II SA/Gd 582/24

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Krzysztof Kaszubowski (spr.) Sędziowie: Sędzia WSA Jolanta Górska Asesor WSA Justyna Dudek-Sienkiewicz Protokolant Specjalista Anna Rusajczyk po rozpoznaniu w dniu 27 lutego 2025 r. w Gdańsku na rozprawie sprawy ze skargi M. D.-W. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Gdańsku z dnia 26 marca 2024 r. nr SKO Gd/6143/23 w przedmiocie lokalizacji inwestycji celu publicznego 1. uchyla zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję Wójta Gminy Sierakowice z dnia 10 października 2023 r., nr RSB.6733.19.2022.NR, 2. zasądza od Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Gdańsku na rzecz skarżącej M. D.-W. kwotę 980 (dziewięćset osiemdziesiąt) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania. M. D. zaskarżyła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Gdańsku w sprawie ustalenia lokalizacji inwestycji celu publicznego. Zaskarżone rozstrzygnięcie zostało wydane w następujących okolicznościach faktycznych i prawnych: Wnioskiem z dnia 14 listopada 2022 r. P. Sp. z o.o. wystąpiła o wydanie decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego dla inwestycji polegającej na budowie urządzenia stacji bazowej telefonii komórkowej operatora sieci P. na działce nr [...] w obrębie geodezyjnym Ł., gmina S. Po przeprowadzeniu postępowania administracyjnego Wójt Gminy Sierakowice, decyzją z dnia 10 października 2023 r., ustalił lokalizację inwestycji celu publicznego dla inwestycji polegającej na budowie stacji bazowej telefonii komórkowej operatora sieci P. na działce nr [...] w obrębie geodezyjnym Ł., gmina S. Decyzja zawiera ustalenia dotyczące warunków i wymagań ochrony i kształtowania ładu przestrzennego: budowa wieży wolnostojącej o konstrukcji kratowej wraz z instalacją na niej anten nadawczych i radiolinii, z posadowieniem urządzeń sterujących u podstawy wieży oraz wewnętrzną linią zasilającą; wysokość całkowita konstrukcji wieży nie więcej niż 62 m od poziomu terenu (wraz z fundamentem wieży oraz odgromnikiem), wysokość zawieszenia anten: 59,1 m n.p.t.; azymuty anten: 125°, 230°, 355°; maksymalna moc EiRP na antenę: 19820W; zakres tilt (pochylenie głównej wiązki anteny): 0°-12o; powierzchnia przekształcona inwestycji: nie więcej niż 100m2; pozostałe warunki zgodne z rozporządzeniem w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (tekst jedn.: Dz. U. z 2022 r. poz. 1225). W decyzji zawarto dodatkowo m. in.: ustalenia dotyczące ochrony środowiska i zdrowia ludzi oraz obsługi w zakresie infrastruktury technicznej i komunikacji. Określono również wymagania w zakresie ochrony uzasadnionych interesów osób trzecich, które obejmują m. in.: ochronę przed uciążliwościami powodowanymi przez hałas, wibracje, zakłócenia elektryczne, promieniowanie (II. pkt 5, ppkt 3). Wskazano, że zasięg uciążliwości dla środowiska przedmiotowej inwestycji (w tym w stosunku do nieruchomości sąsiednich) należy ograniczyć do granic obszaru objętego wnioskiem, a przedmiotową inwestycję należy zaprojektować w taki sposób, aby eksploatacja instalacji nie powodowała przekroczenia standardów emisyjnych w środowisku (II. pkt 5, ppkt 5 lit. e) W uzasadnieniu decyzji wskazano m. in., że planowane przedsięwzięcie, w ocenie organu, nie narusza istniejącego ładu przestrzennego oraz interesu osób trzecich, jest zgodne z przepisami odrębnymi oraz jest możliwe do realizacji na warunkach określonych w decyzji. Wyjaśniono także, że stosownie do wymogu wynikającego z art. 53 ust. 3 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (tekst jedn.: Dz. U. z 2023 r., poz. 977 ze zm.; dalej jako: "u.p.z.p.", "ustawa") w postępowaniu związanym z wydaniem niniejszej decyzji