II SA/Gd 597/15

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Jolanta Górska Sędziowie: Sędzia WSA Wanda Antończyk Sędzia WSA Katarzyna Krzysztofowicz (spr.) po rozpoznaniu w dniu 17 lutego 2016 r. w trybie uproszczonym na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi W. S. – N. na postanowienie Wojewody z dnia 24 sierpnia 2015 roku, nr [...] w przedmiocie wznowienia postępowania w sprawie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę oddala skargę. Postanowieniem z dnia 6 lipca 2015 r., nr [...], wydanym na podstawie art. 149 § 3 w związku z art. 145 § 1 pkt 4 i art. 150 § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 roku - Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2016 r., poz. 23) - dalej w skrócie jako "k.p.a.", Prezydent Miasta, po rozpoznaniu wniosku W. S. – N. z dnia 6 czerwca 2014 r., odmówił wznowienia postępowania administracyjnego w sprawie zakończonej ostateczną decyzją Prezydenta Miasta z dnia 12 września 2012 r., nr [...], zatwierdzającą projekt budowlany i udzielającą pozwolenia na budowę dla inwestycji polegającej na rozbudowie parkingu na 30 miejsc postojowych wraz z wewnętrznym układem drogowym przy ul. H. w G. (działka nr [...], km [...], obręb G.), zmienioną decyzją z dnia 2 października 2013 roku. Organ wyjaśnił, że w dniu 8 lipca 2014 r. Wojewoda - na podstawie art. 65 § 1 k.p.a., przekazał mu wniosek skarżącej z dnia 6 czerwca 2014 r. dotyczący wznowienia postępowania w sprawie zakończonej opisaną wyżej decyzją. Wydane w tej sprawie postanowienie Prezydenta Miasta z dnia 30 września 2014 r. o odmowie wznowienia postępowania zostało uchylone postanowieniem Wojewody z dnia 24 listopada 2014 r., a sprawa została przekazana do ponownego rozpatrzenia. Rozpatrując ponownie sprawę organ pierwszej instancji uzyskał wyjaśnienia skarżącej, w których podała, że o wydanej decyzji o pozwoleniu na budowę dowiedziała się z pisma z dnia 23 listopada 2012 r., doręczonego jej w dniu 26 listopada 2012 roku. Organ uznał, że w niniejszej sprawie ocenie prawnej podlegać może jedynie wniosek skarżącej z dnia 6 czerwca 2014 r. i dlatego rozstrzygnięcie organu dotyczy tego wniosku, który został złożony bez zachowania terminu wynikającego z art. 148 k.p.a., co uniemożliwiło wznowienie postępowania w przedmiotowej sprawie administracyjnej. Jak wyjaśnił organ, wskazywanego w postanowieniu kasacyjnym pisma mieszkańców budynku przy ul. H. z dnia 14 listopada 2012 r. (podpisanego także przez W. S. – N.) nie można uznać za wniosek o wznowienie postępowania z uwagi na przedwczesność złożonego podania. Zapytanie to złożono przed uzyskaniem informacji o wydanej decyzji administracyjnej dotyczącej przedmiotowej inwestycji. Na zapytanie to udzielono szczegółowej odpowiedzi, jednocześnie wskazując na okoliczności określenia stron postępowania objętego decyzją. Wnioskodawczyni uzyskała zatem wiedzę o wydanej decyzji administracyjnej oraz sposobie określenia stron tego postępowania, jednak po udzieleniu przez organ odpowiedzi w tym zakresie nie zareagowała na udzieloną odpowiedź w jakikolwiek sposób, zatem należałoby uznać, że przyjęła udzielone informacje za wystarczające. Natomiast wniosek o wznowienie postępowania złożyła prawie dwa lata później. Mając powyższe na uwadze organ stwierdził, że nie narusza art. 235 k.p.a. odnosząc się do wniosku z dnia 6 czerwca 2014 r., który to wniosek podlega