II SA/Gd 577/12

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Zdzisław Kostka Sędziowie: Sędzia WSA Janina Guść (spr.) Sędzia WSA Dorota Jadwiszczok Protokolant Sekretarz sądowy Joanna Mierzejewska po rozpoznaniu w dniu 12 grudnia 2012 r. w Gdańsku na rozprawie sprawy ze skargi Spółki z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą w Warszawie na decyzję Wojewody z dnia 27 lipca 2012 r., nr [...] w przedmiocie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę oddala skargę. II SA/Gd 577/12 Uzasadnienie "A" Spółka z o.o. z siedzibą w W. wniosła skargę na decyzję Wojewody z dnia 27 lipca 2012 r., utrzymującą w mocy decyzję Starosty z dnia 14 maja 2012 r. odmawiającą zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na zmianę decyzji o pozwoleniu na budowę stacji bazowej telefonii komórkowej z dnia 11 grudnia 2009 r. Zaskarżona decyzja zapadła w następujących okolicznościach sprawy: Starosta decyzją z 11 grudnia 2009 r. nr [...] na wniosek inwestora, "A" Spółki z o.o. z siedzibą w W., zatwierdził projekt budowlany i udzielił pozwolenia na budowę stacji bazowej telefonii komórkowej - stacji przekaźnikowej dla zapewnienia transmisji sygnału do innych stacji z zasilaniem energetycznym, na projektowanej wieży stalowej, na działce nr [...] w Ł., gm. Ł. Inwestor 19 maja 2011 r. złożył wniosek o rozszerzenie pozwolenia na budowę o anteny sektorowe. Starosta decyzją z 18 lipca 2011 r. odmówił zatwierdzenia projektu i zmiany decyzji własnej z dnia 11 grudnia 2009 r. Wojewoda decyzją z dnia 5 stycznia 2012 r. uchylił decyzję z 18 lipca 2011 r. i przekazał sprawę do ponownego rozpoznania organowi pierwszej instancji, stwierdzając, że zakres realizacji inwestycji we wniosku inwestora nie jest tożsamy z orzeczeniem decyzji organu pierwszej instancji i nazwą projektu budowlanego. Starosta, rozpoznając ponownie sprawę, postanowieniem z dnia 6 kwietnia 2012 r. nałożył na inwestora obowiązek usunięcia nieprawidłowości i braków w projekcie budowlanym będącym załącznikiem do wniosku, nakazując: uzupełnić spis zawartości projektu, sporządzić projekt przez osobę posiadającą uprawnienia budowlane w specjalności telekomunikacyjnej, doprowadzić do zgodności zakres inwestycji określony we wniosku z zakresem wskazanym w projekcie budowlanym oraz wskazując, że projekt budowlany powinien zawierać część opisową projektu zagospodarowania terenu i że część projektu budowlanego o nazwie "kwalifikacja przedsięwzięcia" ma stanowić integralną część projektu budowlanego, winna być sporządzona zgodnie z rozporządzeniem Ministra w sprawie szczegółowego zakresu i formy projektu budowlanego oraz podpisana przez autora. Termin wykonania obowiązku określono na 13 kwietnia 2012 r. W piśmie z piśmie z dnia 16 kwietnia 2012 r. inwestor przedłożył uzupełnienia do projektu oraz złożył wyjaśnienia odnośnie wymagań określonych w postanowieniu z dnia 6 kwietnia 2012 r. Starosta decyzją z 14 maja 2012 r. nr [...] na podstawie art. 35 ust. 3 ustawy z dnia 7 lipca 1994 roku - Prawo budowlane (Dz. U. z 2010 r. nr 243 poz. 1623 ze zm.) odmówił inwestorowi zatwierdzenia projektu i udzielenia pozwolenia na zmianę decyzji Starosty z dnia 11 grudnia 2009 r. zatwierdzającej projekt budowlany i udzielającej pozwolenia na budowę stacji bazowej telefonii komórkowej. Organ wskazał, że inwestor uzupełnił projekt budowlany i spełnił obowiązki nałożone na niego postanowieniem z dnia 6 kwietnia 2012 r., z wyjątkiem wymogu sporządzenia projektu budowlanego stacji bazowej