II SA/Gd 601/03

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący NSA: Stanisław Nowakowski (spr.) Sędziowie: NSA: Krzysztof Ziółkowski Asesor WSA: Krzysztof Gruszecki Protokolant: Karolina Wielgosz - Rogocz po rozpoznaniu w dniu 14 stycznia 2004 r. na rozprawie sprawy ze skargi M. i M. K. na decyzję Wojewody z dnia 13 marca 2003 r. Nr [...] w przedmiocie zatwierdzenia projektu budowlanego i pozwolenia na budowę po rozbiórce istniejącego budynku mieszkalnego oddala skargę Wojewoda zaskarżoną decyzją z dnia 13 marca 2003 r. Nr [...], na podstawie art. 138 § 1 pkt 2 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. Nr 98 z 2000 r. poz. 1071. ze zm.) oraz art. 28, art. 33 ust. l, art. 34 ust. 4, art. 36, art. 80 ust. l pkt 2, art. 82 ust. 3 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (Dz. U. z 2000 r Nr 106 poz. 1126. ze zm.) po rozpatrzeniu odwołań; E. i W. M. i skarżących M. i M.- K. od decyzji Prezydenta Miasta Nr [...] z dnia 12 grudnia 2002 r. zatwierdzającej projekt budowlany i wydającej A Sp. j. z siedzibą w S. pozwolenie na rozbiórkę istniejącego budynku i budowy budynku mieszkalnego w zabudowie jednorodzinnej wraz z infrastrukturą techniczną na działce Nr [...] przy ul. [...] [...] w G. uchylił decyzję Prezydenta Miasta w części dotyczącej zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę w zakresie przełożenie kabla zasilającego budynek na działce nr [...] i umorzył postępowanie w przedmiocie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę w zakresie przełożenie kabla zasilającego budynek na działce oraz utrzymał w mocy decyzję organu pierwszej instancji w pozostałym zakresie. Organ odwoławczy podał w uzasadnieniu, że ustalono, iż. inwestor złożył wniosek o udzielenie pozwolenia na budowę w listopadzie 2002 r. czyli w terminie ważności decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu z dnia 13 sierpnia 2002 r. która została następnie zmieniona decyzją z dnia 17 października 2002 r. Wykazano się dokumentem potwierdzającym prawo do dysponowania nieruchomością na cele budowlane w postaci aktu notarialnego zawartego pomiędzy inwestorem, a właścicielką. Organ odwoławczy podkreślił, że zgodnie z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego i rewaloryzacji G. O. zatwierdzonym uchwałą Nr [...] Rady Miasta z dmą 30.11.1994 r. (Dz. Urz. Woj. Gd. Nr 33 poz. 175) przedmiotowy teren przeznaczony jest pod zabudowę mieszkaniową o wysokiej intensywności określonej w planie symbolem 81.2 - l. MW(Uo ) Ue, UO, 20. Natomiast z przedłożonego projektu budowlanego wynika, że wskaźnik intensywności zabudowy dla projektowanej inwestycji wynosi 0,96, a projektowana maksymalna wysokość budynków wynosi 10,0 m, co jest zgodne z określonymi w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego wymogami i ograniczeniami. Podkreślono także, że projektowana inwestycja nie narusza przepisów prawa budowlanego ani warunków technicznych jakim powinny odpowiadać budynki, a projekt budowlany uzyskał wszystkie wymagane uzgodnienia i opinie. Organ drugiej instancji odniósł się także do podniesionych w odwołaniu zarzutów nie dostrzegając by naruszono wymogi dotyczące dostępu światła dziennego i nasłonecznienia budynków sąsiednich, określonych w § 13 i § 60 obowiązującego w dacie wydania zaskarżonej decyzji rozporządzenia Ministra Gospodarki Przestrzennej i Budownictwa w sprawie warunków technicznych jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz. U. z 1999 r Nr 15 poz. 140. ze zm.), zachowano także, jak podnosi organ - odległości od sąsiedniego budynku, jak i nie naruszono § 60 warunków technicznych, gdyż rzucany cień dotyczy jednego okna w wielopokojowym budynku sąsiednim. Organ odwoławczy nie podzielił stanowiska odwołujących się dotyczącego działki nr [...] stanowiącej dojazd do działki nr [...]