analizie w niniejszej sprawie, a nie pisma mieszkańców z dnia 14 listopada 2012 r., które nie nosi znamion skargi, stanowi bowiem prośbę o interwencję w zakresie realizacji inwestycji, na którą to prośbę udzielono odpowiedzi. Organ dodatkowo wyjaśnił (odnośnie pisma mieszkańców z dnia 14 listopada 2012 r.), że obowiązek organu, o którym mowa w art. 9 k.p.a., nie obejmuje tych praw i obowiązków, które podlegają ustaleniu w innym postępowaniu administracyjnym. Osoba zatem, która dopiero zamierza wystąpić ze stosownym żądaniem do organu administracji publicznej lub jedynie wnosi o udzielenie informacji, nie ma statusu strony postępowania, nie jest więc uprawniona – na mocy art. 9 k.p.a. – do żądania udzielenia jej informacji niezbędnych do wszczęcia postępowania. W zażaleniu na powyższe postanowienie W. S. – N. zarzuciła, że organ pierwszej instancji błędnie przyjął, że w piśmie z dnia 23 listopada 2012 r. wskazano okoliczności określenia stron postępowania. Organ nie wyjaśnił bowiem, dlaczego właściciele nieruchomości nie zostali uwzględnieni jako strony postępowania zakończonego decyzją z dnia 12 września 2012 r. Skarżąca stwierdziła, że nie przyjęła udzielonych wówczas informacji za wystarczające, czego skutkiem jest wniosek o wznowienie postępowania złożony bez przekroczenia terminu, o czym świadczy treść zawiadomienia Wojewody z dnia 8 lipca 2014 r., jak również pismo Wojewody z dnia 13 czerwca 2014 r., w którym wezwano wnioskodawczynię do sprecyzowania żądania unieważnienia decyzji Prezydenta Miasta z dnia 12 września 2012 r. zawartego w jej wniosku z dnia 6 czerwca 2014 roku. Skarżąca stwierdziła nadto, że pismo Urzędu Miasta z dnia 23 listopada 2012 r. napisane zostało w formie nieupoważniającej do możliwego wznowienia postępowania na wniosek strony. Skarżąca pozostawała w przekonaniu, że Prezydent Miasta - działając z urzędu - wyda nową decyzję w sprawie, uwzględniającą wszystkich właścicieli nieruchomości. Dodała także, iż wykazała dbałość o własne interesy i zachowała terminy, co zostało udowodnione. Postanowieniem z dnia 24 sierpnia 2015 r., nr [...], wydanym na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 w związku z art. 144 k.p.a., Wojewoda utrzymał w mocy zaskarżone postanowienie. Uzasadniając swoje rozstrzygniecie Wojewoda podzielił stanowisko organu I instancji, podkreślając, że skarżąca – w odpowiedzi na zobowiązanie organu I instancji, wyjaśniła, iż pismem z dnia 23 listopada 2012 r. została poinformowana przez Urząd Miasta o przeprowadzeniu bez jej udziału postępowania administracyjnego zakończonego decyzją o pozwoleniu na budowę z dnia 12 września 2012 r. Wyjaśniła też, że bez własnej winy nie brała udziału w postępowaniu, niemniej w owym czasie nie była zorientowana o możliwości składania wniosku o wznowienie postępowania. Organ odwoławczy stwierdził również, że z treści pisma mieszkańców z dnia 14 listopada 2012 r. z załącznikami (korespondencja z zarządcą nieruchomości) wynika, że byli oni poinformowani o prowadzonej budowie, niemniej chcieli wnieść korekty do projektu budowlanego. Mając powyższe na uwadze, organ drugiej instancji przyjął, że w piśmie z dnia 25 kwietnia 2015 r. skarżąca jednoznacznie określiła datę, w jakiej dowiedziała się o okoliczności stanowiącej podstawę do wznowienia postępowania w sprawie wydania decyzji o pozwoleniu na budowę. Zatem – zgodnie z art. 148 § 2 