II SA/Gd 580/07

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Mariola Jaroszewska (spr.) Sędziowie Sędzia NSA Andrzej Przybielski Sędzia NSA Jan Jędrkowiak Protokolant Starszy Sekretarz Sądowy Katarzyna Gross po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 23 października 2007 r. sprawy ze skargi J. D. oraz J. D. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...], nr [...] w przedmiocie wznowienia postępowania w sprawie opłaty adiacenckiej 1. uchyla zaskarżoną decyzję, 2. określa, że zaskarżona decyzja nie może być wykonana. Decyzją z dnia 22 sierpnia 2003 r. nr [...] Prezydent Miasta ustalił dla R. C., M. D., J. D., S. D., K. L., A. Ż. i J. D. opłatę adiacencką w kwocie 38.520 zł z tytułu wzrostu wartości nieruchomości objętej podziałem, położonej w G. przy ul. [...], stanowiącej przed podziałem działki nr [...], nr [...] i nr [...] oraz po podziale działki nr [...] od nr [...] do nr [...], nr [...], nr [...], nr [...], nr [...], nr [...], nr [...], od nr [...] do nr [...]. Organ obciążył opłatą współwłaścicieli stosownie do wielkość udziałów we współwłasności gruntu wskazując, że określenia wysokości opłaty adiacenckiej dokonano w oparciu o operat szacunkowy z dnia 20 maja 2003 r. oraz aneks do niego z dnia 18 sierpnia 2003 r. Wartość nieruchomości przed dokonaniem podziału wynosiła 695.900 zł, natomiast po dokonaniu podziału 824.300 zł. Przy wycenie uwzględniono uciążliwe sąsiedztwo przesypowni cementu firmy B., produkującej beton towarowy oraz kostkę brukową, firmy A. produkującej rury z żywicy syntetycznej, które są składowane w pobliżu. Od decyzji tej odwołali się współwłaściciele R. C., M. D., J. D., S. D., K. L. i J. D.. Decyzją z dnia 27 października 2003 r. nr [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze uchyliło zaskarżoną decyzję w całości i przekazało sprawę do ponownego rozpatrzenia organowi I instancji. W uzasadnieniu wskazano, że decyzja skierowana do strony A. Ż., o której z adnotacji pocztowej wynikało, że nie żyje, decyzja zatem podlegała uchyleniu, gdyż nie mogła funkcjonować w obrocie prawnym. Następnie Samorządowe Kolegium Odwoławcze postanowieniem z dnia 1 grudnia 2003 r. nr [...] wznowiło postępowanie z urzędu, gdyż informacja o śmierci A. Ż. okazała się nieprawdziwa i decyzją z dnia 18 lutego 2004 r. nr [...] uchyliło swoją własną decyzję z dnia 27 października 2003 r. oraz utrzymało w mocy decyzję Prezydenta Miasta z dnia 22 sierpnia 2003 r. o ustaleniu opłaty adiacenckiej. Ustosunkowując się do zarzutów odwołania organ wskazał, że są one niezasadne, gdyż w postępowaniu nie zostały przedstawione dowody mogące podważyć wiarygodność operatu ani prawidłowość wyceny. Wnioski o ponowne rozpatrzenie sprawy złożyli właściciele przedmiotowej nieruchomości, podnosząc brak wzrostu wartości nieruchomości. Samorządowe Kolegium Odwoławcze decyzją z dnia 18 marca 2004 r. nr [...], na podstawie art. 138 w związku z art. 151 § 1 pkt 2 w związku z art. 145 § 1 pkt 5 kpa oraz art. 98 ust. 4 i art. 145, art. 146 ust. 2 i 3 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami (Dz. U. z 2000 r. Nr 46, poz. 543 ze zm.) oraz uchwały Nr [...] Rady Miasta z dnia 21 grudnia 2000 r. w sprawie ustalenia stawki procentowej opłat adiacenckich dla właścicieli i użytkowników wieczystych nieruchomości objętej podziałem, utrzymało w mocy decyzję z dnia 18 lutego 2004 r. Organ wskazał, że na podstawie dowodu w postaci wiarygodnego operatu szacunkowego sporządzonego przez rzeczoznawcę