II SA/Gd 596/17

Dnia 29 marca 2018 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie: Przewodniczący Sędzia WSA Katarzyna Krzysztofowicz po rozpoznaniu w dniu 29 marca 2018 roku na posiedzeniu niejawnym sprzeciwu R. D. od zarządzenia referendarza sądowego Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku z dnia 21 lutego 2018 roku, sygn. akt II SA/Gd 596/17 w sprawie ze skargi R. D. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia 9 czerwca 2017 r., nr [...] w przedmiocie warunków zabudowy postanawia utrzymać w mocy zaskarżone zarządzenie. Wnioskiem, uzupełnionym na formularzu PPF w dniu 9 stycznia 2018 r. (data stempla pocztowego), skarżący R. D. zwrócił się o przyznanie prawa pomocy w niniejszej sprawie. Z uwagi na to, że powyższy wniosek zawierał braki formalne uniemożliwiające nadanie mu dalszego biegu, zarządzeniem referendarza sądowego z dnia 17 stycznia 2018 r. zobowiązano wnioskodawcę do ich usunięcia przez wypełnienie lub zakreślenie zgodnie z treścią pouczenia rubryk o numerach: 4.1.-4.2. (wskazanie zakresu żądania), 7.1 (wypełnienie lub zakreślenie pola dotyczącego mieszkania), 7.2.1. (wskazanie kwoty środków pieniężnych zgromadzonych na rachunkach bankowych oraz w gotówce) oraz 9 (wypełnienie lub zakreślenie pola dotyczącego innych, dodatkowych informacji o stanie majątkowym) - w terminie 7 dni od daty doręczenia wezwania, pod rygorem pozostawienia wniosku o przyznanie prawa pomocy bez rozpoznania. Wezwanie doręczono skarżącemu w dniu 5 lutego 2018 r. W odpowiedzi na powyższe wezwanie w dniu 12 lutego 2018 r. (data stempla pocztowego) skarżący nadesłał nowy, uzupełniony formularz PPF, który nie został jednak przez niego podpisany. W tych okolicznościach referendarz sądowy uznał, iż zakreślony termin na usunięcie braków formalnych upłynął bezskutecznie z dniem 12 lutego 2018 r., bowiem wniosek skarżącego o przyznanie prawa pomocy nadal zawiera braki formalne uniemożliwiające nadanie mu dalszego biegu. Dlatego, kierując się treścią przepisu art. 257 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2017 r. poz. 1369 ze zm.) – zwanej dalej "p.p.s.a.", referendarz sądowy pozostawił wniosek skarżącego bez rozpoznania. Na zarządzenie referendarza sądowego skarżący wniósł sprzeciw wskazując, że w zakreślonym terminie uzupełnił wskazane braki formalne wniosku o przyznanie prawa pomocy. Nie został jednak zobowiązany do podpisania drugi raz złożonego wcześniej i podpisanego formularza. W ocenie skarżącego wcześniej przesłany egzemplarz formularza wraz z tym uzupełnionym stanowią całość. Rozpoznając wniesiony sprzeciw Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku zważył, co następuje: Stosownie do treści art. 260 § 1 p.p.s.a. rozpoznając sprzeciw od zarządzenia i postanowień, o których mowa w art. 258 § 2 pkt 6-8, sąd wydaje postanowienie, w którym zaskarżone zarządzenie lub postanowienie referendarza sądowego zmienia albo utrzymuje w mocy. W sprawach, o których mowa w § 1, wniesienie sprzeciwu od zarządzenia lub postanowienia referendarza sądowego wstrzymuje jego wykonalność. Sąd orzeka jako sąd drugiej instancji, stosując odpowiednio przepisy o zażaleniu (art. 260 § 2 p.p.s.a.). Zgodnie z art. 252 § 2 p.p.s.a., wniosek składa się na urzędowym formularzu według ustalonego wzoru. Z § 1 pkt 1 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 19 sierpnia 2015 r. w sprawie określenia wzoru i sposobu udostępniania urzędowego formularza wniosku o przyznanie prawa pomocy w postępowaniu przed sądami administracyjnymi oraz sposobu dokumentowania stanu majątkowego, dochodów lub stanu rodzinnego wnioskodawcy (Dz. U. z 2015 r. poz. 1257) wynika, że w postępowaniu przed sądami administracyjnymi ustala się wzór formularza wniosku oznaczonego symbolem PPF, dla wniosku o przyznanie prawa pomocy osobie fizycznej, określony w załączniku nr 2 do rozporządzenia. Jeżeli wniosek o przyznanie prawa pomocy nie został złożony przez stronę na urzędowym formularzu, przesyła się stronie formularz w celu jego wypełnienia (§ 2 ust. 3 rozporządzenia). Niezachowanie określonego w art. 252 § 2 p.p.s.a. wymogu złożenia wniosku o przyznanie prawa pomocy na urzędowym formularzu jest brakiem formalnym, o jakim mowa w art. 49 § 1 w związku z art. 257 p.p.s.a., który podlega usunięciu przez wezwanie strony do złożenia wniosku na urzędowym formularzu (por. uchwała NSA z 21 kwietnia 2008 r., I OPS 1/08, ONSAiwsa z 2008 r., nr 5, poz. 74). Rygor przewidziany w art. 257 p.p.s.a. ma charakter zobiektywizowany, a termin do uzupełnienia braków formalnych wniosku jest terminem ustawowym i nie może być skracany, ani przedłużany (por. postanowienie NSA z dnia 9 września 2011 r., sygn. akt: II OZ 753/11). Zgodnie z art. 257 p.p.s.a., wniosek o przyznanie prawa pomocy, który nie został złożony na urzędowym formularzu lub którego braków strona nie uzupełniła w zakreślonym terminie, pozostawia się bez rozpoznania. Zgodnie zaś z art. 46 § 1 pkt 4 p.p.s.a., każde pismo strony powinno zawierać podpis strony albo jej przedstawiciela ustawowego lub pełnomocnika. W rozpoznawanej sprawie bezsporne jest, że nadesłany w wyniku wezwania do usunięcia braków formalnych wniosku o przyznanie prawa pomocy wniosek na urzędowym formularzu zawierał brak formalny w postaci braku podpisu wnioskodawcy. Nie może tu odnieść skutku argumentacja skarżącego, że poprzedni wniosek podpisał, zatem uzupełniając formularz drugi raz podpisywać go nie musiał. Każde pismo strony kierowane do Sądu musi zawierać podpis wnoszącego, ponadto swoim podpisem na formularzu PPF strona wnioskująca potwierdza prawdziwość wskazywanych tam danych pod rygorem odpowiedzialności karnej. Pouczenie zawarte na ostatniej stronie formularza wskazuje w jaki sposób formularz winien zostać wypełniony, aby był kompletny. Złożony przez skarżącego wniosek nie zawierał ani za pierwszym razem, ani za drugim kompletnych danych, które pozwoliłby przyjąć, że wniosek został złożony w formie pozwalającej na jego rozpoznanie. Mając powyższe na uwadze Wojewódzki Sąd Administracyjny uznał, że zaskarżone zarządzenie nie narusza prawa, sprzeciw nie ma usprawiedliwionych podstaw prawnych i wobec powyższego - w świetle art. 260 § 1 i § 2 w zw. z art. 257 p.p.s.a. - należało orzec jak w sentencji.