II SA/Gd 592/07

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Mariola Jaroszewska (spr.) Sędziowie: Sędzia WSA Tamara Dziełakowska Sędzia NSA Andrzej Przybielski Protokolant: Starszy Sekretarz Sądowy Agnieszka Szczepkowska po rozpoznaniu w dniu 24 października 2007 r. na rozprawie sprawy ze skargi B. I. i Z. I. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...], nr [...] w przedmiocie przekazania wniosku dotyczącego wznowienia postępowania w sprawie warunków zabudowy do właściwego organu oddala skargę. B. I. i Z. I. wnieśli do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku skargę na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia 2 lipca 2007 r. nr [...] utrzymujące w mocy postanowienie Kolegium z dnia 29 marca 2007 r. Nr [...] przekazujące wniosek B. i Z. I. o wznowienie postępowania w sprawie zakończonej ostateczną decyzją Prezydenta Miasta z dnia 01 lutego 2006 r. Nr [...]. Zaskarżone postanowienie SKO została wydane w następującym stanie faktycznym i prawnym: Postanowieniem z dnia 29 marca 2007 r. Samorządowe Kolegium Odwoławcze przekazało wniosek B. i Z. I. z dnia 6 marca 2007 r. o wznowienie postępowania w sprawie zakończonej ostateczną decyzją Prezydenta Miasta z dnia l lutego 2006 r., nr [...] odmawiającej ustalenia warunków zabudowy dla inwestycji polegającej na budowie domu mieszkalnego jednorodzinnego parterowego z poddaszem mieszkalnym oraz niezbędnymi urządzeniami budowlanymi w G. – K. przy ul. [...], dz. nr [...]. Jako podstawę prawną wskazano przepisy art. 150 § 1 i art. 149 Kodeksu postępowania administracyjnego wyjaśniając, iż organem właściwym do wznowienia postępowania jest Prezydent Miasta. Z tej przyczyny wniosek o wznowienia został przekazany temu organowi na podstawie art. 65 § 1 kpa. Pismem z dnia 5 kwietnia 2007 r. B. i Z. I. wystąpili do Kolegium wnioskiem o ponowne rozpatrzenia sprawy. Rozpatrując sprawę Kolegium wskazało, iż w przedmiotowym postępowaniu ocenie podlega wyłącznie prawidłowość ustalenia, iż podanie winno być przekazane innemu organowi oraz sposób ustalenia jego właściwości. Inne kwestie nie mogą być na tym etapie sprawy badane a jakiekolwiek wykroczenie poza "granice sprawy" byłoby naruszeniem przepisów kpa i skutkowałoby koniecznością wyeliminowania z obrotu prawnego takiego orzeczenia Kolegium. Z akt sprawy wynika, iż B. i Z. I. pismem z dnia 6 marca 2007 r. o wznowienie postępowania w sprawie zakończonej ostateczną decyzją Prezydenta Miasta z dnia 1 lutego 2006 r., nr [...] odmawiającej ustalenia warunków zabudowy dla inwestycji polegającej na budowie domu mieszkalnego jednorodzinnego parterowego z poddaszem mieszkalnym oraz niezbędnymi urządzeniami budowlanymi w G. – K. przy ul. [...], dz. nr [...]. Wznowienie postępowania jest nadzwyczajnym trybem weryfikacji decyzji administracyjnych, które uzyskały przymiot ostateczności, czyli że nie służy od niech odwołanie (art. 16 i art. 145 § 1 k.p.a.). Wskazana wyżej decyzja Prezydenta Miasta stała się decyzją ostateczną wobec niewniesienia od niej odwołania przez żadną ze stron. Stosownie do art. 149 § 1 w zw. z art. 149 § 2 kpa wznowienie postępowania następuje w drodze postanowienia, które stanowi podstawę do przeprowadzenia przez właściwy organ postępowania co do przyczyn wznowienia oraz co do rozstrzygnięcia istoty sprawy. Organem administracji publicznej właściwym w sprawach wymienionych w art. 149 jest organ, który wydał w sprawie decyzję w ostatniej instancji (art. 150 § 1 kpa). W rozpatrywanej sprawie organem, który wydał decyzję w ostatniej instancji był Prezydent