II SA/Gd 587/25

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Katarzyna Krzysztofowicz (spr.) Sędziowie: Sędzia WSA Krzysztof Kaszubowski Asesor sądowy WSA Jakub Chojnacki Protokolant Specjalista Kinga Czernis po rozpoznaniu w dniu 8 stycznia 2026 r. w Gdańsku na rozprawie sprawy ze skargi G. Ż. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Gdańsku z dnia 21 maja 2025 r., nr SKO Gd/2019/25 w przedmiocie zasiłku celowego oddala skargę. G. Ż. (dalej jako: skarżący) wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku skargę na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Gdańsku (dalej jako: Kolegium, SKO) z 21 maja 2025 r., nr SKO Gd/2019/25, utrzymującą w mocy decyzję Wójta Gminy Osieczna (dalej jako: Wójt) z 4 kwietnia 2025 r., nr OPS.512.O.1.2025, o odmowie przyznania skarżącemu zasiłku celowego z przeznaczeniem na naprawę zniszczeń powstałych w wyniku włamania z kradzieżą. Skarga została wniesiona w następujących okolicznościach faktycznych i prawnych sprawy: Wnioskiem z 5 sierpnia 2021 r. skarżący wystąpił do Ośrodka Pomocy Społecznej w Osiecznej (dale jako: OPS) o przyznanie pomocy finansowej na naprawę zniszczeń powstałych w wyniku włamania z. kradzieżą (tj. naprawy bramy, furtki, okien oraz drzwi). Decyzją z 3 września 2021 r., nr OPS.512.0. 2.2021, organ odmówił przyznania wnioskowanego świadczenia z powodu niedostarczenia przez wnioskodawcę wymaganej dokumentacji, potwierdzającej dokonanie zniszczeń w wyniku – jak twierdził skarżący - włamania z kradzieżą (naprawa bramy, furtki, okien oraz drzwi). Decyzją z 24 lutego 2025 r., nr SKO Gd/1151/25, Samorządowe Kolegium Odwoławcze uchyliło ww. decyzję i przekazało sprawę do ponownego rozpoznania z uwagi na stwierdzone wyrokiem WSA w Gdańsku z 21 lutego 2024 r., sygn. akt II SA/Gd 891/23 nieprawidłowości związane z doręczeniem decyzji organu I instancji wnioskodawcy, który został osadzony w areszcie śledczym. W toku ponownie prowadzonego postępowania, w dniu 13 marca 2025 r., przeprowadzono z wnioskodawcą wywiad środowiskowy, podczas którego ustalono, że prowadzi on jednoosobowe gospodarstwo domowe. Posiada orzeczenie o umiarkowanym stopniu niepełnosprawności i z tego tytułu otrzymuje zasiłek stały w wysokości 1.229 zł miesięcznie, który jest jedynym dochodem strony, gdyż wnioskodawca jest bezrobotny. Decyzją z 4 kwietnia 2025 r. Wójt odmówił skarżącemu przyznania wnioskowanego zasiłku celowego z przeznaczeniem na naprawę zniszczeń powstałych w wyniku włamania z kradzieżą w miesiącu lipcu 2021 r., bowiem dochód wnioskodawcy przekracza kryterium dochodowe. Jak wskazano, wynikające z rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 12 lipca 2024 r. w sprawie zweryfikowanych kryteriów dochodowych oraz kwot świadczeń pieniężnych z pomocy społecznej kryterium dochodowe dla osoby samotnie gospodarującej od 1 stycznia 2025 r. wynosić będzie 1.010,00 zł, zatem dochód jednoosobowego gospodarstwa domowego wnioskodawcy przekracza to kryterium. Ponadto zauważono, że wnioskowana pomoc może być udzielona na zaspokojenia niezbędnej potrzeby bytowej. Wnioskodawca prosi o udzielenie zapomogi pieniężnej na naprawę bramy z furtką, okien, drzwi i wszystkich drzwi garażowych, jednak w notatce pracownika socjalnego z 3 września 2021 r. stwierdzono, że na posesji wnioskodawcy zauważono tylko przewróconą bramę wjazdową a okna i drzwi nie były uszkodzone. Z kolei w oświadczeniu