. Dojazd ten, zdaniem organu drugiej instancji, nie stanowi drogi w rozumieniu przepisów o drogach publicznych, tak więc nie mogą mieć w sprawie zastosowania przepisy dotyczące odległości budynków od drogi. Ponieważ przekładanie kabla energetycznego nie było konieczne ani w ogóle celowe, przeto w tym zakresie organ uchylił decyzję organu pierwszej instancji i umorzył postępowanie. W skardze do Naczelnego Sądu Administracyjnego Ośrodka Zamiejscowego w Gdańsku skarżący M. i M. K. zarzucają ,,(...)niezgodne z kpa postępowanie administracyjne Wydziału Architektoniczno-Budowlanego UM przy wydaniu decyzji [...] i brak odpowiedzi na skargę do Wojewody." Skarżący podnoszą, że sprawa dotyczy budowy budynku o kubaturze 1606 m3/377 m2 powierzchni użytkowej z czterema mieszkaniami i garażami na sprzedaż, który powstać ma na działce pow.363 m2 (nr [...]). W ocenie skarżących organ administracyjny pierwszej instancji prowadził postępowanie jednostronnie nie uwzględniając zarzutów skarżących co doprowadziło do wydania korzystnej decyzji dla inwestora dla inwestycji zupełnie nie pasującej do otoczenia. W stosunku do organu drugiej instancji skarżący formułują zarzuty jako: • próbę pominięcia skarżących jako strony na początku postępowania; • faworyzowanie inwestora, błyskawiczne tempo załatwiania spraw na jego korzyść, dowolna interpretacja przepisów; • wydanie decyzji, która jest niezgodna z warunkami technicznymi (zmienionymi w trakcie postępowania), wydanymi wcześniej przez ten sam Urząd • wprowadzanie w błąd co do konieczności uzgodnienia przyłącza energetycznego wydanie decyzji o budowie bez uzgodnień z B (inwestor musi usunąć instalacje na planowanym wjeździe; • wydanie decyzji, zanim powiadomiono strony o wytycznych Działu Uzgodnień (do t. przełożenia kabla właściciela posesji nr [...] - sprawa była załatwiana już po wydaniu decyzji przez architekta miejskiego) • sprzeczności miedzy treścią projektu a rysunkami (garaż), • pośpiech w dołączaniu dokumentów (np. dziwna data: "listopad 2002" na planie zacienienia domu), • dalszy brak opisu przeciwpożarowej ściany północnej budynku - treść zatwierdzonego projektu wyraźnie mówi o oknach (w kuchniach), które są tam niedopuszczalne. W ocenie skarżących projekt został zatwierdzony mimo, że jest sprzeczny z art.5 ust 2 prawa budowlanego. a w szczególności z §. 13 ust. l rozporządzenia Ministra Gospodarki Przestrzennej i Budownictwa w sprawie warunków technicznych jakim powinny odpowiadać budynki. gdyż odległość do obiektu przesłaniającego wynosząca 7.20m jest mniejsza od wysokości 8 m. Skarżący uważają, że nie jest prawidłowo określona wysokość obiektu. Zarzucają także skarżący, że wadliwie określono miejsca parkingowe. Skarżący podnoszą, że projekt nie przewiduje właściwego dojazdu do działki. Droga jest za wąska, gdyż nie jest to jedynie droga dojazdowa jak określa organ administracyjny. Zdaniem skarżących nie zachowana warunków technicznych także i w tym, że przewiduje się w budynku okna od strony zabudowy sąsiedniej a nie luksfery. Odpowiadając na skargę Wojewoda wnosi o jej oddalenie nie ustosunkowując się jednak do wszystkich zarzutów podniesionych w skardze. W załączniku do protokołu organ odwoławczy podał, że dojazd do działki nr [...] nie jest w ogóle objęty pozwoleniem na budowę dojazd ten nie stanowi drogi publicznej ponieważ nie spełnia wymogów ustawowych. Nie są także trafne zarzuty w zakresie braku odpowiedniego nasłonecznienia nieruchomości skarżących co wynika ze sporządzonej analizy zacienienia. Organ nie podziela zarzutów skarżących co do różnicy posadowienia budynków. Różnica została bowiem zniwelowana o czym skarżący mógł się przekonać na rozprawie z dokumentów fotograficznych. Także zarzuty dotyczące ściany przeciwpożarowej nie znajdują, zdaniem organu drugiej instancji, uzasadnienia. Skarżący błędnie także odnoszą się do miejsc parkingowych, które w tym przypadku dotyczą realizacji budynku mieszkalnego w zabudowie jednorodzinnej a nie odnoszą się do budynków wielorodzinnych. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje: Zgodnie z przepisem art. 97 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Przepisy wprowadzające ustawę - Prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (D.U. 02.153.1271 ze. zm.) sprawy, w których skargi zostały wniesione do Naczelnego Sądu Administracyjnego przed dniem 1 stycznia 2004 r. i postępowanie nie zostało zakończone, podlegają rozpoznaniu przez właściwe wojewódzkie sądy administracyjne na podstawie przepisów ustawy z dnia 30 sierpnia2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (D.U. Nr 153, poz. 1270). W myśl art. l § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002r. o ustroju sądów administracyjnych (D.U. 153 poz. 1269) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawa nie stanowi inaczej Ustawa z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (Dz. U. z 2003 r. Nr 207, poz. 2016) wymaga z zastrzeżeniem w ustawie przewidzianym pozwolenia na budowę w każdym przypadku rozpoczynania robót budowlanych (art. 28). Przepis art. 33 tej ustawy nakazuje by realizujący budowę (inwestor, właściciel) przedłożył organowi administracji architektoniczno - budowlanej odpowiednie dokumenty i wymagane uzgodnienia. Z kolei art. 34. 1. ustawy wymaga by projekt budowlany spełniał wymagania określone w decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, jeżeli jest ona wymagana zgodnie z przepisami o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Podstawowy zarzut skarżącego jaki zawarty był w odwołaniu od decyzji dotyczył niezgodności pozwolenia na budowę z warunkami zagospodarowania przestrzennego, ten zarzut się nie ostał, bowiem decyzja o ustaleniu warunków zabudowy i zagospodarowania terenu z dnia 13 sierpnia 2002 r. była zmieniana decyzją z dnia 17 października 2002 r. a zaskarżona decyzja uwzględniła zarzuty w części dotyczącej przełożenia kabla zasilającego i w tym zakresie skarżący w skardze zarzutów nie stawiają. Także inne wymogi określone w przepisach ustawy Prawo budowlane zostały dochowane. Organ administracyjny bowiem nie ocenia budowy jaka wyłoniła się po uzyskaniu pozwolenia na budowę, co wobec szybkiego tempa budowy, często ma miejsce w czasie jaki dzieli uzyskanie decyzji ostatecznej o pozwoleniu na budowę do czasu rozpoznania skargi przez sąd administracyjny. Ocenie podlega jedynie projekt budowlany i .wymagane do tego projektu uzgodnienia i opinie. Odstępstwa od projektu w czasie budowy będą przedmiotem oceny przez organ nadzoru budowlanego a takiej sytuacji w niniejszej sprawie nie mamy, ponieważ ta sprawa dotyczy wyłącznie kwestii zatwierdzenia projektu budowlanego i uzyskania pozwolenia na budowę. Zarzuty zaś skarżących do znajdującego się w aktach projektu budowlanego się nie potwierdziły. Skarżący wysuwają na czoło swych zarzutów sposób w jaki zostali potraktowani w czasie postępowania administracyjnego. W ocenie skarżących spotkało ich lekceważenie a nawet arogancja władzy. Ten zarzut nawet, gdy jest prawdziwy i uzasadniony wprawdzie wskazuje na wysoce naganne zachowanie się pracowników urzędów administracyjnych (naruszenie art. 8 k.p.a.) jednakże sąd mógłby zarzut taki uwzględnić jedynie wówczas