II SA/Gd 580/14

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Jolanta Górska (spr.) Sędziowie: Sędzia WSA Mariola Jaroszewska Sędzia WSA Katarzyna Krzysztofowicz Protokolant Starszy Sekretarz Sądowy Anna Rusajczyk po rozpoznaniu w dniu 7 stycznia 2015 r. w Gdańsku na rozprawie sprawy ze skargi Fundacji A w G. na decyzję Komendanta Wojewódzkiej Państwowej Straży Pożarnej z dnia 18 czerwca 2014 r., nr [...] w przedmiocie zakazu użytkowania obiektu budowlanego w związku z naruszeniem przepisów przeciwpożarowych oddala skargę. Decyzją z dnia 21 marca 2014 r., nr [...], wydaną na podstawie art. 26 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 24 sierpnia 1991 roku o Państwowej Straży Pożarnej (Dz. U. z 2009 r., nr 12, poz. 68 ze zm.), Komendant Powiatowy Państwowej Straży Pożarnej w W. zakazał Fundacji "A" z siedzibą w G. użytkowania budynku mieszkalnego w R., przy ul. R. - jako domu dla osób starszych, w którym przebywają osoby o ograniczonej zdolności poruszania się. Organ w wyniku przeprowadzonych w dniach 21 i 24 lutego 2014 r. czynności kontrolno-rozpoznawczych w zakresie przestrzegania przepisów przeciwpożarowych stwierdził bowiem, że warunki techniczne nie zapewniają możliwości ewakuacji ludzi, co stanowiło podstawę do uznania użytkowanego obiektu za zagrażający życiu ludzi. Organ ustalił, że przedmiotowy budynek mieszkalny stanowi własność E. S. i Z. S.. Zgodnie z umową dzierżawy z dnia 4 lutego 2005 r. oddali oni w najem Fundacji "A" ten budynek – piętro, parter i piwnicę o powierzchni 400 m celem prowadzenia Pensjonatu Dom Pogodnej Starości, usług rehabilitacyjnych i innych wynikających ze statutu Fundacji. W przedmiotowym budynku Fundacja "A" sprawuje całodobową opiekę nad osobami starszymi pod nazwą Dom Seniora. Na podstawie oświadczenia dyrektora tego domu M. S. organ ustalił, ze w budynku przebywa 25 osób w wieku od 56 do 94 lat. Budynek został wybudowany na podstawie decyzji z dnia 19.04.1968 r. udzielającej pozwolenia na budowę siedliska ogrodniczego, tj. budynku mieszkalnego z kotłownią i szklarnią. W 2004 roku przystąpiono do adaptacji tego budynku na cele użyteczności publicznej i sporządzono projekt techniczny, który nie został zatwierdzony w decyzji o pozwoleniu na budowę. Nie dokonano również zmiany sposobu użytkowania budynku mieszkalnego na budynek domu opieki nad osobami starszymi ani też nie uzyskano pozwolenia na użytkowanie przedmiotowego budynku jako domu opieki nad osobami starszymi. Na podstawie oględzin i projektu technicznego adaptacji organ ustalił, że przedmiotowy budynek jest obiektem dwukondygnacyjnym podpiwniczonym, użytkowanym przez ludzi o ograniczonej zdolności poruszania się. Na parterze w 5 pokojach zamieszkuje 7 osób, a na piętrze w 9 pokojach 18 osób. Powyższe osoby są w wieku od 56 do 94 lat. Wśród tych osób jest 20 osób niepełnosprawnych ruchowo. W piwnicy zlokalizowano stołówkę, kuchnię z zapleczem, pralnię i ambulatorium, w którym zainstalowano kocioł na paliwo gazowe o mocy cieplnej 76 kW. Zgodnie z przepisami obowiązującymi od 1992 roku, budynek Domu Seniora przeznaczony do użytku ludzi o ograniczonej zdolności poruszania się kwalifikuje się do kategorii zagrożenia ludzi ZL II i powinien spełnić wymagania techniczno-budowalne, w tym w zakresie bezpieczeństwa przeciwpożarowego. Organ uznał, że w przedmiotowym budynku nie zapewniono wymaganych technicznych warunków ewakuacji, umożliwiających szybkie i bezpieczne opuszczenie strefy zagrożonej lub objętej pożarem, dostosowanych do liczby i stanu sprawności osób przebywających w obiekcie oraz jego obecnej funkcji. Szerokość dojścia ewakuacyjnego (drogi ewakuacyjnej), tj. klatki schodowej w części zabiegowej, której stopnie i spoczniki wykonano z drewna wynosi 0, 76 m, a szerokość spocznika pomiędzy piętrem i parterem wynosi 0,85 m. Klatka ta jest jedyna drogą ewakuacyjną dla 18 osób o ograniczonej zdolności poruszania się. Długość drogi ewakuacyjnej z pomieszczenia na piętrze przeznaczonego na pobyt 5 osób do wyjścia na zewnątrz budynku przy jednym kierunku ewakuacji wynosi 26 m. Na drodze ewakuacyjnej na ścianach przy wyjściu z przedsionka na parterze zastosowano okładzinę ścienną wykonaną z drewna. Klatka schodowa stanowiąca drogą ewakuacyjną dla 18 osób o ograniczonej zdolności poruszania się nie została wyposażona w urządzenia zapobiegające zadymieniu lub służące do usuwania dymu. W budynku na drogach ewakuacyjnych nie zapewniono awaryjnego oświetlenia ewakuacyjnego. Szerokość drzwi stanowiących wyjście ewakuacyjne z budynku wynosi 0,9 m. Na piętrze w lewym skrzydle szerokość korytarza wynosi 0,97 m. na drodze ewakuacyjnej z piętra występują schody ze stopniami zabiegowymi. Zlokalizowane w piwnicy pomieszczenie kotłowni użytkowane jest również jako ambulatorium, lecz nie zostało wydzielone pożarowo. Mając powyższe na uwadze, organ pierwszej instancji stwierdził, że przedmiotowy budynek, jako całodobowy dom dla osób starszych o ograniczonej zdolności poruszania się, uznać należy za zagrażający życiu ludzi, gdyż występujące w nim warunki techniczne nie zapewniają możliwości ewakuacji ludzi, to jest: – szerokość użytkowa biegu schodów wynosi 0,76 m, a spocznika pomiędzy piętrem i parterem 0,85 m - w tym zakresie organ wskazał na treść § 15 ust. 1 pkt 2 i ust. 2, § 16 ust. 1, ust. 2 pkt 1 i ust. 3 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 7 czerwca 2010 roku w sprawie ochrony przeciwpożarowej budynków, innych obiektów i terenów (Dz. U. nr 109, poz. 719) oraz § 68 ust. 1 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 roku