podczas wywiadu środowiskowego wnioskodawca podał, że zniszczeniu i kradzieży "uległo ogólnie wszystko", bez wskazania konkretnych zniszczeń. Wnioskodawca nie posiadał również żadnej dokumentacji potwierdzającej zniszczenia. Wnioskodawca nie zgłosił włamania i kradzieży na Policję i nie został sporządzony protokół wyrządzonych szkód i skradzionych przedmiotów. Przy czym, jak wynikało z odwołania do wcześniejszej decyzji organu z 3 września 2021 r., włamania miała dokonać Policja z Gdańska z uwagi na fakt, iż wnioskodawca był w tym czasie osobą poszukiwaną. Mając to na uwadze organ stwierdził też, że wymienione we wniosku mienie nie jest podstawową potrzebą bytową. Ponadto organ w toku postępowania uzyskał informację od Aresztu Śledczego w Starogardzie Gdańskim, że od dnia 17 sierpnia 2021 r. wnioskodawca jest osobą tymczasowo aresztowaną. W sprawie zastosowanie znajduje więc postanowienie art. 13 ust. 1 ustawy z dnia 12 marca 2004 r. o pomocy społecznej (Dz.U. z 2025 r., poz. 1214 ze zm.), dalej jako "u.p.s.", zgodnie z którym osobie odbywającej karę pozbawienia wolności nie przysługuje prawo do świadczeń z pomocy społecznej. Końcowo Wójt zauważył, że do odwołania z 6 marca 2025 r. od decyzji Kolegium nr SKO Gd/1151/25 wnioskodawca załączył fakturę z 14 lutego 2025 r., z której wynika, iż wnioskodawca zapłacił za wykonanie bramy i naprawę bramy garażowej. Organ podkreślił też, że brama garażowa nie jest niezbędną życiową potrzebą, zaś sam zasiłek celowy to świadczenie przyznawane na pokrycie kosztów "na przyszłość". Faktura potwierdza natomiast, iż wnioskodawca samodzielnie przezwyciężył trudną sytuację. W odwołaniu do tej decyzji skarżący zarzucił brak zgodności ze stanem faktycznym. Odnośnie zniszczeń i przedmiotów kradzieży strona wskazała, iż informacje w tym zakresie znajdują się w aktach [...] Sądu Okręgowego w Gdańsku. Ponadto pracownik socjalny widział skalę zniszczeń na nieruchomości. Nielegalnym jest zaś wiązanie przedawnionego stanu sprawy z tym, co istnieje obecnie. Niezabezpieczona posesja wraz z pomieszczeniami gospodarczymi jest narażona na dodatkowe kradzieże, zatem był to wydatek jak najbardziej pilny. Pokrycia kosztów z faktury dokonały osoby trzecie. Odwołujący się zaznaczył też, że nie wnosi o zobowiązanie OPS do finansowania sytuacji przedstawionej we wniosku, bowiem organ ten ma możliwość wyegzekwowania środków od autora zniszczenia. Decyzją z 21 maja 2025 r. Kolegium utrzymało w mocy decyzję organu I instancji. W uzasadnieniu Kolegium nie zgodzono się z oceną Wójta co do przekroczenia przez wnioskodawcę kryterium dochodowego. Jak bowiem wskazano, wniosek został złożony 5 sierpnia 2021 r., a wysokość otrzymywanego przez stronę w tym czasie zasiłku stałego wynosiła 645 zł (kryterium dochodowe wynosiło zaś 701 zł). Natomiast tymczasowe aresztowanie wnioskodawcy nastąpiło w dniu 17 sierpnia 2021 r. i następnie odbywał on karę pozbawienia wolności. Jednocześnie Kolegium zgodziło się z organem I instancji, że pomoc społeczna powinna zaspokajać niezbędne potrzeby życiowe i dlatego słusznie Wójt ocenił, że naprawa bramy garażowej, w okolicznościach wyżej opisanych - takim rodzajem niezbędnej potrzeby nie jest. Ponadto zasiłek celowy nie jest obligatoryjną lecz uznaniową formą pomocy społecznej. Organ - rozpatrując wniosek o udzielenie pomocy, kieruje się ogólną zasadą dostosowania rodzaju, formy i rozmiaru świadczeń do okoliczności konkretnej sprawy (art. 3 ust. u.p.s.), jak również uwzględnia potrzeby osób korzystających z pomocy, jeżeli potrzeby te odpowiadają celom i możliwościom pomocy społecznej. