II SA/Gd 576/10

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Jolanta Górska Sędziowie: Sędzia WSA Wanda Antończyk (spr.) Sędzia WSA Dorota Jadwiszczok Protokolant Sekretarz Sądowy Izabela Adamowicza po rozpoznaniu w dniu 29 czerwca 2011 r. na rozprawie sprawę ze skargi E. J. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia 12 maja 2010 r., nr [...] w przedmiocie warunków zabudowy oddala skargę. E. J. wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku skargę na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia 12 maja 2010r. sygn. akt [...]. Zaskarżona decyzja zapadła w następującym stanie faktycznym i prawnym: W dniu 16 września 2008r. do Wójta Gminy wpłynął wniosek E. J. o ustalenie warunków zabudowy w celu legalizacji budowy budynku rekreacji indywidualnej położonego na działce nr [...] w K. B. Decyzją z dnia 24 listopada 2008r. Wójt Gminy umorzył postępowanie w sprawie ustalenia warunków zabudowy dla istniejącej inwestycji polegającej na budowie domku letniskowego na ww. działce. W uzasadnieniu wskazano, że przepisy ustawy z dnia 27 marca 2003r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. nr 80, poz. 717 ze zm.) nie przewidują możliwości wydania decyzji o warunkach zabudowy terenu dla istniejącego obiektu budowlanego, nie można bowiem (zgodnie z przytoczonym przez organ uzasadnieniem wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie) zaakceptować poglądu, iż wydanie decyzji ustalającej warunki zabudowy i zagospodarowania terenu jest możliwe po zrealizowaniu inwestycji. Po rozpoznaniu odwołania E. J. od powyższej decyzji, Samorządowe Kolegium Odwoławcze decyzją z dnia 20 kwietnia 2009r. uchyliło zaskarżoną decyzję w całości i sprawę przekazało do ponownego rozpatrzenia przez organ I instancji. W uzasadnieniu organ II instancji powołał się na wyrok Trybunału Konstytucyjnego z dnia 20 grudnia 2007r., sygn. akt P 37/06, w którym wskazano, że zgodnie z przepisem art. 48 ust. 2 Prawa budowlanego warunkiem legalizacji samowoli budowlanej jest zgodność konkretnej budowy z przepisami o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Wskazano, że inwestor może skutecznie ubiegać się o wydanie decyzji o warunkach zabudowy, mimo zrealizowania inwestycji bez wymaganego pozwolenia na budowę i wcześniejszej decyzji o warunkach zabudowy, o ile wykaże, że zrealizowana inwestycja jest zgodna z wymogami planowania i zagospodarowania przestrzennego, wynikającymi, w braku miejscowego planu, z decyzji o warunkach zabudowy, wydanej na podstawie art. 59 ustawy, w przypadku spełnienia przesłanek z art. 61 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Ponownie rozpoznając sprawę decyzją z dnia 28 grudnia 2009r. roku, nr [...], wydaną na podstawie art. 59 ust. 1 i 2, art. 60, art. 61 ust. 1 pkt 4, ustawy z dnia 27 marca 2003 roku o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. nr 80, poz. 717 ze zm.) oraz rozporządzeń Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 roku w sprawie sposobu ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego i w sprawie oznaczeń i nazewnictwa stosowanych w decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego oraz w decyzji o warunkach zabudowy (Dz. U. nr 164, poz. 1588 i 1589), Wójt Gminy - po rozpatrzeniu wniosku E. J., odmówił ustalenia warunków zabudowy dla inwestycji polegającej na legalizacji istniejącego budynku letniskowego na działce nr [...] obr. K. B., na tej podstawie, że nie został spełniony warunek określony w art. 61 ust. 1 pkt 4 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. W uzasadnieniu decyzji organ pierwszej instancji wskazał, że istniejący budynek letniskowy zlokalizowany jest na terenie, dla którego nie obowiązuje miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego. W tej sytuacji organ przeprowadził analizę funkcji oraz cech zabudowy i zagospodarowania terenu w zakresie warunków, o których mowa w art. 61 ust. 1-5 ustawy, po uprzednim wyznaczeniu obszaru analizowanego wokół działki inwestora nr [...]