w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz. U. nr 75, poz. 690 ze zm.), – długość drogi ewakuacyjnej z pomieszczenia na piętrze przeznaczonego na pobyt 5 osób do wyjścia na zewnątrz budynku przy jednym kierunku ewakuacji wynosi 26 m - w tym zakresie organ wskazał na treść § 15 ust. 1 pkt 2 i ust. 2, § 16 ust. 1, ust. 2 pkt 2 i ust. 3 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji w sprawie ochrony przeciwpożarowej budynków, innych obiektów i terenów oraz § 256 ust. 1 i 3 rozporządzenia Ministra Infrastruktury w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie, – na drodze ewakuacyjnej na ścianach przy wyjściu z przedsionka na parterze zastosowano okładzinę ścienną wykonaną z drewna- w tym zakresie organ wskazał na treść § 15 ust. 1 pkt 3 i ust. 2, § 16 ust. 1, ust. 2 pkt 3b i ust. 3 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji w sprawie ochrony przeciwpożarowej budynków, innych obiektów i terenów oraz § 241 pkt 1, § 258 pkt 2 rozporządzenia Ministra Infrastruktury w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie, – nie zabezpieczono przez zadymieniem klatki schodowej, jedynej drogi ewakuacyjnej dla przebywających na piętrze 18 osób o ograniczonej zdolności poruszania się osób - w tym zakresie organ wskazał na treść § 15 ust. 1 pkt 4 i ust. 2, § 16 ust. 1, ust. 2 pkt 5 i ust. 3 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji w sprawie ochrony przeciwpożarowej budynków, innych obiektów i terenów oraz § 245 pkt 1 rozporządzenia Ministra Infrastruktury w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie, – nie zapewniono na drodze ewakuacyjnej wymaganego oświetlenia awaryjnego - w tym zakresie organ wskazał na treść § 15 ust. 1 pkt 5 i ust. 2, § 16 ust. 1, ust. 2 pkt 6 i ust. 3 rozporządzenia w sprawie ochrony przeciwpożarowej oraz § 181 ust. 3 pkt 2c rozporządzenia w sprawie warunków technicznych, Ponadto organ pierwszej instancji stwierdził w przedmiotowym budynku inne niezgodności, wynikające z nieprzestrzegania technicznych warunków ewakuacji, określonych w rozporządzeniu w sprawie warunków technicznych: – szerokość drzwi stanowiących wyjście ewakuacyjne z budynku wynosi 0,9 m, co narusza § 239 ust. 4 rozporządzenia w sprawie warunków technicznych, – minimalna szerokość korytarza (drogi ewakuacyjnej) w zachodnim skrzydle wynosi 0,97 m, co narusza § 242 ust. 1 i 2 rozporządzenia w sprawie warunków technicznych, – na drodze ewakuacyjnej z piętra występują schody ze stopniami zabiegowymi, co narusza § 244 ust. 1 pkt 2 rozporządzenia w sprawie warunków technicznych, – pomieszczenie kotłowni w piwnicy z kotłem na paliwo gazowe użytkowane jest również jako ambulatorium bez wydzielenia pożarowego, co narusza § 220 ust. 1 rozporządzenia w sprawie warunków technicznych. Organ stwierdził również nieprawidłowości w zakresie przeciwpożarowego zaopatrzenia w wodę oraz dróg pożarowych, gdyż pomiędzy drogą utwardzoną i ścianą budynku występują drzewa uniemożliwiające zastosowanie podnośników i drabin mechanicznych, a także brak dokumentów dotyczących możliwości użycia hydrantu jako źródła wody o wydajności 10 dm3/s. Poza tym w budynku nie zastosowano hydrantów 25, co narusza § 19 ust. 1 pkt 2 rozporządzenia w sprawie ochrony przeciwpożarowej budynków, innych obiektów budowlanych i terenów. Organ wskazał także na brak dokumentów potwierdzających okresowe kontrole dotyczące stanu technicznego przewodów kominowych oraz instalacji gazowej i elektrycznej. Organ I instancji wyjaśnił, że zobowiązany do zapewnienia ochrony przeciwpożarowej jest zgodnie z ustawą z dnia 24 sierpnia 1991 roku o ochronie przeciwpożarowej właściciel obiektu. Odpowiedzialne tę przejmuje w całości lub w części zarządca lub użytkownik na podstawie zawartej umowy cywilnoprawnej ustanawiającej zarząd lub użytkowanie. W przypadku gdy umowa nie została zawarta, odpowiedzialność za realizację obowiązków z zakresu ochrony przeciwpożarowej spoczywa na faktycznie władającym budynkiem, obiektem budowlanym lub terenem. Mając zatem na uwadze występujące w przedmiotowym budynku warunki nie zapewniające możliwości ewakuacji ludzie, dające podstawę do uznania użytkowanego budynku za zagrażający życiu ludzi, a także brak przygotowania budynku do prowadzenia akcji ratowniczej i jego użytkowanie w sposób niezgodny z przeznaczeniem bez dbałości o jego stan techniczny, które to stanowi rażące naruszenie przepisów przeciwpożarowych, organ orzekła zakaz użytkowania. Odwołanie od powyższej decyzji wniosła Fundacja "A", domagając się jej uchylenia i przekazania sprawy do ponownego rozpatrzenia. Skarżąca zarzuciła naruszenie przepisów postępowania oraz przepisów przeciwpożarowych. Decyzją z dnia 18 czerwca 2014 r., nr [...], wydaną na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 roku - Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2013 r., poz. 267) - dalej w skrócie zwanej "K.p.a.", art. 3, art. 4 ust. 1 pkt 2 i 4 ustawy z dnia 24 sierpnia 1991 roku o ochronie przeciwpożarowej (Dz. U. z 2009 r., nr 178, poz. 1380 ze zm.), § 16 ust. 2 pkt 1,2,3,5 i 6 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 7 czerwca 2010 roku w sprawie ochrony przeciwpożarowej budynków, innych obiektów i terenów (Dz. U. nr 109, poz. 719) w związku z § 68 ust. 1, § 181 ust. 3 pkt 2, § 245 pkt 1 oraz § 258 ust. 2 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 roku w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz. U. nr 75, poz. 690 ze zm.) Komendant Wojewódzki Państwowej Straży Pożarnej w G. utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję. Organ odwoławczy ocenił, że