II SA/Gd 575/09

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Dorota Jadwiszczok Sędziowie: Sędzia WSA Wanda Antończyk (spr.) Sędzia WSA Mariola Jaroszewska Protokolant Sekretarz Sądowy Anna Rusajczyk po rozpoznaniu w dniu 11 lutego 2010 r. na rozprawie sprawy ze skargi Spółdzielni A w G. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia 25 czerwca 2009 r., nr [...] w przedmiocie warunków zabudowy oddala skargę. Decyzją z dnia 25 czerwca 2009 r. nr 1457/09 Samorządowe Kolegium Odwoławcze, po rozpoznaniu odwołania Spółdzielni Mieszkaniowej "A" od decyzji z dnia 12 listopada 2008 r. o ustaleniu warunków zabudowy dla inwestycji polegającej na budowie garażu /dobudowa do istniejącego zespołu garaży/, jako uzupełnienie funkcji mieszkaniowej na działce [...] w G. przy ul. [...], zaskarżoną decyzję utrzymało w mocy. Jako podstawę prawną rozstrzygnięcia powołano art. 61 ust. 1, art. 64 ust. 1 w zw. z art. 52 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym /Dz. U. Nr 80, poz. 717 ze zm./ oraz § 3 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003r w sprawie sposobu ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania przestrzennego /Dz. U. Nr 163, poz. 1588/. W uzasadnieniu organ odwoławczy podał, że Prezydent Miasta, na wniosek L. B., ustalił warunki zabudowy dla inwestycji polegającej na budowie jednego segmentu garażowego do istniejącego ciągu garażowego na działce nr [...] w G., położonej przy ul. [...]. Powyższa decyzja została zaskarżona przez Spółdzielnię "A". W odwołaniu wskazano, że teren lokalizacji oznaczony jako ABCD (załącznik do decyzji) obejmuje działkę nr [...] oraz działkę [...]. Ponadto, w ocenie odwołującej, zaskarżona decyzja narusza interesy członków Spółdzielni, mieszkańców części ul. [...], użytkowników zespołu garaży przy tejże ulicy. Ponadto, decyzja ta zmienia przeznaczenie części działki nr [...] i tym samym uniemożliwia realizację planowanego zagospodarowania części wymienionej działki przez Spółdzielnię. Rozpatrując złożone odwołanie Kolegium powołało treść art. 61 ust. 1 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. nr 80 poz. 717 ze zm.), regulującego przesłanki wydania decyzji o warunkach zabudowy. Analizując powołaną regulację Kolegium wskazało, że organ I instancji prawidłowo ustalił warunki zabudowy dla inwestycji polegającej na budowie wolnostojącego garażu. Powyższa inwestycja spełnia bowiem wymogi, o których mowa w cytowanym art. 61 ust. 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, działki sąsiednie są także zabudowane garażami, co pozwala na określenie wymagań dotyczących nowej zabudowy w zakresie kontynuacji funkcji, parametrów, cech i wskaźników kształtowania zabudowy oraz zagospodarowania terenu, w tym gabarytów i formy architektonicznej obiektów budowlanych, linii zabudowy oraz intensywności wykorzystania terenu. Ponadto, teren posiada dostęp do drogi publicznej i nie wymaga uzyskania zgody na zmianę przeznaczenia gruntów rolnych i leśnych na cele nierolnicze i nieleśne. Ustosunkowując się do zarzutów odwołującej Kolegium wskazano, że zaskarżona decyzja w punkcie 2c zawiera wymogi w zakresie bezpiecznego wjazdu na ulicę [...], obejmujące konieczność wyznaczenia przez inwestora pola widoczności przy wjeździe z planowanego garażu na ulicę Perłową. W przypadku zaś gdy nie będzie możliwe zapewnienie odpowiedniego pola widoczności inwestor zobowiązany został na własny koszt do ustawienia lustra drogowego. Także projekt zjazdu z ulicy [...] do planowanego obiektu, opracowany zgodnie z wymogami rozporządzenia Ministra Transportu i Gospodarki Morskiej w sprawie w warunków technicznych jakim powinny odpowiadać drogi publiczne i ich usytuowanie inwestor ma obowiązek uzgodnić z Wydziałem Inżynierii Ruchu Urzędu Miejskiego. Ponadto, Kolegium wskazało, że przedmiotowy wniosek inwestora dotyczy działki nr [...] i zgodnie