i rozprzestrzenianiu się pożarów, wykrywaniu i zwalczaniu nadmiernie pojawiających się organizmów szkodliwych. Dalej organ I instancji wskazał, że stosownie do treści art. 79 ust. 3 pkt. 2 ustawy w lasach dla których nie ma opracowanych planów urządzenia lasu, do czasu ich opracowania zadania w zakresie wyrębu drzew, ponownego założenia upraw leśnych, przebudowy drzewostanów pielęgnowania i ochrony lasu w tym również ochrony przeciwpożarowej w odniesieniu do właścicieli lasów niestanowiących własności Skarbu Państwa ustala starosta. W związku z powyższym organ I instancji postanowił o ustaleniu w drodze decyzji zadań z zakresu gospodarki leśnej do wykonania na przedmiotowych gruntach leśnych do czasu następnej aktualizacji uproszczonego planu urządzenia lasu dla obrębu ewidencyjnego R. Mając na uwadze powyższe okoliczności prawne i faktyczne rozpatrywanej sprawy Kolegium uznało, iż z uwagi na brak podstaw prawnych do wydania decyzji w trybie art. 79 ust. 3 pkt. 2 ustawy zasadnym było orzeczenie o uchyleniu zaskarżonej decyzji w całości i umorzeniu postępowania pierwszoinstancyjnego. Uwzględniając stanowisko wyrażone przez Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku o sygn. akt II OSK 1939/15 nie ma wątpliwości co do tego, że zarzuty wniesionego odwołania odnośnie konieczności zawieszenia postępowania z uwagi na rozstrzygnięcie przez Sąd powszechny sprawy z pozwu Skarbu Państwa-Lasy Państwowe Nadleśnictwo o uzgodnienie treści księgi wieczystej prowadzonej dla nieruchomości o pow. 77,5 ha położnej w miejscowości L. z rzeczywistym stanem prawnym nieruchomości są bezpodstawne. Zdaniem Kolegium nie ma też wątpliwości co do tego, że stosownie do przepisu art. 1 ust. 1 ustawy z dnia 6 lipca 1982 roku o księgach wieczystych i hipotece ( Dz.Uz 2017 r., poz. 1007 ze zm.), księgi wieczyste prowadzi się w celu ustalenia stanu prawnego nieruchomości; po myśli jej art. 3 ust. 1 i 2 domniemywa się, że prawo jawne z księgi wieczystej wpisane jest zgodnie z rzeczywistym stanem prawnym, a prawo wykreślone nie istnieje. Zatem jest to podstawowy dowód na istnienie prawa własności. Na dzień orzekania stan prawny przedmiotowych nieruchomości nie uległ zmianie ponieważ z treści Księgi wieczystej nr [..] wynika, że współwłaścicielami przedmiotowych działek są W.F.występujący również jako kurator spadku po nieżyjących współwłaścicielach- A.A.-Z.Z. W rozumieniu przepisów ustawy o lasach w sytuacji, gdy właścicielem czy też właścicielami gruntu leśnego są osoby fizyczne sporządza się uproszczone plany urządzenia lasu co wynika z dyspozycji przepisu art. 19 ust. 2 ustawy zgodnie z którym uproszczone plany urządzenia lasu, z zastrzeżeniem ust. 3 i 4 sporządza się dla lasów wchodzących w skład Zasobu Własności Rolnej Skarbu Państwa. Kolejny ust. 3 art. 19 ustawy stanowi, że dla lasów rozdrobnionych o pow. do 10 ha niestanowiących własności Skarbu Państwa zadania z zakresu gospodarki leśnej określa decyzja starosty wydana na podstawie inwentaryzacji stanu lasu. Plany urządzenia lasu oraz uproszczone plany urządzenia lasu sporządzają specjalistyczne jednostki lub inne podmioty wykonawstwa urządzeniowego. Podkreślił organ odwoławczy, iż wydana przez organ I instancji decyzja w zakresie ustalenia wobec osób fizycznych - właścicieli gruntów leśnych stanowiących dz.nr [..]-[..] zadań z zakresu gospodarki leśnej zapadła w oparciu o przywołany przepis art. 79 ust. 3 pkt. 2 ustawy, który reguluje kwestie związane z właściwością organu uprawnionego do ustalenia zadań w zakresie gospodarki leśnej oraz nadzoru w lasach, dla których nie ma opracowanych planów urządzenia lasu lub do czasu ich opracowania. W ocenie Kolegium przewidziana przywołanym przepisem przesłanka nie została zachowana w niniejszej sprawie, ponieważ z akt organu I instancji wynika bezspornie, iż w dniu wydania przez Starostę zaskarżonej decyzji teren przedmiotowych działek leśnych objęty był zapisami planu urządzenia lasu sporządzonego dla Nadleśnictwa w Regionalnej Dyrekcji Lasów Państwowych na lata 