II SA/Gd 577/15

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie: Przewodniczący: Sędzia WSA Janina Guść po rozpoznaniu w dniu 27 października 2015 r. w Gdańsku na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi I. S. na postanowienie Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia 6 sierpnia 2015 r., Nr [...], w przedmiocie nałożenia grzywny w celu przymuszenia do wykonania nakazu rozbiórki obiektu budowlanego postanawia odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonego postanowienia. I. S. wniosła skargę na postanowienie Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia 6 sierpnia 2015 r., Nr [...], którym uchylono postanowienie Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia 21 listopada 2012 r. nakładające na skarżącą grzywnę w celu przymuszenia w wysokości 10.000 zł i ustalono grzywnę w wysokości 5.000 zł. W skardze skarżąca wniosła o wstrzymanie wykonania zaskarżonego postanowienia. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Wniosek nie zasługiwał na uwzględnienie. Wniesienie skargi do sądu administracyjnego nie wstrzymuje wykonania zaskarżonego aktu. W myśl art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tj.: Dz.U. z 2012 r. poz. 270 ze zm.), zwanej dalej p.p.s.a., sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, o których mowa w § 1, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, z wyjątkiem przepisów prawa miejscowego, które weszły w życie, chyba że ustawa szczególna wyłącza wstrzymanie ich wykonania. Rozpoznanie wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu odbywa się bez oceny zasadności skargi. Wstrzymanie wykonania uzależnione jest bowiem wyłącznie od zaistnienia przesłanek wymienionych w art. 61 § 1 p.p.s.a., a do strony skarżącej należy wykazanie, że wykonanie aktu spowoduje skutki w postaci niebezpieczeństwa wyrządzenia znacznej szkody lub skutki trudne do odwrócenia. W orzecznictwie sądowoadministracyjnym przyjmuje się przy tym, że możliwość zwrotu przez organ nienależnie wyegzekwowanej kwoty pieniężnej, co do zasady, świadczy o braku po stronie zobowiązanego szkody lub trudnych do odwrócenia skutków. Wystąpienie tych przesłanek w przypadku świadczenia pieniężnego winno być zatem każdorazowo przez stronę szczegółowo wykazane. Skarżąca nie zawarła we wniosku jakiegokolwiek uzasadnienia, które uprawdopodobniłoby możliwość wywołania skutków określonych w art. 61 § 3 p.p.s.a. Wobec powyższego, na podstawie art. 61 § 3 p.p.s.a, Wojewódzki Sąd Administracyjny odmówił wstrzymania wykonania zaskarżonego postanowienia.