postępowanie w niniejszej sprawie, w trakcie którego zebrano materiał dowodowy, zostało przeprowadzone przez organ pierwszej instancji zgodnie z zasadami określonymi zarówno w Kodeksie postępowania administracyjnego, jak i rozporządzeniu Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 24 października 2005 roku w sprawie czynności kontrolno-rozpoznawczych przeprowadzanych przez Państwową Straż Pożarną (Dz. U. nr 225, poz. 1934). Czynność te zostały przeprowadzone w obecności J. D., dyrektora placówki M. S. i Z. S.. Do protokołu zostało dołączone oświadczenie J. D. z dnia 26 lutego 2014 r. o zamiarze zakończenia działalności Fundacji w przedmiotowym budynku w terminie do dnia 30 kwietnia 2014 r. Przedmiotowy obiekt jest formalnie budynkiem mieszkalnym i nie ma żadnych dokumentów potwierdzających możliwość jego użytkowania w inny sposób. Fakt, że budynek jest obecnie faktycznie użytkowany w ten sposób, że przebywają w nim całodobowo osoby o ograniczonej zdolności poruszania się powoduje, że obiekt winien spełniać wymogi jak dla budynku zaliczonego do kategorii zagorzenia ludzi ZL II i dlatego należało zweryfikować stan warunków ochrony przeciwpożarowej w tym właśnie zakresie. Przy czym z uwagi na to, że budynek jest użytkowany niezgodnie z jego przeznaczeniem, kontrolą objęto jedynie zagadnienie dotyczące warunków zagrożenia życia ludzi oraz stanu technicznego instalacji użytkowych w budynku. W konsekwencji ustalono, że w obiekcie użytkowanym jako dom dla osób starszych, w którym przebywają osoby o ograniczonej zdolności poruszania się, w pięciu przypadkach (na sześć warunków) nastąpiło naruszenie przepisów przeciwpożarowych, które powoduje zagrożenie życia ludzi. Dotyczy to w szczególności: szerokości biegu bądź spocznika klatki schodowej służącej ewakuacji jest mniejsza o ponad 1/3 od określonej w przepisach techniczno-budowlanych, długości dojścia ewakuacyjnego jest większa o ponad 100 % od określonej w przepisach techniczno-budowlanych, występowania w pomieszczeniu strefy pożarowej zakwalifikowanej do kategorii zagrożenia ludzi ZL II albo na drodze ewakuacyjnej okładziny ściennej z materiału łatwo zapalnego (jeżeli nie zapewniono dwóch kierunków ewakuacji), niezabezpieczaniu przed zadymieniem dróg ewakuacyjnych oraz braku wymaganego oświetlenia awaryjnego strefy pożarowej zakwalifikowanej do kategorii zagrożenia ludzi ZL II. Organ odwoławczy wskazał, że przepisy rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 7 czerwca 2010 roku w sprawie ochrony przeciwpożarowej budynków, innych obiektów i terenów zawierają wymagania dotyczące szybkiego i bezpiecznego opuszczenia strefy zagrożonej pożarem. W § 16 ust. 2 tego rozporządzenia wskazano, że podstawą do uznania użytkowanego budynku za zagrażający życiu ludzi jest niezapewnienie przez występujące w nim warunki techniczne możliwości ewakuacji ludzi. W kontrolowanym budynku naruszone przepisy przeciwpożarowe w pięciu, na sześć możliwych, przypadkach określonych w § 16 ust. 2 pkt 1,2,3,5 i 6 tegoż rozporządzenia. Organ odwoławczy uznał za zasadne nałożenie na użytkującą przedmiotowy budynek Fundację zakazu użytkowania tegoż budynku, jako domu, w którym prowadzona jest działalność polegająca na opiece nad osobami o ograniczonej zdolności poruszania się. Ustalone podczas kontroli fakty, dotyczące stanu formalno-prawnego, co do użytkowania obiektu niezgodnie z jego przeznaczeniem oraz zakres nieprawidłowości, stwarzających zagrożenie życia ludzi w obiekcie powodują, że działalność, jaką prowadzi skarżąca Fundacja w przedmiotowym budynku, polegająca na całodobowej opiece nad osobami o ograniczonej zdolności poruszania się w wieku 56-94, powinna być natychmiast zaniechana. Naruszenie przepisów przeciwpożarowych w zakresie, jaki został stwierdzony w budynku, potęguje bowiem zagrożenie bezpieczeństwa pożarowego oraz pogarsza w znaczny sposób istniejące warunki ewakuacji dla osób, które w nim przebywają, tym bardziej, że są to osoby w starszym wieku, o ograniczonej możliwości poruszania się. Niezapewnienie odpowiednich warunków ewakuacji, które wpływają na poziom bezpieczeństwa pożarowego budynku oraz osób w nim przebywających sprawia, że w momencie zagrożenia opuszczenie obiektu będzie znacznie utrudnione. Ponadto drewniana konstrukcja klatki (palna), ze stopniami zabiegowymi, brak urządzeń służących do usuwania dymu, drewniana (palna) okładzina ścian przy drodze ewakuacyjnej to tylko niektóre czynniki, które zwiększają zagrożenie pożarowe dla budynku i jego użytkowników. Jednoczesny brak dokumentów potwierdzających sprawność działania instalacji użytkowych również powoduje, że poziom bezpieczeństwa jest bardzo niski. Organ odwoławczy uznał zarzuty odwołania za niezasadne. W szczególności zaś wskazał, że nie miało miejsca błędne ani tez nieskuteczne doręczania korespondencji skarżącej. Organ I instancji doręczał bowiem skutecznie korespondencję na adres w R.. Poza tym w czynnościach kontrolno-rozpoznawczych uczestniczyła osoba reprezentując Fundację, co również świadczy, że strona była zawiadamiana skutecznie. Nadto skarżąca sama wniosła o dokonywanie doręczeń na adres kontrolowanego budynku. Jednocześnie organ odwoławczy nie uznał zarzutów dotyczących niewłaściwego zastosowania przepisów przeciwpożarowych do przedmiotowego budynku. Wskazał przy tym, że dokonane ustalenia wskazujące na naruszenie przepisów przeciwpożarowych powodujące zagrożenie życia ludzi, dawały podstawę do zastosowania art. 26 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 24 sierpnia 1991 roku o Państwowej Straży Pożarnej. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Fundacja "A" wniosła o uchylenie decyzji organów, zarzucając naruszenie przepisów postępowania oraz wszystkich zastosowanych przepisów prawa materialnego. Skarżąca wskazała, że decyzja jest ogólnikowa i nie odnosi się do podniesionych zarzutów. W ocenie skarżącej stwierdzone uchybienia nie powodują zagrożenia życia. Osoby przebywające w tym budynku nie palą papierosów i nie mają dostępu do zapałek ani bezpieczników. Należało jedynie wydać zalecenie w sprawie stwierdzonych uchybień i takie drobne wady jak niebezpieczeństwo zadymienia bądź niewłaściwe oświetlenie zostałyby usunięte. Wystarczy bowiem zainstalowanie kilku lampek i klap w suficie. Skarżąca stwierdziła, że na terenie właściwości organu I instancji znajduje się wiele obiektów, w których występuje zagrożenie, a nie stosuje się takich restrykcji. Poza tym za ochronę przeciwpożarową odpowiada właściciel, a zarządca lub użytkownik tylko gdy przewiduje to umowa, zaś umowa zawarta przez Fundację takiego obowiązku na nią nie nakłada. Organ mógł zastosować § 2 ust. 2 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 roku w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie. Nadto organ odwoławczy stwierdził, że organ I instancji zweryfikował stan warunków ochrony przeciwpożarowej, jednakże nie wskazano jakie warunki spowodowały zmianę poprzedniej decyzji i kiedy te warunki zostały zmienione. Bez wyjaśnienia tych okoliczności nie ma podstaw do zakwalifikowania Ośrodka Fundacji do kategorii ZL II. Skarżąca stwierdziła także, że decyzja jest niewykonalna, co powoduje jej nieważność. Nie ma bowiem możliwości przeniesienia schorowanych osób do innych ośrodków. Skarżąc sprzeciwiła się zamykaniu dobrze funkcjonującego ośrodka W odpowiedzi na skargę Komendant Wojewódzki Państwowej Straży Pożarnej w G. wniósł o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko zawarte w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. W piśmie z dnia 12 stycznia 2015 r. skarżąca zarzuciła rażące naruszenie zasad postępowania administracyjnego, a zwłaszcza art. 7, art. 8, art. 9 i przede wszystkim art. 10 § 1 K.p.a. Ani w czasie kontroli, ani też w wydanych decyzjach, nie wspominano w ogóle o możliwości zastosowania § 2 ust. 2 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 roku w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie. Nie dokonano analizy projektu budowlanego adaptacji pomieszczeń budynku mieszkalnego na cele użyteczności publicznej. Błędnie natomiast zastosowano § 16 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 7 czerwca 2010 r. do oceny budynku wybudowanego przed wydaniem tego rozporządzenia. W piśmie z dnia 19 stycznia 2015 r. organ stwierdził, ze skarżąca miała możliwość wypowiedzenia się w sprawie. Organ nie uwzględnił projektu technicznego adaptacji, gdyż ten nie został zatwierdzony decyzją właściwego organu ani też nie był uzgadniany pod względem ochrony przeciwpożarowej, a obiekt dla osób o ograniczonej możliwości poruszania się wymaga takiego uzgodnienia. Organ wyjaśnił, że nie było możliwe zastosowanie rozwiązań zastępczych z powodu braku pozwolenia na użytkowanie przedmiotowego budynku jako domu dla osób starszych, w którym przebywają osoby o ograniczonej zdolności poruszania się. Podstawę do skierowania decyzji do skarżącej Fundacji jako podmiotu użytkującego przedmiotowy budynek jako dom opieki nad osobami starszymi stanowi art. 4 ust. 1 a ustawy z dnia 24 sierpnia 1991 roku o ochronie przeciwpożarowej. Nadto organ wyjaśnił, że stosownie do § 207 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 roku w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie wynika, przepisy tego rozporządzenia dotyczą także użytkowanych obiektów istniejących, które na podstawie odrębnych przepisów uznaje się za zagrażające życiu. Te zaś określa § 16 ust. 2 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji w sprawie ochrony przeciwpożarowej budynków, innych obiektów i terenów, w którym wskazano sześć warunków dających podstawą do uznania obiektu za zagrażający życiu i zdrowiu ludzi. Organ wskazał, że niezrozumiałe są zarzuty dotyczące zmiany oceny w zakresie weryfikacji stanu warunków ochrony przeciwpożarowej, gdyż ustalenia w tym zakresie były precyzyjne i jednoznaczne w obu instancjach i nie dokonywano żadnych zmian w tym zakresie. Zakaz użytkowania obiektu jako budynku ZL II orzeczono z uwagi na krytyczny stan warunków bezpieczeństwa pożarowego osób przebywających w budynku i spotęgowane zagrożenie pożarowe wynikające z tych warunków. Rozpoznając niniejszą sprawę Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta co do zasady sprawowana jest pod względem zgodności z prawem (art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 roku - Prawo o ustroju sądów administracyjnych - Dz. U. nr 153, poz. 1269 ze zm.). W ocenie Sądu, organy Państwowej Straży Pożarnej obu instancji w sposób należyty i wyczerpujący zebrały materiał dowodowy i ustaliły stan faktyczny sprawy, a nadto dokonały prawidłowej subsumcji ustalonego stanu faktycznego do przepisów prawa znajdujących w tej sprawie zastosowanie. Zaskarżona decyzja oraz poprzedzająca ją decyzja organu pierwszej instancji zostały wydane na podstawie art. 26 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 24 sierpnia 1991 roku o Państwowej Straży Pożarnej (Dz. U. z 2009 roku, nr 12, poz. 68 ze zm.). Zgodnie z art. 26 ust. 1 ww. ustawy komendant powiatowy (miejski) Państwowej Straży Pożarnej, w razie stwierdzenia naruszenia przepisów przeciwpożarowych, uprawniony jest w drodze decyzji administracyjnej