. Po przeprowadzeniu analizy organ ustalił, że przedmiotowa inwestycja nie spełnia przesłanki z art. 61 ust. 1 pkt 4 ustawy. Zgodnie z tym przepisem decyzja o warunkach zabudowy może zostać wydana, jeżeli teren nie wymaga zgody na zmianę przeznaczenia gruntów rolnych i leśnych na cele nierolnicze i nieleśne albo jest objęty zgodą uzyskaną przy sporządzaniu miejscowych planów zagospodarowania przestrzennego, które utraciły moc. Obszar leśny przeznaczony do przekształcenia wymaga uzyskania zgody marszałka województwa wyrażonej po uzyskaniu opinii izby rolniczej, zgodnie z art. 7 ust. 2 pkt 5 ustawy o ochronie gruntów rolnych i leśnych z dnia 3 lutego 1995r. (Dz. U. z 2004r. nr 121, poz. 1266 ze zm.). Organ ustalił, że działka nr [...] stanowi grunty [...] -o,10ha, nie jest objęta zgodą uzyskaną przy sporządzaniu miejscowego planu zagospodarowania, który utracił moc. Proponowane zagospodarowanie – legalizacja istniejącego budynku letniskowego na działce nr [...], obr. K. B. jest niezgodne z pierwotnym przeznaczeniem – grunty leśne. Skoro wydanie decyzji o warunkach zabudowy jest możliwe w przypadku łącznego spełnienia warunków określonych w art. 61 ust. 1 ustawy, to niespełnienie jednego z warunków powoduje, że wydanie decyzji nie jest możliwe. W tym stanie rzeczy wniosek skarżącej o ustalenie warunków zabudowy nie został uwzględniony. W odwołaniu od ww. decyzji E. J. podała, że powołuje się na art. 93 pkt 2a,3 ustawy o gospodarce nieruchomościami, art. 7 pkt 1,2,3 ustawy o ochronie gruntów rolnych i leśnych oraz art. 62 pkt ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. W uzasadnieniu odwołania skarżąca powołała się na przepis art. 93 pkt 2a ustawy o gospodarce nieruchomościami, który stanowi, że w przypadku braku planu zagospodarowania przestrzennego terenu podział nieruchomości na cele rolne i leśne, powodujący wydzielenie działek gruntu o powierzchni mniejszej niż 0,3ha jest dopuszczalny jedynie w celu powiększenia sąsiedniej nieruchomości lub regulacji granic między sąsiadującymi nieruchomościami. Z tej przyczyny podział działki nr [...] kw nr [...] znajdującej się na terenie rzekomo leśnym na nieruchomości nr [...] od 1 do 8 o powierzchniach nie przekraczających 0,15 ha był niemożliwy. Skarżąca wskazała, że w tej sytuacji, w jej ocenie, podziału dokonano na podstawie art. 95 pkt 7 ww. ustawy, który stanowi, że niezależnie od ustaleń miejscowego planu zagospodarowania terenu podział nieruchomości może nastąpić w celu wydzielenia działki budowlanej. Skarżąca podniosła, że podczas sporządzania aktu notarialnego sprzedaży zostało przedstawione zaświadczenie Wójta Gminy z dnia 31 lipca 1997r. stwierdzające, że działka nr [...] przeznaczona jest do użytku rolniczego. Wskazała, że w myśl art. 7 pkt 1 ustawy o ochronie gruntów rolnych i leśnych, przeznaczenia gruntów rolnych i leśnych na cele nierolnicze i nieleśne wymagających zgody, o której mowa w art. 7 ust. 2 ustawy, dokonuje się w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego. Ponadto skarżąca podniosła, że w sytuacji gdy