przeprowadzono analizę warunków i zasad zagospodarowania terenu oraz jego zabudowy, wynikających z przepisów odrębnych, a także analizę stanu faktycznego i prawnego terenu, na którym przewiduje się realizację inwestycji. Warunki wynikające z istniejącego stanu faktycznego i prawnego terenu oraz z przepisów odrębnych zawarto w decyzji. Samorządowe Kolegium Odwoławcze Gdańsku (dalej jako: "Kolegium", "organ odwoławczy") po rozpoznaniu odwołań, decyzją z dnia 26 marca 2024 r. utrzymało w mocy rozstrzygnięcie organu I instancji. W uzasadnieniu w pierwszej kolejności organ odwoławczy wskazał, że w niniejszej sprawie, stosownie do treści art. 59 ustawy z dnia 7 lipca 2023 r. o zmianie ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. z 2023 r., poz. 1688), zastosowanie znajdują przepisy ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym w brzmieniu obowiązującym przez dniem 24 września 2023 r. Następnie, przywołując m. in. treść art. 4 ust. 2 , art. 52 ust.1, art. 53 ust. 3-4, art. 54, art. 56 u.p.z.p. Kolegium wskazało, że wydając zaskarżoną decyzję organ I instancji oparł się o projekt decyzji i analizę warunków i zasad zagospodarowania terenu w zakresie warunków o których mowa w art. 53 ust. 3 u.p.z.p., sporządzone przez uprawnionego architekta, a więc osobę posiadającą w tym zakresie fachową wiedzę. W analizie tej architekt dokonał oceny warunków i zasad zagospodarowania terenu dla planowanej inwestycji wynikających z przepisów odrębnych i wskazał, że planowana inwestycja nie narusza tych przepisów. Architekt sporządził również projekt decyzji zawierający wszystkie obowiązkowe elementy wskazane w art. 54 ustawy. Kolegium wskazało ponadto, że w sprawie zostały uzyskane wymagane prawem uzgodnienia, o których mowa w art. 53 ust. 4 ustawy, przy czym uzgodnienie dokonane przez Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska w Gdańsku nastąpiło w trybie art. 53 ust. 5c u.p.z.p. W ocenie organu odwoławczego zaskarżona decyzja zawiera wszystkie wymagane elementy, o jakich mowa w art. 54 pkt 1 i 2 ustawy. W załączniku do rozstrzygnięcia określono linie rozgraniczające teren inwestycji, wyznaczone na mapach w odpowiedniej skali (art. 54 pkt 3 u.p.z.p.). Kolegium podkreśliło, że decyzja o lokalizacji inwestycji celu publicznego jest decyzją związaną. Jeżeli więc wniosek o ustalenie lokalizacji inwestycji celu publicznego dotyczy inwestycji, której lokalizacja pozostaje w zgodzie z przepisami ustawy planistycznej i z unormowaniami przewidzianymi w przepisach szczególnych oraz czyni zadość warunkom formalnym, organ właściwy ma obowiązek wydać decyzję pozytywną. W przedmiotowej sprawie organ I instancji, rozpatrując wniosek o ustalenie lokalizacji przedmiotowej inwestycji, nie mógł go nie uwzględnić, gdyż lokalizacja ta jest zgodna z przepisami odrębnymi. Z treści wniesionych odwołań nie wynika, zdaniem Kolegium, by planowane zamierzenie inwestycyjne było niezgodne z przepisami odrębnymi. Nie można uznać za wystarczające stwierdzenia, że decyzja organu I instancji narusza wskazane w odwołaniach przepisy ustawy Prawo ochrony środowiska, ustawy o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko, a także przepisy rozporządzenia Rady Ministrów w sprawie określenia rodzajów przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko - poprzez ich błędną interpretację z uwagi m. in. na nie uwzględnienie wpływu maksymalnych mocy, tiltów anten na człowieka i środowisko. Kolegium podkreśliło, że takiego naruszenia nie dopatrzył się nie tylko organ I instancji, ale również organy współdziałające, w tym zwłaszcza Regionalny Dyrektor Ochrony Środowiska, a więc organ wyspecjalizowany w sprawach dot. ochrony środowiska, którego działania mają na celu