II SA/Gd 609/11

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Dorota Jadwiszczok, Sędziowie Sędzia WSA Jolanta Górska, Sędzia WSA Mariola Jaroszewska (spr.), Protokolant Starszy Sekretarz Sądowy Maria Flisikowska, po rozpoznaniu w Gdańsku na rozprawie w dniu 5 grudnia 2012 r. sprawy ze skargi M. W. na decyzję Wojewody [...] z dnia 10 czerwca 2011 r., nr [...] w przedmiocie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę oddala skargę. Na skutek wniosku A. o pozwolenie na budowę nośnika reklamowego z przyłączem energetycznym w G. przy [[...]], działki nr [[...]]-[[...]], Prezydent Miasta decyzją z 7 kwietnia 2011 r., powołując się na art. 104 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2000 r., nr 98, poz. 1071, ze zm.) oraz art. 28, art. 33 ust. 1, art. 34 ust. 4, art. 36, art. 81 ust. 1 pkt 2 i art. 82 ust. ust. 1 i ust. 2 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (Dz. U. z 2006 r., nr 156, poz. 1118, ze zm.), zatwierdził projekt budowlany i udzielił wnioskodawcy pozwolenia na budowę. W uzasadnieniu wskazano, że projekt jest kompletny, jego częścią składową są obliczenia statyczne, a zamierzenie inwestycyjne nie jest sprzeczne z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Treść planu wyklucza lokalizację wolnostojących nośników reklamowych w strefie ochrony konserwatorskiej, natomiast inwestowana działka znajduje się w strefie "g" planu, dla której nie ustalono ochrony konserwatorskiej. Od tej decyzji organu pierwszej instancji odwołania wnieśli B. S., działająca przez pełnomocnika G. O. oraz M. i M. W. Odwołujący wnieśli o uchylenie zaskarżonej decyzji. Odwołująca B. S. twierdziła, że projekt nie zawiera obliczeń statycznych dotyczących stateczności konstrukcji. Jej zdaniem naruszono procedurę, ponieważ nie zwrócono się o opinię wszystkich współwłaścicieli nieruchomości przy ul. G. Według M. i M. W. przedmiotowa inwestycja jest sprzeczna z obowiązującym planem miejscowym. Miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego [[...]] dopuszcza zabudowę pierzejową o określonych parametrach, komponującą się z sąsiadującą zabudową. Inwestycja będąca nośnikiem reklamowym warunków planu nie spełnia. Wojewoda decyzją z dnia 10 czerwca 2011 r. nr [[...]], powołując się na art. 138 § 1 pkt 1 Kpa oraz art. 80 ust. 1 pkt 2, art. 81 ust. 1 pkt 2 i art. 82 ust. 3 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (Dz. U. z 2010 r., nr 234, poz. 1623, ze zm.) utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję Prezydenta Miasta. Według organu odwoławczego przedłożony projekt budowlany, wykonany przez osoby posiadające odpowiednie uprawnienia do pełnienia samodzielnych funkcji w budownictwie, jest kompletny, zawiera niezbędne opisy i rysunki oraz obliczenia. W projekcie konstrukcyjnym zawarte są obliczenia statyczne, z których wynika, że warunek stateczności na obrót oraz warunek stateczności na przesunięcie są spełnione. Inwestycja nie narusza ustaleń miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Jak ustalił Wojewoda, działka nr [[...]] w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego znajduje się na terenie oznaczonym [[...]] w obszarze "g", przeznaczonym pod zabudowę mieszkaniowo - usługową. Dla działki ustalona jest nieprzekraczalna linia zabudowy oraz pierzeja eksponowana. Z ustaleń karty terenu pkt 10 litera f wynika zakaz lokalizacji wolnostojących nośników reklamowych nieprzewidzianych w projekcie zagospodarowania terenu w strefie ochrony konserwatorskiej. Obszar "g" znajduje się poza strefą ochrony konserwatorskiej, tak więc lokalizacja nośnika reklamowego na działce nr [[...]] nie jest zakazana. Zarzut skarżących, że nośnik reklamowy nie znajduje się w linii zabudowy pierzei, jest chybiony. Punk 18 podpunkt 10 karty terenu zaleca w obszarze "g" dla nowej zabudowy w przypadku wyburzenia istniejącej pierzei, odsunięcie linii zabudowy o 5m, od linii rozgraniczającej [[...]]