Miasta, albowiem odwołanie od tej decyzji nie zostało złożone i postępowanie zakończyło się w jednej instancji. Z tych przyczyn organem administracji publicznej właściwym do wznowienia postępowania w sprawie zakończonej własną decyzją jest Prezydent Miasta i przekazanie mu wniosku skarżących postanowieniem z dnia 29 marca 2007 r., Nr [...], było według SKO prawidłowe. B. I. i Z. I. w złożonej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego skardze wskazali, że doszło do naruszenia art. 2 i art. 19 ust. 1 i 2 ustawy z dnia 12 października 1994 r. o samorządowych kolegiach odwoławczych. Domagają się uchylenia postanowień Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia 29 marca 2007 r. Nr [...] oraz z dnia 2 lipca 2007 r. Nr [...]. Składają także zarzut nierozpatrzenia ich wniosku o wydanie postanowienia sygnalizacyjnego. Jak wskazano w uzasadnieniu, skarżący w dniu 06 marca 2007 r. wnieśli do SKO wniosek o wznowienie postępowania dotyczącego rozpatrzenia wydanej trzeciej decyzji z dnia 01 lutego 2007 r., bowiem wydana decyzja opierała się na wyniku analizy sprzecznym z opracowaną treścią analizy do tej decyzji, a zatem wydana decyzja nie miała oparcia prawnego w treści analizy. Skarżący zwrócili się do SKO w piśmie z dnia 07 czerwca 2006 r., aby podano im sposób i możliwość załatwienia ich sprawy. Kolegium nie wywiązało się z obowiązku, jaki nakłada na niego art. 2 w/w ustawy, bowiem nie udzieliło im żadnej informacji i pouczenia o sposobie rozpatrzenia ich sprawy. Organ I instancji nie dopełnił procedur postępowania administracyjnego przekazując im treść analizy funkcji oraz cech zabudowy i zagospodarowania terenu z dnia 20 stycznia 2006 r. przy piśmie z dnia 08 marca 2006 r., bowiem nie było klauzuli gdzie można zaskarżyć i w jakim terminie przedmiotową decyzję wraz z załącznikiem jakim jest analiza. Stanowisko to potwierdził swoim podpisem Prezydent Miasta w piśmie do skarżących z dnia 29 marca 2006 r. W związku z tym skarżący wnieśli w dniu 30 marca 2006 r. w postaci załącznika do protokółu interwencji u Prezydenta w dniu 28 kwietnia 2006 r. wniosek o anulowanie decyzji i sporządzenie nowej analizy funkcji i cech zabudowy, aby mieli możliwość złożenia odwołania w obowiązującym terminie. Prezydent Miasta poinformował stronę, że nie zaistniały przyczyny do wznowienia postępowania administracyjnego w przedmiotowej sprawie, a w wyniku czynności sprawdzających stwierdzono, że urzędnicy wykonywali swoje czynności zgodnie z etyką zawodową i obowiązującymi procedurami. Wyjaśnił również skarżącym, w przypadku podejrzenia, że urzędnicy popełnili przestępstwo, o możliwości złożenia doniesienia do Prokuratury. Po wyczerpaniu wszelkich możliwości u Prezydenta, skarżący wnieśli o rozpatrzenie sprawy do SKO, bowiem ustawa nakłada na ten organ kontrolę zgodności z przepisami prawa decyzji administracyjnych. Na skutek wniesienia przez skarżących sprawy do rozpatrzenia do SKO w dniu 24 maja 2006 r. odnaleźli w aktach sprawy notatkę służbową z dnia 10 kwietnia 2006 r., w której podano, iż po otrzymaniu od Pana Prezydenta żądanej analizy skarżący mieli możliwość złożenia odwołania do w/w decyzji w terminie do 17 marca 2006 r. i możliwości tej nie wykorzystali. O takim terminie nikt skarżących nie zawiadomił. Dlatego w dniu 07 września 2006 r. wnieśli do Kolegium o uchylenie w całości decyzji z dnia 01 lutego 2006 r. wraz z jej integralną częścią w postaci analiz i wydania postanowienia sygnalizacyjnego na podstawie art. 21 ust. 1 i 2 ustawy o samorządowych kolegiach odwoławczych. Kolegium