majątkowego ocenił, że wartość nieruchomości wzrosła na skutek podziału, natomiast sytuacja osobista zobowiązanego nie ma wpływu na wysokość opłaty adiacenckiej ale może stać się przyczyną udzielenia ulgi w zapłacie. Skargę na opisana wyżej decyzję złożyli J. D. i J. D., zarzucając brak czynnego udziału w sprawie, fałszywe dane co do łącznej powierzchni nieruchomości, błędne określenia przeznaczenia nieruchomości na cele mieszkaniowo – usługowe, co jest niezgodne z planem zagospodarowania przestrzennego, przewidującego w strefie 33 przeznaczenie terenu na usługi i hurtownie, a także nieuwzględnienie zarzutów wnoszonych do decyzji z dnia 10 lutego 2004 r. Skarżący wskazali także na uciążliwości sąsiedztwa Przesypowni Cementu B. i A.. Wyrokiem z dnia 12 kwietnia 2006 r. w sprawie II SA/Gd 287/04 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku uchylił decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia 18 marca 2004 r. nr [...] oraz poprzedzającą ją decyzję z dnia 18 lutego 2004 r. nr [...] i z dnia 27 października 2003 r. nr [...] oraz postanowienie z dnia 1 grudnia 2003 r. nr [...] i decyzję Prezydenta Miasta z dnia 22 sierpnia 2003 r. nr [...], określając że zaskarżone decyzje nie mogą być wykonane. Sąd wskazał, że w niniejszej sprawie organy obu instancji postępowały wbrew zasadom wynikającym z art. 7, 8, 9, 10 i kpa. Na skutek skargi kasacyjnej wniesionej przez Samorządowe Kolegium Odwoławcze, Naczelny Sąd Administracyjny wyrokiem z dnia 26 lipca 2007 r. w sprawie sygn. akt. I OSK 1281/06 uchylił zaskarżony wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku i przekazał sprawę temu Sądowi do ponownego rozpoznania, zasądzających od skarżących J. D. i J. D. na rzecz Samorządowego Kolegium Odwoławczego kwotę 280 zł tytułem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego. W uzasadnieniu NSA zarzucił naruszenie art. 141 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270, ze zm.) wskazując, że Sąd I instancji powinien poddać gruntownej ocenie wszystkie aspekty sprawy, w których są wątpliwości, w których ustalenia organów są odmienne od wniosków i twierdzeń stron postępowania, a treść tych ustaleń powinna zostać zamieszczona w uzasadnieniu. Wszelkie wątpliwości ujawnione na etapie postępowania muszą być właściwie i jednoznacznie zinterpretowane z powołaniem się na konkretne przepisy prawa. NSA podkreślił, że z analizy materiału dowodowego wynika, iż znajdują się w nim dwa operaty szacunkowe nieruchomości, z których jeden, z dnia 20 maja 2003 r. sama rzeczoznawczymi uznała za wadliwy, a organy obu instancji go odrzuciły, przyjmując za podstawę decyzji operat z dnia 18 sierpnia 2003 r. zawierający wycenę w wariancie bardziej korzystnym dla stron. Ponadto SKO przeprowadziło rozprawę administracyjna w dniu 11 lutego 2004 r., w której aktywny udział wzięli skarżący i rzeczoznawca. W ten sposób Kolegium uzupełniło braki wynikłe we wcześniejszej fazie postępowania. Zgodnie z obowiązującym prawem postępowanie przed organem odwoławczym ma charakter reformatoryjny, co oznacza że organ odwoławczy może naprawić błędy popełnione przez organ I instancji. NSA wskazał również, że zaskarżone decyzje SKO zapadły wznowienia postępowania, a Sąd nie dokonał analizy sprawy pod tym kątem. Nie odniósł się do prawidłowości i konieczności wznowienia postępowania. Skarżący przed Wojewódzkim Sądem Administracyjnym w Gdańsku rozpoznającym sprawę ponownie podtrzymali zarzuty skargi, podkreślając szczególnie pozbawienie czynnego udziału w postępowaniu, co ich zdaniem miało wpływ na wynik sprawy (vide: pismo z dnia 18 października 2007 r. k. 171). Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje. Skarga podlegała uwzględnieniu, ponieważ zaskarżona decyzja narusza prawo. Sąd administracyjny sprawuje zaś, zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269) kontrolę administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. Przy rozpoznaniu skargi Sąd miał również na względzie treść art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270, ze zm.), zgodnie z którym sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Badanie zgodności z prawem obejmuje między innymi także obowiązek badania z urzędu, czy zapadłe w sprawie rozstrzygnięcie nie jest obarczone naruszeniem prawa dającym podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego. W rozpoznawanej sprawie Sąd stwierdził, że zaskarżona decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego, podjęta na skutek wniosków stron postępowania administracyjnego w trybie art. 127 § 3 kpa o ponowne rozpatrzenie sprawy, złożonych od decyzji własnej SKO z dnia 18 lutego 2004 r. Nr [...], wydana została w składzie, w którym dwoje członków Kolegium: K. M. i K. K. orzekało w składzie decyzji z dnia 18 lutego 2004 r. (vide: decyzje SKO w aktach administracyjnych I i II instancji). W takim stanie, w ocenie Sądu, zachodzi sytuacja, o której mowa w art. 24 § 1 pkt 5 i art. 27 § 1 kpa, a zatem członek organu kolegialnego administracji publicznej podlega wyłączeniu od udziału w postępowaniu w sprawie, w której brał udział w niższej instancji w wydaniu zaskarżonej decyzji. Poglądy doktryny i orzecznictwa w tej kwestii ewoluowały, aktualny pogląd wyraża się w przekonaniu, że w postępowaniu prowadzonym w trybie art. 127 § 3 kpa wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy stanowi środek zaskarżenia różniący się jedynie brakiem dewolutywności, z braku występowania w nim organów wyższej i niższej instancji. Ostatecznie kwestia ta stała się przedmiotem rozważań Naczelnego Sądu Administracyjnego, który w uchwale składu 7 sędziów z dnia 22 lutego 2007 r., II GPS 2/06 (ONSAiWSA z 2007 r., nr 3, poz. 61) zajął stanowisko, iż art. 24 § 1 pkt 5 w związku z art. 27 § 1 zdanie pierwsze kpa ma zastosowanie do członka samorządowego kolegium odwoławczego w postępowaniu wszczętym na wniosek, o którym mowa w art. 127 § 3 kpa. W uchwale tej NSA stwierdził między innymi, że w orzecznictwie i doktrynie istnieją wystarczająco silne przesłanki do przyjęcia, że wniosek strony przewidziany w art. 127 § 3 kpa uruchamia tok instancji w znaczeniu procesowym, który nie musi być zbudowany na hierarchicznej strukturze organów administracji publicznej. W takiej sytuacji sprawa jest drugi raz rozpoznawana z odpowiednim stosowaniem przepisów dotyczących odwołań od decyzji, oczywiście z pominięciem przepisów ściśle powiązanych z procedowaniem w systemie nadrzędności organu wyższego stopnia nad niższym, oraz z wykorzystaniem wprost lub z nieodzowną modyfikacją innych przepisów postępowania odwoławczego. NSA przypomniał również, że zgodnie z art. 1 wielokrotnie nowelizowanej ustawy (z dnia 12 października 1994 r.) o samorządowych kolegiach odwoławczych (Dz. U. Nr 122, poz. 593) kolegia są organami wyższego stopnia w rozumieniu przepisów Kpa i Ordynacji podatkowej, w indywidualnych sprawach z zakresu administracji publicznej należącej do właściwości jednostek samorządu terytorialnego, a ponadto na