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku skarżący domagał się uchylenia zaskarżonej decyzji oraz nakazania OPS wypłaty zasiłku celowego zgodnie z wnioskiem z 2021 r. Decyzji zarzucono naruszenie przepisów ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U. z 2024 r., poz. 572 ze zm.), dalej jako: "k.p.a.", przepisów u.p.s. oraz art. 67 i art. 69 Konstytucji RP. W uzasadnieniu skargi wskazano na długi czas procedowania wniosku i toczące się w międzyczasie postępowania sądowe, co wygenerowało duże koszty oraz wiąże się z koniecznością przeliczenia na nowo zasiłku i naliczenia odsetek. Wyjaśniono, że włamania w lipcu 2021 r. dokonały osoby rzekomo podające się za Policję, naruszając art. 50 Konstytucji RP oraz art. 25 ustawy z dnia 6 czerwca 1997 r. Kodeks postępowania karnego, czyli naruszono prawo własności. Sprawy przeciw osobom z Policji nadal są w toku. Natomiast straty poniesione na skutek działań w lipcu 2021 r. wynoszą około 400.000 zł, przy czym skarżący zwrócił uwagę, że w wydarzeniach tych brała udział osoba prywatna dysponująca ciągnikiem, który wyrwał bramę. OPS ma natomiast instrumenty prawne do egzekwowania odszkodowania od autora, który dokonał szkód. Wobec tego zasadne jest nakazanie OPS przez Sąd wypłaty adekwatnego do skali zniszczeń i kradzieży zasiłku celowego. Do skargi załączono wniosek dowodowy z 14 czerwca 2025 r. o dołączenie do sprawy akt spraw: II W 3666/14, II W 688/23 z Sądu Rejonowego w Chojnicach; I C 960/24 i I C 195/24 z Sądu Okręgowego w Słupsku; I C 164/25 z Sądu Okręgowego w Warszawie; IV K 247/22 z Sądu Okręgowego w Gdańsku oraz Ds.2671/15 z Prokuratury w Starogardzie Gdańskim, na potwierdzenie stanu faktycznego i nielegalnego zachowania Starogardzkiej Prokuratury. Jak stwierdził skarżący, działania Policji i Prokuratury i dokonanie przez nich zniszczeń oraz kradzieży były bezzasadne, sztuczne i wina w tym leży po stronie ww. organów. Zdaniem skarżącego, wypłata zasiłku celowego w tych okolicznościach jest nie tylko obligatoryjna, ale i w obowiązku OPS w takiej sytuacji jest pomoc prawna dla osoby pokrzywdzonej przestępstwem w celu doprowadzenia do naprawy zniszczeń, zwrotu skradzionego mienia i wypłaty odszkodowania przez Policję i Prokuraturę. Do skargi załączono też wniosek z 14 czerwca 2025 r. o stwierdzenie w sprawie Ds.2671/15, Ds.126/21 i Ds.127/21 popełnienia przez Prokuratorów i policjantów działających na ich zlecenie przestępstw ze wskazanych we wniosku przepisów karnych. W kolejnym wniosku z 14 czerwca 2025 r. skarżący domagał się wyegzekwowania przez Sąd od Prokuratury w Starogardzie Gdańskim i Policji wszystkich posiadanych dokumentów dotyczących zdarzenia z 15 lipca 2021 r., w tym podania personaliów osób biorących w nim udział, jako osób ustawowo publicznych, a także osoby prywatnej (rolnika) biorącej udział w tych zdarzeniach. Skarżący przedłożył też spis mienia skradzionego w dniu 15 lipca 2021 r. oraz fotografie zniszczeń na posesji. W odpowiedzi na skargę Kolegium wniosło o jej oddalenie. Na rozprawie w dniu 8 stycznia 2026 r. pełnomocnik skarżącego przedłożył pismo procesowe z 30 grudnia 2025 r. z załącznikami. W piśmie tym skarżący wniósł o przeprowadzenie dowodu z 