uchyliło się od skontrolowania wydanej przez Prezydenta decyzji administracyjnej i uniemożliwiło jednocześnie skarżącym złożenie skargi do Sądu, nie reagując na niezgodne z prawem postępowanie organu I instancji. Kolegium ponownie zaniechało przedmiotowej kontroli wydając postanowienie z dnia 29 marca 2007 r. Powyższe postanowienie skarżący zaskarżyli do Kolegium – składając o ponowne rozpatrzenie sprawy, dotyczący kontroli wydanej decyzji, a nie ponownego jej rozpatrzenia przez Prezydenta Miasta. Skarżący złożyli wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy zgodności z prawem wydanej trzeciej decyzji z dnia 01 lutego 2006 r., a nie o wznowienie postępowania przez organ I instancji co do rozstrzygnięcia istoty sprawy. Ich zdaniem wydane przez Kolegium postanowienie z dnia 29 marca 2007 r. Nr [...] kierujące wnioski z dnia 29 marca 2007r i 05 kwietnia 2007 r. do Prezydenta Miasta było nieprawidłowe. W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze wniosło o jej oddalenie podtrzymując dotychczasową argumentację. Odnosząc się do argumentacji podniesionej w skardze, Kolegium wskazało, iż w związku ze zaskarżaniem w trybie art. 127 § 3 kpa postanowienia o przekazaniu według właściwości z uwagi na zgodność z prawem tego postanowienia jedynym możliwym rozstrzygnięciem było utrzymanie go w mocy. Przepisy postępowania administracyjnego w zakresie ustalania organu właściwego do wznowienia postępowania są jednoznaczne i nie budzą wątpliwości. Precyzując swoje stanowisko w sprawie podczas rozprawy w dniu, strona skarżąca wskazała, iż w postępowaniu sądowym domaga się uchylenia trzeciej decyzji Prezydenta Miasta, z dnia 1 lutego 2006 r., łącznie z analizą cech zabudowy oraz wydania przez Samorządowe Kolegium Odwoławcze postanowienia sygnalizującego w sprawie działania urzędników przy wydawaniu decyzji o warunkach zabudowy terenu. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku zważył, co następuje: Stosownie do treści art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz.1269) sąd administracyjny sprawuje, w zakresie swej właściwości, kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawa nie stanowi inaczej. Kontrolując zatem legalność zaskarżonego postanowienia Sąd uznał, że skarga nie jest zasadna, gdyż opisane wyżej postanowienie SKO nie narusza prawa. Przedmiotem kontroli Sądu w rozpoznawanej sprawie jest postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego przekazujące podanie strony - wniosek o wznowienie postępowania administracyjnego według właściwości, na podstawie przepisu art. 65 § 1 kpa. Postanowienie wydane w tym trybie ma charakter incydentalny, nie rozstrzyga sprawy administracyjnej wywołanej wniesionym podaniem merytorycznie. Tym samym zarzuty i zastrzeżenia strony skarżącej, odnoszące się do postępowania prowadzonego przez Prezydenta Miasta i zakończonego decyzją z dnia 1 lutego 2006 r. Nr [...], nie mogły być przedmiotem badania i oceny przez organ administracji w zaskarżonym postanowieniu, nie mają również znaczenia prawnego przy kontroli legalności tego postanowienia przez sąd administracyjny. Pozostaje w sprawie bezsporne, że opisana wyżej decyzja Prezydenta z dnia 1 lutego 2006 r. odmawiająca ustalenia na wniosek L. W. warunków zabudowy dla inwestycji polegającej na budowie budynku mieszkalnego jednorodzinnego parterowego z poddaszem mieszkalnym oraz niezbędnymi urządzeniami budowlanymi w G. – K. przy ul. [...], działka nr [...], stała się decyzją ostateczną, na skutek niewniesienia przez strony tego postępowania odwołania od tej