II SA/Gd 575/03

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Jacek Hyla, Sędziowie Sędzia WSA Arkadiusz Despot-Mładanowicz, Asesor WSA Krzysztof Gruszecki (spr.), Protokolant Anna Zegan, po rozpoznaniu w dniu 1 czerwca 2005 r. na rozprawie sprawy ze skargi J. K. na postanowienie Wojewody [...] z dnia 18 marca 2003 r. nr [...] w przedmiocie stwierdzenia niedopuszczalności odwołania od decyzji w sprawie wmeldowania z pobytu stałego stwierdza nieważność zaskarżonego postanowienia. 3 II SA/Gd 575/03 U z a s a d n i e n i e Decyzją z dnia 6 stycznia 2003 r. Nr [...] Wójt Gminy odmówił wymeldowania A.K. z synem A. z miejsca pobytu stałego w S. przy ul. [...] [...]. Od powyższej decyzji odwołał się J.K. domagając się jej uchylenia. Pismem z dnia 18 lutego 2003 r. Wojewoda wezwał odwołującego się na podstawie art. 64 § 2 K.p.a. do usunięcia braków formalnych odwołania w terminie 7 dni przez uiszczenie opłaty skarbowej w kwocie 5 zł oraz 50 gr za każdy załącznik pod rygorem pozostawienia odwołania bez rozpoznania. Następnie postanowieniem z dnia 18 marca 2003 r. Wojewoda na podstawie art. 134 K.p.a. stwierdził niedopuszczalność odwołania z powodu nieusunięcia braków formalnych. Na powyższe postanowienie skargę do Naczelnego Sądu Administracyjnego wniósł J.K. stwierdzając, że w dniu 7 kwietnia 2003 r. wysłał faxem do organu odwoławczego potwierdzenie wniesienia w terminie wymaganej opłaty, w związku z czym w jego przekonaniu postąpił zgodnie z przepisami prawa. W odpowiedzi na powyższą skargę Wojewoda wniósł o jej oddalenie stwierdzając, że w dniu wydania zaskarżonego postanowienia nie były znane mu okoliczności, na które zwraca uwagę skarżący. Zgodnie z art. 97 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Przepisy wprowadzające ustawę – Prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) sprawy, w których skargi zostały wniesione do Naczelnego Sądu Administracyjnego przed dniem 1 stycznia 2004 r. i postępowanie nie zostało zakończone, podlegają rozpoznaniu przez właściwe wojewódzkie sądy administracyjne na podstawie przepisów ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga zasługiwała na uwzględnienie z innych przyczyn niż w niej podniesione. Zgodnie z postanowieniami art. 134 K.p.a. organ odwoławczy stwierdza w drodze postanowienia niedopuszczalność odwołania. Zgodnie z poglądami wypracowanymi w doktrynie prawa może to mieć miejsce tylko i wyłącznie z przyczyn podmiotowych lub przedmiotowych (B. Adamiak, J. Borkowski: Kodeks postępowania administracyjnego. Komentarz, Warszawa 2004, s. 583). O przesłankach strony podmiotowej możemy mówić wówczas, gdy wnoszący odwołanie nie posiada przymiotów strony w konkretnym postępowaniu. Natomiast o wystąpieniu przesłanek przedmiotowych możemy mówić jedynie w przypadku braku przedmiotu zaskarżenia. W rozpatrywanej sprawie takie przesłanki nie zachodziły. J.K. posiada bowiem przymioty strony w przedmiotowym postępowaniu, a odwołanie zostało wniesione od decyzji kończącej postępowanie przed organem I instancji. Dlatego też należy stwierdzić, że brak było podstaw do stwierdzenia niedopuszczalności odwołania. Ewentualny brak wniesienia opłaty skarbowej, na co zwracał uwagę organ odwoławczy, nie uzasadnia wydania takiego rozstrzygnięcia, a reguły określone w art. 261 § 1-3 K.p.a. odnoszące się do zasad wnoszenia opłat i kosztów nie znajdują zastosowania. W takim przypadku organ odwoławczy będzie miał tylko obowiązek ściągnięcia tej opłaty w drodze egzekucji administracyjnej (wyrok NSA z dnia 8 lipca 1991 r., IV SA 535/91; "Rejent" 1992, Nr 9, s. 134). Dlatego też mając na uwadze powyższe okoliczności należy stwierdzić, że w rozpatrywanej sprawie brak było podstaw prawnych określonych w art. 134 K.p.a., pozwalających stwierdzić niedopuszczalność odwołania, a zaskarżone postanowienie zostało podjęte z oczywistym naruszeniem postanowień art. 134 K.p.a. Błędy, które mają taki charakter kwalifikowane są jako rażące w rozumieniu art. 156 § 1 pkt 2 K.p.a. W związku z tym Sąd na podstawie art. 145 § 1 pkt 2 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi orzekł jak w sentencji.