3 załączonych dokumentów, z których wynika, kto był autorem zniszczeń powstałych w dniu 15 lipca 2021 r. W treści wniosku skarżący stwierdził też, że nie chodzi o to czy ma być przyznany zasiłek celowy, ale kto ma ponieść ciężar takiej sumy, określonej w innych wnioskach załączonych do akt. W jego ocenie naruszenie art. 50 Konstytucji RP wyraźnie wskazuje, że zapłatą za zniszczenia ma być obciążona Komenda Wojewódzka Policji w Gdańsku i ze względu na fałszerstwo dokumentów oraz art. 25 k.p.a. wskazane przez stronę osoby zobowiązane są do zwrotu mienia z listy w aktach sprawy. Do pisma z 30 grudnia 2026 r. załączono też wniosek skarżącego o zwrot kosztów podróży. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku zważył, co następuje: Stosownie do art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. z 2024 r., poz. 1267) w zw. z art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2024 r., poz. 935 ze zm.) dalej "p.p.s.a.", sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, a kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. W myśl art. 145 § 1 pkt 1 p.p.s.a. uchylenie zaskarżonej decyzji w całości albo w części następuje w przypadku stwierdzenia przez sąd naruszenia prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy (lit. a), naruszenia prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego (lit. b), innego naruszenia przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy (lit. c). Ponadto, zgodnie z treścią art. 134 § 1 p.p.s.a., sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną, z zastrzeżeniem art. 57a, zatem uwzględnia w granicach danej sprawy wszelkie naruszenia prawa a także przepisy, które powinny znaleźć zastosowanie w rozważanym wypadku. Jeżeli natomiast sąd nie dopatrzy się wskazanych naruszeń prawa, oddala skargę na podstawie art. 151 p.p.s.a. Kontroli sądowej w niniejszej sprawie poddano decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Gdańsku (z 21 maja 2025 r.), utrzymującą w mocy decyzję Wójta Gminy Osieczna z 4 kwietnia 2025 r. o odmowie przyznania skarżącemu zasiłku celowego. Podstawą tej odmowy było uznanie przez organ II instancji, że choć wnioskodawca nie przekracza kryterium dochodowego, to wskazane we wniosku cele nie służą "potrzebom bytowym", a ponadto wnioskodawca przebywał w areszcie śledczym. Zdaniem Sądu ocena ta jest prawidłowa. Zgodnie z art. 39 ust. 1 ustawy z dnia 12 marca 2004 r. o pomocy społecznej (Dz.U. z 2025 r., poz. 1214 ze zm.), dalej jako: "u.p.s.", w celu zaspokojenia niezbędnej potrzeby bytowej może być przyznany zasiłek celowy. Natomiast w ust. 2 ustawodawca wskazał, że zasiłek celowy może być przyznany w szczególności na pokrycie części lub całości kosztów zakupu żywności, leków, środków spożywczych specjalnego przeznaczenia żywieniowego, wyrobów medycznych i leczenia, ogrzewania, w tym opału, odzieży, niezbędnych przedmiotów użytku domowego, drobnych remontów i napraw w mieszkaniu, a także kosztów pogrzebu. Jednocześnie, zgodnie z art. 8 ust. 1 pkt 1 u.p.s., w brzmieniu obowiązującym w dacie złożenia wniosku o zasiłek, prawo do świadczeń pieniężnych z pomocy społecznej, z zastrzeżeniem art. 40, art. 41, art. 53a i art. 91, przysługuje osobie samotnie gospodarującej, której dochód nie przekracza kwoty 701 zł. Z tych przepisów wynika, że zasiłek celowy jest fakultatywną formą wsparcia z pomocy społecznej, a rozstrzygnięcie o jego przyznaniu