. Z powyższego wynika, że inwestor nie ma obowiązku lokalizowania budynku i innych obiektów budowlanych w linii istniejącej na działkach sąsiednich zabudowy. M. W. w skardze na opisaną wyżej decyzję domaga się jej uchylenia. Zarzuca organowi brak zgodności decyzji z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego, uchybienia w postępowaniu dowodowym oraz niedostateczne jej uzasadnienie. Wskazuje, że zgodnie z punktem 7 ppkt. 6 lit e miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego [[...]], przyjętego uchwałą Rady Miasta Gdańska nr LIV/825/06 z dnia 31 sierpnia 2006 r. w obszarze "g" terenu objętego planem, zaplanowano ukształtowanie terenu w formie zabudowy zwartej śródmiejskiej w formie zabudowy pierzejowej. Oznacza to, że fronty budynków tworzących pierzeję powinny stanowić jedną linię, przylegającą do chodnika. Umieszczenie nośnika reklamowego w tym miejscu jest sprzeczne z postanowieniami planu. Nośnik reklamowy umieszczony został równolegle do boku budynku nr [[...]], czyli jego front nie znajduje się w jednej linii z budynkiem nr [[...]] oraz [[...]]. Ponadto, taki nośnik reklamowy nie stanowi elementu zabudowy śródmiejskiej. W ocenie skarżącego stanowisko organu dopuszczające przesunięcie linii zabudowy o 5 metrów od linii rozgraniczającej od strony [[...]] jest sprzeczne z pkt 7 ppkt 1 lit. g planu. Naruszono także pkt 3 planu, zgodnie z którym dopuszczalna zabudowa powinna mieć charakter usługowo-mieszkalny. Organ ponadto błędnie zinterpretował punkt 10 ppkt. 2 lit. i planu poprzez przyjęcie, ze zakaz lokalizacji wolnostojących nośników reklamowych dotyczy wyłącznie obszaru ochrony konserwatorskiej oznaczonego literą "f". Nie można jednak interpretować tego przepisu jako dozwalającego na dowolne umieszczanie takich nośników w innych obszarach, bez względu na pozostałe przepisy miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Przy rozpatrzeniu, czy umieszczenie nośnika reklamowego, o który wnioskowała A.., jest zgodne z planem zagospodarowania terenu, należy dokładnie przeanalizować pozostałe warunki planu. W ocenie skarżącego Wojewoda wydał decyzję z naruszeniem art. 20 ust 2 i 3 ustawy Prawo budowlane poprzez akceptację niekompletnego projektu wnioskodawcy, Wskazuje, że konstrukcja w postaci wolnostojącego nośnika reklamowego zgodnie z załącznikiem do ustawy Prawo budowlane, stanowi VIII kategorię obiektu, czyli inną budowlę. Zgodnie zaś ze wskazanym przepisem projektant ma obowiązek zapewnić sprawdzenie projektu architektoniczno-budowlanego pod względem zgodności z przepisami, w tym techniczno-budowlanymi, przez osobę posiadającą uprawnienia budowlane do projektowania bez ograniczeń w odpowiedniej specjalności lub rzeczoznawcę budowlanego. Obowiązek ten nie dotyczy obiektów budowlanych o prostej konstrukcji, jak: budynki mieszkalne jednorodzinne, niewielkie obiekty gospodarcze, inwentarskie i składowe. Wolnostojący nośnik reklamowy nie zalicza się do żadnej z w/w grup, zwolnionych z obowiązku tej specjalistycznej kontroli. Natomiast dokumenty przedłożone przez A. nie posiadają nawet wzmianki o przeprowadzeniu takiej kontroli. W związku z tym, wydanie decyzji na podstawie takiego niekompletnego projektu, rażąco narusza przepisy ustawy Prawo budowlane. Zarzucono ponadto organowi naruszenie art. 7 oraz 77 kpa poprzez podjęcie decyzji jedynie na podstawie dokumentacji przedstawionej przez inwestora oraz oświadczeń projektanta o sporządzeniu projektu zgodnie z obowiązującymi przepisami oraz zasadami wiedzy technicznej. Organy w sposób niedostatecznie wnikliwy przeanalizowały miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego, dopuszczając budowę nośnika reklamowego w pasie planowanej zabudowy pierzejowej. Zdaniem skarżącego organ odwoławczy nie ustosunkował się do zarzutów zawartych w odwołaniach. Wskazano także, że nośnik reklamowy, postawiony przez A dnia 24 czerwca 2011 r. w sposób rażący odbiega od pierwotnego planu, będącego podstawą wydania skarżonej decyzji. W odpowiedzi na skargę, powtarzając argumentację zawartą w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji, wniesiono o jej oddalenie. W piśmie procesowym z dnia 30 listopada 2012 r. uczestnik postępowania A. wniosła o oddalenie skargi. Wskazano