II SA/Gd 601/16

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący: sędzia WSA Katarzyna Krzysztofowicz Sędziowie: WSA Jolanta Górska WSA Dariusz Kurkiewicz (spr.) po rozpoznaniu w Gdańsku w trybie uproszczonym na posiedzeniu niejawnym w dniu 18 stycznia 2017 r. sprawy ze skargi Marszałka Województwa na postanowienie Dyrektora Regionalnego Zarządu Gospodarki Wodnej z dnia 21 września 2016 r., nr [...] w przedmiocie zawieszenia postępowania w sprawie przejścia do zasobu nieruchomości Skarbu Państwa gruntów pod wodami płynacymi oddala skargę. Marszałek Województwa wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku skargę na postanowienie Dyrektora Regionalnego Zarządu Gospodarki Wodnej z dnia 21 września 2016 r., Nr [..], uchylające postanowienie Starosty z dnia 12 kwietnia 2016 r. o zawieszeniu postępowania administracyjnego w sprawie przejścia do zasobu Skarbu Państwa gruntów pod wodami płynącymi cieku B. w obrębie M., gmina G., a następnie przekazania tych gruntów w trwały zarząd Marszałkowi Województwa do czasu rozstrzygnięcia zagadnienia wstępnego dotyczącego ustalenia linii brzegu cieku B. oraz uregulowania kwestii własnościowych gruntów pod tym ciekiem w zakresie objętym wnioskiem. Zaskarżone postanowienia podjęto w następujących okolicznościach faktycznych i prawnych: W toku prowadzonego przez Starostę postępowania w sprawie przejścia do zasobu Skarbu Państwa, a następnie przekazania w trwały zarząd Marszałka Województwa gruntów pod wodami płynącymi rzeki B. (działki nr: [..]-[..] obr. M. i działki nr [..], częściowo [..] obr. L.) w gminie G., organ ten postanowieniem z dnia 12 kwietnia 2016r., Nr [..], na podstawie art. 97 § 2 k.p.a., zawiesił z urzędu prowadzone postępowanie powołując się na wystąpienie zagadnienia wstępnego, którego rozstrzygnięcie jest konieczne do rozpatrzenia sprawy, tj. konieczność ustalenia linii brzegu cieku B. i uregulowanie kwestii własnościowych gruntów pod wskazanym ciekiem. Starosta w postanowieniu zobowiązał również Marszałka Województwa do wystąpienia z wnioskiem o ustalenie linii brzegu cieku B. oraz do uregulowania kwestii własnościowych gruntów pod tym ciekiem w zakresie objętym wnioskiem. Zażalenia na powyższe postanowienie wnieśli: 1. A. G. nie zgadzając się z postanowieniem. 2. N. D. podnosząc, że wyroki sądów, które zapadły w przedmiotowej sprawie przesądziły o charakterze wód cieku B., tj. iż w górnym biegu ciek B. istnieje dzięki zrzutom spracowanej wody pobieranej z rzeki W., dokonywanym przez MEW, a co za tym idzie grunt pokryty wodą cieku B. nie stanowi z mocy prawa własności Skarbu Państwa. Skarżący dodał, że rozważania Sądu Okręgowego na temat ustalenia linii brzegu cieku B. związane są z jednym z zarzutów A. 3. R. C. podnosząc te same argumenty co N. D. 4. B. podnosząc, że treść uzasadnień wyroków sądowych (Sądu Rejonowego w IV Zam. Wydziału Cywilnego w N. z dnia 26.06.2015r. sygn. akt: VI C 4/13 oraz Sądu Okręgowego z dnia 20.01.2016r. sygn. akt: I Ca 474/15), jednoznacznie wskazuje, że grunt pod ciekiem B. nie tworzy dna lub brzegu cieku naturalnego, a jest ciekiem sztucznym istniejącym dzięki zasilaniu wodą pochodzącą ze zrzutu z młyna wodnego. Rozpatrując złożone zażalenia Dyrektor Regionalnego Zarządu Gospodarki Wodnej postanowieniem z dnia 21 września 2016 r., na podstawie art. 138 § 2 k.p.a. w związku z art. 144 k.p.a. uchylił zaskarżone postanowienie. W uzasadnieniu rozstrzygnięcia organ odwoławczy wyjaśnił, że Starosta już wcześniej wydał rozstrzygnięcie w przedmiotowej sprawie (decyzja z dnia 