opiera się na uznaniu administracyjnym. Zasiłki celowe mogą być przyznawane na niezbędne potrzeby bytowe, a więc takie, bez zaspokojenia których dana osoba nie może egzystować, zagrożone są warunki jej istnienia, a w szczególności życia lub zdrowia. Samo więc zgłoszenie potrzeby udzielenia pomocy na określony cel nie przesądza automatycznie o uwzględnieniu żądania przez organy administracji. Także spełnienie kryterium dochodowego przez osobę ubiegającą się o taki zasiłek nie oznacza, że istnieje po jej stronie roszczenie o przyznanie tego świadczenia. Wprost przeciwnie - zainteresowany musi liczyć się z tym, że organ odmówi przyznania mu tego świadczenia lub jego wysokość będzie niższa niżby tego oczekiwał. Pomoc państwa ma bowiem charakter subsydiarny, tj. dopuszcza się interwencję organów państwa tylko w takich przypadkach, w których osoba lub rodzina rzeczywiście nie mają możliwości samodzielnego przezwyciężania trudności życiowych. Świadczenia z pomocy społecznej powinny być dostosowane do konkretnej sytuacji indywidualnego beneficjenta. Nie mogą one w żadnej mierze gwarantować zaspokojenia wszystkich potrzeb osoby, która się o nie ubiega (por. wyrok NSA z 20 września 2018 r., sygn. akt I OSK 812/18, dostępny w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych, https://orzecznia.nsa.gov.pl, dalej CBOSA). W rozważanym wypadku ustalony dochód jednoosobowego gospodarstwa domowego wnioskodawcy w chwili orzekania przez organy wynosił 1.229,00 zł, co przekracza kryterium dochodowe obowiązujące w dacie orzekania przez organy (1.010,00 zł). Jednakże - jak słusznie zauważyło Kolegium, w chwili złożenia wniosku otrzymywany przez wnioskodawcę zasiłek stały wynosił 645 zł, a więc mieścił się w kryterium dochodowym obowiązującym w tym czasie (701 zł). W ocenie Sądu należało zatem przyjąć, tak jak zrobiło to Kolegium, że skarżący spełnia kryterium dochodowe, badane według stanu majątkowego skarżącego i według wysokości tego kryterium z daty złożenia wniosku. Niemniej jednak okoliczność ta nie przesądza automatycznie o konieczności przyznania skarżącemu wnioskowanego zasiłku, gdyż zdaniem Sądu skarżący nie spełnia przesłanki materialnej przedmiotowego zasiłku. Jak już wskazano, zasiłek celowy może być przyznany na "potrzebę bytową", która przy tym musi być potrzebą "niezbędną". W orzecznictwie zaś uznaje się, że "niezbędna potrzeba bytowa" to taka potrzeba, bez zaspokojenia której osoba nie może egzystować – potrzeba związana z codziennym funkcjonowaniem każdego człowieka i niezbędna do normalnej, godnej egzystencji na poziomie elementarnym; taka, która jest niezbędna do normalnej egzystencji osoby ubiegającej się o przyznanie zasiłku, w warunkach odpowiadających godności człowieka; taka, bez zaspokojenia której osoba nie może egzystować, zagrożone są warunki jej istnienia, a w szczególności życie lub zdrowie (zob. NSA w z 18 czerwca 2020 r., sygn. akt I OSK 1067/19, CBOSA). Bytowanie to zachowywanie życia w sposób pozwalający na prawidłowy rozwój fizyczny i psychiczny, zachowanie równowagi w więziach rodzinnych, wywiązywanie się z funkcji osoby utrzymującej rodzinę. Niezbędna potrzeba bytowa to potrzeba uzasadniona tylko podstawowym katalogiem dóbr zasługujących na ochronę. Potrzeba niezbędna to taka, której zadość czyni zaspokojenie jej w minimalnym standardzie, która z założenia ma charakter konsumujący się jednorazowo. Najmniejszy