właśnie zapewnienie środowisku właściwej ochrony. W ocenie organu odwoławczego decyzja organu I instancji nie narusza także przepisów ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jedn.: Dz. U. z 2024 r., poz. 572; dalej jako: "k.p.a."). Organ I instancji przeprowadził postępowanie zgodnie z wymogami przepisów proceduralnych, zebrał wystarczający materiał dowodowy i ocenił go w uzasadnieniu zaskarżonego rozstrzygnięcia. Wójt szeroko określił krąg uczestników postępowania. W aktach sprawy znajduje się mapa z zaznaczeniem działki nr [...] oraz położonych w jej pobliżu nieruchomości, w tym zabudowanych budynkami mieszkalnymi. Zdaniem Kolegium wystąpienie pokontrolne NIK nie stanowi natomiast podstawy do odmowy procedowania konkretnego wniosku o ustalenie lokalizacji inwestycji celu publicznego dla inwestycji polegającej na budowie stacji bazowej telefonii komórkowej w oparciu o aktualnie obowiązujące przepisy prawa i ustalenie tej lokalizacji w przypadku, gdy zamierzenie inwestycyjne jest zgodne z przepisami odrębnymi. Odnosząc się do pozostałych zarzutów Kolegium wskazało, że brak zgody innych niż inwestor stron postępowania na realizację planowanego przedsięwzięcia jest pozbawiony znaczenia prawnego na wstępnym etapie procesu inwestycyjnego, jakim jest ustalanie warunków realizacji inwestycji. Aby odmówić ustalenia lokalizacji inwestycji, organ musiałby wykazać jej niezgodność z przepisami prawa. Ocenie podlega zatem jedynie legalność lokalizacji inwestycji w danym miejscu. Natomiast ani organy, ani też sąd administracyjny nie mają kompetencji do oceny celowości czy też słuszności ewentualnej realizacji inwestycji celu publicznego. To wyłącznie do inwestora należy wybór miejsca posadowienia inwestycji. Kolegium wyjaśniło, że w odniesieniu do inwestycji celu publicznego ustawodawca nie wprowadził wymogu ochrony ładu przestrzennego w zakresie kontynuacji funkcji, parametrów, cech i wskaźników kształtowania zabudowy i zagospodarowania terenu. Zatem bez znaczenia z punktu widzenia zgodności planowanej inwestycji z prawem są zarzuty wskazujące na zakłócanie przez inwestycję dotychczasowego ładu przestrzennego. Dla rozstrzygnięcia wniosku o ustalenie lokalizacji inwestycji celu publicznego dla planowanej stacji bazowej telefonii komórkowej bez znaczenia jest także ewentualny negatywny wpływ inwestycji na ceny zakupu nieruchomości znajdujących się we wsi Ł. Następnie, ustosunkowując się do zarzutów dotyczących braku analizy, czy planowana inwestycja zalicza się do przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko lub potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko i człowieka, który jest jego częścią, Kolegium wskazało, że § 1 pkt 1 lit. b i 2 lit. b rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 5 maja 2022 r. zmieniającego rozporządzenie w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko (Dz. U. poz. 1071) uchylił przepisy § 2 ust. 1 pkt 7 i § 3 ust. 1 pkt 8 rozporządzenia Rady Ministrów z 2019 r. Powyższe oznacza, że obecnie prawodawca zdecydował się wyłączyć całkowicie instalacje emitujące pola elektromagnetyczne o częstotliwościach od 0,03 MHz do 300 000 MHz z kategorii przedsięwzięć mogących znacząco lub potencjalnie oddziaływać na środowisko. W konsekwencji w żadnym przypadku nie wymaga się już co do takich instalacji przedstawienia przez inwestora decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach. Kolegium wyjaśniło dodatkowo, że do wniosku o ustalenie lokalizacji celu publicznego inwestor załączył opracowanie p.n. "Dane charakteryzujące wpływ inwestycji na środowisko oraz prezentację obszaru ponadnormatywnego oddziaływania" sporządzone prze mgr inż. M. S. Opracowanie to szczegółowo opisuje