12.01.2009r. znak: [..]), które Dyrektor RZGW decyzją nr [..] z dnia 21.12.2009r. w całości uchylił i przekazał sprawę organowi I instancji. W decyzji tej, Dyrektor RZGW stwierdził, że prowadzenie postępowania w trybie art. 14a ustawy Prawo wodne w stosunku do wnioskowanych gruntów jest zbędne, wskazał natomiast na konieczność podważenia stanu prawnego wynikającego z zapisów w księgach wieczystych poszczególnych działek, w których widnieją osoby fizyczne jako właściciele poszczególnych nieruchomości. Organ II instancji zasugerował wezwanie wnioskodawcy do wystąpienia z powództwem do właściwego sądu o uzgodnienie treści księgi wieczystej z rzeczywistym stanem prawnym. Decyzja Dyrektora RZGW została zaskarżona do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, który wyrokiem z dnia 18.01.2011r. sygn. akt: IV SA/Wa 367/10 oddalił skargę. Marszałek Województwa wystąpił z pozwem przeciwko R. C., N. D., A. G. i D.G. oraz B., o uzgodnienie stanu prawnego ujawnionego w księdze wieczystej z rzeczywistym stanem prawnym. W sprawie zapadły dwa wyroki, tj. wyrok Sądu Rejonowego VI Zamiejscowy Wydział Cywilny z dnia 26.06.2015r. sygn. akt: VI C 4/13 oraz oddalający apelacje na rzeczony wyrok, wyrok Sądu Okręgowego I Wydział Cywilny z dnia 20.01.2016r. sygn. akt: I Ca 474/15. W konsekwencji Starosta zawiesił prowadzone postępowanie powołując się na wystąpienie przesłanki zagadnienia wstępnego (art. 97 § 1 pkt 4 K.p.a.), którego rozstrzygnięcie ma wpływ na rozpatrzenie sprawy prowadzonej przez Starostę. Jako zagadnienie wstępne potraktował wynikającą z wyroków konieczność ustalenia linii brzegu w formie decyzji administracyjnej, aby było jasne w którym miejscu przepływa ciek B., który nie pokrywa w całości wskazanych przez ZMiUW działek ewidencyjnych. Odnosząc się do tego organ odwoławczy wyjaśnił, że organem właściwym do rozstrzygnięcia wskazanego zagadnienia wstępnego, tj. do wydania decyzji w przedmiocie ustalenia linii brzegu jest ten sam organ, co prowadzi postępowanie główne dotyczące wydania decyzji o przejściu w trwały zarząd Skarbu Państwa wskazanych gruntów. Tym organem jest w obu przypadkach Starosta. Zgodnie z art. 15 ust. 2 pkt 3 ustawy Prawo wodne, organem właściwym do wydania decyzji o ustaleniu linii brzegu jest właściwy starosta realizujący zadanie z zakresu administracji rządowej. Natomiast przepis art. 97 § 1 pkt 4 k.p.a. wyraźnie stanowi, że rozstrzygnięcie zagadnienia wstępnego powinno należeć do innego organu lub sądu i bez spełnienia tej przesłanki zastosowanie rzeczonego przepisu nie jest dopuszczalne. W związku z tym organ odwoławczy uznał, że Starosta naruszył przepis art. 97 § 1 pkt 4 k.p.a. którego w przedmiotowej sprawie nie można było zastosować. Organ odwoławczy podzielił zastrzeżenia skarżących co do niewłaściwej interpretacji przez Starostę wyroków Sądu Rejonowego VI Zamiejscowy Wydział Cywilny z dnia 26.06.2015r. sygn. akt: VI C 4/13 oraz oddalającego apelacje od tego wyroku - wyrok Sądu Okręgowego I Wydział Cywilny z dnia 20.01.2016r. sygn. akt: I Ca 474/15. Sąd Okręgowy przyznał, że Sąd I instancji opierając się na opiniach biegłego z zakresu hydrologii i opinii instytutu ustalił, że grunt pod ciekiem B. nie tworzy dna lub brzegu cieku naturalnego, jest ciekiem sztucznym istniejącym dzięki zasilaniu wodą pochodzącą ze zrzutu młyna wodnego. Sąd Okręgowy uznając ustalenia poczynione przez Sąd I instancji za własne, przyjął za udowodnione, że ciek B. w górnym biegu (obszar, na którym znajdują się działki skarżących) zasilany jest wyłącznie w sposób