nakład środków i zabiegów organizacyjnych, który pozwoli stwierdzić, że zagrożenie lub naruszenie dobra ustało lub zostało usunięte, zaspokaja niezbędną potrzebę. Niezbędność to nieodzowność ze względu na możliwość utrwalenia się przeszkody (zob. W. Maciejko [w:] P. Zaborniak, W. Maciejko, Ustawa o pomocy społecznej. Komentarz, wyd. IV, Warszawa 2013, art. 39). Przykładowy katalog takich potrzeb ustawodawca statuuje w ust. 2 przepisu art. 39 u.p.s. i - choć jest to katalog otwarty, to wskazuje na zamiar ustawodawcy aby poprzez zasiłek celowy wspomagać osoby potrzebujące w zaspokojeniu najbardziej elementarnych potrzeb życiowych/mieszkaniowych, których nie są w stanie zaspokoić sami, nie zaś finansować każdy wydatek osób już korzystających z systemu pomocy społecznej, który w ich mniemaniu jest konieczny. Mając to na uwadze należy wskazać, że we wniosku z 2 sierpnia 2018 r. skarżący wnioskował o udzielenie zapomogi pieniężnej na "naprawy zniszczeń powstałych w wyniku włamania z kradzieżą w dniu 15 lipca 2021 r.". Dalej wyjaśniono, że priorytetem jest "naprawa bramy z furtką, okien, drzwi, wszystkich drzwi garażowych". Natomiast w piśmie z 14 czerwca 2025 r. skarżący przedłożył listę mienia skradzionego w dniu 15 lipca 2021 r. składającą się z 75 pozycji, w tym m.in. 3 rowery, 2 skutery, 4 pilarki spalinowe, 3 kosiarki spalinowe i elektryczne, worki z klejem Atlas 8 sztuk, drabina, 3 laptopy, telewizor Samsung, 3 złote pierścionki, 8 złotych łańcuszków, 3 siekiery, lutownica, 2 zgrzewki papieru toaletowego + 3 zgrzewki ręczników papierowych, obraz ze ściany Chełmońskiego "Żurawie", 150 tysięcy złotych, siatka 5 metrów, 4 szpadle Fiskarsa i grabie, około 60 sztuk poroży jelenia, 2 aparaty fotograficzne, mieszadło do kleju. Ponadto we wniosku wskazano, że zniszczeniu uległy zamki i kłódki blokujące wejście do pomieszczeń, stłuczono szyby w oknach i zniszczono drzwi wejściowe. Powyższe wyliczenie wskazuje, że przedmioty te nie stanowią rzeczy niezbędnych dla egzystencji i do codziennego życia. Ponadto lista ta dowodzi, że skarżący posiadał znaczny majątek, między innymi w postaci gotówki (150 tysięcy złotych), a także rowery, skutery i elektronikę - stanowiące majątek ruchomy, mimo iż przed organami pomocowymi wskazywał w tym okresie, że jest osobą ubogą. W piśmie z 14 czerwca 205 r. skarżący podnosił także zarzuty co do działań Policji i Prokuratury wobec jego osoby, kwestionował prowadzone postępowania, podważał uczciwość funkcjonariuszy publicznych. Powyższe koresponduje z załączonymi do odwołania dokumentami wskazującymi na wytoczenie przez skarżącego pozwu przeciwko Skarbowi Państwa o zapłatę zadośćuczynienia za naruszenie jego dóbr osobistych; przeciwko Prokuraturze Rejonowej w Starogardzie Gdańskim odszkodowania z tytułu odpowiedzialności Skarbu Państwa za szkody wyrządzone przez funkcjonariuszy podległych Ministrowi Sprawiedliwości oraz przeciwko Komendzie Powiatowej Policji w Starogardzie Gdańskim o zapłatę oraz o roszczenie niemajątkowe. Całość skargi, pism składanych w toku postępowania sądowego oraz zebranych w aktach organów dokumentów wskazuje, że skarżący rozszerzył swoje żądania co do celu zasiłku, a jego intencją jest uzyskanie odszkodowania za szkody, jakie miała wyrządzić Policja podczas działań w dniu 15 lipca 2021 r. Natomiast z pisma Komendy Wojewódzkiej Policji w Gdańsku Wydział Kontroli z 13 grudnia 2021 