zasadach określonych w odrębnych przepisach orzekają w innych sprawach. Są one uprawnione w szczególności do rozpatrywania odwołań od decyzji, zażaleń na postanowienia, żądań wznowienia postępowania lub stwierdzenia nieważności decyzji, a ponadto mają uprawnienia kontrolne i sygnalizacyjne powiązane z orzekaniem. Mimo utraty uprawnień do występowania do NSA i Trybunału Konstytucyjnego z pytaniem prawnym oraz do Trybunału Konstytucyjnego o stwierdzenie zgodności ustawy z Konstytucją albo innego aktu prawnego - z Konstytucją i ustawą, ich dotychczasowy charakter nie uległ zmianie. Jak podkreślił J.P. Tarno (Samorządowe kolegia odwoławcze jako szczególne organy administracji publicznej, "Samorząd Terytorialny" 1997, nr 1/2, s. 125-126), samorządowe kolegia odwoławcze są organami o wyjątkowym charakterze w polskim systemie administracji publicznej. Swoje kompetencje realizują przez działalność orzeczniczą, nie mają charakterystycznych dla organów administracji uprawnień w zakresie planowania, stanowienia powszechnie obowiązujących aktów normatywnych, zaspokajania zbiorowych potrzeb czy egzekwowania obowiązków publicznoprawnych. Są one organami wyższego stopnia w znaczeniu instancyjnym, a nie ustrojowym, i pozostają z organami niższego stopnia tylko w stosunkach procesowych. Członkowie kolegium orzekają w składach trzyosobowych, nie są służbowo powiązani z przewodniczącym samorządowego kolegium i mają zapewnioną niezależność w zakresie orzekania, ponieważ są jedynie związani przepisami powszechnie obowiązującego prawa. NSA w cytowanej uchwale stwierdził również, że zawsze tam, gdzie dochodzi do ponownego rozpatrzenia wniosku przez ten sam organ (art. 127 § 3 kpa), trzeba bezwzględnie oceniać, czy jest możliwe zastosowanie przesłanki wyłączenia pracownika przewidzianej w art. 24 § 1 pkt 5 kpa. Dokonując tego, należy przez pracownika rozumieć osoby zatrudnione w urzędzie organu na podstawie stosunku pracy umocowanego do wydawania decyzji z upoważnieniem indywidualnym bądź z mocy prawa. Przepisy o wyłączeniu pracownika więc mają również zastosowanie do osoby piastującej funkcję organu. Te same przepisy o wyłączeniu pracownika i pracownika organu kolegialnego (art. 24 § 1 pkt 5 i art. 27 § 1 zdanie pierwsze kpa) mają zastosowanie do członka samorządowego kolegium odwoławczego, który wcześniej brał udział w wydaniu pierwszoinstancyjnej decyzji. Mają one także zastosowanie do pozaetatowego członka kolegium, który - poza brakiem możliwości przewodniczenia składowi orzekającemu - ma w zakresie orzekania takie same uprawnienia i obowiązki jak członek etatowy. Podzielając w pełni przytoczone wyżej stanowisko, Sąd orzekający w rozpoznawanej sprawie uznał, iż dwoje członków Kolegium, którzy brali udział w wydaniu przez ten organ decyzji administracyjnej z dnia 18 lutego 2004 r. podlegają wyłączeniu na podstawie art. 24 § 1 pkt 5 i art. 27 § 1 kpa od udziału w składzie orzekającym tego Kolegium, rozpoznającego sprawę w wyniku złożenia przez strony niniejszego postępowania administracyjnego wniosków o ponowne rozpatrzenie sprawy na podstawie art. 127 § 3 kpa. Stosownie do treści art. 145 § 1 pkt 1 lit. b ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, sąd uwzględniając skargę na decyzję lub postanowienie uchyla decyzję lub postanowienie w całości albo w części, jeżeli stwierdzi naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego. Podstawy wznowienia postępowania administracyjnego określa art. 145 § 1 kpa, który w punkcie 