telefonii komórkowej przez osobę posiadającą uprawnienia budowlane w specjalności telekomunikacyjnej. W odwołaniu od tej decyzji skarżąca wskazała, że przedłożony przez nią projekt budowlany dotyczy stacji bazowej wieży kratowej wraz z instalacją na niej urządzeń radiokomunikacyjnych i został wykonany przez osobę posiadającą uprawnienia budowlane uprawniające do projektowania i kierowania robotami budowlanymi bez ograniczeń w specjalności konstrukcyjno-budowlanej. Opracowanie dotyczy głównie konstrukcji wieży, jej posadowienia, sprawdzenia nośności. Natomiast urządzenia radiokomunikacyjne (anteny sektorowe, radiolinie), które planuje się zainstalować na projektowanej wieży zostaną dostarczone przez producenta, jako gotowy zestaw urządzeń. Są to urządzenia o wysokości nie przekraczającej 3 metrów, a zgodnie z art. 28, 29 i 30 ust. 1 pkt. 3 lit. b ustawy Prawo budowlane instalowanie urządzeń do 3 metrów nie wymaga pozwolenia na budowę oraz zgłoszenia. Wskazano ponadto, że zgodnie z art. 29 ust. 2 pkt 15 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane pozwolenia na budowę nie wymaga wykonywanie robót budowlanych polegających na instalowaniu urządzeń, w tym antenowych konstrukcji wsporczych i instalacji radiokomunikacyjnych, na obiektach budowlanych. Reasumując, zdaniem odwołującej się, sama instalacja urządzeń nie wymaga w świetle prawa ani pozwolenia na budowę ani zgłoszenia, a przedmiotem projektu konstrukcyjno –budowlanego jest wieża, a nie projekt instalacji telekomunikacyjnej, który wymagałby uprawnień telekomunikacyjnych. Wojewoda decyzją z 27 lipca 2012 r. nr [...] na podstawie art.138 § 1 pkt 1 k.p.a. ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję Starosty. W uzasadnieniu wskazano, że decyzją z dnia 25 września 2009 r. ustalono warunki lokalizacji inwestycji celu publicznego dla przedsięwzięcia pod nazwą "Instalacja stacji bazowej telefonii komórkowej". Przedmiotowy wniosek inwestora o pozwolenie na budowę dotyczy natomiast projektu budowlanego zamiennego dla stacji bazowej telefonii komórkowej z rozszerzeniem o anteny sektorowe. Załączony do wniosku projekt budowlany wskazuje, że projektowana stacja bazowa będzie stanowiła wolnostojącą instalację będącą, w myśl art. 3 pkt 7 ustawy - Prawo budowlane, budowlą stanowiącą całość techniczno-użytkową wraz z instalacjami i urządzeniami, realizowaną na wolnostojącym maszcie antenowym wyposażonym w zespół urządzeń nadawczo-odbiorczych oraz transmisyjnych, umiejscowionych w szafach systemowych posadowionych u podstawy masztu, a także system antenowy zainstalowany na wspornikach stalowych. W ocenie organu regułą jest, że pomiędzy stacją bazową a antenami istnieje połączenie instalacjami elektroenergetycznymi i teletechnicznymi, które powinny być ujęte w projekcie budowlanym i zaprojektowane przez osobę posiadającą odpowiednie uprawnienia. Wojewoda wskazał, że budowa stacji bazowej telefonii komórkowej, w rozumienia ustawy Prawo budowlane, jako obiektu wolnostojącego będącego budowlą stanowiącą całość techniczno-użytkową wraz z instalacjami i urządzeniami, winna być realizowana na podstawie wielobranżowego projektu budowlanego obejmującego całość zamierzonego przedsięwzięcia. W odniesieniu do zarzutów odwołania wskazano, że nie można zawęzić projektu budowlanego jedynie do konstrukcji wieży nośnej, na której mają być zamontowane dodatkowe urządzenia. Projekt budowlany zgodnie z wyżej wykazanymi przepisami prawa winien przedstawiać całość techniczno-użytkową wraz z instalacjami