r. wynika, że działania w lipcu 2021 r. zostały przeprowadzone w związku z poszukiwaniem skarżącego listem gończym z 19 listopada 2020 r. Policja weszła siłowo na teren posesji, gdzie skarżący miał przebywać. Powyższe oznacza, że deklarowane przez skarżącego zniszczenia powstały w związku z poszukiwaniem skarżącego jako osoby podejrzanej i służbowymi działaniami Policji. Zasiłek celowy nie służy zaś naprawie szkód związanych z działaniami organów państwa (odpowiedzialność Skarbu Państwa lub innego podmiotu publicznego za szkody wyrządzone podczas wykonywania władzy publicznej jest dochodzona przez powództwa cywilne i takie postępowania skarżący inicjował), lecz zaspokajaniu niezbędnych potrzeb życiowych, bez których osoba/rodzina nie może się obyć. Takiego zaś charakteru nie ma naprawa bramy z furtką czy wszystkich drzwi garażowych. Brak bramy czy drzwi garażowych w ocenie Sądu nie zagraża egzystencji skarżącego. Odnośnie zaś okien i drzwi należy wskazać, że z notatki urzędowej pracownika OPS w Osiecznej z 3 września 2021 r. wynika, że podczas wizji na nieruchomości skarżącego pracownik zauważył tylko przewróconą bramę wjazdową, zaś okna i drzwi nie były uszkodzone. Także z załączonych do skargi zdjęć nie wynika, aby okna i drzwi w mieszkaniu zostały uszkodzone. Należy też wskazać, że wnioskowana naprawa bramy czy drzwi garażowych nie mieści się w pojęciu "drobnych remontów i napraw w mieszkaniu", które należy wykładać w odniesieniu do podstawowej przesłanki zasiłku celowego – niezbędnej potrzeby bytowej. Owa naprawa lub remont muszą być zatem "drobne", ale przy tym dotyczyć takich elementów mieszkania, które są niezbędne dla bytu strony/rodziny. W ocenie Sądu naprawa bramy i drzwi garażowych nie spełnia tych wymogów, gdyż rozmiary takiej naprawy są znaczne, a przy tym dotyczy ona tych elementów nieruchomości, które nie są niezbędne dla egzystencji skarżącego. Wreszcie nie można pominąć, że zasiłek celowy przyznawany jest na konkretny cel, zaś w rozważanym wypadku tym celem tylko pozornie jest naprawa bramy wjazdowej do nieruchomości i drzwi garażowych. Rzeczywistą intencją wnioskodawcy (co wynika z całokształtu jego pism) jest uzyskanie pewnej formy rekompensaty za szkody, które powstały na jego nieruchomości w związku z działaniami Policji poszukującej skarżącego listem gończym. Naprawy szkód, które powstały przy tych działaniach nie mogą być zaś dochodzone ze środków pomocy społecznej. Jak też sama nazwa wskazuje, zasiłek ten przyznawany jest na konkretny cel, którego wnioskodawca nie jest w stanie osiągnąć własnymi zasobami, i co istotne – jest przyznawany na przyszłość, tj. na wydatki, które wnioskodawca ma ponieść. Tymczasem w tej sprawie skarżący cel w postaci naprawy bramy i drzwi garażowych już osiągnął bez pomocy MOPS. W aktach sprawy znajduje się bowiem faktura nr 1/2025 z 14 lutego 2025 r. za naprawę bramy i bramy garażowej na kwotę 5.000,00 zł uiszczonych gotówką. Zatem przed wydaniem decyzji przez organ I instancji skarżący przezwyciężył trudności samodzielnie lub przy pomocy innych osób, bowiem - jak wynika z jego oświadczenia, naprawę bramy opłaciła osoba trzecia. Słusznie też wskazał organ I instancji, że zgodnie z art. 13 ust. 1 i ust. 1a u.p.s. osobie odbywającej karę pozbawienia wolności nie przysługuje prawo do świadczeń z pomocy społecznej, przy czym przepisu tego nie stosuje się do osób odbywających karę pozbawienia