dane techniczne planowanej inwestycji oraz przedstawia obszary występowania pół elektromagnetycznych o poziomach gęstości mocy większych lub równych wartościom określonym w rozporządzeniu Ministra Zdrowia z dnia 17 grudnia 2019 r. w sprawie dopuszczalnych poziomów pół elektromagnetycznych w środowisku (Dz. U. 2019, poz. 2448). W części graficznej opracowania przedstawiono minimalne i maksymalne pochylenie anten i przewidywane obszary występowania pół elektromagnetycznych. We wnioskach końcowych opracowania jednoznacznie wskazano, że na podstawie obliczeń przeprowadzonych w przedstawionej dokumentacji stwierdza się, że pola elektromagnetyczne o wartościach gęstości mocy większych lub równych wartościom określonym w rozporządzeniu Ministra Zdrowia z dnia 17 grudnia 2019 r., a pochodzące od anten sektorowych, wystąpią wyłącznie w miejscach niedostępnych dla ludności. Zatem projektowana stacja nie będzie uciążliwa dla środowiska i ludzi. Końcowo Kolegium wyjaśniło, że decyzja o lokalizacji inwestycji celu publicznego nie jest aktem upoważniającym do podjęcia realizacji inwestycji, a jedynie stanowi podstawę do ubiegania się o pozwolenie na budowę. Decyzja o lokalizacji inwestycji celu publicznego jest pierwszą z decyzji wydawanych w procesie inwestycyjnym. Ma on charakter wstępny i nie przesądza jeszcze o prawie do rozpoczęcia budowy stacji bazowej telefonii komórkowej, ani o tym, że inwestycja będzie realizowana i przez kogo. Decyzja określa jedynie, czy realizacja inwestycji w konkretnym miejscu jest w ogóle możliwa. Decyzja o lokalizacji inwestycji celu publicznego nie upoważnia do rozpoczęcia jakichkolwiek prac budowlanych. Na etapie ustalania lokalizacji inwestycji celu publicznego organy badają wyłącznie kwestię, czy planowane zamierzenie inwestycyjne o wskazanych i określonych parametrach technicznych oraz użytkowych może zostać zrealizowane w określonym miejscu. Na etapie ustalania lokalizacji inwestycji celu publicznego organ nie wskazuje konkretnego położenia inwestycji na działce której dotyczy wniosek, jak i szczegółowych rozwiązań architektonicznych. A zatem niemożliwe jest ustalenie, czy inwestycja spełnia wymagania wynikające z przepisów prawa budowlanego. Może to nastąpić na etapie udzielenia pozwolenia na budowę. W tym postępowaniu bada się również kwestie prawa inwestora do dysponowania nieruchomością na cele budowlane - posiadania prawa własności do gruntu, czy też innych praw dysponowania gruntem na cele budowlane. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku skarżąca, reprezentowana przez pełnomocnika zawodowego, wniosła uchylenie decyzji organu I i II instancji oraz o zasądzenie kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych. Zaskarżonej decyzji zarzuciła naruszenie art. 50 ust. 1 w zw. art. 1 ust. 2 pkt 7 oraz art. 2 pkt 5 u.p.z.p. w zw. z art. 107 § 1 pkt 6 k.p.a. poprzez błędne przyjęcie, że inwestycja ma charakter publicznych (gminny), mimo że na terenie planowanej inwestycji realizowane są usługi telekomunikacyjne w pełnym zakresie. Zarzuciła ponadto naruszenie art. 107 § 3 k.p.a. poprzez pominięcie, w świetle otrzymanego od wnioskodawcy dokumentu "Dane charakteryzujące wpływ inwestycji na środowisko oraz prezentację ponadnormatywnego oddziaływania" rozważenia informacji, które mają wpływ na wyznaczenie obszaru oddziaływania inwestycji i w konsekwencji na prawidłowe ustalenie stron postępowania. Nieruchomości nie muszą bowiem znajdować wyłącznie w bezpośrednim sąsiedztwie inwestycji, ale również dalej, w obszarze jej potencjalnego, maksymalnego oddziaływania. Dodatkowo podniosła zarzut naruszenia art. 84 k.p.a. w zw. z art. 121 i następne ustawy z dnia 27 kwietnia 2001 r. - Prawo ochrony