i urządzeniami. Zgodnie z art. 28, 29 i 30 ust. 1 pkt 3 lit. b Prawa budowlanego, nie wymaga pozwolenia na budowę instalowanie urządzeń, pod warunkiem, że dotyczy to instalacji na już istniejącym obiekcie budowlanym. W przedmiotowym przypadku wieża kratowa nie została zrealizowana, zatem wskazane przez skarżącego przepisy nie mają zastosowania. Organ wskazał nadto, że projekt budowlany winien spełniać wymogi lokalizacyjne zawarte w decyzji o lokalizacji inwestycji celu publicznego i winien być sporządzony zgodnie z rozporządzeniem Ministra Transportu, Budownictwa Gospodarki Morskiej z dnia 25 kwietnia 2012 r. w sprawie szczegółowego zakresu i formy projektu budowlanego. W skardze na opisaną decyzję organu odwoławczego wniesiono o jej uchylenie i uchylenie poprzedzającej ją decyzji organu pierwszej instancji. Zaskarżonej decyzji zarzucono naruszenie art. 35 ust. 1 pkt. 3 ustawy Prawo budowlane w związku z § 17 ust. 1 oraz § 22 ust. 1 rozporządzenia Ministra Transportu i Budownictwa z dnia 28 kwietnia 2006 r. w sprawie samodzielnych funkcji technicznych w budownictwie, poprzez ich błędną interpretację i zastosowanie przejawiające się w przyjęciu, że przy budowie budowli - wieży kratowej o wysokości 60 m n.p.t., na której zostaną zainstalowane urządzenia stacji bazowej telefonii komórkowej (urządzenia i anteny o wysokości do 3 m), jako obiektu wolnostojącego będącego budowlą, wykonanie projektu budowlanego przez osoby posiadające uprawnienia budowlane w specjalności konstrukcyjno-budowlanej bez ograniczeń są niewystarczające i wymagane jest ponadto sporządzenie odpowiedniego projektu przez osoby posiadające uprawnienia budowlane w specjalności telekomunikacyjnej. Skarżącz wskazałz, że projekt budowlany dotyczy stacji bazowej wieży kratowej wraz z instalacją na niej urządzeń radiokomunikacyjnych (anten sektorowych, radiolinii). Wykonany został przez osobę posiadającą uprawnienia budowlane uprawniające do projektowania i kierowania robotami budowlanymi bez ograniczeń w specjalności konstrukcyjno-budowlanej. Urządzenia radiokomunikacyjne stanowią gotowy zestaw, który trzeba jedynie umieścić na wieży i podłączyć do sieci. Nie jest przy tym wymagana żadna praca przy samych urządzeniach, dostarcza je producent, jako gotowy zestaw. Szczegółowy charakter inwestycji oraz jej wykonanie jest opisane w projekcie budowlanym, do czego organ w żaden sposób się nie odniósł, nie wskazał w którym miejscu inwestycja wymaga zaangażowania osoby dysponującej bardziej szczegółową wiedzą w zakresie telekomunikacji, ani nie wyjaśnił dlaczego jest to konieczne. Zdaniem skarżącej, treść art. 29 ust. 2 pkt. 15 i art. 30 ust. 1 pkt. lit. b Prawa budowlanego została określona ustawą z dnia 7 maja 2010 r. o wspieraniu rozwoju usług i sieci telekomunikacyjnych (Dz.U. 2010.106.675). Aktem tym ustawodawca zamierzał uprościć procedury związane z rozwojem telekomunikacji. Kierując się więc wykładnią celowościową, gdzie podstawową ideą przyświecającą ustawodawcy było ułatwienie instalacji prostych zestawów antenowych o określonych parametrach, bez konieczności spełniania skomplikowanych procedur administracyjnych, nie można dojść do wniosku, który nakładałby dodatkowe obowiązki związane z takimi pracami. Zdaniem skarżącej, skoro różnica między instalacją urządzeń np. w trybie art. 30 ust. 1 pkt. 3 lit b Prawa budowlanego, a budową wieży kratowej wraz z urządzeniami stacji bazowej polega na tym, że w jednym z tych przypadków oprócz instalacji urządzeń występuje