w piśmie, że przedłożony projekt budowlany jest kompletny, zawiera niezbędne opisy, rysunki i obliczenia. Projekt wykonany został przez osoby posiadające uprawnienia do pełnienia samodzielnych funkcji w budownictwie, a projektanci złożyli wymagane prawem oświadczenie o kompletności projektu i wykonaniu go z obowiązującymi przepisami prawa. Uczestnik postępowania twierdzi również, że przedmiotowa inwestycja nie narusza ustaleń obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, gdyż obszar "g" obejmujący działkę nr [[...]] znajduje się poza strefa ochrony konserwatorskiej. Niniejsza skarga podlega rozpoznaniu, albowiem prawomocnym postanowieniem z dnia 27 września 2012 r. przywrócony został skarżącemu M. W. termin do usunięcia braków formalnych skargi oraz uiszczenia wpisu sądowego od skargi. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku zważył, co następuje: Zgodnie z art. 1 § 1 i art. 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. nr 153, poz. 1269 ze zm.) oraz art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przez sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem i stosują środki określone w ustawie. Materialnoprawną podstawę wydanych w sprawie decyzji stanowi art. 35 ust. 1 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (Dz. U. z 2010 r., nr 243, poz. 1623, ze zm.), zgodnie z którym, w brzmieniu obowiązującym w dniu zaskarżonej decyzji, przed wydaniem decyzji o pozwoleniu na budowę lub odrębnej decyzji o zatwierdzeniu projektu budowlanego właściwy organ sprawdza: 1. zgodność projektu budowlanego z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego albo decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu, a także wymaganiami ochrony środowiska, w szczególności określonymi w decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, o której mowa w art. 71 ust. 1 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko; 2. zgodność projektu zagospodarowania działki lub terenu z przepisami, w tym techniczno – budowlanymi; 3. kompletność projektu budowlanego i posiadanie wymaganych opinii, uzgodnień, pozwoleń i sprawdzeń oraz informacji dotyczącej bezpieczeństwa i ochrony zdrowia, o której mowa w art. 20 ust. 1 pkt 1b, a także zaświadczenia, o którym mowa w art. 12 ust. 7; 4. wykonanie – w przypadku obowiązku sprawdzenia projektu, o którym mowa w art. 20 ust. 2, także sprawdzenie projektu – przez osobę posiadającą wymagane uprawnienia budowlane i legitymującą się aktualnym na dzień opracowania projektu – lub jego sprawdzania – zaświadczeniem, o którym mowa w art. 12 ust. 7. Przepis art. 35 ust. 4 ustawy Prawo budowlane przewiduje, że w razie spełnienia wymagań określonych w ust. 1 oraz w art. 32 ust. 4 właściwy organ nie może odmówić wydania decyzji o pozwoleniu na budowę. Na tym tle w orzecznictwie sądowoadministracyjnym wyjaśniono, że decyzja o pozwoleniu na budowę nie jest decyzją uznaniową, a tym samym organ nie może udzielić pozwolenia na budowę inwestorowi, który nie spełni wszystkich prawem przewidzianych wymagań i z kolei, nie może odmówić uwzględnienia wniosku o wydanie pozwolenia na budowę w sytuacji, gdy inwestor wszystkie wymagane przepisami przesłanki spełnia (zob. też wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie z dnia 16 grudnia 2010 r., sygn. akt II SA/Lu 474/10; wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 23 marca 2010 r., sygn. akt VII SA/Wa 2278/09, Baza orzeczeń Lex nr 607048). Prawidłowe ustalenia orzekających w sprawie organów administracji architektoniczno – budowlanej doprowadziły do słusznego wniosku, że wykonany dla potrzeb rozpatrywanej sprawy projekt budowlany spełnia wymagania określone w art. 35 ust. 1 Prawa budowlanego i na tej podstawie organy zasadnie zatwierdziły projekt budowlany i udzieliły pozwolenia na budowę dla opisanej inwestycji. Nie budzi wątpliwości sądu, w świetle prawidłowych i wystarczających dla rozstrzygnięcia wyjaśnień organów budowlanych, że sporządzony dla potrzeb niniejszej sprawy projekt budowlany spełnia wymagania, o których mowa w art. 35 ust. 1 pkt 3 i 4 ustawy