do: 1) nakazania usunięcia stwierdzonych uchybień w ustalonym terminie; 2) wstrzymania robót (prac), zakazania używania maszyn, urządzeń lub środków transportowych oraz eksploatacji pomieszczeń, obiektów lub ich części, jeżeli stwierdzone uchybienia mogą powodować zagrożenie życia ludzi lub bezpośrednie niebezpieczeństwo powstania pożaru. Powyższy przepis reguluje kompetencje komendanta powiatowego (miejskiego) Państwowej Straży Pożarnej przysługujące mu w przypadku stwierdzenia naruszenia przepisów przeciwpożarowych. Uprawnienia wynikające z tego przepisu stanowią uszczegółowienie zawartego w art. 1 ust. 2 ustawy o Państwowej Straży Pożarnej katalogu zadań Państwowej Straży Pożarnej, do którego zaliczone zostało m.in. rozpoznawanie zagrożeń pożarowych oraz innych miejscowych zagrożeń. Z art. 23 ust. 1 ustawy o Państwowej Straży Pożarnej wynika nadto, że w celu rozpoznawania zagrożeń, realizacji nadzoru nad przestrzeganiem przepisów przeciwpożarowych oraz przygotowania działań ratowniczych, Państwowa Straż Pożarna przeprowadza czynności rozpoznawczo-kontrolne oraz ćwiczenia. W ocenie Sądu, w niniejszej sprawie organy straży pożarnej prawidłowo ustaliły, na podstawie przeprowadzonych czynności rozpoznawczo-kontrolnych oraz zebranego materiału dowodowego, wystąpienie okoliczności uzasadniających orzeczenie zakazu użytkowania budynku w R. przy ul. R. jako domu dla osób starszych, w którym przebywają osoby o ograniczonej zdolności poruszania się. Prawidłowo organy uznały również, że adresatem zakazu wynikającego z wydanych decyzji winna być skarżąca Fundacja. Zgodnie z treścią art. 3 ustawy z dnia 24 sierpnia 1991 roku o ochronie przeciwpożarowej (Dz. U. z 2009 roku, nr 178, poz. 1380 ze zm.) - dalej zwanej w skrócie "u.o.p.", każda osoba fizyczna, osoba prawna, organizacja lub instytucja korzystająca ze środowiska, budynku, obiektu lub terenu są obowiązane zabezpieczyć je przed zagrożeniem pożarowym lub innym miejscowym zagrożeniem (ust. 1); właściciel, zarządca lub użytkownik budynku, obiektu lub terenu, a także podmioty, o których mowa w ust. 1, ponoszą odpowiedzialność za naruszenie przepisów przeciwpożarowych, w trybie i na zasadach określonych w innych przepisach (ust. 2). Jednocześnie, w myśl art. 4 ust. 1 pkt 1 i 4 u.o.p., właściciel budynku, obiektu budowlanego lub terenu, zapewniając ich ochronę przeciwpożarową, jest obowiązany m.in. przestrzegać przeciwpożarowych wymagań techniczno-budowlanych, instalacyjnych i technologicznych oraz zapewnić osobom przebywającym w budynku, obiekcie budowlanym lub na terenie, bezpieczeństwo i możliwość ewakuacji. Z art. 4 ust. 1a u.o.p. wynika przy tym, że odpowiedzialność za realizację obowiązków z zakresu ochrony przeciwpożarowej, o których mowa w ust. 1, stosownie do obowiązków i zadań powierzonych w odniesieniu do budynku, obiektu budowlanego lub terenu, przejmuje - w całości lub w części - ich zarządca lub użytkownik, na podstawie zawartej umowy cywilnoprawnej ustanawiającej zarząd lub użytkowanie. W przypadku gdy umowa taka nie została zawarta, odpowiedzialność za realizację obowiązków z zakresu ochrony przeciwpożarowej spoczywa na faktycznie władającym budynkiem, obiektem budowlanym lub terenem. W przedmiotowej sprawie istotną okolicznością było, że E. S. i Z. S. - właściciele budynku przy ul. R. w R., na podstawie umowy z dnia 1 lipca 2010 roku, oddała budynek w dzierżawę Fundacji, celem prowadzenia w nim Domu Pogodnej Starości, świadczenia usług rehabilitacyjnych i innych wynikające ze statutu fundacji. Bezsporne jest, ze przedmiotowy budynek użytkowany jest przez skarżącą Fundację jako jej ośrodek pod nazwą Dom Seniora, którego dyrektorem jest M. S.. Jednocześnie należy stwierdzić, że działalność prowadzona przez Fundację w przedmiotowym budynku jest tego rodzaju, że spowodowała ona zmianę sposobu użytkowania budynku. Przedmiotowy budynek został on zaprojektowany i wybudowany jako budynek mieszkalny jednorodzinny w ramach siedliska ogrodniczego na podstawie decyzji z dnia 19 kwietnia 1968 r. udzielającej pozwolenia na budowę. Obecnie, wskutek prowadzonej w budynku działalności, stał się on budynkiem zamieszkania zbiorowego w rozumieniu § 3 pkt 5 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 roku w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz. U. nr 75, poz. 690 ze zm.) - dalej w skrócie zwanego "rozporządzeniem w sprawie warunków technicznych". Przepis ten definiuje budynek zamieszkania zbiorowego jako budynek przeznaczony do okresowego pobytu ludzi, w szczególności hotel, motel, pensjonat, dom wypoczynkowy, dom wycieczkowy, schronisko młodzieżowe, schronisko, internat, dom studencki, budynek koszarowy, budynek zakwaterowania na terenie zakładu karnego, aresztu śledczego, zakładu poprawczego, schroniska dla nieletnich, a także budynek do stałego pobytu ludzi, w szczególności dom dziecka, dom rencistów i dom zakonny. Z powyższej definicji wynika, że podstawowym jej elementem jest przeznaczenie budynku do okresowego lub stałego pobytu ludzi, zaś dodatkowo pojęcie budynku zamieszkania zbiorowego zostało zdefiniowane przez przykładowe wyliczenie rodzajów budynków. Sposób użytkowania budynku będącego przedmiotem niniejszego postępowania powoduje, że należy go zaliczyć do budynków, w których stale lub okresowo przebywają ludzie, a charakter przebywania ludzi w tym budynku jest analogiczny do sposobu korzystania z takich obiektów, jak wyliczone w § 3 pkt 5 rozporządzenia w sprawie warunków technicznych (np. dom rencisty). Z niespornych ustaleń organów wynika bowiem, że stale przebywają w tym budynku