3 stanowi, że w sprawie zakończonej decyzją ostateczną wznawia się postępowanie, jeżeli decyzja wydana została przez pracownika lub organ administracji publicznej, który podlega wyłączeniu stosownie do art. 24, 25 i 27. Należy podkreślić, że podstawy wznowieniowe, określone jako naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego, mogą stanowić podstawę uchylenia przez sąd zaskarżonej decyzji, jeżeli sprawa została zakończona decyzją ostateczną, a więc taką decyzją, od której nie przysługuje odwołanie w administracyjnym toku instancji (art. 16 § 1 kpa). Decyzją ostateczną jest decyzja, od której w terminie nie zostały wniesione środki odwoławcze, oraz decyzja organu odwoławczego. Od decyzji wydanej w pierwszej instancji przez samorządowe kolegium odwoławcze przysługuje stronom środek odwoławczy w postaci wniosku o ponowne rozpoznanie sprawy (art. 127 § 3 kpa), co oznacza, że w takiej sprawie decyzją ostateczną jest decyzja tego kolegium, jeżeli upłynął termin złożenia wniosku o ponowne rozpoznanie sprawy, albo w razie złożenia takiego wniosku, decyzja kolegium wydana po rozpoznaniu wniosku. Taka sytuacja miała miejsce w rozpoznawanej sprawie, gdyż zaskarżona decyzja SKO miała walor decyzji ostatecznej, a w składzie Kolegium rozpatrującym sprawę ponownie brali udział członkowie SKO uczestniczący w wydawaniu decyzji w I instancji. Tak więc z opisanych wyżej względów w ocenie Sądu doszło do naruszenia prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania, co uzasadnia uchylenie zaskarżonej decyzji na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. b p.p.s.a. Drugą istotna kwestią jest to, że materialnoprawną podstawą rozstrzygnięcia przez Samorządowe Kolegium Odwoławcze w zaskarżonej decyzji był przepis art. 98 ust. 4 w związku z art. 145 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami (Dz. U. z 2000 r., Nr 46, poz. 543, ze zm.), w brzmieniu obowiązującym do dnia 21 września 2004 r., kiedy to na skutek ustawy z dnia 28 listopada 2003 r. o zmianie ustawy o gospodarce nieruchomościami oraz zmianie niektórych innych ustaw (Dz. U.z 2004 r., Nr141, poz.1492, ze zm.) znowelizowany został przepis art. 98 i wprowadzony przepis art. 98a regulujący kwestie związane z opłata adiacencką. Natomiast wyrokiem Trybunału Konstytucyjnego z dnia 2 kwietnia 2007 r. sygn. akt SK 19/06 (Dz.U.z dnia 18 kwietnia 2007 r. Nr 69, poz. 468) orzeczono, iż art. 98 ust. 4 w związku z art. 145 ust. 2 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami (Dz. U. z 2000 r. Nr 46, poz. 543, z 2001 r. Nr 129, poz. 1447 i Nr 154, poz. 1800, z 2002 r. Nr 25, poz. 253, Nr 74, poz. 676, Nr 113, poz. 984, Nr 126, poz. 1070, Nr 130, poz. 1112, Nr 153, poz. 1271, Nr 200, poz. 1682 i Nr 240, poz. 2058, z 2003 r. Nr 1, poz. 15, Nr 80, poz. 717, 720 i 721, Nr 96, poz. 874, Nr 124, poz. 1152, Nr 162, poz. 1568, Nr 203, poz. 1966 i Nr 217, poz. 2124 oraz z 2004 r. Nr 6, poz. 39, Nr 19, poz. 177, Nr 91, poz. 870 i Nr 92, poz. 880), w brzmieniu obowiązującym od dnia 15 lutego 2000 r. do dnia 21 września 2004 r. jest niezgodny z art. 2 w związku z art. 84 Konstytucji przez to, że narusza zasadę ochrony zaufania jednostki do państwa i stanowionego przez nie prawa. Stosownie do treści z art. 190 ust. 4 Konstytucji RP, orzeczenie Trybunału Konstytucyjnego o niezgodności z Konstytucją, umową międzynarodową lub ustawą aktu normatywnego, na podstawie którego zostało wydane prawomocne orzeczenie sądowe, ostateczna decyzja administracyjna lub