sztuczny poprzez zrzut wody pobranej z rzeki W. przez elektrownię L. Sąd Okręgowy przyznał, że do rozpatrzenia pozwu Skarbu Państwa niezbędne jest ustalenie linii brzegu cieku B. w formie decyzji administracyjnej, aby wydzielić grunt pokryty wodą z działki ewidencyjnej stanowiącej grunt, jednakże dokonał w tym przypadku również oceny zgormadzonego materiału dowodowego w przedmiocie charakteru gruntów pokrytych ciekiem B. Organ odwoławczy wyjaśnił, że jest związany przedmiotem sprawy, która dotyczy zażalenia na postanowienie o zawieszeniu postępowania głównego. Oznacza to, że rozstrzygnięcie co do postępowania głównego należy do Starosty i organ odwoławczy mimo zgromadzonego materiału nie może orzec w sprawie dotyczącej przejścia gruntów pokrytych wodami cieku B. gm. G., obr. M., w trwały zarząd Marszałka Województwa na podstawie art. 19 ustawy o zmianie ustawy Prawo wodne oraz niektórych innych ustaw w związku z art. 11 ust. 1 pkt 4 ustawy Prawo wodne. Należy mieć na uwadze, że tylko grunty pokryte śródlądową wodą płynącą należące do Skarbu Państwa w dniu wejścia w życie tej ustawy, tj. 2005r. mogą przejść w trwały zarząd Skarbu Państwa na podstawie ustawy o zmianie ustawy Prawo wodne oraz niektórych innych ustaw. Na marginesie, wskazano, że skoro istnieją tak rozbieżne interpretacje wyroków Sądu Rejonowego VI Zamiejscowy Wydział Cywilny z dnia 26 czerwca 2015r. sygn. akt: VI C 4/13 oraz oddalającego apelacje na w/w wyrok, wyroku Sądu Okręgowego I Wydział Cywilny z dnia 20.01.2016r. sygn. akt: I Ca 474/15, strona działając na podstawie art. 352 k.p.c. może wystąpić do sądu, który wydał wyrok, aby rozstrzygnął wątpliwości co do jego treści (w formie postanowienia). Być może byłoby to pomocne w rozstrzygnięciu sporu co do treści obu wyroków i mogłoby mieć wpływ na rozstrzygnięcie sprawy w przedmiocie wniosku Dyrektora ZMiUW działającego w imieniu Marszałka Województwa. W skardze na powyższe postanowienie zarzucono naruszenie przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy: 1) art. 138 § 2 w zw. z art. 144 k.p.a. poprzez jego zastosowanie i uchylenie postanowienia Starosty z dnia 12 kwietnia 2016 r. [..]. 2) art. 138 § 1 pkt 1 w zw. z art. 144 w zw. z art. 97 § 1 pkt 4 k.p.a. poprzez jego niezastosowanie i nieutrzymanie w mocy zaskarżonego postanowienia, podczas gdy rozpatrzenie sprawy i wydanie postanowienia zależy od uprzedniego rozstrzygnięcia zagadnienia wstępnego przez inny organ lub sąd W oparciu o powyższe zarzuty wniesiono o uchylenie w całości postanowienia Dyrektora Regionalnego Zarządu Gospodarki Wodnej z dnia 21 września 2016 r. uchylającego postanowienie Starosty z dnia 12 kwietnia 2016 r. oraz o zasądzenie kosztów postępowania według norm przepisanych na rzecz Marszałka Województwa. W uzasadnieniu skargi Marszałek Województwa wskazał, że w zainicjowanej przez siebie sprawie o usunięcie niezgodności pomiędzy stanem prawnym nieruchomości ujawnionym w księgach wieczystych a rzeczywistym stanem prawnym poprzez wpisanie go w dziale II konkretnie wskazywanych ksiąg wieczystych w miejsce dotychczasowego wpisu prawa własności sądy obu instancji nie uwzględniły żądania. Z tego wynika, że zarówno sąd I instancji, jak i sąd odwoławczy nie orzekał co do tego, że rzeka B. w Gminie G., na odcinku od Małej Elektrowni Wodnej do wpływu do jeziora F. przebiegająca przez działki gruntów: R. C., N. D., D. i A. G. oraz B. stanowi grunty pod powierzchnią wody płynącej rzeki B., a jezioro F. jest jeziorem przepływowym. Wobec tego niezbędnym stało się wytoczenie powództwa