k.p.a. - termin do złożenia wniosku o wznowienie postępowania, po otrzymaniu z organu pierwszej instancji informacji w dniu 26 listopada 2012 r., upłynął jej z dniem 27 grudnia 2012 r. Wniosek skarżącej z dnia 6 czerwca 2014 r., w swojej treści wskazujący na okoliczność żądania wznowienia postępowania z uwagi na brak uczestnictwa strony w przeprowadzonym postępowaniu o wydanie pozwolenia na budowę, został skierowany do organu około 2,5 roku po uzyskaniu informacji o wydaniu decyzji. Skarżąca uchybiła więc miesięcznemu terminowi, o którym mowa w art. 148 § 2 k.p.a., co skutkuje odmową wznowienia postępowania. W skardze na powyższe postanowienie W. S. – N. wniosła o uchylenie zaskarżonego postanowienia i wydanie orzeczenia zastępczego, nakazującego wszczęcie przez Prezydenta Miasta postępowania skutkującego decyzją o wznowieniu postępowania zakończonego ostateczną decyzją z dnia 12 września 2012 r. o pozwoleniu na budowę, przy uwzględnieniu interesu prawnego skarżącej do udziału w postępowaniu jako strony. Skarżąca zarzuciła Wojewodzie naruszenie przepisów prawa poprzez błędne ustalenie stanu faktycznego i niezastosowanie art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a., a ponadto brak wznowienia postępowania z urzędu na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 k.p.a. Skarżąca nie zgodziła się ze stanowiskiem zawartym w zaskarżonym postanowieniu. W jej ocenie pismo Urzędu Miasta z dnia 23 listopada 2012 r. skierowane do mieszkańców bloku przy ul. H. za pośrednictwem skarżącej nie jest decyzją, od której przysługuje stronie odwołanie, jak również nie czyni zadość wymogom określonym w art. 9 k.p.a., ponieważ Prezydent Miasta nie poinformował w należyty sposób stron o okolicznościach faktycznych i prawnych, które mogą mieć wpływ na ustalenie ich praw i obowiązków będących przedmiotem postępowania administracyjnego. Organ ten nie czuwał, aby strony nie poniosły szkody z powodu nieznajomości prawa, wprowadzając je w błąd. Skarżąca stwierdziła, że pismo to wspomina wprawdzie o uzyskanej przez Spółdzielnię Mieszkaniową w dniu 12 września 2012 r. decyzji, jednakże błędne pouczenie Prezydenta Miasta nie było możliwe do wykonania przez skarżącą, ponieważ nie miała ona – jako pominięta w prowadzonym poprzednio postępowaniu – możliwości zapoznania się z projektem budowlanym i zatwierdzoną dokumentacją, co stanowi z kolei naruszenie art. 10 § 1 k.p.a. przez Prezydenta Miasta. Skarżąca wskazała nadto, że Wojewoda pierwotnie podzielił stanowisko skarżącej, wskazując w postanowieniu kasacyjnym z dnia 24 listopada 2014 r. na zachowanie terminu do wniesienia przez skarżącą pisma noszącego znamiona wniosku o wznowienie postępowania. Skarżąca, pozostając w przekonaniu, że organ pierwszej instancji wezwie ją do sprecyzowania wniosku i pouczy skarżącą, zgodnie z dyspozycją art. 9 k.p.a. o przysługującym jej środku prawnym, zdecydowała się – wobec bezczynności organu – wystąpić dopiero w 2014 r. z wnioskiem o stwierdzenie nieważności decyzji z dnia 12 września 2012 r. o pozwoleniu na budowę. Skarżąca zachowała zatem terminy, o których mowa w art. 148 k.p.a., w stosunku do przesłanek zarówno z art. 145 § 1 pkt 1 k.p.a., jak i art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a. Skarżąca wyjaśniła również, że wiedzę o okoliczności stanowiącej podstawę do formalnego wszczęcia postępowania wznowieniowego powzięła dopiero z