decyzji (vide: decyzja oraz dowody doręczenia k. 172 akt administracyjnych). Przedmiotowa decyzja poprzedzona była wcześniejszymi decyzjami Prezydenta Miasta, z dnia 4 listopada 2004 r. Nr [...] i z dnia 4 marca 2005 r. Nr [...], ustalającymi warunki zabudowy dla opisanej inwestycji, przy czym obie te decyzje zostały uchylone kolejnymi decyzjami Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia 4 listopada 2004 r. Nr [...] i z dnia 18 października 2005 r. Nr [...](vide: decyzje k. 40, 43, 51, 60 akt administracyjnych). W licznych pismach składanych przez małżonków I. do Prezydenta Miasta, również po otrzymaniu decyzji z dnia 1 lutego 2006 r., przewija się żądanie wyciągnięcia konsekwencji służbowych wobec pracowników podległego mu urzędu, na skutek działań urzędników, według oceny skarżących, niezgodnych z prawem (vide: m.in. pisma k. 178, 187, 200 akt administracyjnych). Jak wynika z okoliczności sprawy, wniesione pisma potraktowane zostały przez Prezydenta jako skargi na niezgodną z etyką zawodową działalność podległych mu urzędników, skutkiem czego zarządzona została stosowna wewnętrzna kontrola przez Biuro Kontroli UM w G. (vide: pisma Prezydenta i Skarbnika Miasta z dnia 8 marca 2006 r. k. 212, 215 akt administracyjnych). Dalsze pisma strony w tym przedmiocie skierowane zostały do Przewodniczącego Komisji Rewizyjnej Rady Miasta G. oraz do Biura Rzecznika Praw Obywatelskich (vide: pisma strony k. 223, 329, pismo Biura k. 295 akt administracyjnych). Istotnym a prawidłowym ustaleniem przez SKO jest, że w dniu 6 marca 2007 r. do Samorządowego Kolegium Odwoławczego wpłynęło pismo skarżących nazwane "wniosek – skarga", w którym domagają się wznowienia postępowania administracyjnego dotyczącego decyzji Prezydenta z dnia 1 lutego 2006 r. o odmowie ustalenia warunków zabudowy oraz wydania postanowienia sygnalizacyjnego dotyczącego opisanych wyżej trzech kolejnych decyzji w przedmiocie warunków zabudowy dla inwestycji planowanej przez L. W. (vide: pisma k. 366 akt administracyjnych). W tej sytuacji rzeczą organu administracji, do którego strona złożyła pismo, było zbadania w pierwszej kolejności treści żądania, a następnie skontrolowanie właściwości do rozstrzygnięcia wywołanej wnioskiem sprawy administracyjnej. Wniesienie podania nie powoduje bowiem z mocy prawa wszczęcia postępowania przed organem administracji publicznej, do którego zostało ono złożone. Po otrzymaniu podania organ administracji jest zobowiązany zbadać zarówno swoja właściwość rzeczową, jak i miejscową oraz instancyjną. Zaniechanie tego zbadania, którego następstwem może być brak właściwości w danej sprawie powoduje, że decyzja wydana w takim postępowaniu dotknięta jest nieważnością (por. B. Adamiak w: Kodeks postępowania administracyjnego, Komentarz B. Adamiak, J. Borkowski, 6 wydanie, Wydawnictwo C.H.Beck, Warszawa 2004, str. 361). Treść żądania strony skarżącej była jednoznaczna, co potwierdza kolejne pismo, tym razem złożone do organu I instancji w dniu 18 kwietnia 2007 r., jak również treść skargi, w której strona, oświadczając iż domagała się wznowienia postępowania zakończonego decyzja Prezydenta z dnia 1 lutego 2006 r. powołuje się na swoje pismo z dnia 6 marca 2007 r. (vide: k. 370 akt administracyjnych). Tym samym prawidłowo Samorządowe Kolegium Odwoławcze zakwalifikowało opisane podanie strony jako żądanie wznowienia postępowania administracyjnego i trafnie oceniło, że decyzja Prezydenta której ów wniosek dotyczy jest w okolicznościach niniejszej sprawy ostateczna. Zgodnie bowiem z treścią art. 16 § 1 kpa