Prawo budowlane. Projekt jest kompletny, zawiera niezbędne opisy i rysunki oraz obliczenia i został wykonany i sprawdzony przez osoby posiadające wymagane uprawnienia budowlane i legitymujące się aktualnym na dzień opracowania projektu zaświadczeniem, o którym mowa w art. 12 ust. 7 ustawy Prawo budowlane. Teczka zawierająca projekt architektoniczno – budowlany (załącznik do decyzji z dnia 7 kwietnia 2011 r.) zawiera komplet zaświadczeń odnośnie autorów projektu w branży konstrukcyjnej i elektrycznej. Jak wynika z przedłożonych dokumentów, mgr inżynier A. M. posiada uprawnienia budowlane w specjalności konstrukcyjno – budowlanej, w zakresie projektowania i kierowania robotami budowlanymi bez ograniczeń, mgr inżynier L. J. posiada uprawnienia budowlane w specjalności konstrukcyjno – budowlanej, w zakresie projektowania, bez ograniczeń. Oboje wymienieni są członkami [[...]] Okręgowej Izby inżynierów Budownictwa. Projekt budowlany zasilania w energię elektryczną wykonany został przez mgr. inżyniera A. F., posiadającego uprawnienia do wykonywania samodzielnej funkcji projektanta w specjalności instalacyjno – inżynieryjnej w zakresie instalacji elektrycznych, również członka Okręgowej Izby inżynierów Budownictwa. Z tych względów zarzuty skargi kwestionujące uprawnienia autorów przedmiotowego projektu są niezasadne i gołosłowne. Niewątpliwie również, jak trafnie wywodzi Wojewoda, w projekcie znajdują się obliczenia statyczne (vide: projekt budowlany, karty oznaczone numerami 1-3), uwzględniające w szczególności współczynnik obciążenia oraz warunek stateczności na obrót i przesunięcie. Sąd podziela także stanowisko rozstrzygających sprawę organów, że przedmiotowy projekt budowlany jest zgodny z ustaleniami obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Istotne znaczenie w procesie wydawania indywidualnych aktów w zakresie prawa budowlanego mają postanowienia planu ustalające przeznaczenie i zasady gospodarowania obszaru objętego planem (np. wyznaczające linię zabudowy, intensywność i charakter zabudowy na danym obszarze), a także wyznaczające granice między obszarami o różnym przeznaczeniu. Równie istotne są postanowienia lokalizacyjne, określające lokalizację danego przedsięwzięcia na obszarze objętym planem, bądź ustanawiające zakaz takiej lokalizacji. Ponieważ część graficzna stanowi integralną część planu miejscowego, organ administracji architektoniczno – budowlanej w procesie decyzyjnym musi wziąć pod uwagę zarówno część tekstową jak i część graficzną planu. Działka objęta planowaną inwestycją znajduje się na terenie, na którym obowiązują ustalenia uchwały Rady Miejskiej w Gdańsku z dnia 31 sierpnia 2006 r. nr LIV/1825/06 w sprawie uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego (Dz. Urz. Woj. Pom. z dnia 21 grudnia 2006 r., nr 137, poz. 2812). (vide: plan - karta terenu nr 1 wraz z załącznikiem graficznym w aktach administracyjnych). Z analizy całokształtu ustaleń obowiązującego dla tego terenu miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego wynika niezbicie, że ustalenia planu nie wprowadzają zakazu lokalizacji wolnostojącego nośnika reklamowego na obszarze nieobjętym ochroną konserwatorską. Przywoływany w skardze § 3 uchwały, przy oznaczeniu literowo cyfrowym przeznaczenia terenu oznaczonego M/U/32 przyjmuje, że jest to teren zabudowy mieszkaniowo – usługowej zawierający wybrane tereny mieszkaniowe MW24 i usługowe U33. Wskazany teren obejmuje również tereny ulic lokalnych KD81 i zbiorczych KD82, na których to terenach określonych jako "tereny transportu drogowego" plan dopuszcza usytuowanie między innymi nośników reklamowych. W postanowieniach ogólnych planu nie występuje zakaz sytuowania wolnostojących nośników reklamowych na poszczególnych terenach objętych planem (oznaczonych w § 3 uchwały), zatem takiego zakazu poszukiwać należy w postanowieniach dotyczących poszczególnych kart terenu. Zakaz ten wprowadzony został na karcie terenu nr 2 (pkt 10 ppkt 2), jak wynika z punktu 6 objętego strefą ochrony konserwatorskiej. Na karcie terenu nr 3 wprowadzono zakaz nośników