jeszcze konieczność wybudowania obiektu budowlanego - wieży, to ocena ryzyka budowlanego powinna zostać dokonana właśnie przez pryzmat budowy wieży. To ze względu na budowę tego obiektu, to jest wieży kratowej, wymagane jest pozwolenie na budowę, gdzie odpowiedni projekt budowlany jest sporządzony przez osobę z uprawnieniami do projektowania i kierowania robotami budowlanymi bez ograniczeń w specjalności konstrukcyjno-budowlanej. Wobec tego, żądanie organu sporządzenia projektu budowlanego przez osobę posiadającą uprawnienia budowlane w specjalności telekomunikacyjnej bez ograniczeń, było nieuzasadnione. Wskazano również, że z porównania treści § 17 ust. 1 oraz § 22 ust. 1 rozporządzenia Ministra Transportu i Budownictwa z dnia 28 kwietnia 2006 r. w sprawie samodzielnych funkcji technicznych w budownictwie wynika, że uprawnienia budowlane w specjalności telekomunikacyjnej mają węższy zakres. Uprawnienia budowlane w specjalności konstrukcyjno-budowlanej bez ograniczeń uprawniają do projektowania (bez architektury projektu) lub kierowania robotami budowlanymi związanymi z obiektem budowlanym, zaś uprawnienia budowlane w specjalności telekomunikacyjnej bez ograniczeń uprawniają do projektowania obiektu budowlanego lub kierowania robotami związanymi z obiektem budowlanym jedynie w zakresie telekomunikacji przewodowej i radiowej wraz z infrastrukturą telekomunikacyjną. W odpowiedzi na skargę wniesiono o jej oddalenie. W odniesieniu do zarzutu naruszenia prawa materialnego, organ wskazał, że przedmiotowy projekt budowlany zamienny, dotyczący stacji bazowej telefonii komórkowej "A" z rozszerzeniem o anteny sektorowe, nie został sporządzony przez osoby posiadające uprawnienia w zakresie wynikającym z§22 ust. 1 rozporządzenia w sprawie samodzielnych funkcji technicznych w budownictwie, tj. w zakresie rozwiązań telekomunikacyjnych. Wojewoda podtrzymał swoje stanowisko, że obiekt budowlany - stacja bazowa telefonii komórkowej "A" z rozszerzeniem o anteny sektorowe - stanowi całość techniczno-użytkową wraz z instalacjami i urządzeniami (anteny sektorowe wraz z urządzeniami sterującymi zamontowanymi u podstawy masztu, które niewątpliwie są elementami związanymi z obiektem budowlanym w zakresie telekomunikacji przewodowej wraz z infrastrukturą telekomunikacyjną oraz telekomunikacji radiowej wraz z infrastrukturą towarzyszącą). Zatem projekt budowlany dla przedmiotowej stacji bazowej winien być sporządzony również przez osobę posiadającą uprawnienia budowlane w specjalności telekomunikacyjnej bez ograniczeń, która potwierdzi swymi uprawnieniami, że projektowana stacja bazowa w zakresie rozwiązań telekomunikacyjnych jest zaprojektowana zgodnie z obowiązującym polskim prawem. Organ wskazał, że ewentualna rozbudowa istniejącej stacji bazowej poprzez instalowanie dodatkowych anten lub wymiana istniejących anten, w kontekście art. 29 ust. 3 ustawy Prawo budowlane, również winna odbywać się w procedurze uzyskania pozwolenia na budowę lub co najmniej w procedurze zgłoszenia, gdyż tylko w tych postępowaniach organy administracji architektoniczno-budowlanej mogą potwierdzić, że zamiar rozbudowy lub przebudowy sieci telekomunikacyjnych na etapie ich realizacji nie narusza obowiązujących przepisów prawa. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku zważył co następuje: Wyniesiona skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Argument skarżącej, iż planowane przedsięwzięcie nie wymaga uzyskania pozwolenia na budowę jest niezasadny. Skarżąca wystąpiła w 2009 r. o wydanie pozwolenia na budowę stacji bazowej telefonii komórkowej. Złożony wniosek nie dotyczył pozwolenia na budowę samego masztu, lecz na budowę obiektu stacji bazowej, a więc obiektu obejmującego również anteny. Skarżąca uzyskała decyzję zezwalającą na budowę takiej stacji w dniu 11 grudnia 2009 r. Z projektu budowy tej stacji wynika, że składała się ona z masztu oraz anten przekaźnikowych. Skarżąca złożyła wniosek o zmianę pozwolenia na budowę stacji bazowej telefonii komórkowej – stacji przekaźnikowej. Planowana zmiana dotyczy dodania, jako elementu stacji, sześciu anten sektorowych. Jak wynika z k. 16a projektu w wyniku ich dodania zmieni się charakter stacji ze stacji hubowej na stację bazową. Planowane anteny mają stanowić istotny element stacji bazowej, a stacja określona jako bazowa w decyzji z dnia 14 maja 2012 r. nie miała w istocie takiego charakteru, z uwagi na fakt, że w jej projekcie nie przewidziano w ogóle instalacji anten sektorowych, a jedynie anteny przekaźnikowe. Norma art. 36a ust. 1 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (Dz.U. z 2010 nr 243 poz.1623 ze zm.) stanowi, że istotne odstąpienie od zatwierdzonego projektu budowlanego lub innych warunków pozwolenia na budowę jest dopuszczalne jedynie po uzyskaniu decyzji o zmianie pozwolenia na budowę. Rozważenia zatem wymagało, czy montaż 6 anten sektorowych stanowi istotne odstępstwo od już zatwierdzonego projektu budowlanego. Ocena istotności odstępstw od projektu budowlanego, co do zasady, dokonywana jest przez organ administracji. Ocena taka częściowo została przez ustawodawcę dokonana w art. 36a ust. 5 Prawa budowlnego, z którego wynika, że istotnym odstępstwem od projektu są wszelkie odstępstwa w zakresie charakterystycznych parametrów obiektu budowlanego, w tym kubatury, powierzchni zabudowy, wysokości, długości, szerokości i liczby kondygnacji. Z unormowania tego wynika, że wszelkie odstępstwa w zakresie charakterystycznych parametrów dotyczących wielkości obiektu budowlanego wymagają zmiany pozwolenia na budowę. W niniejszym przypadku mamy do czynienia z obiektem budowlanym, jakim jest stacja bazowa, i elementem tego obiektu, jakim są anteny. Zamontowanie anten stanowi w tym przypadku realizację części obiektu – określonego przez inwestora jako stacja bazowa, a nie montaż urządzenia na obiekcie budowlanym. Przez zamontowanie anten dojdzie zatem do zmiany gabarytów– szerokości planowanego obiektu budowlanego stacji bazowej. Z tych też względów stanowisko skarżącej, że montaż anten nie wymaga uzyskania pozwolenia na budowę, ani nawet zgłoszenia, nie jest uzasadnione. Anteny te nie mają zostać zrealizowane na obiekcie budowlanym, lecz zgodnie z zamiarem inwestora mają być elementem stacji bazowej składającej się z masztu i anten. Montaż anten ma nastąpić na maszcie, który nie jest zrealizowany. Zatem w niniejszym przypadku nie zachodzą przesłanki art. 29 ust. 2 pkt 15 Prawa budowlanego, zgodnie z którym pozwolenia na budowę nie wymaga wykonywanie robót budowlanych polegających na instalowaniu urządzeń, w tym antenowych konstrukcji wsporczych i instalacji radiokomunikacyjnych, na obiektach budowlanych i art. 30 ust. 1 pkt 3 lit. b Prawa budowlanego, zgodnie z którym zgłoszeniu właściwemu organowi podlega budowa urządzeń o wysokości powyżej 3 m na obiektach budowlanych. Od inwestora w niniejszej sprawę zależało, czy wykona maszt, a następnie, po jego realizacji zamocuje na nim anteny, czy też wykona, jako całość, obiekt