decyzje, od których nie służy odwołanie w administracyjnym toku instancji, są ostateczne. Uchylenie lub zmiana takich decyzji, stwierdzenie ich nieważności oraz wznowienie postępowania może nastąpić tylko w przypadkach przewidzianych w kodeksie lub w ustawach szczególnych. Prawidłowo również, przy ustaleniu właściwości organu, SKO odniosło się do art. 150 § 1 kpa. Z przepisu tego wywodzi się zasada, że organem administracji publicznej właściwym w sprawach wymienionych w art. 149 jest organ, który wydał w sprawie decyzję w ostatniej instancji. Jak podkreśla się w literaturze (por. J. Borkowski, glosa do wyroku NSA z dnia 3 czerwca 1988 r., sygn. akt IV SA 316/88, Orzecznictwo Sądów Polskich 1991/7-8/177), w przepisie art. 150 § 1 kpa kryterium określenia właściwości stanowi charakter decyzji administracyjnej wydanej przez organ w postępowaniu głównym (kryterium ostateczności decyzji, a ten charakter decyzji można określić na podstawie art. 16 § 1 zdanie pierwsze). Trzeba wskazać, w odniesieniu do wyjątku od wymienionej zasady, określonym w art. 150 § 2 kpa, że orzekanie w sprawie przez organ wyższej instancji dopuszczalne jest tylko w razie, gdy wykaże się związek pomiędzy działaniem organu orzekającego w ostatniej instancji z podstawą uzasadniającą wznowienie postępowania. Dewolucja kompetencji na organ wyższego stopnia następuje tylko wówczas, gdy przyczyną wznowienia postępowania jest działalność organu, który wydał w sprawie decyzje ostateczną, a będzie to miało miejsce wtedy, gdy na skutek działania lub zaniechania organu nastąpiła wadliwość postępowania wyliczona w art. 145 § 1 kpa, np. świadome niezawiadomienie strony o wszczęciu postępowania lub czynnościach tego postępowania (por. B. Adamiak, op.cit, str. 666-667). W ocenie Sądu nie wynika z okoliczności niniejszej sprawy, iżby zachodziła konieczność dewolucji kompetencji na organ wyższego stopnia, uprawnione zatem było stanowisko organu co do zastosowania przepisu art. 150 § 1 kpa. Ocenę taką potwierdza w szczególności treść pisma procesowego strony z dnia 25 września 2007 r., w którym domagając się zastosowania nadzwyczajnego trybu postępowania skarżący powołują się na brak winy, odnosząc to do treści art. 145 § 1 pkt 4 kpa. Przytoczyć w tym miejscu można stanowisko wyrażone przez Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 3 października 1988 r., sygn. akt II SA 165/88 (nie publ., za B. Adamiak op.cit, str. 666), według którego "jeżeli strona żąda wznowienia postępowania z tej przyczyny, że bez własnej winy nie brała udziału w postępowaniu (art. 145 § 1 pkt 4 kpa), to organem właściwym do rozstrzygnięcia o tym żądaniu w myśl art. 150 § 2 kpa jest organ wyższego stopnia tylko wówczas, gdyby było to wynikiem zamierzonego działania organu prowadzącego poprzednie postępowanie w celu uniemożliwienia tej stronie wzięcia udziału w tym postępowaniu". Podzielając w pełni wyrażone wyżej poglądy, Sąd orzekający w niniejszej sprawie uznając za prawidłowe zastosowanie przy wydaniu zaskarżonej decyzji art. 150 § 1 kpa wskazuje, że nie doszło tym samym do naruszenia przepisu art. 2 ustawy z dnia 12 października 1994 r. o samorządowych kolegiach odwoławczych (Dz. U. z 2001 r., Nr 79, poz. 856, ze zm.). Według art. 1 tej ustawy, samorządowe kolegia odwoławcze, są organami wyższego stopnia, w rozumieniu przepisów Kodeksu postępowania administracyjnego i ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa (Dz. U. Nr 137, poz. 926, ze zm.) w indywidualnych sprawach z zakresu administracji publicznej należących do właściwości jednostek