pisma Wojewody z dnia 13 czerwca 2014 r., w którym wezwano skarżącą do sprecyzowania żądania unieważnienia decyzji Prezydenta Miasta z dnia 12 września 2012 r. Tym samym Wojewoda uwzględnił przysługujące skarżącej prawo do złożenia wniosku o wznowienie postępowania, zgodnie z dyspozycją art. 148 § 1 k.p.a. bez uchybienia terminu. W związku z powyższym, zdaniem skarżącej, nie został przekroczony termin do wniesienia podania o wznowienie postępowania, o czym świadczy również treść zawiadomienia Wojewody z dnia 8 lipca 2014 r. skierowanego do Prezydenta Miasta. Ponadto - zdaniem skarżącej, organ winien wznowić postępowanie z urzędu na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 k.p.a., ponieważ dowody, na których podstawie ustalono istotne dla sprawy okoliczności faktyczne, okazały się fałszywe. Prezydent Miasta pominął fakt, że działka nr [...] obejmuje nie tylko budynek przy ul. H., ale jest to nieruchomość wielobudynkowa, obejmująca także m.in. budynek przy ul. H. , w którym zamieszkuje skarżąca, będąca współwłaścicielem działki nr [..]. Na tej podstawie ustalono istotne okoliczności faktyczne, które okazały się fałszywe, ponieważ nieprawidłowo wytyczono obszar oddziaływania inwestycji, która rzekomo nie miała ograniczać żadnej z sąsiednich nieruchomości, w tym potraktowanego błędnie, jako wchodzący w skład innej nieruchomości, budynku przy ul. H. Skarżąca podniosła również, że zachowała termin wskazany przez organ ("do dnia 27 grudnia 2012 r."), składając w dniu 24 grudnia 2012 r. pismo do Komendy Miejskiej Państwowej Straży Pożarnej z wnioskiem dotyczącym korekty projektu parkingu powstającego przy budynku przy ul. H., na terenie tej samej nieruchomości wielobudynkowej. W odpowiedzi na skargę Wojewoda wniósł o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko zawarte w uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia. Rozpoznając niniejszą sprawę Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2014 r., poz. 1647 ze zm.) sąd administracyjny sprawuje kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. Kontrola sądowo-administracyjna sprowadza się do zbadania, czy organy - wydając zaskarżony akt - nie naruszyły przepisów prawa materialnego i procesowego w stopniu mogącym mieć wpływ na wynik sprawy. Ocena dokonywana jest przy tym według stanu faktycznego i prawnego ustalonego na dzień wydania aktu oraz na podstawie materiału dowodowego zebranego w toku postępowania administracyjnego. Przedmiotem kontroli dokonywanej przez Sąd w niniejszej sprawie z punktu widzenia kryterium legalności jest zaskarżone postanowienie Wojewody z dnia 24 sierpnia 2015 r., utrzymujące w mocy postanowienie Prezydenta Miasta z dnia 6 lipca 2015 r. o odmowie wznowienia postępowania w sprawie zakończonej ostateczną decyzją Prezydenta Miasta zatwierdzającą projekt budowlany i udzielającą pozwolenia na budowę dla inwestycji polegającej na rozbudowie parkingu na 30 miejsc postojowych wraz z wewnętrznym układem drogowym przy ul. H. w G. (działka nr [....], km [...], obręb G.), zmienioną decyzją z dnia 2 października 2013 roku. W niniejszej sprawie skarżąca - pismem z dnia 6 czerwca 2014 r. - zwróciła się do Wojewody o stwierdzenie nieważności ww. decyzji Prezydenta Miasta z dnia 12 września 2012 r. wskazując, że została ona wydana z naruszeniem prawa polegającym na pominięciu skarżącej - pełnoprawnego współwłaściciela