osoby starsze, na rzecz których świadczone są w szerokim zakresie usługi opiekuńcze. Podkreślić zatem należy, że wskutek działalności prowadzonej przez Fundację przedmiotowy budynek utracił przymiot budynku mieszkalnego jednorodzinnego. W 5 pokojach na parterze zamieszkuje 7 osób, zaś w 9 pokojach na piętrze 18 osób. Są to osoby są w wieku od 56 do 94 lat, wśród których jest 20 osób niepełnosprawnych ruchowo. Pokoje służą zatem do pobytu większej ilości osób, niż przewidywała to funkcja budynku wynikająca z projektu budowlanego budynek jednorodzinnego. Budynki przeznaczone i użytkowane jako budynki zamieszkania zbiorowego, wraz z budynkami mieszkalnymi oraz budynkami użyteczności publicznej, zostały zaliczone do kategorii zagrożenia ludzi w zakresie bezpieczeństwa pożarowego, określanego jako ZL (§ 209 ust. 1 pkt 1 rozporządzenia w sprawie warunków technicznych). Z kolei budynki określane jako ZL, przeznaczone przede wszystkim do użytku ludzi o ograniczonej zdolności poruszania się, takie jak szpitale, żłobki, przedszkola, domy dla osób starszych, zalicza się do kategorii zagrożenia ludzi ZL II (§ 209 ust. 2 pkt 2 rozporządzenia w sprawie warunków technicznych). Z regulacji zawartej w cytowanych wyżej przepisach § 209 rozporządzenia w sprawie warunków technicznych wynika, że budynek zamieszkania zbiorowego będzie zaliczony do kategorii zagrożenia ludzi ZL II, jeżeli jest przeznaczony przede wszystkim do użytku ludzi o ograniczonej zdolności poruszania się. Jako przykłady tego rodzaju obiektów wskazano szpitale, żłobki, przedszkola, domy dla osób starszych. Przedmiotowy budynek spełnia wyżej wymienione cechy, zarówno budynku zamieszkania zbiorowego, jak również budynku o kategorii zagrożenia ludzi ZL II. Wynika to ze zgromadzonego w przedmiotowej sprawie materiału dowodowego. W szczególności wskazuje na to informacja zawarta w protokole ustaleń z czynności kontrolno-rozpoznawczych z zakresu ochrony przeciwpożarowej, w dniu kontroli w przedmiotowym budynku przebywało całodobowo 25 osób w wieku od 56 do 94 lat, przy czym 20 osób ograniczonych ruchowo. Z powyższych ustaleń niezbicie wynika, że obecnie przedmiotowy budynek pełni funkcję budynku zamieszkania zbiorowego, w którym zamieszkują przede wszystkim osoby o ograniczonej możliwości poruszania się, w podeszłym wieku. Przy czym część z tych osób w ogóle nie ma możliwości poruszania się o własnych siłach. Charakter pobytu osób w przedmiotowym budynku, jak również ich wiek i świadczone stale na ich rzecz usługi opiekuńcze, a także oświadczenie o całodobowym pobycie osób wskazują, że pobyt tych osób w budynku należy uznać za stały. Oceniając podnoszone w toku postępowania administracyjnego oraz w skardze zarzuty skarżącej Fundacji, jakoby zastosowanie w stosunku do przedmiotowego budynku kryteriów bezpieczeństwa pożarowego - jak dla budynków zaliczonych do kategorii zagrożenia ludzi ZL II było wykluczone z uwagi na niewystarczające ustalenia, Sąd stwierdził, że są one niezasadnie. Podkreślić bowiem należy, że zastosowane w § 209 rozporządzenia kryterium, według którego określa się poszczególne kategorie zagrożenia ludzi w zakresie bezpieczeństwa pożarowego, ma charakter opisowy i dotyczy przede wszystkim możliwości zapewnienia ewakuacji ludzi z określonej strefy pożarowej. Wystarczające jest zatem stwierdzenie użytkowania budynku w określonym celu, który wypełnia opis jednej z kategorii zagrożenia ludzi wymienionych w § 209 ust. 2 rozporządzenia w sprawie warunków technicznych. Reasumując, Sąd uznał za prawidłowe ustalenia organów obu instancji, które zaliczyły przedmiotowy budynek zarówno do budynków zamieszkania zbiorowego, jak i do budynków o kategorii zagrożenia pożarowego ludzi ZL II, a co za tym idzie - jako prawidłową ocenił konieczność zbadania rozwiązań technologicznych zastosowanych w budynku pod kątem zaostrzonych wymagań przeciwpożarowych, jakie spełniać muszą budynki kategorii ZL II, i w tym zakresie stwierdził, że organy dokonały prawidłowych ustaleń co do naruszeń przepisów przeciwpożarowych. Jednocześnie charakter tych uchybień skutkuje tym, że należy je uznać za mogące powodować zagrożenie życia ludzi. Uchybienia stwierdzone w przedmiotowym budynku powodują bowiem uniemożliwienie lub znaczne utrudnienie ewakuacji ludzi na zewnątrz budynku w razie wystąpienia pożaru lub zagrożenia pożarem. Podkreślić przy tym należy, że w budynku - także na piętrze - stale przebywają osoby o ograniczonej możliwości samodzielnego poruszania się. W pierwszej kolejności wskazać należy, że z niespornych ustaleń organów wynika, że w przedmiotowym budynku nie zapewniono wymaganej szerokości użytkowej biegu schodów, szerokości korytarza (drogi ewakuacyjnej), szerokości spocznika oraz szerokości drzwi stanowiących wyjście ewakuacyjne z budynku. Dla budynków zamieszkania zbiorowego minimalna szerokość użytkowa biegu schodów stałych wynosi 1,2 m (§ 68 ust. 1 rozporządzenia w sprawie warunków technicznych), a spocznika 1,5 m. Na podstawie tego samego parametru, zgodnie z § 239 ust. 4 rozporządzenia w sprawie warunków technicznych, należy wyznaczać minimalną szerokość drzwi stanowiących wyjście ewakuacyjne z budynku, to jest 1,2 m. W przedmiotowym budynku szerokość drzwi wynosi 0,9 m, szerokość biegu schodów 0,76 m, spocznika 0.85 m. Natomiast korytarz na piętrze w zachodnim skrzydle, stanowiący drogę ewakuacyjną z przedmiotowego budynku, ma szerokość 0,97m, podczas gdy § 242 ust. 2 rozporządzenia w sprawie warunków technicznych wymaga, aby droga ewakuacyjna, przeznaczona do ewakuacji nie więcej niż 20 osób posiadała szerokość