rozstrzygnięcie w innych sprawach stanowi podstawę do wznowienia postępowania, uchylenia decyzji lub innego rozstrzygnięcia na zasadach i w trybie określonych w przepisach właściwych dla danego postępowania. Z kolei przepis art. 145 a § 1 kodeksu postępowania administracyjnego stanowi, że można żądać wznowienia postępowania również w przypadku, gdy Trybunał Konstytucyjny orzekł o niezgodności aktu normatywnego z Konstytucją, umową międzynarodową lub z ustawą, na podstawie którego została wydana decyzja. Ponieważ stosownie do przywołanego wyżej art. 145 § 1 pkt 1 lit. b p.p.s.a. decyzja lub postanowienie podlega uchyleniu, gdy sąd stwierdzi naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania, przyjąć należy, że sąd administracyjny uchyla zaskarżoną decyzję, jeżeli stwierdzi występowanie w sprawie przesłanki wznowienia postępowania administracyjnego wynikającej z orzeczenia Trybunału Konstytucyjnego w sprawie niekonstytucyjności podstawy prawnej decyzji (vide: wyroki Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 2 września 1999r., sygn. akt IV SA 1360/97 oraz z dnia 25 października 1999r., sygn. akt II SA 1294/99). Przyjmuje się także, że podstawa wznowienia określona w art. 145 a kpa jest podstawą uchylenia decyzji administracyjnej przez sąd administracyjny także wtedy, gdy wyrok Trybunału zapadł po podjęciu zaskarżonej decyzji (J. Zimmermann w glosie do wyroku NSA z dnia 6 stycznia 1999r., sygn. akt III SA 4728/97, publ. w OSP z 2000r., nr 1, poz. 16). Zdaniem Sądu przytoczone wyżej stanowisko zachowuje aktualność w obowiązującym stanie prawnym. Należy podkreślić, że w kwestii wady zaskarżonej decyzji dającej podstawę do wznowienia postępowania nie wypowiedział się wprawdzie Naczelny Sąd Administracyjny w opisanym wyżej wyroku z dnia 26 lipca 2007 r., nie oznacza to jednak, że brak stanowiska w tym zakresie mógłby być uznany za ocenę prawną, o jakiej mowa w art. 153 p.p.s.a. (por. wyrok NSA z dnia 25 stycznia 2007 r., sygn. akt II OSK 213/06, Baza orzeczeń LEX nr 235133). Innymi słowy, Sąd orzekający w niniejszej sprawie, dostrzegając przy wydaniu zaskarżonej decyzji naruszenie prawa stanowiące podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego oraz wystąpienie przesłanki wznowienia wywołanej wyrokiem Trybunału Konstytucyjnego, nie jest związany niezajęciem przez NSA stanowiska w przedmiotowej kwestii. Rozpatrujące sprawę ponownie Samorządowe Kolegium Odwoławcze winno rozpoznać wniosek stron postępowania administracyjnego o ponowne rozpatrzenie sprawy, uwzględniając wyłączenie dwóch swoich członków. W tym stanie sprawy byłoby przedwczesne ocena przez Sąd co do zgodności z prawem decyzji SKO z dnia 18 lutego 2004 r. nr [...], decyzji z dnia 27 października 2003 r. nr [...], postanowienia z dnia 1 grudnia 2003 nr [...] oraz decyzji Prezydenta Miasta z dnia 22 sierpnia 2003 r. nr [...]. Przy czym Samorządowe Kolegium Odwoławcze uwzględni w swoim orzeczeniu aktualny stan prawny wywołany wskazaną wyżej nowelą z dnia 28 listopada 2003 r. do ustawy o gospodarce nieruchomościami, stosując regulację wynikającą z art. 98 a ust. 1 ustawy o gospodarce nieruchomościami oraz stosowne przepisy kpa. Mając na względzie powyższe, Wojewódzki Sąd Administracyjny na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. b p.p.s.a. orzekł jak w sentencji. Sąd zawarł również obligatoryjne rozstrzygnięcie o niewykonywaniu zaskarżonej decyzji, do czasu uprawomocnienia niniejszego wyroku, na podstawie art. 152 p.p.s.a.