samorządu terytorialnego, jeżeli przepisy szczególne nie stanowią inaczej. Art. 2 zaś stanowi, że w sprawach, o których mowa w art. 1 ust. 1, kolegia są organami właściwymi w szczególności do rozpatrywania odwołań od decyzji, zażaleń na postanowienia, żądań wznowienia postępowania lub do stwierdzania nieważności decyzji. Od 1 stycznia 1999 r., to jest od dnia wejścia w ustawy z dnia 29 grudnia 1998 r. o zmianie niektórych ustaw w związku z wdrożeniem reformy ustrojowej państwa (Dz. U. Nr 162, poz. 1126), stosownie do treści art. 17 pkt 1 kpa, organami wyższego stopnia w rozumieniu kodeksu są w stosunku do organów jednostek samorządu terytorialnego - samorządowe kolegia odwoławcze, chyba że ustawy szczególne stanowią inaczej. Z brzmienia przytoczonych przepisów ustrojowych dotyczących samorządowych kolegiów odwoławczych wynika, że kolegium jest organem właściwym do rozpatrzenia żądania wznowienia postępowania w sprawie w szczególności wówczas, gdy dotyczy ono decyzji ostatecznej wydanej przez kolegium jako przez organ wyższego stopnia, w indywidualnej sprawie z zakresu administracji publicznej należącej do właściwości jednostki samorządu terytorialnego. Właściwość organów w sprawie administracyjnej wyznaczają przepisy prawa materialnego, w niniejszej sprawie ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. Nr 80, poz. 717, ze zm.), która w art. 60 przewiduje, że decyzję o warunkach zabudowy wydaje, z zastrzeżeniem ust. 3, wójt, burmistrz albo prezydent miasta. Tym samym, stosownie do treści przytoczonych wyżej przepisów, organem wyższego stopnia w sprawie, której przedmiotem są warunki zabudowy jest samorządowe kolegium odwoławcze. Ponieważ kodeks postępowania administracyjnego normuje postępowanie przed organami administracji publicznej w należących do właściwości tych organów sprawach indywidualnych rozstrzyganych w drodze decyzji administracyjnych (art. 1 kpa), organ, do którego wpłynął przedmiotowy wniosek przy jego rozpatrzeniu stosuje przepisy kpa. Kolegium orzekające w niniejszej sprawie winno zatem, po ustaleniu treści żądania, stosownie do art. 19 kpa, ustalić z urzędu, właściwość rzeczową. Ponieważ, jak już wyżej zaznaczono, Kolegium prawidłowo ustaliło zakres żądania strony oraz słusznie dokonało oceny właściwości organów w świetle regulacji art. 150 § 1 kpa, prawidłowo również wydało postanowienie na podstawie art. 65 § 1 kpa. Przepis ten nakłada na organ administracji publicznej, do którego podanie wniesiono, a który jest niewłaściwy w sprawie, niezwłoczne przekazanie podania do organu właściwego. Przekazanie sprawy do organu właściwego następuje w drodze postanowienia, na które służy zażalenie. Z opisanych wyżej względów Sąd uznał, że zaskarżone rozstrzygnięcie Kolegium, podjęte w trybie art. 127 § 3 kpa i utrzymujące w mocy własne postanowienie z dnia 27 marca 2007 r. pozostaje w zgodzie z prawem. Nietrafny jest zarzut naruszenia przepisu art. 20 ustawy z dnia 12 października 1994 r. o samorządowych kolegiach odwoławczych w kontekście żądania skarżących wydania przez Kolegium postanowienia sygnalizacyjnego. Przepis ten przewiduje w ust. 1, że w przypadku stwierdzenia istotnych uchybień w pracy organu jednostki samorządu terytorialnego, prezes kolegium wydaje postanowienie sygnalizacyjne, którego odpisy przekazuje organowi jednostki samorządu terytorialnego i, odrębnie, komisji rewizyjnej odpowiednio rady gminy, powiatu albo sejmiku województwa oraz właściwemu wojewodzie. (ust. 2) Postanowienie, o którym mowa w ust. 1, stanowi podstawę do wszczęcia postępowania