II SA/Gd 580/10

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Wanda Antończyk po rozpoznaniu w dniu 6 sierpnia 2010 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi N. S. na decyzję Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia 22 czerwca 2010 r., Nr [...] w przedmiocie rozbiórki obiektu budowlanego postanawia odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. Zaskarżoną decyzją Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego utrzymał w mocy decyzję Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia 20 maja 2010r., nakazującą skarżącemu rozbiórkę obiektu budowlanego – przyczepy stacjonarnej, pełniącego funkcję rekreacji indywidualnej oraz tarasu i wiaty, przylegającej do przyczepy, stanowiących całość konstrukcyjną i funkcjonalną wzniesionych bez wymaganego pozwolenia na budowę na terenie działki nr [...] położonej w P., gmina K. W postanowieniu z dnia 23 lipca 2010 r. organ II instancji, po rozpatrzeniu złożonego przez N. S. wniosku o wstrzymanie wykonania w/w decyzji, odmówił uwzględnienia tegoż wniosku. Skarżący w skardze wniesionej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku zawarł wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji, wskazując na oczywiste niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody majątkowej i trudnych do odwrócenia skutków, polegających na odtworzeniu przyczepy. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Wniosek skarżącego nie zasługuje na uwzględnienie. Stosownie do art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270, ze zm., powoływanej dalej jako p.p.s.a.), po przekazaniu sądowi skargi sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, z wyjątkiem przepisów prawa miejscowego, które weszły w życie, chyba że ustawa szczególna wyłącza wstrzymanie ich wykonania. Jak wynika z powyższej regulacji, istotą ochrony tymczasowej w tym zakresie jest zapobieżenie wyrządzeniu znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków poprzez wykonanie zaskarżonej decyzji lub innego aktu. Przytoczony wyżej przepis art. 61 § 3 zawiera alternatywne przesłanki wstrzymania wykonania zaskarżonego aktu, jakimi są: niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody oraz spowodowanie trudnych do odwrócenia skutków. Przesłanki te mogą zaistnieć łącznie lub oddzielnie. W ocenie Sądu, okoliczności wskazane we wniosku nie mogą skutkować jego uwzględnieniem, gdyż wnioskodawca – poza gołosłownym ich wyartykułowaniem – w żaden sposób ich nie wykazał ani nie uzasadnił. Skarżący nie podaje okoliczności, które mogłyby uzasadniać powstanie znacznej szkody, w rozumieniu uszczerbku w majątku, będącego skutkiem wykonania tej decyzji. Nie są przy tym dostateczne argumenty dotyczące "oczywistego niebezpieczeństwa wyrządzenia znacznej szkody majątkowej". Skarżący nie określił bowiem konkretnie stopnia ewentualnej szkody, a opis i wygląd obiektów (vide: zdjęcia w aktach administracyjnych) nie przemawiają za oceną, iż szkoda ta byłaby znacznych rozmiarów. Z uzasadnienia wniosku nie wynika również możliwość powstania trudnych do odwrócenia skutków, które rozumieć należy jako skutki prawne, a nie faktyczne. Podnoszona zaś przez skarżącego niemożliwość odtworzenia przyczepy niewątpliwie wskazuje na ewentualną nieodwracalność faktyczną następstw rozbiórki, a nie prawną. Podkreślenia wymaga, iż uzasadnienie wniosku winno odnosić się do konkretnych zdarzeń świadczących o tym, że w stosunku do wnioskodawcy wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu jest uzasadnione. Brak wskazania przesłanek wymaganych przez przepis art. 61 § 3 ustawy uniemożliwia sądowi ocenę zasadności złożonego przez stronę skarżącą wniosku (por. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 18 maja 2004 r., sygn. akt FZ 65/04, niepubl.). Mając na względzie powyższe i uznając, że brak jest w niniejszej sprawie przesłanek do wstrzymania zaskarżonej decyzji, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku na podstawie art. 61 § 3 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji postanowienia.