co najmniej 1,2 metra. Nadto na drodze ewakuacyjnej, stanowiącej jedyną drogę ewakuacyjną dla osób przebywających na piętrze, zastosowano schody zabiegowe, co nie spełnia wymagań określonych w § 244 ust. 1 pkt 2 rozporządzenia w sprawie warunków technicznych. Po drugie, długość drogi ewakuacyjnej z pomieszczenia na piętrze przeznaczonego na pobyt 5 osób do wyjścia na zewnątrz budynku przy jednym kierunku ewakuacji wynosi 26 m. Z § 15 ust. 1 pkt 2 i ust. 2 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji w sprawie ochrony przeciwpożarowej budynków, innych obiektów i terenów oraz § 256 ust. 1 i 3 rozporządzenia Ministra Infrastruktury w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie, Po trzecie, na drodze ewakuacyjnej występuje okładziny ściennej z materiału łatwo zapalnego (jeżeli nie zapewniono dwóch kierunków ewakuacji),na drodze ewakuacyjnej na ścianach przy wyjściu z przedsionka na parterze zastosowano okładzinę ścienną wykonaną z drewna- w tym zakresie organ wskazał na treść § 15 ust. 1 pkt 3 i ust. 2, § 16 ust. 1, ust. 2 pkt 3b i ust. 3 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji w sprawie ochrony przeciwpożarowej budynków, innych obiektów i terenów oraz § 241 pkt 1, § 258 pkt 2 rozporządzenia Ministra Infrastruktury w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie, Po czwarte, w budynku stwierdzono, że klatka schodowa budynku nie została zabezpieczona przed zadymieniem, przy czym stanowi ona jedyną drogę ewakuacyjną dla 18 osób przebywających na piętrze, w tym osób niepełnosprawnych ruchowo. Wymagania w tym zakresie wynikają z § 15 ust. 1 pkt 4 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 7 czerwca 2010 roku w sprawie ochrony przeciwpożarowej budynków, innych obiektów budowlanych i terenów (Dz. U. nr 109. poz. 719) - dalej w skrócie jako "rozporządzenie w sprawie ochrony przeciwpożarowej", który wymaga zapewnienia, z każdego miejsca w obiekcie, przeznaczonego do przebywania ludzi, odpowiednich warunków ewakuacji, umożliwiających szybkie i bezpieczne opuszczenie strefy zagrożonej lub objętej pożarem, dostosowanych do liczby i stanu sprawności osób przebywających w obiekcie oraz jego funkcji, konstrukcji i wymiarów, a także zastosowania technicznych środków zabezpieczenia przeciwpożarowego, polegających m.in. na zabezpieczeniu przed zadymieniem wymienionych w przepisach techniczno-budowlanych dróg ewakuacyjnych, w tym: na stosowaniu urządzeń zapobiegających zadymieniu lub urządzeń i innych rozwiązań techniczno-budowlanych zapewniających usuwanie dymu. Na podstawie § 245 pkt 1 rozporządzenia w sprawie warunków technicznych w zw. z § 15 ust. 2 rozporządzenia w sprawie ochrony przeciwpożarowej w budynku niskim, to jest o wysokości do 12 metrów włącznie nad poziom terenu (por. § 8 pkt 1 rozporządzenia w sprawie warunków technicznych), zawierającym strefę pożarową ZL II, a do takich budynków zalicza się przedmiotowy budynek, należy stosować klatki schodowe obudowane i zamykane drzwiami oraz wyposażone w urządzenia zapobiegające zadymieniu lub służące do usuwania dymu. W toku przedmiotowego postępowania stwierdzono, że klatka schodowa nie jest wyposażona w urządzenia zapobiegające zadymieniu lub w urządzenia, czy inne rozwiązania techniczno-budowlane zapewniającej usuwanie dymu. W myśl § 16 ust. 1 rozporządzenia w sprawie ochrony przeciwpożarowej użytkowany budynek istniejący uznaje się za zagrażający życiu ludzi, gdy występujące w nim warunki techniczne nie zapewniają możliwości ewakuacji ludzi, a zgodnie z § 236 ust. 1 rozporządzenia w sprawie warunków technicznych z pomieszczeń przeznaczonych na pobyt ludzi powinna być zapewniona możliwość ewakuacji w bezpieczne miejsce na zewnątrz budynku lub do sąsiedniej strefy pożarowej, bezpośrednio albo drogami komunikacji ogólnej, zwanymi "drogami ewakuacyjnymi". Klatka schodowa w przedmiotowym budynku, jako jedyna możliwość ewakuacji na zewnątrz budynku dla osób przebywających na piętrze (poddaszu) budynku, stanowi drogę ewakuacyjną w rozumieniu przepisów techniczno-budowlanych. Powinna zatem spełniać wymogi określone powyżej, a tego nie czyni. Wreszcie po piąte, w przedmiotowym budynku stwierdzono, że na drogach ewakuacyjnych nie zapewniono awaryjnego oświetlenia ewakuacyjnego. Wymagania w tym zakresie wynikają z § 15 ust. 1 pkt 5 rozporządzenia w sprawie ochrony przeciwpożarowej, który wymaga zapewnienia, z każdego miejsca w obiekcie, przeznaczonego do przebywania ludzi, odpowiednich warunków ewakuacji, umożliwiających szybkie i bezpieczne opuszczenie strefy zagrożonej lub objętej pożarem, dostosowanych do liczby i stanu sprawności osób przebywających w obiekcie oraz jego funkcji, konstrukcji i wymiarów, a także zastosowania technicznych środków zabezpieczenia przeciwpożarowego, polegających m.in. na zapewnieniu oświetlenia awaryjnego (ewakuacyjnego i zapasowego) w pomieszczeniach i na drogach ewakuacyjnych wymienionych w przepisach techniczno-budowlanych. Zastosowania awaryjnego oświetlenia ewakuacyjnego na drogach ewakuacyjnych w szpitalach i innych budynkach przeznaczonych przede wszystkim do użytku osób o ograniczonej zdolności poruszania się wymaga także § 181 ust. 3 pkt 2 rozporządzenia w sprawie warunków technicznych. Do tego rodzaju budynków - jak wyżej wykazano, obecnie zalicza się przedmiotowy budynek. Nadto wskazać należy, że znajdujące się w piwnicy pomieszczenie kotłowni z kotłem na paliwo gazowe użytkowanie jest także jako ambulatorium. Uchybienia w zakresie nieprawidłowej szerokości drogi ewakuacyjnej oraz konstrukcji schodów w klatce schodowej stanowią