wolności w systemie dozoru elektronicznego. W myśl natomiast ust. 2, osobie tymczasowo aresztowanej zawiesza się prawo do świadczeń z pomocy społecznej. Za okres tymczasowego aresztowania nie udziela się świadczeń. Z akt niniejszej sprawy wynika, że skarżący był tymczasowo aresztowany od 17 sierpnia 2021 r., planowany termin zakończenia stosowania środka zapobiegawczego 17 listopada 2021 r. (pismo Areszty Śledczego w Starogardzie Gdańskim z 14 września 2021 r., akta sprawy SKO Gd/5665/21), lecz również po tej dacie przebywał w Areszcie Śledczym w Starogardzie Gdańskim, m.in. na ten adres doręczono mu w dniu 4 marca 2024 r. wyrok w sprawie II SA/Gd 891/23. Zgodnie zaś z pismem strony z 14 września 2024 r., od tej daty nowym adresem do korespondencji był adres O. [...], O. (k. 9 akt sprawy SKO Gd/2580/24 i SKO Gd/1151/25). Zatem należy stwierdzić, że przez większość postępowania w niniejszej sprawie skarżący przebywał w Areszcie Śledczym, w szczególności składając wniosek w dniu 2 sierpnia 2021 r. był już osobą tymczasowo aresztowaną. Mając to wszystko na uwadze Sąd doszedł do przekonania, że orzekające organy prawidłowo oceniły, iż wniosek skarżącego nie zasługuje na uwzględnienie. Wniosek ten został poprzedzony wyczerpującym postępowaniem, w którym zebrano i rozważono kompletny materiał dowodowy. W ramach tego postępowania dokonano też prawidłowej wykładni pojęcia "niezbędnej potrzeby bytowej" i oceniono, że naprawa bramy wjazdowej na nieruchomość oraz naprawa drzwi garażowych (jak i inne zgłaszane przez skarżącego "potrzeby") nie stanowią potrzeby niezbędnej dla egzystencji wnioskodawcy. Przeprowadzone postępowanie nie narusza więc art. 7, art. 77 § 1 i art. 80 k.p.a., a uzasadnienia wydanych decyzji odpowiadają wymogom art. 107 § 3 k.p.a. Organy również prawidłowo zastosowały prawo materialne, tj. art. 39 ust. 1 u.p.s., i uznały, że w okolicznościach niniejszej sprawy brak jest podstaw do przyznania skarżącemu wnioskowanego zasiłku celowego. W konsekwencji Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku, działając na podstawie art. 151 p.p.s.a., oddalił skargę. Odnosząc się zaś do wniosku strony o przeprowadzenie przez Sąd dowodów ze wskazanych akt postępowań prowadzonych przez sądy powszechne i Prokuraturę, należy wyjaśnić, że w ramach postępowania dowodowego z art. 106 § 3 p.p.s.a., jak wprost stanowi ten przepis, sąd może z urzędu lub na wniosek stron przeprowadzić tylko dowody uzupełniające z dokumentów. Akta sprawy nie są zaś dokumentem, tylko zbiorem dokumentów, wobec czego Sąd mógłby przeprowadził dowody z konkretnych wskazanych przez skarżącego dokumentów znajdujących się w aktach określonej sprawy, a nie akt jako całości. Należy też wskazać, że za pomocą tych dowodów strona chciała wykazać brak uczciwości organów władzy oraz wskazać błędy w postępowaniach prowadzonych przeciw niemu lub z jego powództwa, co jednak pozostaje poza zakresem rozpoznania przedmiotowej sprawy. Sąd nie uwzględnił też wniosku strony o zasądzenie na jej rzecz zwrotu kosztów podróży zgodnie z art. 205 § 1 p.p.s.a., gdyż w myśl art. 200 p.p.s.a. Sąd zwraca skarżącemu od organu, który wydał zaskarżony akt lub podjął zaskarżoną czynność albo dopuścił się bezczynności lub przewlekłego prowadzenia postępowania, koszty postępowania niezbędne do celowego dochodzenia praw, wyłącznie w razie uwzględnienia skargi, co nie miało miejsca w tym wypadku.