II SA/Gd 606/17

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie: Przewodniczący Sędzia WSA Dariusz Kurkiewicz po rozpoznaniu w dniu 28 listopada 2017r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi A spółki z o.o. z siedzibą w G. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia 20 czerwca 2017 r., nr [...] w przedmiocie usunięcia odpadów postanawia: odmówić przywrócenia terminu do uzupełnienia braków skargi i uiszczenia wpisu. A. wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku skargę na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z 20 czerwca 2017 r. w przedmiocie nakazu usunięcia odpadów. Zarządzeniem z 11 września 2017 r. wezwano skarżącą do uzupełnienia braków formalnych skargi przez złożenie trzech odpisów oraz do uiszczenia wpisu sądowego w wysokości 200 zł – w terminie 7 dni pod rygorem jej odrzucenia. Przesyłka zawierająca powyższe wezwania skierowana została do skarżącego na adres wskazany w skardze. Ze znajdującego się w aktach sądowych zwrotnego poświadczenia odbioru wynika, że ze względu na brak możliwości doręczenia osobistego, po dwukrotnym awizowaniu korespondencji zgodnie z art. 73 § 1-3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tj.: Dz.U. z 2017r., poz. 1369), zwanej dalej p.p.s.a., na mocy art. 73 § 4 p.p.s.a. zarządzeniem sędziego z 3 października 2017r. uznano przesyłkę za skutecznie doręczoną z dniem 28 września 2017r. Postanowieniem z 25 października 2017 r. Sąd odrzucił skargę z powodu nieuzupełnienia braków formalnych skargi i nieuiszczenia wpisu sądowego. Pismem z 9 listopada 2017 r. A., dalej skarżąca, wniosła o przywrócenie terminu do wykonania zarządzeń Sądu z 11 września 2017 r. do uzupełnienia skargi poprzez złożenie trzech odpisów oraz do uiszczenia wpisu sądowego. Do wniosku dołączono reklamację złożoną w placówce pocztowej, a także oświadczenie mieszkańca domu, w którym znajduje się siedziba Spółki. Ponadto skarżąca zadeklarowała, że na okoliczności wskazane w niniejszym wniosku może zostać nadto przeprowadzony dowód z zeznań M. A. - Prezesa A., a także osoby składającej w./wym. oświadczenie. W uzasadnieniu wniosku skarżąca wskazała, że w dniu 8 listopada 2017 r. odebrała przesyłkę z Sądu, zawierającą postanowienie o odrzuceniu skargi. Skarżąca podkreśliła, że nie otrzymała żadnego z dwóch rzekomo pozostawionych dla niej awiz do odbioru przesyłki, ani nie miała wiedzy o konieczności odebrania z poczty jakiegokolwiek listu. Skarżąca wskazała ponadto, że w siedzibie Spółki mieszczącej się pod adresem B. w G., stale w dniach roboczych od poniedziałku do piątku (za wyjątkiem Świąt) przebywa domownik upoważniony do odbioru korespondencji w imieniu Spółki, który taką korespondencję odbiera. Co więcej, Prezes Zarządu skarżącej spółki odwiedza także placówkę m.in. w sprawie odbioru przesyłek i nigdy nie informowano go o oczekującej rzekomo przesyłce z WSA w Gdańsku. Codziennie sprawdzana jest też skrzynka pocztowa lokalu Spółki w celu upewnienia się, czy nie pozostawiono tam żadnych awiz. Obecność domownika domu przy ul. B. miała miejsce również począwszy od początku września 2017 r. do chwili obecnej, zatem nie było możliwości, aby listonosz nie mógł doręczyć skarżącej przedmiotowej korespondencji z Sądu, a co najmniej, skutecznie pozostawić w skrzynce powiadomienia o awizacji. Powyższe w ocenie skarżącej świadczy jednoznacznie o zaniechaniach istniejących po stronie Poczty Polskiej (czy też listonosza doręczającego przesyłki na tym obszarze), zajmujących się doręczaniem przesyłek