gdyby naruszenia te mogły mieć istotny wpływ na wynik sprawy (art. 145 § l pkt. 3 powołanej wyżej ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi). Taka natomiast sytuacja nie ma miejsca w sprawie co wymaga bliższego uzasadnienia. Przechodząc do omówienia stanowiska Sądu, który nie uznał za usprawiedliwione zarzuty natury merytorycznej trzeba podkreślić, iż na rozprawie przed sądem. wyjaśnione zostały te kwestie, które mogły budzić wątpliwości co do należytego zrozumienia przez strony. Usytuowanie skrzynki instalacyjnej telewizji kablowej nie jest przedmiotem decyzji (nie wynika z decyzji o ustaleniu warunków zabudowy i zagospodarowania terenu) a zatem nie podlega kontroli sądu a, jak zasadnie podnosi organ odwoławczy, sprawy te mogą zostać uregulowane na etapie realizacji inwestycji. Zarzuty w zakresie miejsc parkingowych są chybione ponieważ skarżący wywodzi je z zakresu potrzeb budowy budynków wielorodzinnych a nie - jak w tym przypadku - budowy budynku mieszkalnego w zabudowie jednorodzinnej. Taka sytuacja także wynika z decyzji o ustaleniu warunków zabudowy i zagospodarowania terenu. Na rozprawie przedstawiono skarżącemu projekt budowlany z którego wynika jednoznacznie, że w tak zwanej ścianie oddzielenia p/pożarowego przewidziano luksfery co zgodne jest z § 234 ust. 2 rozporządzenia w sprawie warunków technicznych jakim powinny odpowiadać budynki. ("Dopuszcza się wypełnienie otworu w ścianie oddzielenia przeciwpożarowego luksferami, cegłą szklaną lub innym materiałem o podobnych właściwościach, jednak na. powierzchni nie większej niż l 0% ściany, przy czym ogólna powierzchnia otworów wypełnionych tym materiałem i innych otworów zamykanych nie może przekraczać łącznie 25% powierzchni ściany." ). Skoro projekt nie przewiduje okien, to zarzuty skarżących nie są uzasadnione. Nie wykazano. także by normy nasłonecznienia budynku jakie wynikają z § 13 i 60 powołanego już rozporządzenia w sprawie warunków technicznych ("W mieszkaniu wielopokojowym dopuszcza się ograniczenie wymagania ust. 1 co najmniej do jednego pokoju, przy czy w zabudowie uzupełniającej (plombowej) dopuszcza się ograniczenie wymaganego czasu nasłonecznienia do 1,5 godziny, a w odniesieniu do mieszkania jednopokojowego nie określa się wymaganego czasu nasłonecznienia.") zostały pogwałcone. Obawy skarżących są wiec nieuzasadnione. Bezzasadne są zarzuty w zakresie drogi dojazdowej. Skarżący mieli możliwość zapoznania się z argumentacją jaka wynika z zaskarżonej. decyzji oraz rozważyć ten zarzut stosownie do postanowień ustawy z dnia 21 marca 1885 r. o drogach publicznych (Dz. U. Nr 14, poz. 60 ze zm.). Ustawa wprawdzie określa jakie drogi należą do dróg określonej kategorii ale jednocześnie przewiduje obowiązek zaliczenia danej drogi przez właściwy organ do określonej kategorii dróg. W zakresie dróg gminnych przepis przewiduje: "Art. 7 ust.l. Do dróg gminnych zalicza się drogi o znaczeniu lokalnym nie zaliczone do innych kategorii, stanowiące uzupełniającą sieć dróg służących miejscowym potrzebom, z wyłączeniem dróg wewnętrznych. 2. Zaliczenie do kategorii dróg gminnych następuje w drodze uchwały rady gminy po zasięgnięciu opinii właściwego zarządu powiatu. 3. Przebieg dróg gminnych ustala zarząd gminy." Nie mają więc w sprawie zastosowania przepisy ustawy o drogach publicznych a dojazdowa droga stanowi współwłasność osób fizycznych. Skoro nie dopatrzył się sąd administracyjny naruszenia przepisów tak materialnych jak i formalnych, przeto nie mógł skargi uwzględnić. Z tych zatem względów Wojewódzki Sąd Administracyjny na podstawie art. 151 powołanej ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi skargę oddalił.