II SA/Gd 592/07

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Referendarz sądowy Agnieszka Dusza-Kasprzyk po rozpoznaniu w dniu 13 lutego 2008r.na posiedzeniu niejawnym wniosku L. W. o przyznanie prawa pomocy w sprawie ze skargi na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia 2 lipca 2007 r., nr [...] w przedmiocie przekazania wniosku dotyczącego wznowienia postępowania w sprawie warunków zabudowy do właściwego organu postanawia: przyznać wnioskodawczyni prawo pomocy w zakresie częściowym przez zwolnienie od obowiązku uiszczenia opłaty kancelaryjnej w wysokości 100 zł za wydanie odpisu wyroku wraz z uzasadnieniem. L.W. wnioskiem z dnia 15 stycznia 2008r. złożonym na urzędowym formularzu zwróciła się o przyznanie prawa pomocy w zakresie częściowym przez zwolnienie od kosztów sądowych. Zgodnie z brzmieniem art. 245 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), prawo pomocy w zakresie częściowym obejmuje zwolnienie tylko od opłat sądowych w całości lub w części albo tylko od wydatków albo od opłat sądowych i wydatków lub obejmuje tylko ustanowienie adwokata, radcy prawnego, doradcy podatkowego lub rzecznika patentowego. W myśl art. 246 § 1 pkt 2 powołanej ustawy przyznanie osobie fizycznej prawa pomocy w zakresie częściowym następuje gdy wykaże, że nie jest w stanie ponieść pełnych kosztów postępowania, bez uszczerbku utrzymania koniecznego dla siebie i rodziny. Wskazane przepisy stanowią odstępstwo od generalnej zasady ponoszenia kosztów postępowania sądowoadministracyjnego zawartej w art. 199 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Zatem rzeczą wnioskodawcy jako zainteresowanego jest wykazanie, iż jego sytuacja materialna jest na tyle trudna, że uzasadnia wyjątkowe traktowanie, o którym mowa w przytoczonych przepisach. Tym samym to na nim spoczywa ciężar dowodu, że znajduje się w sytuacji uprawniającej go do skorzystania z prawa pomocy, zaś rozstrzygnięcie sądu w tej kwestii zależy od tego, co zostanie przez stronę udowodnione. Na podstawie złożonego przez skarżącego oświadczenia o stanie rodzinnym, majątku i dochodach Sąd ustalił, że wnioskodawczyni prowadzi samodzielne gospodarstwo domowe, źródłem jej utrzymania jest renta inwalidzka w kwocie 353 zł miesięcznie. Skarżąca posiada dom przy ul. [...] w G. przeznaczony do rozbiórki, działkę budowlaną o pow. 600 m2 w G.-K. oraz 2 ha ziemi rolnej. Innego majątku nie posiada, w tym przedmiotów o wartości powyżej 3 000 euro i oszczędności. Skarżąca wskazała, iż jest osobą w podeszłym wieku, musi ponosić koszty utrzymania mieszkania i zakupu leków. Mając na względzie fakt, że strona wniosła o zwolnienie od kosztów sądowych (wniosek zawarty w rubryce 4 formularza PPF), Sąd rozważał, czy wnioskodawczyni spełnia wyżej wymienione przesłanki przyznania jej pomocy prawnej w zakresie częściowym. Z uwagi na posiadanie majątku znacznej wartości oraz fakt, iż skarżąca występowała o ustalenie warunków zabudowy dla posiadanej działki, co może stanowić podstawę do poddania w wątpliwość utrzymywanie się skarżącej jedynie z renty inwalidzkiej, Sąd wezwał skarżącą do przedłożenia dodatkowych dokumentów i oświadczeń. Skarżąca ich nie przedłożyła wskazując w złożonym piśmie, iż otrzymała odmowę ustalenia warunków zabudowy, przy tak niskiej rencie żadnych kont nie posiada i gdyby wiedziała, ze musi zapłacić 100 zł za uzasadnienie do wyroku to nie złożyłaby wniosku o jego doręczenie. W takim stanie faktycznym Sąd rozważał czy uzasadnione jest przyznanie skarżącej prawa pomocy i uznał, iż przyznać w rozpoznawanej sprawie należy zwolnienie wnioskodawcy jedynie od obowiązku poniesienia kosztu opłaty kancelaryjnej za wydanie wyroku wraz z uzasadnieniem w wysokości 100 zł. Sąd wziął tu pod uwagę niski dochód własny skarżącej, który mimo posiadania przez skarżącą znacznego majątku, nie wystarcza na podstawowe potrzeby tym samym Sąd uznał, iż skarżąca nie posiada środków na uiszczenie opłaty kancelaryjnej. Z tych względów Sąd, na podstawie przepisu art. 246 § 1 pkt 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzekł jak w sentencji postanowienia.