sądowych. Z tych względów skarżąca złożyła na Poczcie Polskiej reklamację w związku z zaistnieniem w./wym. zdarzenia, której kopię załączyła do niniejszego wniosku. Ponadto na potwierdzenie powyższych okoliczności, do niniejszego pisma załączyła oświadczenie domownika, o przebywaniu w siedzibie Spółki we wskazanych dniach w okresie od początku września 2017 r. do chwili obecnej oraz braku doręczenia oraz braku próby doręczenia przedmiotowej korespondencji z Sądu w tym okresie, a nadto braku otrzymania awiz dotyczących przedmiotowej przesyłki we wskazanym okresie. Niezależnie od powyższego, skarżący wskazała, że docierały do niej informacje o braku rzetelności listonosza obsługującego rejon, w którym znajduje się siedziba Spółki i związanym z tym brakiem doręczania przesyłek czy też brakiem pozostawiania awiz do ich odbioru, co dodatkowo uzasadnia przekonanie skarżącej o zaniechaniach w tym zakresie istniejących po stronie wspomnianego doręczyciela. Powyższe okoliczności świadczą w ocenie skarżącego o braku jej winy w nieotrzymaniu przedmiotowego wezwania sądowego, a tym samym braku winy w uchybieniu terminu do jego wykonania tj. dostarczenia trzech odpisów skargi i uiszczenia wpisu sądowego od skargi. Ponadto skarżąca dowiedziała się o skierowaniu do niego przedmiotowego wezwania i o jego treści dopiero po otrzymaniu, w dniu 8 listopada 2017 r. postanowienia Sądu o odrzuceniu skargi. Został zatem zachowany 7 dniowy termin od ustania przyczyny uchybienia terminu w wykonaniu wezwania Sądu, w którym skarżąca składa niniejszy wniosek o przywrócenie terminu. Ponadto skarżąca stosowanie do treści art. 87 § 4 p.p.s..a wraz z niniejszym wnioskiem dokonała czynności, których terminom uchybiono, tj. załącza trzy odpisy skargi oraz dowód uiszczenia wpisu sądowego w kwocie 200 złotych na rachunek bankowy sądu. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku zważył, co następuje: Zgodnie z art. 86 § 1 p.p.s.a., jeżeli strona nie dokonała w terminie czynności w postępowaniu sądowym bez swojej winy, sąd na jej wniosek postanowi przywrócenie terminu. Postanowienie o przywróceniu terminu albo odmowie jego przywrócenia może być wydane na posiedzeniu niejawnym. Stosownie do art. 87 § 1 i § 2 p.p.s.a., pismo z wnioskiem o przywrócenie terminu wnosi się do sądu, w którym czynność miała być dokonana, w ciągu siedmiu dni od czasu ustania przyczyny uchybienia terminu. W piśmie tym należy uprawdopodobnić okoliczności wskazujące na brak winy w uchybieniu terminu. W rozpoznawanej sprawie bezspornym jest, że skarżąca uchybiła terminowi do uzupełnienia braków formalnych skargi i uiszczenia wpisu od wniesionej skargi. Natomiast jak już wcześniej wskazano, przesyłka pocztowa zawierająca odpis przedmiotowych wezwań została uznana za doręczoną stronie skarżącej w dniu 28 września 2017 r. w trybie określonym w art. 73 p.p.s.a., co oznacza że 7-dniowy termin na wywiązanie się z wystosowanych wezwań upływał z dniem 5 października 2017 r. Gdy czynność procesowa nie została przez stronę dokonana w terminie, wówczas zachodzi uchybienie terminu, które powoduje jej bezskuteczność prawną. Wyjaśnić w tym miejscu również należy, że strona w postępowaniu o przywrócenie terminu nie jest obowiązana do udowodnienia braku winy. Wystarczy bowiem jedynie uprawdopodobnienie. Uprawdopodobnienie jest instytucją mniej restrykcyjną od udowodnienia i oznacza, że strona powinna jedynie w sposób wiarygodny uzasadnić okoliczności, które spowodowały niemożność dokonania czynności w terminie, bez