działki nr [...], jako strony postępowania zakończonego ww. decyzją. Dodała, że z tego powodu nie mogła zapoznać się z dokumentacją w sprawie i uczestniczyć w postępowaniu. Wezwana przez Wojewodę (pismem z 12 czerwca 2014 r.) do sprecyzowania żądania zawartego w ww. piśmie poprzez wskazanie, czy stanowi ono wniosek o stwierdzenie nieważności decyzji, czy też wniosek o wznowienie postępowania – skarżąca wyjaśniła, że chce, aby postępowanie zostało wznowione (vide: notatka służbowa z dnia 24 czerwca 2014 r.). W tych okolicznościach Wojewoda, słusznie traktując żądanie skarżącej jako wniosek o wznowienie postępowania - zawiadomieniem z dnia 8 lipca 2014 r. przekazał je Prezydentowi Miasta zgodnie z właściwością. Zdaniem Sądu, ww. pismo skarżącej z dnia 6 czerwca 2014 r. zostało prawidłowo potraktowane przez organy rozpatrujące sprawę, zgodnie z wolą skarżącej, jako wniosek o wznowienie postępowania zakończonego decyzją Prezydenta Miasta z dnia 12 września 2012 r. o pozwoleniu na budowę. Okoliczność ta została ustalona w sposób dokładny, na podstawie pełnego materiału dowodowego, a organy uzasadniły swoje rozstrzygnięcie zgodnie z wymaganiami art. 107 § 3 k.p.a. Organy prawidłowo uznały również, że wniosku skarżącej o wznowienie postępowania zakończonego ww. decyzją Prezydenta Miasta nie mogło stanowić pismo mieszkańców bloku przy ul. H. w G. z dnia 14 listopada 2012 r. skierowane do Urzędu Miasta (pismo to podpisała m.in. skarżąca). Pismo to bowiem nie zawiera żądania wznowienia postępowania, nie wskazuje na jakiekolwiek toczące się albo zakończone postępowanie administracyjne, które miałoby być wznowione, nie zawiera również wskazania podstaw wznowieniowych określonych w art. 145 § 1 k.p.a. W piśmie tym jego autorzy, wyrażając dezaprobatę dla prowadzonej inwestycji, domagają się interwencji w sprawie powstającego parkingu przy ul. H. oraz podają własne propozycje co do parametrów przedmiotowej inwestycji. Przedstawiają również – jako załączniki, pisma w sprawie tej inwestycji kierowane do Spółdzielni Mieszkaniowej w G. (inwestora). Treść pisma z dnia 14 listopada 2012 r. nie wypełniała również znamion skargi uregulowanej w art. 235 k.p.a., brak było zatem podstaw aby potraktować je jako żądanie wznowienia postępowania. W piśmie tym mieszkańcy nie wskazują w istocie na żaden z wymienionych w tym przepisie nadzwyczajnych trybów wzruszenia decyzji ostatecznych. Natomiast możliwość uznania określonego pisma za wniosek o wznowienie postępowania jest uzależnione od jego treści. Mając powyższe na uwadze Sąd uznał, że słusznie Prezydent Miasta potraktował pismo mieszkańców z dnia 14 listopada 2012 r. jako prośbę o informację w sprawie inwestycji przy ul. H. w G. Nie nosiło ono bowiem znamion wniosku o wznowienie postępowania. Prawidłowo również, pismem z dnia 23 listopada 2012 r. - organ I instancji wyczerpująco poinformował składające je osoby o decyzji tego organu z dnia 12 września 2012 r., treści osnowy tej decyzji, jak również o kręgu stron postępowania zakończonego ww. decyzją i sposobie jego ustalenia. W odpowiedzi na pismo mieszkańców, skierowanej na wskazany przez nich adres do korespondencji, którym był adres skarżącej, Prezydent Miasta poinformował, że inwestycja realizowana jest na podstawie decyzji z dnia 12 września 2012 r. o pozwoleniu na budowę, oraz że - z uwagi na brak oddziaływania inwestycji na sąsiednie