środowiska (tekst jedn.: Dz. U. z 2024 r., poz. 54) wraz z przepisami wykonawczymi do niej. W jej ocenie naruszenie polegało na zaniechaniu sporządzenia dowodu z opinii biegłego np. z zakresu radiokomunikacji, elektroniki i telekomunikacji, celem oceny czy decyzja zawiera obligatoryjne elementy wskazane w przepisach art. 54 pkt 2 lit. b u.p.z.p., bowiem wielkość i rodzaj emisji w środowisku wskazane w pkt. II ppkt 1 decyzji organu I instancji zostały jako dopuszczalne poziomy pól elektroenergetycznych wokół stacji bazowej na podstawie dokumentu prywatnego. Tym samym organ I instancji zaniechał sprawdzenia dopuszczalnych poziomów pól elektromagnetycznych w środowisku, de facto oparł się w tym zakresie wyłącznie na danych przedstawionych przez wnioskodawcę. Skarżąca wskazała także na naruszenie art. 7 k.p.a., art. 10 § 1, art. 75 § 1 k.p.a., art. 77 § 1 k.p.a., art. 78 § 1 k.p.a. w zw. z art. 28 k.p.a. w zw. z art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a. poprzez dowolne przyjęcie, że ustalono szeroki krąg potencjalnych adresatów, podczas gdy decydujące znaczenie powinno mieć wnioskowanie wynikające z rodzaju i zasięgu oddziaływania planowanej inwestycji z jednej strony oraz położenia nieruchomości, na której ma być prowadzona inwestycja względem nieruchomości osoby, które powinny mieć status strony. W ocenie strony zaskarżona decyzja narusza także art. 54 ust. 1 pkt 2 lit. b u.p.z.p. w zw. z art. 107 k.p.a., mimo że inwestycja nie jest przedsięwzięciem mogącym zawsze znacząco oddziaływać na środowisko albo potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko, to w decyzji I Instancji brak jest oceny skutków inwestycji w zakresie ochrony środowiska i zdrowia ludzi, co musi znaleźć swoje odzwierciedlenie w treści uzasadnienia decyzji lokalizacyjnej, Podniosła także zarzut niewłaściwego zastosowanie art. 54 pkt 2 lit d) u.p.z.p. poprzez zaniechanie określenia jakichkolwiek realnych mechanizmów ochrony osób trzecich. Końcowo zarzuciła naruszenie przepisów postępowania - art. 7, art. 77, art. 80 oraz art. 107 § 1 pkt 6 k.p.a. poprzez przekroczenie zasady swobodnej oceny zgromadzonego materiału dowodowego, jego dowolną ocenę oraz uchybienia polegające na niedostatecznym uzasadnieniu, wręcz braku przywołania podstaw faktycznych jak i prawnych podjętego rozstrzygnięcia, zaniechanie oceny, czy Inwestor wykazał, że jego inwestycja w warunkach sprawy stanowi realizację celu publicznego, czy też z uwagi na istniejącą sieć stacji bazowych jedynie jego dopełnienie, co może być zrealizowane prywatnie poprzez współpracą z istniejącymi operatorami, jedynie zaś na wypadek odmowy, w drodze inwestycji celu publicznego. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Gdańsku w odpowiedzi na skargę wniosło o jej oddalenie, podtrzymując argumentację i stanowisko, jak w zaskarżonej decyzji. W obszernym piśmie procesowym z dnia 29 stycznia 2025 r. P., dopuszczone postanowieniem WSA w Gdańsku z dnia 18 października 2024 r. do udziału w sprawie w charakterze uczestnika postępowania, wniosło o stwierdzenie nieważności decyzji organów obu instancji zarzucając im rażące naruszenie przepisów prawa procesowego i materialnego. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku zważył, co następuje: Przedmiotem sprawy jest kontrola legalności decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego – budowie urządzenia stacji bazowej telefonii komórkowej operatora sieci P. na działce nr [...] w obrębie geodezyjnym Ł., gmina S. wydanej na podstawie ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (tekst jedn.: Dz.U. z 2023 r. poz. 997 ze zm.; dalej "u.p.z.p."). Zgodnie z ogólną zasadą wynikającą z art. 4 u.p.z.p. ustalenie przeznaczenia terenu, rozmieszczenie inwestycji celu publicznego oraz określenie sposobów zagospodarowania i warunków zabudowy terenu następuje w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego. W przypadku jego braku określenie sposobów zagospodarowania i warunków zabudowy terenu następuje w drodze decyzji, przy czym lokalizację inwestycji celu publicznego ustala się w drodze decyzji o lokalizacji inwestycji celu publicznego, zaś sposób zagospodarowania terenu i warunki zabudowy dla innych inwestycji ustala się w drodze decyzji o warunkach zabudowy (ust. 2). Stosownie do treści art. 2 pkt 5 u.p.z.p. przez inwestycję celu publicznego rozumie się działania o znaczeniu lokalnym (gminnym) i ponadlokalnym (powiatowym, wojewódzkim i krajowym), a także krajowym obejmującym również inwestycje międzynarodowe i ponadregionalne) oraz metropolitalnym (obejmującym obszar metropolitalny) bez względu na status podmiotu podejmującego te działania oraz źródła ich finansowania, stanowiące realizację celów, o których mowa w art. 6 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami (tekst jedn.: Dz. U. z 2024 r., poz. 1145). Na obszarze zaplanowania inwestycji nie obowiązuje miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego (art. 50 ust. 1 u.p.z.p.), a zamierzenie inwestycyjne stanowi inwestycję celu publicznego w rozumieniu ustawy (por. wyroki: NSA z 10 maja 2006 r., II OSK 811/05; WSA w Szczecinie z 9 lutego 2006 r., II SA/Sz 1189/04; wyrok WSA w Kielcach z 16 września 2024 r., II SA/Ke 285/24). Należało zatem przeprowadzić postępowanie w ramach którego ustalone powinno być istnienie przesłanek wydania decyzji o lokalizacji inwestycji celu publicznego. Decyzja lokalizacyjna jest pierwszym etapem działań inwestycyjnych, a możliwość jej wydania determinowana jest przede wszystkim zgodnością z prawem. W toku tego postępowania organ obowiązany jest dokonać czynności, uregulowanych w przepisach prawa, w tym w szczególności – dokonać uzgodnień z organami, wymienionymi w art. 53 ust. 4 u.p.z.p., w zakresie wynikającym z ich właściwości rzeczowej. W sprawie zakończonej zaskarżoną decyzją Wójt Gminy Sierakowice (dalej jako: "organ I instancji") dokonał uzgodnień z organami, o których mowa w art. 53 ust. 4 u.p.z.p. Pismem z 20 września 2023 r. wystąpił o uzgodnienie projektu decyzji do: Starostwa Powiatowego w Kartuzach, Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska w Gdańsku oraz Dyrektora Regionalnego Zarządu Gospodarki Wodnej Państwowego Gospodarstwa Wodnego Wody Polskie w Gdańsku. Jako załącznik do pisma o uzgodnienie został wskazany projekt decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego. Projekt ten został także przesłany pełnomocnikowi strony. Pismem z dnia 27 września 2023 r. zwróciła się ona o jego uzupełnienie w zakresie parametrów pracy anten (m. in. odnośnie maksymalnej mocy na antenę: 19820W), zgodnie z treścią wniosku o wydanie decyzji. Organ I instancji uzupełnił projekt decyzji pomijając pkt 1.4, gdzie pozostawił informację odnośnie maksymalnej mocy jednego nadajnika. Poprawiony projekt decyzji został przesłany tylko pełnomocnikowi strony w następstwie czego wniosła ona o jego korektę polegającą na zmianie wskazanego fragmentu decyzji. Podpunkt dotyczący maksymalnej mocy jednego nadajnika miał być zastąpiony wskazaniem: "maksymalna moc EiRP na antenę" (pismo A. W. z dnia 3 października 2023 r. – w aktach organu I instancji). Zmieniony projekt decyzji został dołączony do pisma z dnia 9 października 2023 r. i przesłany tylko pełnomocnikowi strony. Zaskarżona decyzja wydana została natomiast w brzmieniu tożsamym z ostatnią zmianą projektu. Uzgodnień projektu decyzji o lokalizacji inwestycji celu publicznego dokonano postanowieniami: Starosty Kartuskiego (z dnia 4 października 2023 r.) i Dyrektora Zarządu Zlewni w Gdańsku Państwowego Gospodarstwa Wodnego Wody Polskie (z dnia 29 września 2023 r.). Regionalny Dyrektor Ochrony Środowiska w Gdańsku pismem z dnia 2 października 2023 r. poinformował Wójta Gminy Sierakowice, że zgodnie z art. 53 ust. 5c u.p.z.p. nie zajmie stanowiska w terminie 21 dni, a zatem decyzję należy uznać za uzgodnioną. Z powyższego bezspornie wynika, że poddano uzgodnieniu projekt decyzji w brzmieniu sprzed jego korekty w zakresie zastąpienia określenia "nadajnik" wyrazem "antena". Tym samym, treść decyzji odbiega od projektu poddanego procedurze uzgodnień, albowiem uzgodnieniom poddano projekt decyzji w pierwotnym brzmieniu przed zmianami, które zostały wprowadzone na wniosek pełnomocnika strony. Wersja decyzji po zmianach nie została już poddana uzgodnieniom. W ocenie Sądu organ I instancji sporządził i poddał uzgodnieniom projekt decyzji niezgodny z wnioskiem strony o wydanie decyzji. We wniosku tym mowa jest o parametrze maksymalnej mocy na antenę (pkt C.4.6 – k. 1 akt organu I instancji), podczas gdy uzgodnieniem poddano projekt wskazujący na parametr maksymalnej mocy jednego nadajnika (k. 24 b akt organu instancji). Tuż przed wydaniem decyzji projekt ten został zmieniony i jak wynika z zestawienia dat poszczególnych czynności w odniesieniu do zmienionego projektu nie powtórzono procedury uzgodnień "nowego" projektu decyzji. Przewidziana w przepisach u.p.z.p. procedura uzgodnieniowa projektu decyzji o lokalizacji inwestycji celu publicznego (czy decyzji o warunkach zabudowy) służy temu by odpowiednie organy administracji w granicach swoich kompetencji wypowiedziały się jaki wpływ ma (może mieć) planowana inwestycja na zakres spraw poddanych ich właściwości. Oznacza to, że uzgodnieniom powinien być poddany projekt w takim brzmieniu jakie będzie miała decyzja. Innymi słowy, uzgodnieniu powinien podlegać aktualny projekt decyzji. Zdaniem Sądu stanowi to logiczną konsekwencję trybu współdziałania i służy realizacji zasady aktualności wyprowadzanej z art. 6 k.p.a. Powyższe nie oznacza braku możliwości zmiany projektu decyzji poddanej uzgodnieniom. W przypadku jednak gdy zmiana taka ma miejsce i dotyczy istotnego elementu decyzji należy uzgodnienia ponowić. W przeciwnym bowiem wypadku mamy do czynienia z sytuacją identyczną z tą, w której projekt decyzji w ogóle nie zostałby poddany uzgodnieniom. Należy też podkreślić, że w niniejszej sprawie organ I instancji poddał uzgodnieniom projekt decyzji przygotowany niezgodnie z wnioskiem strony, co samo w sobie stanowi naruszenie przepisów postępowania. Następnie tuż przed wydaniem decyzji projekt ten został zmieniony i organ I instancji wydał decyzję tożsamą ze zmienionym projektem. Istotne w sprawie jest to, że jedynym podmiotem postępowania, który miał wiedzę o zmianie projektu był pełnomocnik strony. Jeżeli w ocenie organu I instancji zmiana projektu decyzji była nieistotna to powinien on dać temu wyraz w uzasadnieniu decyzji. Na podstawie akt sprawy nie można przyjąć, że dokonana zmiana ma charakter nieistotny. Jedynie na marginesie należy wskazać, że w odniesieniu do reguł znaczeniowych języka polskiego określenia "nadajnik" i "antena" nie są tożsame. Co więcej, w ostatnim piśmie przed wydaniem decyzji pełnomocnik strony wniosła o zmianę zwrotu: "maksymalna moc jednego nadajnika: 19820W" na "maksymalna moc EiRP na antenę: 19 820 W". Tym samym, poza omówioną wyżej zmianą w zakresie przedmiotu, zrezygnowała z określenia "moc" na "moc EiRP". Na podstawie akt sprawy nie sposób ustalić jakie znaczenie ma ta zmiana dla całokształtu inwestycji, a wobec nie wyjaśnienia tej kwestii przez organy administracji – tak I jak i II instancji – w ocenie Sądu należy powtórzyć postępowanie uzgodnieniowe. Analizując kwestię zgodności inwestycji z przepisami szczególnym organ I instancji wezwał stronę do uzupełnienia wniosku o wydania decyzji o informacje na temat dojazdu do drogi publicznej (wezwanie z dnia 21 listopada 2022 r. – w aktach administracyjnych). Pełnomocnik strony, odpowiadając na to wezwanie wskazała, że dostęp do drogi publicznej (dz. nr [...]) możliwy jest przez działki: [...]