przeznaczenia na cele nierolnicze i nieleśne gruntów rolnych stanowiących użytki rolne, jeżeli ich zwarty obszar projektowany do takiego przeznaczenia nie przekracza 1ha, dokonuje wójt. Nadto w przypadku gdy wniosek o ustalenie warunków zabudowy dotyczy obszaru, dla którego istnieje obowiązek sporządzenia planu miejscowego, postępowanie administracyjne w sprawie warunków zabudowy zawiesza się do czasu uchwalenia planu zgodnie z art. 62 pkt 2 ustawy. Skarżąca wskazała, że w momencie zakupu nieruchomości w 1997r. grunt był niezalesiony, położony na łąkach i nieużytkach, skarżąca teren ten sama rekultywowała, po firmie wykonującej w tym rejonie prace górnicze. Według skarżącej grunt ten nie może być uznany jako leśny. Po rozpatrzeniu powyższego odwołania Samorządowe Kolegium Odwoławcze - decyzją z dnia 12 maja 2010 roku, nr [...], wydaną na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 Kodeksu postępowania administracyjnego oraz art. 59 ust. 1 i art. 61 ust. 1 pkt 4 w zw. z art. 64 ust. 1 ustawy z dnia 27 marca 2003 roku o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym Dz. U. nr 80, poz. 717 ze zm.) zw. dalej ustawą, oraz na podstawie art. 7 ust. 2 pkt 5 ustawy z dnia 3 lutego 1995r. o ochronie gruntów rolnych i leśnych (Dz. U. nr 121, poz. 1266 z 2004r. ze zm.), utrzymało w mocy zaskarżoną decyzję. W uzasadnieniu powyższej decyzji Kolegium wskazało w pierwszej kolejności, że wniosek o ustalenie warunków zabudowy został złożony przez skarżącą w celu legalizacji istniejącej zabudowy, teren działki nie jest objęty miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego oraz wbrew zarzutowi odwołania, nie leży na obszarze, w odniesieniu do którego istnieje obowiązek jego sporządzenia na podstawie przepisów odrębnych. W nieobowiązującym planie miejscowym gminy teren ten nie był przeznaczony pod zabudowę i pozostawał terenem leśnym. Stosownie do treści art. 59 ust. 1 ustawy zmiana zagospodarowania terenu w przypadku braku planu miejscowego, polegająca na budowie obiektu budowlanego lub wykonania innych robót budowlanych, a także zmiana sposobu użytkowania obiektu budowlanego lub jego części – z zastrzeżeniem art. 50 ust. 1 i art. 86, wymaga ustalenia w drodze decyzji warunków zabudowy. Organ II instancji wskazał, że wydanie decyzji o warunkach zabudowy jest możliwe w przypadku łącznego spełnienia warunków określonych w art. 61 ust. 1 ustawy. Organ cytując ww. przepis wskazał, że w rozpatrywanej sprawie nie zostały spełnione wszystkie warunki, o których mowa w ww. przepisie, a mianowicie nie został spełniony wymóg określony w art. 61 ust. 1 pkt 4, gdyż teren wymaga zgody na zmianę przeznaczenia gruntów na cele nierolnicze i nieleśne. Powyższe wynika ze znajdujących się w sprawie dowodów, tj. z informacji z rejestru gruntów wynika, że teren inwestycji stanowi działkę nr [...] o pow. 1000m² stanowiącą las i grunty leśne IV klasy, wg oznaczenia [...]. Organ II instancji przytoczył treść przepisu art. 7 ust. 1 ustawy o ochronie gruntów rolnych i leśnych, stanowiący że przeznaczenia gruntów rolnych i leśnych na cele nierolnicze i nieleśne, wymagających zgody o której mowa w ust. 2, dokonuje się w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego. Natomiast stosownie do art. 7 ust. 2 pkt 5ww. ustawy, przeznaczenie na cele nierolnicze i nieleśne gruntów leśnych wymaga uzyskania zgody marszałka województwa wyrażanej po uzyskaniu opinii izby rolniczej. Skarżąca nie wykazała, że taką zgodę posiada, natomiast działka nr [...] nie jest objęta zgodą uzyskaną