z w/w wnioskiem organ I instancji ustalił warunki zabudowy. Kolegium wskazało nadto, że decyzja o warunkach zabudowy nie uprawnia jeszcze inwestora do rozpoczęcia robót budowlanych, które mogą rozpocząć się dopiero po uzyskaniu pozwolenia na budowę. Jednocześnie pouczono strony o treści art. 28 ust. 2 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. – Prawo budowlane (Dz. U. z 2006 r., nr 156, poz. 1118 ze zm.), wskazującego, kto w postępowaniu w sprawie pozwolenia na budowę posiada status strony tegoż postępowania. Skargę na powyższą decyzję do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego złożyła Spółdzielnia Mieszkaniowa A z siedzibą w G., domagając się uchylenia skarżonej decyzji i poprzedzającej ją decyzji Prezydenta Miasta, ustalającej warunki zabudowy dla inwestycji polegającej na budowie garażu, zgodnie z wnioskiem inwestora. Skarżonej decyzji zarzucono: 1. naruszenie prawa materialnego – art. 61 ust. 1, art. 64 ust. 1 w zw. z art. 52 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, 2. naruszenie prawa procesowego – art. 7, 77 k.p.a. w sposób mający istotny wpływ na treść decyzji poprzez brak wyjaśnienia wszystkich okoliczności sprawy, a zwłaszcza: - brak określenia celu publicznego inwestycji i wskazania, który z przewidzianych ustawą kategorii celu publicznego realizuje planowana inwestycja, - warunków bezkolizyjnego dojazdu do garażu projektowanego na działce nr [...] z uwzględnieniem warunków dojazdu do działki [...], - warunków wynikających z zasady dobrego sąsiedztwa, gdyż planowana zabudowa koliduje ze sposobem korzystania z nieruchomości sąsiedniej i uniemożliwia dostęp do umieszczonych na granicy nieruchomości zestawu liczników elektrycznych obsługujących zespół garaży na sąsiedniej nieruchomości, a także do urządzeń sterujących oświetlenie części ul. [...], - brak określenia finansowania sporządzenia orzeczenia technicznego istniejącego zespołu 15 garaży w związku z planowana dobudową, - brak powiadomienia właścicieli garaży znajdujących się w zespole, do którego planowana jest dobudowa garażu. W uzasadnienie skargi wskazano, że w podstawie prawnej skarżonej decyzji wskazano na treść art. 52 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, co sugeruje, że planowana inwestycja realizuje cel publiczny. Decyzja jednak nie wskazuje jakiego rodzaju jest to cel i w jakim przepisie prawa znajduje umocowanie. Organ winien wówczas odwołać się do ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami, zawierającej definicję celu publicznego w art. 6, co jednak nie nastąpiło. W ocenie skarżącej, stanowi to istotne uchybienie w zakresie rzetelności prowadzonego postępowania administracyjnego. Ponadto, decyzja nie odnosi się do podnoszonych przez skarżącą zarzutów co do lokalizacji inwestycji i jej oddziaływania na nieruchomości sąsiednie. W ocenie skarżącej, przeprowadzona w sprawie analiza funkcji i cech zabudowy i zagospodarowania terenu nie jest wystarczająca i nie wykazała, że inwestycja spełnia wszystkie warunki z art.61 ust. 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, pozwalające na wydanie wnioskowanej decyzji. Zdaniem skarżącej, organy naruszyły regulację art. 1 ust. 2 pkt 1 i 2 tejże ustawy bowiem zlekceważone zostały wymagania ładu przestrzennego, urbanistyki i architektury oraz walory architektoniczne i krajobrazowe. Skarżąca wyjaśniła, że teren lokalizacji inwestycji oznaczony jako ABCD w załączniku do decyzji obejmuje działkę nr [...] oraz część działki nr [...]. Realizując inwestycję na działce [...] należało uwzględnić bezkolizyjny dojazd do nieruchomości na działce [...]. Skarżąca nie akceptuje bowiem rozwiązania polegającego na dojeździe do planowanych garaży na działce nr [...] od ulicy [...]