-[...]. Z załączonych do akt sprawy wypisów z rejestru gruntów wynika, że dz. nr [...] i [...] należą do Gminy S., a działka [...] stanowi własność J. D. Ze znajdującej się w aktach sprawy uproszczonej informacji z rejestru gruntów wynika, że działki nr [...] i [...] oznaczone są jako "dr", a działka [...] opisana jest symbolami: RV, RVI, ŁIV, ŁV, PsV, Br-RV, Br-RVI. Pomijając niewyjaśnioną kwestię możliwości wykorzystania dojazdu przez działkę [...], to w aktach sprawy nie ma żadnego dokumentu, z którego wynikałoby, że właściciele tych działek w jakikolwiek sposób zgodzili się na udostępnienie ich inwestorowi. W tej sytuacji oświadczenie pełnomocnika dotyczące zapewnienia dostępu do drogi publicznej jest pozbawione znaczenia prawnego. W takim stanie sprawy nie sposób przyjąć, że w decyzji określono w sposób zgodny z prawem ustalenia w zakresie infrastruktury technicznej i komunikacji (pkt 4 decyzji) czy w wystarczającym stopniu zapewniono wymagania ochrony interesów osób trzecich (pkt 5.1 decyzji). Sąd w składzie orzekającym podziela wyrażane w orzecznictwie sądowym stanowisko, że przez dostęp do drogi publicznej w rozumieniu przepisów u.p.z.p. należy rozumieć zapewnienie faktycznej możliwości przejścia i przejazdu z terenu planowanej inwestycji do drogi publicznej. Oczywistym jest, że dostęp ten musi być realny, tj. pozwalający uznać, że działka, przez którą planowane jest skomunikowanie terenu inwestycji z drogą publiczną, może być wykorzystywana w takim właśnie celu (wyrok WSA w Łodzi z dnia 10 grudnia 2024 r., II SA/Łd 494/24; wyrok WSA w Gorzowie Wielkopolskim z dnia 4 grudnia 2024 r., II SA/Go 486/24; wyrok WSA w Krakowie z dnia 20 listopada 2024 r., II SA/Kr 1305/24). Za niewystaraczające dla spełnienia tego wymogu uznać należy wskazanie jakichkolwiek działek co do których inwestor nie dysponuje żadnym tytułem prawnym i które nie są oznaczone symbolem "dr". W sprawie zakończonej zaskarżoną decyzją organy administracji w żaden nie zweryfikowały twierdzeń pełnomocnika inwestora w zakresie spełnienia tego warunku. W sytuacji, gdy działka na której ma być realizowana inwestycja nie jest położona przy drodze publicznej, a działki poprzez które dostęp ten ma być zapewniony stanowią własność innych niż inwestor podmiotów i nie są ujęte w ewidencji gruntów symbolem "dr" nie można przyjąć, że warunek ten został spełniony. W ocenie Sądu zarówno zaskarżona decyzja, jak i poprzedzająca ją decyzja organu I instancji wydane zostały z naruszeniem przepisów prawa materialnego regulujących przesłanki wydania decyzji o lokalizacji inwestycji celu publicznego oraz z naruszeniem przepisów postępowania, w zakresie uzgodnienia projektu, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Mając powyższe na uwadze, w oparciu art. 145 § 1 pkt 1 lit. a i c w zw. z art. 135 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn.: Dz. U. z 2024 r. poz. 935; dalej: "P.p.s.a.") orzeczono jak w sentencji. O kosztach postępowania rozstrzygnięto na podstawie art. 200 w zw. z art. 205 P.p.s.a. w zw. z § 14 ust. 1 pkt 1 lit. c rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych (tekst jedn.: Dz. U. z 2023 r. poz. 1935) z uwzględnieniem uiszczonego przez skarżącą wpisu w kwocie 500 zł.