przy sporządzaniu miejscowego planu, który utracił moc. Skoro grunty leśne przeznaczone pod zabudowę (na cele nieleśne) wymagają uzyskania uprzedniej zgody na zmianę ich przeznaczenia na cele budowlane, to wydanie decyzji o warunkach zabudowy dla działki skarżącej, bez względu na przywołane w odwołaniu okoliczności nie jest możliwe. Wskazano, że w takiej sytuacji warunki zawartej przez skarżącą umowy zakupu działki, jak i celowość przeprowadzenia takiego a nie innego podziału nieruchomości, jak też okoliczność rekultywacji działki, nie mają wpływu na zmianę kwalifikacji danego terenu. Zmiana faktycznego przeznaczenia terenu, dokonana w inny sposób niż przez formalną zmianę w planie zagospodarowania przestrzennego lub w formie udzielenia zgody właściwego organu na takie przeznaczenie stanowi rażące naruszenie art. 7 ustawy o ochronie gruntów rolnych i leśnych i nie mieści się w granicach wykonywania prawa własności (art. 140 k.c). Wskazano, że stosownie do art. 21 ustawy z dnia 17 maja 1989r. – Prawo geodezyjne i kartograficzne (t.j. Dz. U. z 2005r., nr 240, poz. 20127 ze zm.). podstawę planowania gospodarczego, planowania przestrzennego, wymiaru podatków i świadczeń, oznaczenia nieruchomości w księgach wieczystych stanowią dane zawarte w ewidencji gruntów i budynków. Organ administracji w postępowaniu o wydanie decyzji o warunkach zabudowy nie jest uprawniony do dokonania samodzielnego klasyfikowania i określania powierzchni gruntów, opierając swoje ustalenia na zapisach w ewidencji gruntów. Dopóki w ewidencji gruntów przedmiotowa działka stanowi teren leśny o oznaczeniu [...] - brak jest podstaw, bez uzyskania uprzedniej zgody na zmianę przeznaczenia gruntów leśnych, do ustalenia warunków zabudowy dla przedmiotowej inwestycji. W skardze na powyższą decyzję E. J. zaskarżonej decyzji zarzuciła: 1) naruszenie przepisów prawa procesowego, a szczególności art. 77 kpa poprzez niezebranie całego materiału dowodowego, w szczególności niewyjaśnienie czy przed rokiem 1997r. dla działki [...] (przed jej podziałem) istniało orzeczenie zezwalające na użytkowanie tej działki na cele nierolnicze i nieleśne, w aspekcie wykorzystywania jej na cele kopalniane, jak również czy działka była objęta planem zagospodarowania przestrzennego w 1997r.; 2) naruszenie przepisów prawa materialnego: - poprzez niewłaściwe zastosowanie przepisu art. 59 ust. 1 ustawy, - niewłaściwe zastosowanie przepisu art. 61 ust. 1 pkt 4 ustawy, - naruszenie przepisu art. 7 ust. 2 pkt 5 ustawy. Powołując się na powyższe skarżąca wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz decyzji Wójta Gminy z dnia 28 grudnia 2009r. W uzasadnieniu skargi E. J. przytoczyła argumentację zawartą w odwołaniu od decyzji organu I instancji oraz stanowisko organu II instancji oraz uzasadnienie przytoczonych zarzutów. Skarżąca powołując się na uzasadnienie zaskarżonej decyzji wskazała, że w zasadzie jedyną przyczyną, dla której odmówiono ustalenia warunków zabudowy jest przeznaczenie gruntu, na którym wzniesiono budynek, wobec braku planu miejscowego oraz ustalenie, że działka nr [...] nie leży na obszarze, który zostałby objęty jakimkolwiek planem miejscowym. Skarżąca zarzuciła, że powyższe ustalenie jest sprzeczne z treścią dokumentu urzędowego w postaci umowy sprzedaży z dnia 28 sierpnia 1997r. w umowie tej sprzedający powołał się na dokumenty, z których wynika, że Wójt Gminy w zaświadczeniu z dnia 31 lipca 1997r. stwierdził, że przedmiotowa działka o numerze [...] w planie zagospodarowania przestrzennego przeznaczona