przez Skarb Państwa - Marszałka Województwa o ustalenie, że rzeka B. w Gminie G., na odcinku od Małej Elektrowni Wodnej do wpływu do jeziora F. przebiegająca przez działki gruntów pozwanych: R. C., N. D., D. i A. G. oraz B. stanowi grunty pod powierzchnią wody płynącej rzeki B., a jezioro F. jest jeziorem przepływowym, tym samym zarówno rzeka B. jak i jezioro F. stanowią własność Skarbu Państwa w trwałym zarządzie Marszałka Województwa. Skarżący taki pozew o ustalenie skierował do Sądu Rejonowego. Skarżący wskazał, że nie można wydać decyzji administracyjnej o ustaleniu linii brzegowej bez ustalenia, że konkretna rzeka, tu rzeka B., jest rzeką a jezioro F. jeziorem przepływowym i należą do powierzchniowych wód płynących. Skarżący stoi na stanowisku, że tylko wyrok sądu powszechnego rozstrzygający ustalenie tych okoliczności spowoduje, że zostanie stwierdzone jednoznacznie, iż rzeka B. jest rzeką, jezioro F. jeziorem przepływowym, co następnie po uprawomocnieniu się wyroku pozwoli w postępowaniu administracyjnym ustalić linię brzegu rzeki, tym samym granice działek, które stanowią własność Skarbu Państwa. W tym stanie rzeczy, zdaniem skarżącego zachodzą przesłanki do zawieszenia z urzędu postępowania prowadzonego przez Starostę, zgodnie z wydanym przez organ I instancji postanowieniem, jako że rozpatrzenie sprawy i wydanie decyzji zależy od uprzedniego sądowego rozstrzygnięcia zagadnienia wstępnego - stwierdzenia, iż rzeka B. jest rzeką, jezioro F. jeziorem przepływowym. W odpowiedzi na skargę Dyrektor Regionalnego Zarządu Gospodarki Wodnej wniósł o jej oddalenie nie znajdując podstaw do zmiany swojego stanowiska w sprawie. Dyrektor wyjaśnił, że Starosta zawieszając z urzędu prowadzone postępowanie uznał za zagadnienie wstępne w tej sprawie ustalenie linii brzegu na określonym odcinku rzeki B., a nie jak podnosi skarżący postępowanie sądowe dotyczące stwierdzenia, że ciek B. jest rzeką, a jezioro F. jest jeziorem przepływowym. Powództwo w tym przedmiocie zostało wytoczono po wydaniu postanowień zarówno przez Starostę, jak i Dyrektora Regionalnego Zarządu Gospodarki Wodnej. Poza tym organ odwoławczy jest związany treścią sprawy, która w niniejszym przypadku dotyczyła zawieszenia postępowania z powodu konieczności ustalenia linii brzegu cieku B. oraz uregulowania kwestii własnościowych gruntów pod tym ciekiem w zakresie objętym wnioskiem. Nie może ingerować w postępowanie główne będące w toku, bowiem przedmiotem zaskarżenia było jedynie postanowienie o zawieszeniu postępowania. W odpowiedzi na skargę pełnomocnik uczestnika postępowania B. wniosła o jej oddalenie wyjaśniając, że wskazana w skardze podstawa zawieszenia postępowania jest odmienna od podstawy wyznaczającej zakres sprawy, która przeszła w administracyjnym toku instancji do rozpoznania przez organ odwoławczy. Zaznaczono przy tym, że po wyroku Sądu Rejonowego nie było już podstaw do kontynuowania postępowania w sprawie przejęcia gruntów do zasobu nieruchomości Skarbu Państwa albowiem z wyroku tego wynika, że grunty pod wodami B. nie tworzą naturalnego koryta rzeki. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku zważył, co następuje: Kompetencje sądów administracyjnych określają przede wszystkim przepisy art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (tj.: Dz.U. z 2016r., poz. 1066) oraz art. 3-5, art. 134 i 135 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tj.: Dz.U. z 2016 r., poz. 718), zwanej dalej p.p.s.a. Z przepisów tych wynika, że sądowa kontrola działalności administracji publicznej sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, zadaniem więc sądu administracyjnego rozpoznającego skargę na akt administracyjny jest ocena zgodności z prawem tego aktu. Dokonując tej oceny sąd nie jest związany zarzutami i wnioskami skargi, ani powołaną podstawą prawną. Granice sądowej kontroli ograniczają tylko granice sprawy i zakaz orzekania na niekorzyść skarżącego przy braku przesłanek do stwierdzenia nieważności aktu. Skarga w niniejszej sprawie okazała się niezasadna, albowiem zaskarżone postanowienie odpowiada prawu. Podstawę prawną kontrolowanego rozstrzygnięcia stanowił przepis art. 97 § 1 pkt 4 k.p.a., zgodnie z którym organ administracji publicznej zawiesza postępowanie, gdy rozpatrzenie sprawy i wydanie decyzji zależy od uprzedniego rozstrzygnięcia zagadnienia wstępnego przez inny organ lub sąd. Tło materialnoprawne sprawy tworzą natomiast przepisy ustawy z dnia 18 lipca 2001 r. Prawo wodne (tj.: Dz.U. z 2015 r., poz. 469), albowiem zaskarżone rozstrzygnięcie o charakterze procesowym podjęte zostało w toku głównej sprawy prowadzonej w oparciu o przepisy art. 14a ust. 1 i 2 Prawa wodnego o stwierdzenia przejścia gruntów pokrytych powierzchniowymi wodami płynącymi cieku B. do zasobu nieruchomości Skarbu Państwa. Starosta uznał, że w prowadzonej sprawie charakter zagadnienia wstępnego ma ustalenie linii brzegowej cieku B. i jeziora F. w trybie art. 15 Prawa wodnego i z tego powodu zawiesił postępowanie administracyjne. Organ odwoławczy natomiast nie podzielił powyższego stanowiska twierdząc, z powodu tożsamości organu orzekającego w obu wskazanych sprawach nie zostały spełnione przesłanki zawieszenia postępowania na podstawie art. 97 § 1 pkt 4 k.p.a. Z dyspozycji art. 97 § 1 pkt 4 k.p.a. wynika, że w razie pojawienia się w postępowaniu zagadnienia wstępnego, organ administracji publicznej jest obowiązany postępowanie zawiesić. Przez pojęcie zagadnienia wstępnego rozumie się sytuacje, w których wydanie orzeczenia merytorycznego w sprawie będącej przedmiotem postępowania przed właściwym organem, uwarunkowane jest uprzednim rozstrzygnięciem wstępnego zagadnienia prawnego. Ocena zaś tego zagadnienia wstępnego, gdyby ono w sobie mogło być przedmiotem odrębnego postępowania (tzn. w oderwaniu od sprawy, na tle której wystąpiło), należy ze względu na jego przedmiot do kompetencji innego organu państwowego niż ten, przed którym toczy się postępowanie w głównej sprawie. Jest to poza tym zagadnienie otwarte, tzn. nie było przedtem (element stosunku czasowego) prawomocnie przesądzone na właściwej drodze. Jego treścią może być wypowiedź co do uprawnienia lub obowiązku, stosunku lub zdarzenia prawnego albo inne jeszcze okoliczności mające znaczenie prawne. Zawieszenie postępowania na tej podstawie uzależnione jest od wystąpienia łącznie trzech przesłanek: 1) postępowanie administracyjne jest w toku; 2) rozstrzygnięcie sprawy administracyjnej będącej przedmiotem postępowania administracyjnego zależy od uprzedniego rozstrzygnięcia zagadnienia wstępnego przez inny organ lub sąd; 3) zagadnienie wstępne nie zostało jeszcze rozstrzygnięte. W odniesieniu do drugiej przesłanki, to organ musi ustalić związek przyczynowy pomiędzy rozstrzygnięciem sprawy administracyjnej a zagadnieniem wstępnym oraz właściwość do rozstrzygnięcia. Należy wyłączyć z zakresu pojęcia zagadnienia wstępnego sytuacje, gdy do rozstrzygnięcia tej kwestii wynikłej w toku postępowania jest właściwy ten sam organ. Do zagadnienia wstępnego można klasyfikować tylko takie, których rozstrzygnięcie