2009-2018, a zatwierdzonego decyzją Ministra Środowiska z 17 kwietnia 2009r. (karta nr 9 w aktach organu I instancji). Przyznało rację Kolegium pełnomocnikowi odwołującego, że plan ten jest obowiązujący na dzień dzisiejszy i wydany został po rozpatrzeniu wniosku Dyrektora Generalnego Lasów Państwowych dla Nadleśnictwa. Bez względu na ustalenia organu I instancji w zakresie właściciela przedmiotowych działek oraz nałożenia decyzją zadań z zakresu gospodarki leśnej, zdaniem Kolegium wskazana wyżej okoliczność jednoznacznie wyklucza możliwość zastosowania przesłanki określonej art. 79 ust.3 pkt. 2 ustawy. Nie może bowiem dojść do sytuacji w której w trakcie obowiązywania planu urządzenia lasu stanowiącego do dnia 9 grudnia 2012r. własność Skarbu Państwa Starosta podejmuje decyzję o ustaleniu zadań z zakresu gospodarki leśnej realizowanych na tym samym terenie na rzecz nowego właściciela czy też właścicieli będących osobami fizycznymi na podstawie przepisu przejściowego tj. art. 79 ust. 3 pkt. 2 ustawy. W konsekwencji powyższy ustaleń zasadnym w ocenie tut. Kolegium było uchylenie zaskarżonej decyzji w całości i umorzenie postępowania pierwszoinstancyjnego jako bezprzedmiotowego. Skargę na powyższą decyzję wniósł W. F., działający jako kurator spadku po H.F. i S. F. Zarzucił zaskarżonej decyzji rażące naruszenie art. 6, art.7, art. 8 art. 9 k.p.a. oraz naruszenie przepisów ustawy o księgach wieczystych i hipotece - przepisów stanowiących o prawie własności i rękojmi wiary publicznej, a także naruszenie ustawy o lasach co najmniej art. 19 ust. 2 oraz SKO oparło decyzję na art. 79 ust. 3 pkt. 2 ustawy o lasach. Skarżący podniósł także naruszenie przepisów Konstytucji RP w postaci jej art. 2, art. 7, art. 8 ust. 1 i 2, art. 21 ust. 1, art. 32 ust. 1 oraz art. 64 ust. 1. W efekcie skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji i zobowiązanie organu odwoławczego do utrzymania w mocy decyzji Starosty ustalającej realizację zadań z zakresu gospodarki leśnej. W odpowiedzi na skargę Kolegium podtrzymało swoją argumentacje i wniosło o uchylenie decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku zważył, co następuje: Stosownie do treści art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. z 2016 r. poz. 2062 ze zm.) w zw. z art. 3 ust. 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (j.t. Dz.U. z 2017 r., poz. 1359) - przywoływanej dalej w tekście jako p.p.s.a., sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę działalności administracji publicznej. Wspomniana kontrola sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Sąd nie przejmuje sprawy administracyjnej do merytorycznego rozpoznania. Sąd administracyjny, uwzględniając skargę, uchyla zaskarżony akt w całości albo części, jeżeli stwierdzi naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszenie prawa, dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego lub też inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Jeżeli natomiast zachodzą przyczyny określone w art. 156 Kodeksu postępowania administracyjnego lub innych przepisach - stwierdza nieważność orzeczenia w całości lub części. Stwierdzenie wydania aktu z naruszeniem prawa wchodzi zaś w grę, o ile zachodzą przyczyny, określone w Kodeksie postępowania administracyjnego lub innych przepisach art. 145 p.p.s.a. W razie nieuwzględnienia skargi, sąd skargę oddala (art. 151 p.p.s.a.). Skarga zasługuje na uwzględnienie, aczkolwiek w zdecydowanej części zawarte w niej zarzuty są chybione. Istota sporu w niniejszej sprawie sprowadza się do przesądzenia czy dla działek objętych postępowaniem przepisy ustawy o lasach z dnia 28 września 1991r. (Dz.U z 2017 r., poz. 788), dalej ustawa, dopuszczają możliwość albo zobowiązują do ustalania zasad prowadzenia na tych gruntach gospodarki leśnej. Organ odwoławczy opierając się o przepis art. 79 ust. 3 pkt 2 ustawy uznał, że brak jest podstaw do ustalenia zasad gospodarki leśnej, ponieważ z akt organu I instancji wynika bezspornie, iż w dniu wydania przez Starostę