jest do użytkowania rolniczego. Skarżąca zarzuciła, że organ nie ustalił, czy kiedykolwiek dla ww. działki był sporządzony plan, a przede wszystkim nie ustalił w jaki sposób wpłynął on na jej przeznaczenie. Skarżąca podniosła, że Wójt Gminy nie uznał za zasadne wystąpić do właściwego organu o wydanie zezwolenia w zakresie przeznaczenia gruntów rolnych i leśnych na grunty niewolne i nieleśne wobec braku planu miejscowego dla ww. obszaru. Skarżąca wskazała, że w takiej sytuacji obowiązkiem Wójta było zwrócenie się do organu właściwego z zapytaniem czy istnieje możliwość zmiany przeznaczenia działki, a konsekwencją takiego działania było by wydanie orzeczenia przez organy właściwe w sprawie ochrony gruntów rolnych. Uzasadniając skargę skarżąca wskazała, że decyzja o warunkach zabudowy jest wydawana jedynie wówczas, gdy dla danego terenu brak jest miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. W ustawie wskazano dodatkowe wymagania formalne jakie muszą być spełnione w przypadku sporządzania planów z uwagi na ochronę gruntów rolnych i leśnych. Należy do nich wymaganie uzyskania uzgodnienia z organami określonymi w art. 7 ust. 2 ustawy o ochronie gruntów rolnych i leśnych. Ochrona gruntów rolnych jest realizowana przy zachowaniu dwu odrębnych procedur uzgadniania z organami właściwymi w tych sprawach: 1. w ramach sporządzania miejscowych planów zagospodarowania przestrzennego- w razie wyłączenia gruntów z produkcji w sytuacjach określonych w art. 7 ust. 2 ustawy o ochronie gruntów rolnych i leśnych, 2. w ramach uzgodnień poprzedzających wydanie decyzji o warunkach zabudowy, w przypadkach terenów dla których nie obowiązują miejscowe plany zagospodarowania – gdy przedsięwzięcie ma być realizowane na gruntach rolnych w innych przypadkach niż wymienione w art. 7 ust. 2. Skarżąca podniosła, że w rozpatrywanej sprawie teren działki musiał być objęty uprzednią zgodą na zmianę przeznaczenia gruntów rolnych z uwagi na prowadzone na działce nr [...] prace kopalniane. Uzyskana zgoda na zmianę przeznaczenia gruntów przy sporządzaniu miejscowych planów, które następnie utraciły moc powoduje, że organ właściwy obowiązany jest wyrazić pozytywną opinię dot. przedsięwzięcia wiążącego się z wyłączeniem gruntów z produkcji, gdyż merytorycznie problematykę zasadności przeznaczenia gruntów na inne cele została już rozstrzygnięta. W rozpatrywanej sprawie organy obu instancji nie odniosły się do kwestii związanej z wcześniej wykonywanymi pracami górniczymi na działce, ani też wcześniej obowiązującego planu zagospodarowania przestrzennego. Jest to istotne, gdyż o ile wcześniej została wydana zgoda na wykorzystanie tych gruntów na cele nierolnicze i nieleśne, to zasadnym jest zarzut naruszenia art. 77 kpa polegający na nieprzeprowadzeniu postępowania wyjaśniającego. W aktach sprawy brak bowiem dokumentów mających istotne znaczenie dla sprawy i brak w konsekwencji wyjaśnienia czy wobec wykorzystywania nieruchomości na cele nieleśne i nierolnicze, była wcześniej wydana zgoda na taki sposób użytkowania nieruchomości- niewyjaśnienie tej kwestii stanowi o naruszeniu przepisu art. 77 kpa. W konsekwencji powoływanie się przez organy na niespełnienie przesłanki z art. 61 ust. 1 jest przedwczesne. W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze wniosło o oddalenie skargi, podtrzymując swoje stanowisko zawarte w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Odnosząc się do zarzutów skargi Kolegium wskazało, że uprzednio obowiązujący miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego wygasł, organ I instancji ustalił natomiast, że przedmiotowy teren nie był objęty zgodą uzyskaną przy sporządzaniu planu i utracił moc. Rozpoznając sprawę Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta co do zasady sprawowana jest pod względem zgodności z prawem (art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 roku - Prawo o ustroju sądów administracyjnych - Dz. U. nr 153, poz. 1269). Stosownie do art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. nr 153, poz. 1270 ze zm.) Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Dokonując oceny zgodności z prawem zaskarżonej decyzji Sąd uznał, że skarga nie zasługuje na uwzględnienie, albowiem przy rozpoznaniu sprawy organy nie naruszyły prawa w sposób mający wpływ na wynik sprawy. W niniejszej sprawie bezspornym pozostawało, iż dla terenu, na którym położony jest budynek letniskowy brak było w czasie wydania decyzji miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Stosownie zatem do treści art. 59 ust. 1 ustawy z dnia 27 marca 2003 roku o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (w dalszej części uzasadnienia określanej jako ustawa; Dz. U. nr 80, poz. 717 ze zm.) zmiana zagospodarowania takiego terenu, polegająca na budowie obiektu budowlanego lub wykonaniu innych robót budowlanych, wymagała ustalenia w drodze decyzji warunków zabudowy. Zgodnie z art. 60 ust. 1 ustawy decyzję o warunkach zabudowy wydaje wójt, burmistrz albo prezydent miasta po uzgodnieniu z organami, o których mowa w art. 53 ust. 4 (uzgodnień dokonuje się w trybie art. 106 Kodeksu postępowania administracyjnego – art. 53 ust. 5 ustawy), oraz uzyskaniu uzgodnień lub decyzji wymaganych przepisami odrębnymi. Sporządzenie projektu decyzji o ustaleniu warunków zabudowy powierza się osobie wpisanej na listę izby samorządu zawodowego urbanistów albo architektów (art. 60 ust. 4). Stosownie zaś do art. 61 ust. 1 ustawy wydanie decyzji o warunkach zabudowy jest możliwe jedynie w przypadku łącznego spełnienia następujących warunków: 1) co najmniej jedna działka sąsiednia, dostępna z tej samej drogi publicznej, jest zabudowana w sposób pozwalający na określenie wymagań dotyczących nowej zabudowy w zakresie kontynuacji funkcji, parametrów, cech i wskaźników kształtowania zabudowy oraz zagospodarowania terenu, w tym gabarytów i formy architektonicznej obiektów budowlanych, linii zabudowy oraz intensywności wykorzystania terenu; 2) teren ma dostęp do drogi publicznej; 3) istniejące lub projektowane uzbrojenie terenu, z uwzględnieniem ust. 5, jest wystarczające dla zamierzenia budowlanego; 4) teren nie wymaga uzyskania zgody na zmianę przeznaczenia gruntów rolnych i leśnych na cele nierolnicze i nieleśne albo jest objęty zgodą uzyskaną przy sporządzaniu miejscowych planów, które utraciły moc na podstawie art. 67 ustawy, o której mowa w art. 88 ust. 1; 5) decyzja jest zgodna z przepisami odrębnymi. Zgodnie z przepisem art. 7 ust. 1 ustawy z dnia 3 lutego 1995r. o ochronie gruntów rolnych i leśnych (Dz. U. z 2004r. nr 121 poz. 1266 ze zm.) przeznaczenia gruntów rolnych i leśnych na cele nierolnicze i nieleśne, wymagającego zgody, o której mowa w ust. 2, dokonuje się w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego, sporządzonym w trybie określonym w przepisach o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Zgodnie z art. 7 ust. 2 ww. ustawy z dnia 1995r. przeznaczenia na cele nierolnicze i nieleśne: 1) gruntów rolnych stanowiących użytki rolne klas I-III, jeżeli ich zwarty obszar