. Wydana decyzja tymczasem nie uwzględnia usytuowania i przebiegu ulicy [...], zagęszczenia zabudowy wzdłuż tej ulicy, natężenia ruchu samochodowego na niej oraz warunków bezpieczeństwa przeciw pożarowego oraz możliwości dojazdu pojazdów medycznych oraz wpływu inwestycji na te uwarunkowania. W ocenie skarżącej, zaskarżona decyzja w tym kontekście zmienia przeznaczenie i sposób korzystania z działki nr [...] i uniemożliwia realizację planowanego przez Spółdzielnię zagospodarowania części tej działki. Skarżąca wskazała, że przy wykładni pojęcia "działki sąsiedniej" w rozumieniu art. 61 ust. 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, co potwierdza też utrwalone orzecznictwo NSA, należy mieć na względzie przede wszystkim fakt, że ratio legis tegoż przepisu jest "ochrona ładu przestrzennego". Przepis ten ma uniemożliwiać rozproszenie zabudowy, a także powstrzymywać zabudowę, której nie da się pogodzić z zabudową już istniejącą na terenie objętym inwestycją, dla której nie sporządzono miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. W ocenie skarżącej, niedopuszczalna jest sytuacja, w której - w wyniku wadliwych decyzji organów administracji - dochodzi do nadmiernego nasycenia zabudową przedmiotowej oraz sąsiednich nieruchomości skutkujących w konsekwencji znacznych utrudnieniem korzystania z nich. Decyzja nie uwzględnia również sposobu zagospodarowania nieruchomości sąsiedniej oraz zlokalizowania w miejscu planowanej inwestycji / na ścianie budynku, do którego ma przylegać planowany garaż/ urządzeń technicznych –zespołu liczników elektrycznych obsługujących budynki na nieruchomości sąsiedniej. Także do urządzeń sterujących oświetleniem części ul. [...] będącej w sąsiedztwie cmentarza. Wskazano, że wybudowane ogrodzenie z bramami wjazdowymi do planowanych garaży uniemożliwiło regulację oświetlenia ulicy oraz odczytywanie wskazań licznika. Zaskarżona decyzja w związku z rozwiązaniem konstrukcyjnym styku budynków usytuowanych na wspólnej granicy nie uwzględnia kwestii sfinansowania orzeczenia technicznego garażowego oraz wyrażenia zgody przez ich właścicieli. Decyzja jest nierzetelna z uwagi na zapis odnoszący się do 1 garażu, zamiast zespołu garażowego 15 garaży. Uchybieniem jest brak powiadomienia właścicieli zespołu garażowego, do którego ma nastąpić planowana dobudowa kolejnego garażu- Skarżąca wskazała, że nie zawiadomiono łącznie 10 osób / wymienionych przez skarżącą/, którzy są właścicielami tych garaży. Te wszystkie nieuwzględnione w decyzji opisane wyżej kwestie stanowią o tym, że organy dopuściły się naruszenia prawa materialnego, a także nie dopełniły obowiązku wszechstronnego wyjaśnienia sprawy i zgromadzenia pełnego materiału dowodowego czym naruszono prawo procesowe /art. 7 i 77 § 1 kpa/ Uzasadnia to wniosek skarżącej o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz decyzji organu I instancji. W odpowiedzi na skargę organ odwoławczy wniósł o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko wyrażone w uzasadnieniu skarżonej decyzji. W piśmie procesowym z dnia 30 września 2009r. skarżąca podtrzymała swoje dotychczasowe zarzuty podnosząc ponownie, że działka na której ma być usytuowany garaż nie posiada dostępu do drogo publicznej, ul. [...] jest drogą wewnętrzną, a na działce istnieją ograniczenia uniemożliwiające jej zainwestowanie. Podniesiono również, że z uwagi na usytuowanie budynków na skarpie na terenie osiedla występują trudne warunki geologiczne, spowodowane dodatkowo budową garaży. W piśmie z dnia 24 listopada 2009 r. D. i B. B. ustosunkowując się do zarzutów skargi wskazali, że po dokonaniu przewłaszczenia domu wraz z odpowiednim udziałem w gruncie, nie są członkami Spółdzielni A. Z uwagi na brak zgody Spółdzielni na budowę przedmiotowych garaży, inwestorzy zwrócili się do Urzędu Miejskiego w G. z wnioskiem o uregulowanie stanu prawnego ulicy [...]. Z otrzymanej odpowiedzi wynika status drogi, znajdującej się przy tej ulicy, a mianowicie – jest to droga gminna (a zatem jest dostęp do drogi publicznej w rozumieniu art. 61 ust. 