czynniki wzmagające utrudnienia w prawidłowym przeprowadzeniu ewakuacji osób przebywających w przedmiotowym budynku, które łącznie z uchybieniami powodującymi uznanie budynku za zagrażający życiu ludzi, stanowiły podstawę do orzeczenia zakazu eksploatacji przedmiotowego budynku jako domu dla osób starszych, w którym przebywają osoby o ograniczonej zdolności poruszania się, w oparciu o art. 26 ust. 1 pkt 2 ustawy o Państwowej Straży Pożarnej. W ocenie Sądu nie budziło przy tym wątpliwości, że orzeczenie ww. zakazu było jedynym możliwym rozstrzygnięciem, jakie mógł zastosować organ straży pożarnej w przedmiotowej sprawie. Wyłączona była natomiast możliwość wydania decyzji nakazującej usunięcie stwierdzonych uchybień w ustalonym terminie. Podkreślić bowiem należy, że za naruszający przepisy przeciwpożarowe należało w przedmiotowej sprawie uznać sposób eksploatacji budynku, który był rezultatem podjęcia w przedmiotowym budynku przez Fundację opisanej powyżej działalności. Działalność ta doprowadziła do zmiany sposobu użytkowania budynku i podwyższenia kryteriów ochrony przeciwpożarowej budynku. Przedmiotowy budynek - zaprojektowany i wybudowany jako dom mieszkalny, od strony konstrukcyjnej spełnia natomiast wymogi stawiane przez przepisy przeciwpożarowe tego typu budynkom i jako taki (tj. budynek mieszkalny) może być eksploatowany bez żadnych zmian. Należy przy tym wyjaśnić także, iż przepisy obowiązującego rozporządzenia w sprawie warunków technicznych znajdowały zastosowanie dla oceny spełnienia przez przedmiotowy budynek wymogów w zakresie bezpieczeństwa pożarowego, a także wymiarów schodów oraz oświetlenia awaryjnego, mimo, że został on wybudowany na podstawie decyzji o pozwoleniu na budowę z dnia 19 kwietnia 1968 r. Zgodnie bowiem § 207 ust. 2 rozporządzenia w sprawie warunków technicznych, przepisy tego rozporządzenia - dotyczące bezpieczeństwa pożarowego, wymiarów schodów, o których mowa w § 68 ust. 1 i 2, a także oświetlenia awaryjnego, o którym mowa w § 181, stosuje się, z uwzględnieniem § 2 ust. 2 i 3a, również do użytkowanych budynków istniejących, które na podstawie przepisów odrębnych uznaje się za zagrażające życiu ludzi. Do takich budynków obecnie - z uwagi na prowadzoną w nim działalność - zalicza się przedmiotowy budynek, zatem ww. przepisy rozporządzenia w sprawie warunków technicznych znajdują w stosunku do niego pełne zastosowanie. Wbrew twierdzeniom skarżącej w niniejszej sprawie brak było podstaw do zastosowania rozwiązań zastępczych, które to przewiduje § 2 ust. 2 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie Jak bowiem prawidłowo stwierdził organ możliwość taka zachodzi jedynie w toku postępowania dotyczącego pozwolenia na przebudowę czy też zmiany sposobu użytkowania obiektu budowlanego, co wynika wprost z treści tego przepisu. W niniejszej sprawie został jedynie sporządzony projekt techniczny adaptacji, które nie został zatwierdzony żadną decyzją właściwego organu ani też nie był uzgadniany pod względem ochrony przeciwpożarowej, mimo że tego rodzaju obiekt wymagał takiego uzgodnienia. Z tych też względów organy w niniejszej sprawie nie mogły uwzględnić tegoż projektu technicznego. Wreszcie wbrew zarzutom skargi w niniejszej sprawie nie doszło do naruszenia przepisów postępowania, w szczególności nie naruszono ani art. 7, art. 8, art. 9, ani też art. 10 § 1 K.p.a. Organ I instancji zapewnił bowiem skarżącej udział w postępowaniu i wyznaczył termin do zapoznania się z aktami sprawy i składania wniosków w trybie art. 10 § 1 K.p.a. Przedstawiciel skarżącej Fundacji uczestniczył w podjętych przez organ I instancji czynnościach kontrolno-rozpoznawczych. Skarżąca skutecznie wniosła zarówno odwołanie od decyzji organu I instancji, jak skargę do tutejszego Sądu. Wprawdzie istotnie organ odwoławczy przed wydaniem decyzji nie zawiadomił skarżącej o możliwości zapoznania się z aktami sprawy, jednakże w świetle okoliczności sprawy brak jest podstaw do uznania, że uchybienie to miało jakikolwiek wpływ na wynik sprawy. W szczególności wskazać należy, że organ odwoławczy nie przeprowadzał żadnych dowodów w sprawie poza znajdującymi się w aktach administracyjnych organu I instancji dokumentami, których to nie kwestionowała skarżąca, twierdząc jedynie, że taki zakres postępowania był niewystarczający. Zgodnie natomiast z treścią art. 145 § 1 pkt 1 lit.c ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi sąd uchyla zaskarżoną decyzję, jeżeli stwierdzi naruszenie przepisów postępowania jedynie gdy mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Taka zaś sytuacja nie zachodzi w niniejszej sprawie. Wbrew zarzutom skargi w sprawie nie miała miejsca zmiana oceny w zakresie weryfikacji stanu warunków ochrony przeciwpożarowej. Istota niniejszej sprawy sprowadza się do oceny spełniania tychże warunków przez obiekt będący domem mieszkalnym a użytkowany jako dom dla osób starszych, w którym przebywają osoby o ograniczonej zdolności poruszania się. W ocenie Sądu organy obu instancji dokonały jednoznacznych ustaleń, które znajdują potwierdzenia w zgromadzonym w sprawie materiale dowodowym. Zakaz użytkowania obiektu jako budynku ZL II orzeczono z uwagi na krytyczny stan warunków technicznych dotyczących bezpieczeństwa pożarowego, które nie zapewniają możliwości ewakuacji ludzi, co z kolei stanowiło podstawę do uznania użytkowanego obiektu za zagrażający życiu ludzi. Z tych wszystkich względów, nie dopatrując się jakiegokolwiek naruszenia prawa, Sąd oddalił skargę jako bezzasadną na podstawie art. 151 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.