projektowany do takiego przeznaczenia przekracza 0,5ha- wymaga uzyskania zgody Ministra Rolnictwa i Gospodarki Żywnościowej, 2) gruntów leśnych stanowiących własność Skarbu Państwa - wymaga uzyskania zgody Ministra Ochrony Środowiska, Zasobów Naturalnych lub upoważnionej przez niego osoby, 3) gruntów rolnych stanowiących użytki rolne klas IV, jeżeli ich zwarty obszar projektowany do takiego przeznaczenia przekracza 1ha, 4) gruntów rolnych stanowiących użytki rolne klas V i VI, wytworzonych z gleb pochodzenia organicznego i torfowisk, jeżeli ich zwarty obszar projektowany do takiego przeznaczenia przekracza 1ha, 5) pozostałych gruntów leśnych- wymaga uzyskania zgody marszałka województwa wyrażanej po uzyskaniu opinii izby rolniczej. Zgodnie z art. 7 ust. 3 wyrażenie zgody , o której mowa w ust. 2 pkt 1-5, następuje na wniosek wójta (burmistrza, prezydenta miasta). Z treści powyższego przepisu wynika, że tereny leśne, niezależnie od swojej powierzchni i klasy, wymagają uzyskania zgody właściwego organu na zmianę ich przeznaczenia. Przy czym zmiany tego przeznaczenia dokonuje się w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego stosownie do przepisu art. 7 ust. 1 ww. ustawy. Przepis art. 61 ust. 1 pkt 4 ustawy stanowi, że teren taki powyższej zgody nie wymaga jeżeli objęty jest zgodą uzyskaną przy sporządzaniu miejscowych planów, które utraciły moc na podstawie art. 67 ustawy, o której mowa w art. 88 ust. 1. Teren taki nie wymaga ponownej zgody pod warunkiem przeznaczenia terenu zgodnie z celem określonym w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego. Zgoda na zmianę przeznaczenia terenu następuje w drodze decyzji administracyjnej, która jest podstawą do zamieszczania odpowiednich ustaleń w planie miejscowym. Zgodnie z art. 92 ust. 2 ustawy o gospodarce nieruchomościami z dnia 21 sierpnia 1997r. (Dz. U. nr 261 z 2004r, poz. 261 ze zm.) za nieruchomości wykorzystywane na cele rolnicze i leśne uznaje się nieruchomości wykazane w katastrze nieruchomości jako użytki rolne albo grunty leśne oraz zadrzewione i zakrzewione, a także wchodzące w skład nieruchomości rolnych użytki kopalniane, nieużytki, drogi, jeżeli nie ustalono dla nich warunków zabudowy i zagospodarowania. Czynnikiem decydującym o charakterze i funkcji nieruchomości jest wpis do katastru, a do czasu jego utworzenia do ewidencji gruntów i budynków. Charakter i funkcja wpisanej do ewidencji nieruchomości może ulec zmianie w warunkach ściśle określonych przez prawo. Zasadą jest, że zmiana przeznaczenia terenu może nastąpić przez uchwalenie planu, natomiast przedmiotem decyzji jest określenie sposobów zagospodarowania terenu i warunków zabudowy, a nie zmiana przeznaczenia terenu. Powyższa zasada wynika z cyt. wyżej art. 7 ust. 1 ustawy o ochronie gruntów rolnych i leśnych. W rozpatrywanej sprawie teren wskazany we wniosku o ustalenie warunków zabudowy, na którym skarżąca zamierza zalegalizować istniejącą zabudowę letniskową, stanowi teren leśny o powierzchni 0,10ha (LsIV-0,10ha) i nie był on objęty zgodą uzyskaną przy sporządzaniu planu miejscowego, który utracił moc (plan ogólny zagospodarowania przestrzennego Gminy zatwierdzony uchwałą nr [...] Rady Gminy z dnia 30 lipca 1993r. Dz. U. Woj. [...]) . Teren ten obejmuje działkę skarżącej nr [...] która nie została objęta zgodą na zmianę przeznaczenia gruntów na cele nieleśne (na zabudowę letniskową) przy sporządzaniu miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, który utracił moc. Powyższe okoliczności znajdują potwierdzenie w