dyscyplinarnego w stosunku do pracowników samorządowych, jeżeli ich działanie lub zaniechanie jest przyczyną powstania uchybień w pracy organu jednostki samorządu terytorialnego. Treść przepisu wskazuje na odmienny charakter postanowienia sygnalizacyjnego w stosunku do innych orzeczeń wydawanych przez kolegium (patrz: art. 17 ustawy). Wydawane jest bowiem jednoosobowo przez przewodniczącego kolegium, nie przysługuje na nie zażalenie, co wskazuje zarówno na brak kontroli instancyjnej jak i na to, że nie jest to postanowienie regulowane przepisami kodeksu postępowania administracyjnego (por. także Jan P. Tarno, Samorząd Terytorialny 1997/1-2/120). Celem tego unormowania jest sygnalizacja przez przewodniczącego kolegium istotnych uchybień w pracy organu jednostki samorządu terytorialnego. W literaturze prezentowane jest stanowisko, że postanowienie sygnalizacyjne prezesa kolegium o którym mowa w art. 20 ustawy o samorządowych kolegiach odwoławczych jest swoistym orzeczeniem akcesoryjnym", zbliżonym do wystąpienia sygnalizacyjnego NSA - art. 32 ustawy z 11 maja 1995 r. o Naczelnym Sądzie Administracyjnym (patrz: Zbigniew Kmieciak, Państwo i Prawo 2001/6/97), w aktualnym stanie prawnym – art. 155 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.). Podzielając przytoczone wyżej poglądy i podsumowując, należy stwierdzić, iż okoliczność, że Prezes Samorządowego Kolegium Odwoławczego nie wystąpił ze stosownym postanowieniem sygnalizacyjnym będącym jego uprawnieniem, nie może stanowić o naruszeniu prawa przy wydaniu zaskarżonego postanowienia. Fakt ten pozostaje również poza kontrolą Sądu orzekającego w niniejszej sprawie, a to z uwagi na treść przepisu ustrojowego regulującego omawianą instytucję prawną. Nietrafny jest również zarzut naruszenia art. 19 ustawy z dnia 12 października 1994 r. o samorządowych kolegiach odwoławczych. Przewiduje on w ust. 1, że do wykonywania przez kolegium zadań, o których mowa w art. 1 i 2, stosuje się przepisy Kodeksu postępowania administracyjnego oraz Ordynacji podatkowej, z uwzględnieniem przepisów niniejszej ustawy. Ponieważ, w ocenie Sądu, Kolegium wydało zaskarżone postanowienie zgodnie z prawem, na podstawie przepisów kpa (art. 65 § 1, art. 150 § kpa), brak jest uzasadnionych podstaw do przypisania organowi naruszenia wymienionego przepisu. W okolicznościach niniejszej sprawy nie doszło także do naruszenia ust. 2 art. 19 w/w ustawy, wymieniającego przykładowe uprawnienia kolegium przy załatwianiu spraw określonych w art. 1 i 2., zważywszy, że postępowanie SKO ograniczone zostało do incydentalnej kwestii jaką jest przekazanie podania strony według właściwości do organu I instancji. Podkreślić należy, że istotą żądań skarżących, co wynika jednoznacznie z treści oświadczenia złożonego na rozprawie, jest uchylenie decyzji Prezydenta Miasta z dnia 1 lutego 2006 r. o odmowie wydania warunków zabudowy dla inwestycji planowanej na sąsiedniej działce przez L. W. W kontrolowanym postanowieniu kwestia ta nie mogła być przedmiotem merytorycznej oceny i rozstrzygnięcia, z uwagi na brak właściwości Kolegium dla rozpatrzenia wniosku o wznowienie postępowania zakończonego ostateczną decyzją Prezydenta Miasta. Tym samym nie może być również przedmiotem kontroli Sądu, z uwagi na treść art. 134 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – kwestia ta pozostaje bowiem poza granicami rozpoznawanej sprawy. Mając powyższe na uwadze, Wojewódzki Sąd Administracyjny na mocy art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270, ze zm.) skargę jako niezasadną oddalił.