nieruchomości - stroną tego postępowania była tylko Spółdzielnia Mieszkaniowa. Organ wyjaśnił też prawidłowo, że w przypadku wątpliwości dotyczących zgodności prowadzonych robót budowlanych z zatwierdzoną dokumentacją należy zwrócić się do Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego celem przeprowadzenia kontroli. Powyższe działania organu zostały podjęte bez zarzucanego w skardze naruszenia art. 9 k.p.a. Pismo zawierające wyjaśnienia organu z 23 listopada 2012 r. zostało doręczone skarżącej w dniu 26 listopada 2012 r. Z tą datą zatem skarżąca dowiedziała się zarówno o wydaniu decyzji o pozwoleniu na budowę z dnia 12 września 2012 r., o zakresie inwestycji, której ta decyzja dotyczyła, jak również o okoliczności, iż jedyną stroną postępowania zakończonego tą decyzją była Spółdzielnia Mieszkaniowa. Potwierdziła to skarżąca w swoim piśmie z dnia 25 kwietnia 2015 r., stanowiącym wyjaśnienie do jej wniosku z dnia 6 czerwca 2014 r. o wznowienie postępowania. W dniu 26 listopada 2012 r. zatem zaczął biec miesięczny termin do złożenia przez skarżącą wniosku o wznowienie postępowania w przedmiotowej sprawie, opartego na wskazywanej przez nią przesłance wznowienia postępowania z art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a. Zgodnie bowiem z art. 148 § 2 k.p.a., termin do złożenia podania o wznowienie postępowania z tej przyczyny biegnie od dnia, w którym strona dowiedziała się o decyzji. Termin ten niewątpliwie nie został przy tym przez skarżącą zachowany, upływał bowiem w dniu 27 grudnia 2012 r., a wniosek o wznowienie postępowania skarżąca złożyła dopiero w dniu 6 czerwca 2014 r. Sąd zważył nadto, że nie sposób - w świetle jednoznacznych wyjaśnień skarżącej zawartych w jej piśmie z dnia 25 kwietnia 2015 r. – uwzględnić twierdzeń skarżącej przytoczonych w skardze, że o okoliczności stanowiącej podstawę wznowienia postępowania dowiedziała się dopiero z pisma Wojewody z dnia 13 czerwca 2014 r. Przeczy temu również sama treść jej wniosku z dnia 6 czerwca 2014 r., z którego jednoznacznie wynika, że posiada wiedzę o decyzji z dnia 12 września 2012 r., na podstawie której sporna inwestycja została zrealizowana. Należy dodać, że zarówno z ww. pisma Wojewody z dnia 13 czerwca 2014 r., jak i z zawiadomienia z dnia 8 lipca 2014 r. o przekazaniu wniosku skarżącej o wznowienie postępowania organowi pierwszej instancji według właściwości, nie wynika w żaden sposób, że organ drugiej instancji przesądził, iż wniosek skarżącej z dnia 6 czerwca 2014 r. o wznowienie postępowania został złożony z zachowaniem terminu określonego w art. 148 § 1 i 2 k.p.a. Pismo Wojewody z dnia 13 czerwca 2014 r. stanowiło jedynie wezwanie do sprecyzowania treści pisma skarżącej z dnia 6 czerwca 2014 r., zaś po wyjaśnieniu skarżącej, że pismo to stanowi wniosek o wznowienie postępowania, Wojewoda - ww. zawiadomieniem z dnia 8 lipca 2014 r. - przekazał sprawę według właściwości Prezydentowi Miasta. Postępowanie wznowieniowe - jako jeden z nadzwyczajnych trybów postępowania administracyjnego - wymaga, aby organ, zanim wyda postanowienie o wznowieniu postępowania na podstawie art. 149 § 1 k.p.a., sprawdził, czy w podaniu wskazano podstawę wznowieniową określoną w przepisach art. 145 – art. 145b k.p.a. oraz, czy skarga została wniesiona z zachowaniem terminu określonego w art. 148 k.p.a. Wniesienie skargi po terminie lub brak wskazania w skardze