II SA/Gd 600/11

Referendarz sądowy Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku Agnieszka Dusza-Kasprzyk po rozpoznaniu w dniu 5 października 2011r.na posiedzeniu niejawnym wniosku Z. B.j o przyznanie prawa pomocy w sprawie ze skargi na postanowienie Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia 7 czerwca 2011r., nr [...] w przedmiocie zarzutów dotyczących prowadzenia egzekucji w sprawie nakazu rozbiórki postanawia: odmówić Z. B. przyznania prawa pomocy w zakresie zwolnienia od kosztów sądowych. Wnioskiem z dnia 21 września 2011r. Z. B. zwróciła się o przyznanie prawa pomocy w zakresie zwolnienia od kosztów sądowych. W uzasadnieniu wskazała, iż jej jedynym źródłem dochodu jest renta rodzinna w wysokości 2485,51 zł. Wnioskodawczyni posiada ¾ mieszkania o pow. 60 m2 i ¾ udziału w działce w K. o pow. 0,1 ha z drewnianym domkiem letniskowym. Posiada także oszczędności w wysokości 2 tys. zł. Rozpatrując przedmiotowy wniosek zważono, co następuje: Stosownie do art. 245 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) prawo pomocy może być przyznane w zakresie całkowitym lub częściowym. Prawo pomocy w zakresie całkowitym obejmuje zwolnienie od kosztów sądowych oraz ustanowienie adwokata, radcy prawnego, doradcy podatkowego lub rzecznika patentowego (§ 2), natomiast prawo pomocy w zakresie częściowym obejmuje zwolnienie tylko od opłat sądowych w całości lub w części albo tylko od wydatków albo od opłat sądowych i wydatków lub obejmuje tylko ustanowienie adwokata, radcy prawnego, doradcy podatkowego lub rzecznika patentowego (§ 3). W przypadku osób fizycznych prawo pomocy może być przyznane w zakresie całkowitym - gdy osoba ta wykaże, że nie jest w stanie ponieść jakichkolwiek kosztów postępowania (art. 246 § 1 pkt 1) a w zakresie częściowym - gdy osoba ta wykaże, iż nie jest w stanie ponieść pełnych kosztów postępowania, bez uszczerbku utrzymania koniecznego dla siebie i rodziny (pkt 2 cyt. wyżej przepisu). Instytucja zwolnienia od kosztów sądowych jest instytucją stosowaną w przypadku osób charakteryzujących się ubóstwem, tj. całkowicie pozbawionych środków do życia ze względu na okoliczności życiowe. Kolejno podkreślenia wymaga, iż koszty sądowe zasługują na traktowanie na równi z innymi obciążeniami finansowymi, a zwolnienie od obowiązku ich ponoszenia - w sytuacji, gdy są one dochodem budżetu państwa - stanowiłoby swoistą formę kredytowania podmiotów i naruszałoby zasadę równoważnego traktowania powinności finansowych. Skarżąca posiada oszczędności na kwotę 2 tys. zł. Referendarz wyraża przekonanie, iż skarżącą stać obecnie na poniesienie kosztów, które wynikną w trakcie prowadzonego postępowania sądowoadministracyjnego w tym może uiścić wpis sądowy w wysokości 100 zł. Koszty sądowe winny być traktowane nie jako wydatki wyjątkowe, a jak inne należności publicznoprawne np. podatki czy opłaty za dostarczane media. Oznacza to, że skoro wnioskodawca posiada środki na uiszczanie na bieżąco opłat to podobnie posiadają środki na opłatę kosztów sądowych, a w sytuacji posiadania oszczędności twierdzenie takie jest bezsporne. Wobec tego na podstawie art. 246 § 1 pkt 2 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi orzeczono, jak we wstępie.