II SA/Gd 604/08

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Referendarz sądowy Agnieszka Dusza-Kasprzyk po rozpoznaniu w dniu 29 sierpnia 2008 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku J. M. o przyznanie prawa pomocy w sprawie ze skargi na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia 19 maja 2008r. nr [...] w przedmiocie warunków zabudowy postanawia odmówić skarżącemu przyznania prawa pomocy Wnioskiem z dnia 25 sierpnia 2008r. J.M. zwrócił się o przyznanie prawa pomocy w zakresie częściowym poprzez zwolnienie od kosztów sądowych. Z zawartych we wniosku danych wynika, że miesięczny dochód skarżącego z tytułu umowy o pracę wynosi 1.600 zł brutto. Oświadczenie o stanie majątkowym wnioskodawcy wskazuje, że posiada dom o powierzchni 106 m2, który według oświadczenia znajduje się w fatalnym stanie, oraz budynek inwentarski o pow. 36 m2 wymagający remontu, bez dachu. Nieruchomości te znajdują się na działce o pow. 0,47 ha. W zakresie zgromadzonych oszczędności oświadczył, iż posiada 18 tys. zł. Innego majątku nie posiada. W uzasadnieniu wniosku skarżący podniósł, że Skarb Państwa pozbawił jego rodziców własności, jemu nie zezwolił na kupno nieruchomości rolnej, która należała do rodziców. W tych okolicznościach nie jest w stanie ponieść kosztów sądowych związanych z niniejszą sprawą, w tym uiścić wpisu w wysokości 500 zł. Zgodnie z brzmieniem art. 245 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), prawo pomocy w zakresie częściowym obejmuje zwolnienie tylko od opłat sądowych w całości lub w części albo tylko od wydatków albo od opłat sądowych i wydatków lub obejmuje tylko ustanowienie adwokata, radcy prawnego, doradcy podatkowego lub rzecznika patentowego. W myśl art. 246 § 1 pkt 2 powołanej ustawy przyznanie prawa pomocy osobie fizycznej w zakresie częściowym następuje, gdy wykaże, że nie jest w stanie ponieść pełnych kosztów postępowania, bez uszczerbku utrzymania koniecznego dla siebie i rodziny. Wskazane przepisy stanowią odstępstwo od generalnej zasady ponoszenia kosztów postępowania sądowoadministracyjnego zawartej w art. 199 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Zatem, rzeczą wnioskodawcy, jako zainteresowanego, jest wykazanie, iż jego sytuacja materialna jest na tyle trudna, że uzasadnia wyjątkowe traktowanie, o którym mowa w przytoczonych przepisach. Tym samym, to na nim spoczywa ciężar dowodu, że znajduje się w sytuacji uprawniającej go do skorzystania z prawa pomocy, zaś rozstrzygnięcie sądu w tej kwestii zależy od tego, co zostanie przez stronę wykazane. W niniejszej sprawie uznać należy, że skarżący nie wykazał, że spełnia ustawowe przesłanki przyznania prawa pomocy we wnioskowanym zakresie. Przede wszystkim nawet jeśli z bieżących dochodów nie jest w stanie pokryć kosztów sądowych, w tym uiścić wpisu, to skarżący posiada zasoby pieniężne w postaci oszczędności (kwota 18 tys. zł jest znacznie wyższa od kosztów sądowych niniejszej sprawy). Skoro zatem skarżący posiada środki finansowe, które może przeznaczyć na prowadzenie własnych spraw przed sądem uznać należy, że okoliczność ta nie pozwala na przyjęcie, że skarżący nie jest w stanie ponieść kosztów niniejszego postępowania. Podkreślić należy, iż referendarz sądowy ocenia zasadność wniosku o przyznanie prawa pomocy badając jedynie sytuację majątkową skarżącego, oceniając fakty, na które skarżący się powołuje. Natomiast nie ma kompetencji do oceny zasadności zarzutów skarżącego zgłoszonych w skardze. Uzasadnieniem wniosku o przyznanie prawa pomocy winno być powołanie się na okoliczności, które w ocenie skarżącego przemawiają za zasadnością wniosku o przyznanie prawa pomocy, a więc trudna sytuacja finansowa, wzmożone wydatki na leki, niskie bieżące dochody itp. We wniosku skarżącego takie okoliczności nie zostały przywołane. Z tych względów Sąd na podstawie przepisu art. 246 § 1 pkt 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzekł jak w sentencji postanowienia.