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym). W kwestii dostępu do infrastruktury technicznej inwestorzy podali, że przeniesienie dwóch sztuk liczników elektrycznych z bocznej ściany zespołu garażowego na odległość 0,4 m oraz 1,0 m nie wymaga przebudowy instalacji wewnątrz tych garaży. Tym bardziej, straszenie właścicieli garaży wysokimi kosztami, które rzekomo będą musieli na ten cel ponieść jest dużym nadużyciem ze strony skarżącej. Inwestorzy podkreślili, że żadne prace budowlane na ich działkach, prowadzone przez nich lub ich syna, nie są prowadzone, więc informacje pochodzące od skarżącej, jakoby powstał stan samowoli budowlanej, są nieprawdziwe. Jak wyjaśniono, inwestorzy w dniu 4 marca 2009 r. dokonali zgłoszenia zamiaru wykonania robót budowlanych (wykonania ogrodzenia). Termin rozpoczęcia prac określony został jako 6 kwietnia 2009 r. Organ nie złożył sprzeciwu, w tej sytuacji – przystąpiono do wykonania prac przy ogrodzeniu. Poinformowano, że Policja oraz Prokuratura prowadzą dochodzenia związane z pomówieniami ze strony Spółdzielni oraz wprowadzeniem w błąd organów ścigania. Inwestorzy ponadto wskazali, że obie przedmiotowe działki nabyli w 2000 r. od Spółdzielni, Działki te były niezabudowane, a więc nie istniały na nich żadne ograniczenia w zakresie zabudowy, na które powołuje się skarżąca. W zakresie zgodności decyzji z przepisami odrębnymi inwestorzy podali, że Spółdzielnia traktuje drogę zlokalizowaną przy ulicy [...] jako drogę wewnętrzną, na której wjazd zgody nie wyraża. Tymczasem, jak już wskazano powyżej, przedmiotowa droga ma status drogi publicznej gminnej. W tej sytuacji spółdzielnia nie ma żadnego tytułu do wyrażania jakiegokolwiek zakazu wjazdu na drogę publiczną przez inwestorów. Ponadto, w ich ocenie, planowana inwestycja nie naruszy interesów osób trzecich. Projektowane garaże stanowią uzupełnienie istniejącej zabudowy. Inwestorzy do tej pory nie posiadali garaży w pobliżu domu – ani w istniejącym kompleksie garażowym, ani w innym miejscu. Garaż na działce nr [...] będzie miał taki sam wjazd jak 30 pozostałych boksów, jednak o tyle bezpieczniejszy, ze na czas postoju w trakcie zamykania bramy, będzie można pozostawić samochód w istniejącej obok zatoczce. Drugi z garaży będzie miał bezpieczny wjazd na ulicę [...] gdyż przed włączeniem się do ruchu samochód będzie znajdował się w zatoczce do zawracania o głębokości 6 m i szerokości około 7 m. Nie będzie ona zastawiana, gdyż stanowi jednocześnie drogę pożarową do Trafostacji. Dodatkowo, zostanie ustawione lustro drogowe, zwiększające bezpieczeństwo w ruchu drogowym. Inwestorzy podkreślili, ze materiał dowodowy przedstawiony przez Skarżącą jest w dużej mierze niezgodny z prawdą i częściowo nie ma związku z rozpatrywaną sprawą. Inwestorzy wnieśli o oddalenie skargi. Wojewódzki Sąd Administracyjny, zważył co następuje: Stosownie do przepisu art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002r. –Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi / Dz. U. Nr 153, poz. 1269/ sąd administracyjny sprawuje wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej. Kontrola ta jest sprawowana pod względem zgodności z prawem. Uwzględnienie skargi następuje w przypadku naruszenia przez organ administracji prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszenia prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego lub innego naruszenia przepisów postępowania, jeśli mogło mieć ono istotny wpływ na wynik sprawy / art. 145 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. –Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi / Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm./. Zgodnie zaś z art. 134 § 1ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Skargę należy uznać za nieuzasadnioną, gdyż zaskarżona decyzja jest zgodna z