budowlany - stację bazową na podstawie pozwolenia na budowę. Wybór w tym zakresie rodzi określone konsekwencje. Realizacja obiektu budowlanego – stacji bazowej wymaga uzyskania pozwolenia na budowę. Podnoszony przez skarżącą argument, iż w przypadku, gdyby maszt był wybudowany, skarżący mógłby zmocować anteny bez pozwolenia na budowę, nie ma zatem znaczenia dla rozpatrzenia sprawy. W niniejszej sprawie nie zachodzi bowiem taki przypadek. Stanowisko skarżącej jest niekonsekwentne. Skarżąca złożyła bowiem wniosek o wydanie pozwolenia na budowę oraz kwestionuje fakt, iż nie zostało jej ono udzielone, a jednocześnie, zarzuca organowi, iż planowana inwestycja nie wymaga takiego pozwolenia. Uznanie stanowiska skarżącej w tym zakresie za właściwe skutkowałoby brakiem możliwości uwzględnienia złożonego wniosku o zmianę pozwolenia na budowę. Odnośnie kwestii dotyczącej uprawnień projektanta, Sąd podzielił argumentację zawartą w zaskarżonej decyzji. Z unormowania art. 33 ust. 2 pkt 1 w związku z art. 12 ust. 7 Prawa budowlanego wynika, że badaniu przez organ wydający pozwolenie na budowę podlega posiadanie przez osobę sporządzająca projekt budowlany uprawnień do wykonywania samodzielnych funkcji technicznych w budownictwie. Zgodnie z art. 12 ust. 1 Prawa budowlanego za samodzielną funkcję techniczną w budownictwie uważa się działalność związaną z koniecznością fachowej oceny zjawisk technicznych lub samodzielnego rozwiązania zagadnień architektonicznych i technicznych oraz techniczno-organizacyjnych, a w szczególności działalność obejmującą projektowanie. Rozporządzenie Ministra Transportu i Budownictwa z dnia 28 kwietnia 2006 r. w sprawie samodzielnych funkcji technicznych w budownictwie (Dz. U. nr 83 poz. 578 ze zm.) w rozdziale 4 przewiduje szereg specjalności budowlanych : uprawnienia budowlane w specjalności architektonicznej (§ 16), uprawnienia budowlane w specjalności konstrukcyjno - budowlanej (§ 17), uprawnienia budowlane w specjalności drogowej (§ 18), uprawnienia budowlane w specjalności mostowej (§ 19), uprawnienia budowlane w specjalności kolejowej (§ 20), uprawnienia budowlane w specjalności wyburzeniowej (§ 21), uprawnienia budowlane w specjalności telekomunikacyjnej (§ 22), uprawnienia budowlane w specjalności instalacyjnej w zakresie sieci, instalacji i urządzeń cieplnych, wentylacyjnych, gazowych wodociągowych i kanalizacyjnych (§ 23) oraz i uprawnienia budowlane w specjalności instalacyjnej w zakresie sieci, instalacji i urządzeń elektrycznych i elektroenergetycznych (§ 24). Osoba nie posiadająca uprawnień w zakresie danej specjalności nie może sporządzać projektu budowlanego w zakresie tej specjalności. Zgodnie z § 17 tego rozporządzenia, uprawnienia budowlane w specjalności konstrukcyjno-budowlanej bez ograniczeń uprawniają do projektowania lub kierowania robotami budowlanymi związanymi z obiektem budowlanym w zakresie: 1) sporządzania projektu architektoniczno-budowlanego w odniesieniu do konstrukcji obiektu lub 2) kierowania robotami budowlanymi w zakresie, o którym mowa w pkt 1 oraz w § 16 ust. 1 pkt 2 (ust. 1). Uprawnienia budowlane w specjalności konstrukcyjno-budowlanej w ograniczonym zakresie uprawniają do projektowania obiektu budowlanego lub kierowania robotami budowlanymi związanymi z obiektem budowlanym o kubaturze do 1.000 m3 oraz: 1) o wysokości do 12 m nad poziomem terenu, do 3 kondygnacji nadziemnych i o wysokości kondygnacji do 4,8 m; 2) posadowionego na głębokości do 3 m poniżej poziomu terenu, bezpośrednio