konieczności wykazywania ich w sposób ostateczny. Przy ocenie czy uchybienie terminu było zawinione należy brać pod uwagę obiektywny miernik staranności, jakiej można wymagać od strony należycie dbającej o swoje interesy. Skoro art. 86 § 2 p.p.s.a. mówi, że we wniosku o przywrócenie terminu należy uprawdopodobnić okoliczności wskazujące na brak winy po stronie zainteresowanego przywróceniem terminu, należy uznać, ze jakikolwiek stopień zawinienia strony w uchybieniu terminu (nawet lekkie niedbalstwo) powoduje niedopuszczalność jego przywrócenia. Przywrócenie terminu może więc mieć miejsce tylko wtedy, gdy uchybienie terminu nastąpiło wskutek przeszkody, której strona nie mogła usunąć, nawet przy użyciu największego w danych warunkach wysiłku. Przywrócenie terminu jest dopuszczalne w przypadku zaistnienia obiektywnych, występujących bez woli strony, okoliczności, które mimo dołożenia przez stronę odpowiedniej staranności w prowadzeniu własnych spraw udaremniły dokonanie czynności w terminie. Do okoliczności faktycznych, uzasadniających brak winy po stronie zainteresowanego przywróceniem terminu należy zaliczyć nagłą chorobę, która nie pozwala na wyręczenie się inną osobą. Ponadto wskazać w tym miejscu należy, że jeżeli w sprawie ustanowiono pełnomocnika bądź osobie trzeciej powierzono wykonanie czynności procesowej związanej z zachowaniem terminu, również ich postępowanie winno być wzięte pod uwagę przy ocenie zawinienia w uchybieniu terminu. W orzecznictwie utrwalony jest pogląd, że działania pełnomocnika obciążają mocodawcę, który ponosi skutki tych działań i zaniechań (por. postanowienie NSA z dnia 11 czerwca 2013 r., I FZ 145/13, z dnia 16 stycznia 2008 r., sygn. akt I OZ 1008/07; postanowienie NSA z 2 września 2014 r., sygn. akt II OZ 813/14, CBOSA, https://orzeczenia.nsa.gov.pl/). Przenosząc powyższe rozważania na grunt niniejszej sprawy należy wskazać, że w przedmiotowej sprawie przesłanka braku winy w uchybieniu terminu do uzupełnienia braków formalnych skargi i uiszczenia wpisu nie została spełniona. Okoliczności podane we wniosku przez skarżącą nie pozwalają na uznanie, że wniosek o przywrócenie terminu jest zasadny. Skoro skarżąca podała jako adres do doręczeń adres zamieszkania osoby trzeciej, a nie miejsce, w którym wykonuje działalność zawodową, to w zakresie dokonywania wszystkich łączących się ze sprawą czynności procesowych mieściło się także zadbanie o to, by korespondencja do niej kierowana była jej przekazywana. Ponadto, jeśli skarżąca dysponowała wiedzą, że w rejonie jego urzędu pocztowego pojawiają się problemy z doręczaniem przesyłek lub pozostawianiem stosownego awizo w skrzynce pocztowej, powinna wcześniej interweniować we właściwym urzędzie pocztowym, a osobę upoważnioną do obioru uprzedzić o możliwych trudnościach z odbieraniem przesyłek. Wobec znajdującej się w aktach sądowych sprawy koperty, zawierającej wezwania Sądu z dnia 11 września 2017 r., z prawidłowo wypełnionym awizem (k. 22), nie ma też podstaw do przyjęcia, że przesyłka te została błędnie uznana za doręczoną w trybie art. 73 P.p.s.a. Zwłaszcza że poprzednia korespondencja w sprawie, tj. decyzja organu odwoławczego, jak również postanowienie Sądu z 25 października 2017 r. o odrzuceniu skargi zostały doręczone nie było zatem wątpliwości ani co do poprawności podanego adresu do doręczeń, ani co do prawidłowego wykonywania doręczeń kierowanych tam przesyłek przez właściwy urząd pocztowy. Z powyższych przyczyn, na podstawie art. 86 § 1 P.p.s.a., orzeczono jak w sentencji