prawem. Zgodnie z przepisem art. 4 ust. 2 ustawy z dnia 27 marca 2003r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym / Dz. U. Nr 80, poz. 717 ze zm./- zw. dalej ustawą- w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego określenie sposobów zagospodarowania terenu następuje w drodze decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, przy czym: 1/ lokalizację inwestycji celu publicznego ustala się w drodze decyzji o lokalizacji inwestycji celu publicznego; 2/ sposób zagospodarowania terenu i warunki zabudowy dla innych inwestycji określa się w drodze decyzji o warunkach zabudowy. W przedmiotowej sprawie wobec braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, sposób zagospodarowania terenu i warunki zabudowy dla inwestycji może być ustalony w drodze decyzji o warunkach zabudowy stosownie do powołanego przepisu art. 4 ust. 2 pkt 1 ustawy W myśl przepisu art. 61 ust. 1 ustawy wydanie decyzji o warunkach zabudowy jest możliwe w przypadku łącznego spełnienia następujących warunków: 1/ co najmniej jedna działka sąsiednia, dostępna z tej samej drogi publicznej jest zabudowana w sposób pozwalający na określenie wymagań dotyczących nowej zabudowy oraz zagospodarowania terenu, w tym gabarytów i formy architektonicznej obiektów budowlanych linii zabudowy oraz intensywności wykorzystania terenu; 2/ teren ma dostęp do drogi publicznej; 3/ istniejące lub projektowane uzbrojenie terenu, z uwzględnieniem ust. 5 jest wystarczające dla zamierzenia budowlanego; 4/ teren nie wymaga uzyskania zgody na zmianę przeznaczenia gruntów rolnych i leśnych na cele nierolnicze albo jest objęty zgodą uzyskaną przy sporządzaniu planów, które utraciły moc na podstawie art. 67 ustawy, o której mowa w art. 88 ust. 1 ; 5/ decyzja jest zgodna z przepisami odrębnymi. W art. 63 ust. 2 ustawy przewidziano, iż decyzja o warunkach zabudowy nie rodzi praw do terenu oraz nie narusza prawa własności i uprawnień osób trzecich. Informację tej treści zamieszcza się w decyzji. Natomiast w art. 64 ust. 1 wskazano, że przepisy dotyczące ustalania warunków zabudowy dla inwestycji celu publicznego zawarte w przepisach art. 51 ust. 3, art. 52, art. 53 ust. 3-5a, art. 54, art. 55 i art. 56 stosuje się odpowiednio do decyzji o warunkach zabudowy. Z treści art. 61 ust. 1 pkt 1 ustawy wynika, iż aby ustalić warunki zabudowy dla planowanej inwestycji musi istnieć przynajmniej jedna zabudowana działka sąsiednia dostępna z tej samej drogi publicznej. Działka sąsiednia powinna być przy tym zabudowana w sposób pozwalający na określenie wymagań dotyczących nowej zabudowy w zakresie kontynuacji funkcji, cech i wskaźników kształtowania zabudowy oraz zagospodarowania terenu, w tym gabarytów i formy architektonicznej obiektów budowlanych, linii zabudowy oraz intensywności wykorzystania terenu. Regulacja ta ma na celu zagwarantowanie ładu przestrzennego, określonego w art. 2 pkt 1 ustawy, oznacza też konieczność dostosowania nowej zabudowy do istniejącej dotychczasowej zabudowy, jej cech i parametrów. Określenie tej charakterystyki jest obowiązkiem organu prowadzącego postępowanie w sprawie warunków zabudowy. Organ ten najpierw dokonuje analizy zabudowy znajdującej się na działkach sąsiednich, a następnie ustala cechy nowej zabudowy. Kontynuacja funkcji o jakiej mowa w art. 61 ust. 1 pkt 1 ustawy oznacza, iż nowa zabudowa, czy też nowy sposób użytkowania obiektu muszą się mieścić w granicach zastanego w danym miejscu sposobu zagospodarowania terenu. Nowa zabudowa jest dopuszczalna o ile można ją pogodzić z już istniejącą funkcją. Szczegółowy sposób ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy w powiązaniu z analizą stanu istniejącego określono w rozporządzeniu Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia w sprawie sposobu ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu – w przypadku braku miejscowego planu /Dz. U. nr 164, poz. 1588 /-zw. rozporządzeniem. W rozporządzeniu tym określono wymagania dotyczące ustalania : 1/ linii zabudowy; 2/wielkości powierzchni zabudowy w stosunku do powierzchni działki albo terenu; 3/szerokości elewacji frontowej; 4/ wysokości górnej krawędzi elewacji frontowej gzymsu lub attyki; 5/ geometrii dachu. Zgodnie z § 3 ust. 1 rozporządzenia w celu ustalenia wymagań dla nowej zabudowy zagospodarowania terenu właściwy organ wyznacza wokół działki budowlanej, której wniosek dotyczy obszar analizowany i przeprowadza na nim analizę funkcji oraz cech zabudowy i zagospodarowania terenu w zakresie warunków, o których mowa w art. 61 ust. 1-5 ustawy. Wyniki analizy zawierające część tekstową oraz graficzną stanowią załącznik do decyzji o warunkach zabudowy. Oceniając zgodność z prawem kwestionowanych przez stronę decyzji Sąd uznał, że decyzje te zostały wydane bez naruszenia powołanych wyżej regulacji. W rozpoznawanej sprawie wniosek o ustalenie warunków zabudowy został złożony przez L. B. Planowana inwestycja dotyczyła dobudowy jednego segmentu garażowego do istniejącego ciągu garażowego przy ul. [...] w G.. W pierwszej kolejności wskazać należy, że niezasadny jest zarzut, że przywołanie w podstawie prawnej decyzji przepisu art. 52 ustawy oznacza, że na działce nr [...] ma nastąpić realizacja celu publicznego. Jak to wyżej wskazano z mocy przepisu art. 64 ustawy szereg jej przepisów dotyczących inwestycji celu publicznego stosuje się odpowiednio do decyzji o warunkach zabudowy. Powyższe dotyczy również przepisu art. 52 ustawy stanowiącego o koniecznych elementach wniosku o ustalenie lokalizacji inwestycji celu publicznego i wniosku o ustalenie warunków zabudowy. W rozpoznawanej sprawie wydanie decyzji poprzedziło sporządzenie analizy w sprawie analizy funkcji cech zabudowy i zagospodarowania terenu w zakresie warunków, o których mowa w cyt. przepisie art. 61ust. 1 ustawy. Analiza została sporządzona zgodnie z postanowieniami cyt. §. 3 rozporządzenia wraz z analizą stanu faktycznego i prawnego terenu, warunków i zasad zagospodarowania terenu oraz jego zabudowy. Sporządzona analiza zawiera wymienione w rozporządzeniu elementy, takie jak linia zabudowy, szerokość elewacji, wysokość górnej krawędzi i geometrię dachu. Decyzja o ustaleniu warunków zabudowy podjęta na podstawie przytoczonych przepisów zawiera wszystkie obowiązkowe elementy wynikające z tych przepisów oraz uszczegółowione w przepisach wykonawczych z zastosowaniem nazewnictwa określonego przepisami rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 w sprawie oznaczeń i nazewnictw stosowanych w decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego oraz w decyzji o warunkach zabudowy / Dz. U. nr 164, poz. 1589/. Decyzja zawiera przewidziane załączniki :mapę sytuacyjno –wysokościową w skali 1;1000 z oznaczeniem granic terenu objętego decyzją z nieprzekraczalną linią zabudowy oraz wyniki analizy urbanistycznej z wyznaczonymi liniami rozgraniczającymi teren inwestycji. W takim stanie rzeczy zarzucanie naruszenia przepisu § 9 rozporządzenia Ministra Infrastruktury jest nieuzasadnione. Odnosząc się do zarzutów zawartych w skardze wskazać należy, że z przeprowadzonej analizy wynika, w sposób niesporny, że działka posiada dostęp do drogi publicznej / ul. [...]/. W świetle art. 2 ust. 14 ustawy przez dostęp do drogi publicznej należy rozumieć bezpośredni dostęp do tej drogi albo dostęp do niej przez drogę wewnętrzną, i tym przypadku nie jest wymagany żaden tytuł prawny do korzystania z drogi wewnętrznej. Podmiot posiadający dostęp do drogi wewnętrznej nie musi posiadać dodatkowego tytułu prawnego uprawniającego go do korzystania z tej drogi. Za wystarczające do przyjęcia, że działka ma dostęp do drogi publicznej uznać należy sam fakt położenia nieruchomości przy drodze wewnętrznej. Inwestor nie musi więc wykazywać, że dostęp do drogi ma oparcie w przepisie prawa lub orzeczeniu Sądu, wystarczy wykazanie istnienia przy działce inwestora drogi wewnętrznej / por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 9 lipca 2009r. II OSK 1116/08/. W rozpoznawanej sprawie działka inwestora ma dostęp do drogi publicznej / ul/ [...]