materiale dowodowym zebranym w trakcie postępowania administracyjnego, a mianowicie wynikają ze złożonych do akt wypisów z rejestru gruntów z 25 października 1996r. oraz wypisu z dnia 20 września 2009r. oraz w sporządzonej analizie funkcji cech zabudowy i zagospodarowania terenu, w której ustalono, że działka nr [...] nie jest objęta zgodą uzyskaną przy sporządzaniu planu zagospodarowania, który utracił moc, brak takiej zgody uniemożliwiał przeznaczenie określonej nieruchomości na inne cele (nieleśne) w planie miejscowym. Również skarżąca składając wniosek o ustalenie warunków zabudowy jako przeznaczenie działki wskazała, że jest to działka leśna. Skoro teren nie był objęty zgodą , o której mowa w art. 61 ust. 1 pkt 4 ustawy, to wymagał uzyskania zgody na zmianę jego przeznaczenia z gruntu leśnego na cele nieleśne. Z treści przepisu art. 61 ust. 1pkt 4 ustawy wynika, że konieczność uzyskania takiej zgody na zmianę przeznaczenia jest przesłanką uniemożliwiającą wydanie decyzji o warunkach zabudowy. Przepis art. 7 ust. 1 ustawy z dnia 3 lutego 1995r. jednoznacznie dookreśla ,iż zmiana przeznaczenia gruntów leśnych na inne cele może być dokonana wyłącznie w miejscowych planach zagospodarowania przestrzennego, a warunkiem przeznaczenia określonych gruntów leśnych na cele nieleśne jest uprzednie wyrażenie zgody przez właściwe organy na taką zmianę. Ustawa o ochronie gruntów rolnych i leśnych nie przewiduje możliwości przeznaczenia gruntów leśnych na inne cele w drodze decyzji o warunkach zabudowy. Natomiast dokonanie zmiany przeznaczenia gruntów leśnych na cele nieleśne powoduje dopiero wykorzystanie tej zgody w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego. W uchwale Naczelnego Sądu Administracyjnego w Warszawie w składzie 7 sędziów NSA z dnia 29 listopada 2010r. sygn. akt II OPS 1/10 wskazano, że "wykładnia gramatyczna, celowościowa, jak i systemowa prowadzi do wniosku, iż warunek o którym mowa w art. 61 ust. 1 pkt 4 ustawy nie jest spełniony, jeżeli dla danego terenu jest tylko zgoda właściwego organu wydana na podstawie art. 7 ust. 2 pkt 5, na zmianę przeznaczenia gruntu leśnego na cele nieleśne. Koniecznym warunkiem "skuteczności " zgody udzielonej przez właściwy organ na podstawie art. 7 ust. 2 pkt 5 i ust. 3 ,tj. możliwości wykorzystania gruntu leśnego na cele nieleśne, jest wykorzystanie tej zgody przez ustalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego". Odnosząc powyższe do okoliczności rozpoznawanej sprawy wskazać należy, że warunek wydania decyzji o warunkach zabudowy, o którym mowa w art. 61 ust. 1 pkt 4 ustawy nie byłby spełniony, nawet w sytuacji uzyskania przez skarżącą zgody wydanej przez właściwy organ na przeznaczenie terenu jej działki na cele nieleśne Dopiero bowiem uchwalenie planu miejscowego umożliwia zmianę przeznaczenia terenu na nieleśny. Wobec zarzutów skargi wskazać też należy, że zgoda na zmianę przeznaczenia gruntów na cele nierolnicze i nieleśne jest udzielana w trakcie procedury planistycznej. Postępowanie w sprawie zmiany przeznaczenia gruntów leśnych na cele nieleśne nie może być wszczęte niezależnie od postępowania planistycznego a podmiot indywidualny nie może skutecznie złożyć wniosku o wyrażenie zgody na zmianę przeznaczenia gruntów leśnych na cele nieleśne. Mając powyższe na uwadze Sąd uznał, że organy administracji prawidłowo zastosowały przepisy prawa w odniesieniu do istniejącego stanu faktycznego i działając na podstawie art. 151 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, oddalił skargę.