podstawy wznowieniowej skutkują odmową wznowienia postępowania (art. 149 § 3 k.p.a.). Termin do wniesienia podania o wznowienie postępowania wynosi jeden miesiąc (vide art. 148 § 1 k.p.a.) i przy tak zakreślonej podstawie wznowieniowej, jak w niniejszej sprawie (art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a.), biegnie od dnia, w którym strona dowiedziała się o decyzji (vide art. 148 § 2 k.p.a.). Organy - odmawiając wznowienia postępowania na mocy art. 149 § 3 k.p.a. – prawidłowo uznały w tej sprawie, że skarżąca nie zachowała miesięcznego terminu, o którym mowa we wskazanych wyżej przepisach. Odnosząc się do pozostałych zarzutów skargi wyjaśnić należy, że podnoszona przez skarżącą dopiero w skardze (niczym niepotwierdzona) okoliczność złożenia przez nią w dniu 24 grudnia 2012 r. pisma do Komendy Miejskiej Państwowej Straży Pożarnej z wnioskiem dotyczącym korekty projektu przedmiotowego parkingu nie ma znaczenia dla oceny zgodności z prawem zaskarżonego postanowienia, dotyczącego wniosku skarżącej o wznowienie postępowania z dnia 6 czerwca 2014 roku. Nie mogła również wpłynąć na dokonaną w tej sprawie ocenę treści pisma mieszkańców bloku przy ul. H. w G. z dnia 14 listopada 2012 r. skierowanego do Urzędu Miasta. Zawarte w skardze stwierdzenie skarżącej, że wznowienie postępowania w tej sprawie winno było nastąpić z urzędu na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 k.p.a. jest bezzasadne. Okoliczności mające wypełniać przesłanki wznowienia postępowania określone w tym przepisie skarżąca podała bowiem dopiero w skardze. Organy administracji publicznej orzekają natomiast na podstawie stanu prawnego i faktycznego istniejącego w dacie podejmowania rozstrzygnięcia w sprawie, a wniosek skarżącej o wznowienie postępowania był oparty tylko na przesłance z art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a. Okoliczność, iż Wojewoda w postanowieniu kasacyjnym z dnia 24 listopada 2014 r. zajął stanowisko, że pismo mieszkańców budynku przy ul. H. w G. z dnia 14 listopada 2012 r. wskazuje znamiona wniosku o wznowienie postępowania, nie mogła mieć znaczenia dla rozpoznania niniejszej sprawy. Po pierwsze, Sąd - rozpoznając niniejszą sprawę - badał zgodność z prawem zaskarżonego postanowienia, a nie postanowienia Wojewody z dnia 24 listopada 2014 r. Po drugie zaś, przyjęte w tym postanowieniu kasacyjnym stanowisko organu drugiej instancji było podstawą do przekazania sprawy do ponownego rozpatrzenia organowi pierwszej instancji, który - po ponownym przeanalizowaniu sprawy, w tym wnikliwej analizie treści wskazanego przez organ odwoławczy pisma, prawidłowo uznał, że ww. pismo z dnia 14 listopada 2012 r. nie stanowiło wniosku o wznowienie postępowania, co ostatecznie zaakceptował Wojewoda w zaskarżonym w tej sprawie postanowieniu. Należy dodać, że organy, podobnie jak Sąd, w niniejszej sprawie nie oceniały, czy w postępowaniu zakończonym ostateczną decyzją Prezydenta Miasta z dnia 12 września 2012 r., nr [...], prawidłowo ustalono krąg stron postępowania, a tego dotyczył podniesiony w skardze zarzut naruszenia art. 10 § 1 k.p.a. Przedmiotowa sprawa dotyczyła bowiem jedynie tego czy wniosek skarżącej o wznowienie postępowania został, czy też nie, złożony w terminie. Biorąc powyższe pod uwagę Wojewódzki Sąd Administracyjny, na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, skargę jako bezzasadną oddalił.