reklamowych w rejonie skrzyżowania. Natomiast zgodnie z postanowieniami tego planu (wraz z jego częścią graficzną) działka nr 825/2 znajduje się na terenie oznaczonym 001-M/U32 w obszarze "g", przeznaczonym pod zabudowę mieszkaniowo – usługową (karta terenu nr 1). Dla terenu tego ustalona jest nieprzekraczalna linia zabudowy oraz pierzeja eksponowana. Z ustaleń karty terenu nr 1 pkt 10 litera "f" wynika zakaz lokalizacji wolnostojących nośników reklamowych nieprzewidzianych w projekcie zagospodarowania terenu w strefie ochrony konserwatorskiej. Obszar "g", jak wynika z powiększonego rysunku planu, znajduje się poza strefą ochrony konserwatorskiej, tak więc jak prawidłowo ustalił organ, lokalizacja nośnika reklamowego na działce nr [[...]] nie jest zakazana. Punkt 18 podpunkt 10 karty terenu nr 1 zaleca w obszarze "g" dla nowej zabudowy w przypadku wyburzenia istniejącej pierzei, odsunięcie linii zabudowy o 5 m, od linii rozgraniczającej [[...]]. Postanowienia punktu 18 mają charakter zaleceń oraz informacji, dla przyszłego zagospodarowania terenu oraz nowej zabudowy. W szczególności, jeśli chodzi o podpunkt 10 zalecenie odsunięcia linii zabudowy dotyczy nowej zabudowy, tymczasem za taką nie można uznać wolnostojącego nośnika reklamowego. Oznacza to, że lokalizacja wolnostojącego nośnika reklamowego na przedmiotowej działce (objętej postanowieniami karty terenu nr 1) jest dopuszczalna. Jednocześnie inwestor może zlokalizować przedmiotowy nośnik reklamowy w linii pierzei istniejącej na działkach sąsiednich zabudowy, jak również w odsunięciu od tej linii. Mając zatem na uwadze fakt, że przedmiotowa inwestycja jest zgodna z przepisami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, zawiera niezbędne opisy i rysunki oraz obliczenia i nie narusza innych przepisów, rozstrzygające niniejszą sprawę organy architektoniczno – budowlane słusznie stwierdziły, że projektowana inwestycja jest zgodna z prawem. W ocenie sądu przeprowadzona analiza treści uchwały w sprawie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego Wrzeszcz - byłe koszary przy ul. Słowackiego w mieście Gdańsku, obowiązującego na przedmiotowym terenie, wykazuje nietrafność zarzutów skargi odnośnie sprzeczności inwestycji z planem. W tym kontekście również zarzuty skargi naruszenia przepisów art. 7, art. 77 i art. 107 § 3 w związku z art. 126 Kpa są chybione. Rozstrzygający sprawę organ procedował prawidłowo, dokonując ustaleń koniecznych dla rozstrzygnięcia sprawy, a uzasadnienie aczkolwiek lakoniczne zawiera wszystkie niezbędne elementy wymagane przepisem art. 107 Kpa, w tym również odnosi się do zarzutów odwołań. Skarga stanowi głównie polemikę z oceną zgodności inwestycji z obowiązującym planem miejscowym, niezbędną dla prawidłowego zastosowania przepisu art. 35 ust. 1 ustawy Prawo budowlane. Ponieważ sąd akceptuje przyjęte stanowisko zgodności projektu z planem miejscowym, jak również ocenę kompletności projektu budowlanego i zgodności projektu zagospodarowania terenu z przepisami, w tym techniczno – budowlanymi, organ odwoławczy nie naruszył przepisu art. 35 ust. 4 tej ustawy, bowiem słusznie uznał, że w warunkach niniejszej sprawy nie było podstaw do odmowy udzielenia pozwolenia na budowę Zarzuty odnoszące się do postawienia konstrukcji odbiegającej od projektu i pozwolenia na budowę, w postępowaniu dotyczącym udzielenia pozwolenia na budowę pozostają bez znaczenia prawnego, ponieważ nie podlegają ocenie organu architektoniczno – budowlanego, a zatem i kontroli sądu administracyjnego. Ocena, czy obiekt wybudowany został zgodnie z ostateczną decyzją zatwierdzającą projekt budowlany i udzielającą pozwolenia na budowę, czy też z istotnymi odstępstwami od tego projektu, bądź w innym sposób naruszając przepisy prawa należy do kompetencji organu nadzoru budowlanego i przeprowadza się ją w innym postępowaniu administracyjnym. Mając na względzie powyższe, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku, działając na podstawie art. 151 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi skargę jako niezasadną oddalił.