na stabilnym gruncie nośnym; 3) przy rozpiętości elementów konstrukcyjnych do 6 m i wysięgu wsporników do 2 m; 4) niezawierającego elementów wstępnie sprężanych na budowie; 5) niewymagającego uwzględniania wpływu eksploatacji górniczej (ust. 2). W § 22 cytowanego rozporządzenia uregulowano natomiast uprawnienia budowlane w specjalności telekomunikacyjnej. W ust. 1 tego przepisu wskazano, że uprawnienia budowlane w specjalności telekomunikacyjnej bez ograniczeń uprawniają do projektowania obiektu budowlanego lub kierowania robotami budowlanymi związanymi z obiektem budowlanym w zakresie telekomunikacji przewodowej wraz z infrastrukturą telekomunikacyjną oraz telekomunikacji radiowej wraz z infrastrukturą towarzyszącą, a w ust. 2, że uprawnienia budowlane w specjalności telekomunikacyjnej w ograniczonym zakresie uprawniają do projektowania obiektu budowlanego lub kierowania robotami budowlanymi związanymi z obiektem budowlanym wraz z infrastrukturą telekomunikacyjną, w odniesieniu do obiektu budowlanego, takiego jak: lokalne linie i instalacje. Telefonia komórkowa wykorzystuje fale elektromagnetyczne, czyli fale radiowe. Skoro prawodawca w zakresie projektowania obiektów telekomunikacyjnych wprowadził szczególne uprawnienia telekomunikacyjne, przy projektowaniu takich obiektów, niezależnie od stopnia ich skomplikowania niezbędne jest udział osób posiadających takie uprawnienia. Stacja bazowa telefonii komórkowej, składająca się z wieży kratowej oraz z zamontowanych na niej anten i szaf sterujących wraz z drogami kablowymi łączącymi poszczególne elementy jest "telekomunikacyjnym obiektem budowlanym", o którym mowa w § 3 pkt 2 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 października 2005 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać telekomunikacyjne obiekty budowlane i ich usytuowanie (Dz.U. z 2005 r., nr 219, poz. 1864), i zgodnie z którym jest to linia kablowa podziemna, linia kablowa nadziemna, kanalizacja kablowa, kontenery telekomunikacyjne, szafy kablowe oraz wolno stojące konstrukcje wsporcze anten i urządzeń radiowych, w tym wolno stojące maszty antenowe i wolno stojące wieże antenowe. (zob. wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 16 września 2010 r., sygn. akt VII SA/Wa 778/10, Lex nr 760147) Stacja ta składa się z obiektu budowlanego w postaci wieży kratowej oraz z tworzących infrastrukturę telekomunikacyjną – urządzeń telekomunikacyjnych, w postaci anten i szaf sterujących wraz z drogami kablowymi łączącymi poszczególne elementy. Dlatego też projekt budowlany stacji bazowej telefonii komórkowej powinien być wykonany: w zakresie wieży kratowej - przez osobę posiadającą uprawnienia budowlane w specjalności konstrukcyjno – budowlanej, zaś w zakresie zamontowanych na niej urządzeń telekomunikacyjnych – przez osobę posiadającą uprawnienia budowlane w specjalności telekomunikacyjnej. Osoba posiadająca uprawnienia budowlane w specjalności konstrukcyjno – budowlanej, nie posiada bowiem uprawnień budowlanych w specjalności telekomunikacyjnej i nie może sama sporządzać projektu stacji bazowej telefonii komórkowej w tym zakresie. Ponieważ zmiana projektu w zakresie powiększenia projektowanej stacji o anteny sektorowe nie została wykonana przez osobę o uprawnieniach telekomunikacyjnych, organ zasadnie wydał decyzję o odmowie zatwierdzenia projektu budowlanego i zmiany wydanego pozwolenia na budowę. Biorąc pod uwagę powyższe, Sąd na podstawie art. 151 p.p.s.a. oddalił skargę, jako niezasadną.