należy do kompetencji innego organu administracji publicznej lub sądu powszechnego (por. B. Adamiak, J. Borkowski, Kodeks postępowania administracyjnego. Komentarz, Warszawa 2016, s. 453-455). Przesłanki zawieszenia na tej podstawie muszą wystąpić łącznie. W konsekwencji brak którejkolwiek z nich uniemożliwia skorzystanie z podstawy zawieszenia z art. 97 §1 pkt 4 k.p.a. Na gruncie przepisów Prawa wodnego starosta, realizujący zadania z zakresu administracji rządowej, tak w odniesieniu do decyzji w przedmiocie stwierdzenia przejścia gruntów pokrytych powierzchniowymi wodami płynącymi do zasobu nieruchomości Skarbu Państwa (art. 14a ust. 2), jak i w odniesieniu do wydawania decyzji w przedmiocie ustalenia linii brzegu (art. 15 ust. 2 pkt 3), ma charakter organu właściwego. Z tych względów funkcjonalna tożsamość Starosty Powiatu jako organu uprawnionego do stwierdzenia przejścia gruntów pokrytych powierzchniowymi wodami płynącymi do zasobu nieruchomości Skarbu Państwa, jak i do ustalenia linii brzegu, wyklucza możliwość zastosowania dyspozycji art. 97 § 1 pkt 4 k.p.a. Przesłanki zawieszenia postępowania administracyjnego zostały wyczerpująco określone w art. 97 § 1 k.p.a., co wyklucza przy jego interpretacji stosowanie wykładni rozszerzającej. Zawieszenie postępowania jest bowiem instytucją tamującą bieg postępowania i opóźniającą merytoryczne rozstrzygnięcie sprawy, dlatego winno mieć zastosowanie tylko w przypadkach określonych przez ustawodawcę, a okoliczności kontrolowanej sprawy nie odpowiadają hipotezie normy prawnej wynikającej z art. 97 §1 pkt 4 k.p.a. Wobec tego zarzuty skargi należało uznać za niezasadne. Dodatkowo zwrócić należy uwagę, że skarżący rozszerzył w skardze argumentację swoich twierdzeń wskazując, że zawieszenie postępowania w sprawie przejęcia gruntów do zasobu nieruchomości Skarbu Państwa uzasadnione jest koniecznością rozstrzygnięcia przez właściwy sąd zagadnienia wstępnego polegającego na kwalifikacji cieku wodnego B. jako rzeki i jeziora F. jako jeziora przepływowego. Wskazane zagadnienie nie było podstawą kontrolowanego zawieszenia postępowania w sprawie głównej i nie może stanowić przesłanki uwzględnienia skargi, albowiem kontrola legalności uchylenia zawieszenia w niniejszej sprawie odnosiła się wyłącznie do uznanego przez Starostę za zagadnienie wstępne ustalenia linii brzegowej rzeki B. Nie zmienia tego fakt wniesienia przez Marszałka Województwa pozwu o ustalenie charakteru rzeki B. i jeziora F. datowanego na dzień 10 października 2016 r., czyli już po wydaniu przez organ odwoławczy zaskarżonego postanowienia uchylającego postanowienie Starosty o zawieszeniu postępowania. Nie niweczy to jednak możliwości zawieszenia postępowania w sprawie stwierdzenia przejścia określonych gruntów do zasobu nieruchomości Skarbu Państwa ze względu na okoliczności wskazane w skardze, pozostające jednak poza kognicją sądu administracyjnego w kontrolowanej sprawie. Sąd kontroluje bowiem legalność działań organów administracji w ściśle zakreślonych granicach sprawy, które wyznacza w niniejszym przypadku przyjęta przez Starostę podstawa zawieszenia, która zgodnie ze stanowiskiem Dyrektora Regionalnego Zarządu Gospodarki Wodnej wyrażonym w zaskarżonym postanowieniu nie zaistniała, z czym w pełni zgadza się sąd orzekający. Mając powyższe na uwadze Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku, na podstawie art. 151 p.p.s.a., oddalił skargę jako bezzasadną. Sąd orzekł na posiedzeniu niejawnym w postępowaniu uproszczonym, na podstawie art. 119 pkt 3 p.p.s.a.