zaskarżonej decyzji teren przedmiotowych działek leśnych objęty był zapisami planu urządzenia lasu sporządzonego dla Nadleśnictwa w Regionalnej Dyrekcji Lasów Państwowych na lata 2009-2018, a zatwierdzonego decyzją Ministra Środowiska z 17 kwietnia 2009r. Sąd nie może zgodzić się ze stanowiskiem Kolegium. Przede wszystkim podkreślenia wymaga, że z wyroku NSA z 29 marca 2017 r. sygn. akt II OSK 1939/15 wynika, że dotychczasowe obowiązki z uwagi na ewentualnie istotną zmianę podmiotową właściciela nie będą mogły przejść z decyzji ustalającej obowiązki dla osoby fizycznej na Skarb Państwa co wynika z odpowiedniej wykładni art. 79 ust. 3 ustawy o lasach. Idąc tym tokiem rozumowania należy przyjąć, że obowiązki w zakresie gospodarki leśnej ustalone dla Nadleśnictwa nie mogą przejść na obecnych właścicieli nieruchomości będących osobami fizycznymi. Oznacza to, że błędnie przyjął organ odwoławczy, że brak jest podstaw dla ustalenia zasad gospodarki leśnej. Dalej podkreślić należy, że zgodnie z art. 19 ust. 2 ustawy dla lasów niestanowiących własności Skarbu Państwa oraz wchodzących w skład Zasobu Własności Rolnej Skarbu Państwa sporządza się uproszczony plan urządzenia lasu. Skoro teren będący przedmiotem orzekania nie posiada sporządzonego uproszczonego planu urządzenia lasu to zastosowanie znajduje przepis art. 79 ust. 3 ustawy stanowiący, że w lasach, dla których nie ma opracowanych planów urządzenia lasu, do czasu ich opracowania, zadania w zakresie: wyrębu drzew, ponownego założenia upraw leśnych, przebudowy drzewostanów, pielęgnowania i ochrony lasu, w tym również ochrony przeciwpożarowej, ustala oraz nadzoruje ich wykonanie: 1) dyrektor regionalnej dyrekcji Lasów Państwowych - w odniesieniu do lasów stanowiących własność Skarbu Państwa, 2) kierownik urzędu rejonowego - w odniesieniu do właścicieli lasów. Bez wątpienia w związku z reformą administracji dla lasów prywatnych organem właściwym jest starosta. W ocenie Sądu w niniejszej sprawie Starosta posiadał kompetencje do merytorycznego rozstrzygnięcia w przedmiocie wniosku W. F. w sprawie ustalenia zadań z zakresu gospodarki leśnej dla gruntów leśnych będących własnością osób fizycznych. Oznacza to, że zarzuty skargi odnoszące się do naruszenia prawa materialnego w postaci art. 19 ust. 2 i art. 79 ust. 3 ustawy o lasach okazały się zasadne i doprowadziły do uchylenia zaskarżonej decyzji. Natomiast jak wyżej wskazano Sąd nie jest uprawniony do merytorycznego rozstrzygania o legalności decyzji organu pierwszej instancji zatem postulat skarżącego dotyczący uznania decyzji Starosty za prawidłową nie mógł zostać uwzględniony. Przystępując do oceny pozostałych zarzutów skargi to są one chybione. Nie dopatrzył się Sąd naruszenia przepisów postepowania bowiem stan faktyczny sprawy jest niesporny, w toku postępowania wszystkie strony miały zapewniony pełen udział w postępowaniu na każdym jego etapie. Brak jest podstaw do uznania naruszenia przepisów ustawy z dnia 6 lipca 1982 r. o księgach wieczystych i hipotece, gdyż wydany w sprawie wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego przesądził o braku podstaw do kwestionowania prawa własności osób figurujących w księdze wieczystej do czasu ewentualnej zmiany w osobie właściciela. Obecnie organ odwoławczy przyjął, że właścicielami działek będących przedmiotem postepowania są osoby wskazane w treści księgi wieczystej. Niezrozumiały jest zatem zarzut naruszenia przepisów ustawy o księgach wieczystych i hipotece. Z powodu braku uzasadnienia do zarzucanego naruszenia przepisów Konstytucji RP Sąd nie ma możliwości oceny ich zasadności. Mając na względzie przedstawione powyżej rozważania Sąd uwzględnił skargę z uwagi na naruszenie prawa materialnego (art. 145 § 1 pkt 1 lit. a p.p.s.a.) uchylając rozstrzygnięcie organu odwoławczego. Przy ponownym rozpatrywaniu sprawy organ podejmie rozstrzygnięcie uwzględniające wyrażoną przez Sąd ocenę prawną w kwestii dotyczącej obowiązku ustalenia zasad gospodarki leśnej dla gruntów objętych niniejszym postepowaniem.