II SA/Gd 588/16

Starszy referendarz sądowy Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku Agnieszka Dusza-Kasprzyk po rozpoznaniu w dniu 9 października 2017 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku E. M. i W. M. o przyznanie prawa pomocy w sprawie z ich skargi na postanowienie Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia 7 lipca 2016 r., nr [...] w przedmiocie zarzutów dotyczących prowadzenia egzekucji w sprawie nakazu rozbiórki postanawia: odmówić wnioskodawcom przyznania prawa pomocy poprzez ustanowienie adwokata. E. M. i W. M. zwrócili się o przyznanie prawa pomocy w zakresie częściowym obejmującym ustanowienie adwokata. Skarżący wskazali w złożonym formularzu, że prowadzą wspólne gospodarstwo domowe, nie posiadają nikogo na utrzymaniu. Oświadczyli, że posiadają jedynie nieruchomość w Karwii oraz dwa boxy handlowe w Gdyni. Utrzymują się z działalności gospodarczej wnioskodawczyni – dochód w kwocie 4074 zł oraz umów zlecenia i zasiłku chorobowego wnioskodawcy w wysokości 985,62 zł. Opłacają czynsz w wysokości 500 zł, energię elektryczną 200 zł oraz ubezpieczenie działki 190 zł. Posiadają dwa samochody osobowe, Toyotę Yaris rok prod. 2006o wartości 11 tys. zł i Seat Cordoba rok prod. 2006 o wartości 13 tys. zł. Referendarz sądowy zważył, co następuje: Przed przystąpieniem do oceny złożonego wniosku należy przypomnieć, że skarżący wnioskowali o przyznanie mu prawa pomocy w zakresie częściowym. Wniosek w tym zakresie zasługuje na uwzględnienie, jeśli wnioskodawca wykaże, że nie jest w stanie ponieść pełnych kosztów postępowania, bez uszczerbku utrzymania koniecznego dla siebie i rodziny w myśl art. 246 § 1 pkt 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j.: Dz.U. z 2017 r., poz. 1369, powoływanej dalej również jako "P.p.s.a."). W związku z powyższym wydaje się oczywistym, że to na osobie ubiegającej się o przyznanie prawa pomocy ciąży obowiązek należytego przedstawienia swojej sytuacji materialnej, a zatem posiadanego majątku, uzyskiwanych dochodów oraz wydatków. Udzielenie stronie prawa pomocy dotyczy wyłącznie osób na tyle ubogich, że ich rzeczywiste zdolności płatnicze uniemożliwiają wywiązanie się z obowiązku partycypowania w kosztach postępowania sądowoadministracyjnego. Jest to forma dofinansowania z budżetu państwa i przez to sprowadzać się winno do przypadków, w których zdobycie środków na sfinansowanie udziału w postępowaniu sądowym jest rzeczywiście obiektywnie niemożliwe. Zasadą jest, że strony ponoszą koszty postępowania, związane ze swym udziałem w sprawie, chyba że przepis szczególny stanowi inaczej (art. 199 P.p.s.a.). Na wnioskodawcy ciąży obowiązek wykazania, że znajduje się w sytuacji materialnej uprawniającej do przyznania prawa pomocy. Przytoczone we wniosku okoliczności, jak również przedstawione dokumenty winny wskazywać na okoliczności uzasadniające przyznanie prawa pomocy. Rozstrzygnięcie w tej kwestii zależy od tego, co zostanie przez stronę udowodnione. Podkreślić należy, że E. M. prowadzi działalność gospodarczą - usługi rachunkowe jako wspólnik spółki cywilnej od 1999 r., natomiast W. M. wedle oświadczenia przebywa na zasiłku chorobowym a wcześniej był zatrudniony jako konserwator. Z przedłożonego zeznania podatkowego za 2016 r. wynika, że oboje małżonkowie osiągnęli dochód w wysokości 68.277,57 zł. Z analizy rachunków bankowych wynika, że na jednym z nich saldo wynosi 5.907,92 zł, na innych rachunkach bankowych dokonywane są liczne wpłaty własne przez E. M. Czynsz za mieszkanie wynosi 820,26 zł, opłaty za energię wynoszą średnio 140 zł – wedle oświadczenia, gdyż pomimo zobowiązania skarżący nie udokumentowali wszystkich wydatków. Mając na względzie, że skarżący uzyskują dochody na poziomie 5060 zł netto miesięcznie, a wykazane wydatki to czynsz, energia, ubezpieczenie, a ich miesięczny poziom to 1150 zł to referendarz stwierdził, że przemawia to przeciwko uznaniu skarżących za osoby ubogie spełniające przesłankę przyznania prawa pomocy we wnioskowanej części. W sytuacji skarżących nie ma okoliczności, które powodowałyby potrzebę zwiększonych wydatków, uiścili skarżący 5 tys. zł tytułem grzywny na rzecz inspektora nadzoru budowlanego, posiadają znaczne dochody a nie ma w ich sytuacji okoliczności generujących wysokie wydatki. Warunkiem ustanowienia pełnomocnika z urzędu jest trudna sytuacja finansowa jedynie, a skarżący nie należą do osób ubogich. Posiadają mieszkanie spółdzielcze, dwa lokale handlowe, działkę rekreacyjną, dwa samochody osobowe, uzyskują stałe dochody, a to prowadzi do wniosku, że ich sytuacja materialna jest dobra. Mając na względzie powyższe, działając na podstawie art. 246 § 1 pkt 2 i art. 258 § 2 pkt 7 p.p.s.a. należało orzec jak w sentencji postanowienia.