/, niezależnie od wskazywanych okoliczności, czy jest to droga gminna, czy też droga wewnętrzna. Status prawny drogi –ul. [...] nie ma wpływu na ustalenie, że taki dostęp istnieje. Za niezasadny należy uznać zarzut skarżącej Spółdzielni, że przeprowadzona analiza funkcji i cech zabudowy i zagospodarowania terenu nie jest wystarczająca i nie wykazała spełnienia wszystkich warunków pozwalających na wydanie decyzji o warunkach zabudowy. Jak to już wyżej wskazano spełniony został warunek dostępu do drogi publicznej, również pozostałe wymienione w przepisie art. 61 ust. 1 warunki zostały spełnione. Skarżąca nie sprecyzowała swoich zarzutów dotyczących naruszenia ww. przepisu w wydanej decyzji o warunkach zabudowy . Niespornym jest, że warunki zabudowy dotyczą budowy garażu, dobudowanego do istniejącego zespołu garażowego. Z przeprowadzonej analizy wynika, że teren nią objęty jest zabudowany w części zabudową mieszkaniową jednorodzinną o jednorodnej formie architektonicznej, w części zespołami garażowymi, w południowej części obszaru znajduje się cmentarz. Zatem skarżone warunki zabudowy stanowią kontynuację funkcji istniejącej już w obszarze analizowanym. Z przytoczonych wyżej motywów skargi wynika, że skarżąca wnioskuje o powstrzymanie zabudowy niedającej się pogodzić z już istniejącą, podnosząc, że budowa kolejnego garażu doprowadzi do nadmiernego nasycenia zabudową działek sąsiednich i znacznie utrudni korzystanie z nich. Skarżąca powołała się również na trudne warunki terenowe, w tym przebieg ul. [...], jej znaczny spadek. Zarzuty skargi są niezasadne wobec treści cyt. przepisu art. 61 ust. pkt 1 ustawy. Funkcja garażowa, jak to wyżej wskazano już istnieje na terenie analizowanym. Ze sporządzonej analizy wynika, że na obszarze znajduje się wiele garaży, które uzupełniają zabudowę mieszkaniową W konsekwencji stosownie do przepisu art. 61 ust. 1 pkt 1 istniały podstawy do ustalenia wszystkich wymienionych w tym przepisie parametrów i wymagań, cech i wskaźników dotyczących nowej zabudowy. Zostały one ustalone w kwestionowanej decyzji. Wskazywana okoliczność, że teren lokalizacji inwestycji oznaczony jako ABCD obejmuje również działkę nr [...], co winno spowodować uwzględnienie bezkolizyjnego dojazdu do nieruchomości, gdyż skarżąca nie akceptuje rozwiązania polegającego na dojeździe do planowanych garaży z ul. [...] nie może mieć wpływu na treść decyzji. W postępowaniu w sprawie wydania decyzji o wydanie warunków zabudowy wnioskodawca nie musi legitymować się prawem do dysponowania nieruchomością, której dotyczą warunki zabudowy, gdyż decyzja taka nie rodzi praw do terenu oraz nie narusza prawa własności i uprawnień osób trzecich /art. 63 ust. 2 ustawy/. Natomiast stanowisko skarżącej, że nie akceptuje ona dojazdu do garażu od strony ul. [...], jak również stanowisko, że zaskarżona decyzja zmienia przeznaczenie i sposób korzystania z działki nr [...] / działka ta stanowi ul. [...]/ i uniemożliwia realizację planowanego przez skarżącą zagospodarowania tej części działki nie mogą być uwzględnione w prowadzonym postępowaniu, w sytuacji gdy obszar działki nr [...] stanowi drogę, z której korzystają wszyscy właściciele garaży oraz mieszkańcy. Natomiast w decyzji o warunkach zabudowy zawarte są postanowienia dotyczące warunków obsługi w zakresie komunikacji na podstawie wytycznych Wydziału Inżynierii Ruchu uzyskanych w dniu 18 lipca 2008r., w których ustalono, że należy wyznaczyć pole widoczności przy wyjeździe z planowanego garażu na ul. [...], w przypadku, gdy nie będzie możliwe zapewnienie odpowiedniego pola widoczności inwestor na koszt własny jest zobligowany ustawić lustro drogowe, natomiast lokalizacja i projekt zjazdu nie jest ustalana na etapie wydawania warunków zabudowy- w decyzji wskazano na konieczność sporządzenia projektu zjazdu z ul. [...] do planowanego obiektu zgodnie z wymogami podanymi w tej decyzji. Odnosząc się do zarzutów skargi wskazać należy, że z aktu wydania decyzji o warunkach zabudowy nie można wywodzić naruszenia interesów osób trzecich, gdyż decyzja ta nie narusza prawa własności i innych praw oraz nie uprawnia do wykonania inwestycji. Natomiast zawiera wymagania dla inwestora, które mają zapewnić osobom trzecim swobodne korzystanie z ich nieruchomości. Na etapie wydawania decyzji o warunkach zabudowy organ zakreślił ramy tej ochrony oraz zobowiązał inwestora do ich przestrzegania przy ubieganiu się o pozwolenia na budowę. W zaskarżonej decyzji takie wymagania zostały zamieszczone ww. punkcie 2c oraz punkcie 2d/, które muszą być uwzględnione i zachowane w kolejnych etapach procesu inwestycyjnego, gdyż organ wydający pozwolenie na budowę jest nimi związany. Powołane postanowienia dotyczą podnoszonych w skardze okoliczności dotyczących istniejącej infrastruktury, w tym liczników elektrycznych usytuowanych na garażu sąsiednim. W decyzji zamieszczono też zapis, iż prace projektowe należy poprzedzić orzeczeniem technicznym garażu istniejącego, który to zapis został zakwestionowany przez skarżącą na tej podstawie, że decyzja nie uwzględnia kwestii sfinansowania orzeczenia technicznego całego zespołu garażowego oraz wyrażenia zgody przez ich właścicieli, gdyż zawiera zapis odnoszący się do 1 garażu zamiast do zespołu garażowego. Zarzut ten jest niezasadny. Pomijając kwestię celowości sporządzenia wnioskowanego orzeczenia dla całego zespołu garażowego, podkreślić należy, że decyzja o warunkach zabudowy została wydana w odniesieniu do planowanej inwestycji. Natomiast ww. zarzut dotyczy w istocie szeregu działek /garaży/, które nie są przedmiotem wniosku o ustalenie warunków zabudowy. Decyzja o ustaleniu warunków zabudowy w przypadku braku planu miejscowego określa wyłącznie sposób zagospodarowania i warunki zabudowy dla terenu objętego wnioskiem inwestora. Jednocześnie zarzuty zawarte w powołanym wyżej piśmie procesowym dotyczą prowadzenia robót budowlanych przy budowie istniejących już garaży, lecz kwestie związane z ich usytuowaniem i ewentualnie z koniecznością wykonania innych dodatkowych robót budowlanych z uwagi na warunki terenowe i geologiczne nie stanowią przedmiotu sprawy o wydanie warunków zabudowy dla ww. działki. Nadto nie stanowi przedmiotu rozpoznania przez sąd administracyjny kwestia treści umowy łączącej skarżącą z inwestorem dotyczącej zakupu działki i ewentualne niewywiązywanie się z jej postanowień. Takie kwestie nie są rozstrzygane w postępowaniu sądowoadministracyjnym. Odnośnie zarzutu braku powiadomienia wszystkich stron o prowadzonym postępowaniu w sprawie warunków zabudowy Sąd zważył, że z akt administracyjnych wynika, że prowadzący postępowanie organ I instancji ustalił strony postępowania w oparciu o wypisy z rejestru gruntów dotyczące działki nr [...] poł. przy ul. [..] określające współwłaścicieli ww. działki i postępowanie administracyjne było prowadzone z ich udziałem. Poza powyższym , analiza akt sprawy nie wykazała naruszenia dyspozycji art. 7 i 77 kpa. W ocenie Sądu stan faktyczny został ustalony w sposób umożliwiający wydanie decyzji, a materiał dowodowy zebrany w sposób wyczerpujący. Sąd nie dopatrzył się również naruszenia przepisów dotyczących obligatoryjnych elementów treści uzasadnienia faktycznego i prawnego zaskarżonej decyzji. Mając powyższe na uwadze i fakt, że zarzuty skarżącej nie znalazły uzasadnienia w niniejszej sprawie, Sąd, na mocy art. 151 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, oddalił skargę.