II SA/Gd 61/24

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Diana Trzcińska Sędziowie: Sędzia WSA Krzysztof Kaszubowski Asesor WSA Justyna Dudek-Sienkiewicz (spr.) po rozpoznaniu w Gdańsku na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym w dniu 24 kwietnia 2024 r. sprawy ze skargi R. L. i D. W. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Słupsku z dnia 27 października 2023 r. nr SKO.450.169.2023 w przedmiocie zawieszenia postępowania w sprawie warunków zabudowy oddala skargę. Skarga R. L. i D. W. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Słupsku z dnia 27 października 2023 r., nr SKO.450.169.2023, wniesiona została w następujących okolicznościach faktycznych i prawnych sprawy: Wnioskiem z dnia 1 sierpnia 2023 r. R. L. i D. W. zwrócili się do Burmistrza Bytowa o ustalenie warunków zabudowy dla inwestycji polegającej zmianie sposobu zagospodarowania terenu związanej z realizacją zabudowy mieszkaniowej jednorodzinnej na działce nr [...] w obrębie R. w gminie B. Działka na której planowana jest inwestycja położona na jest na terenie, dla którego Rada Miejska w Bytowie w dniu 31 maja 2023 r. podjęła uchwałę Nr LX/524/2023 o przystąpieniu do sporządzania miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Przewidywany termin przygotowania kompletnej uchwały w sprawie uchwalenia planu miejscowego ustalono na pierwszy kwartał 2025 r. Postanowieniem z dnia 18 września 2023 r. numer GP.6730.60.2023.SL Burmistrz Bytowa zawiesił z urzędu postępowanie w sprawie ustalenia warunków zabudowy dla inwestycji polegającej na zmianie sposobu zagospodarowania terenu związanej z budową 52 budynków mieszkalnych jednorodzinnych na działce nr [...] w obrębie R., gm. B. W jego uzasadnieniu wskazał, że działka dla której ustalenia warunków zabudowy żądają wnioskodawcy leży na terenie objętym opracowywanym miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego. Przystąpienie do opracowania planu miejscowego wynika z wysokiej presji inwestycyjnej w północnej części Bytowa wzdłuż drogi wojewódzkiej nr [...], a tym samym z potrzeby utrzymania i kształtowania ładu przestrzennego w granicach wyznaczonego obszaru objętego projektem planu; zapewnienia uruchamianym terenom odpowiedniej obsługi komunikacyjnej, infrastruktury technicznej oraz przestrzeni rekreacyjnej. Zgodnie z zapisami studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego gminy Bytów, uchwalonym uchwałą Nr DC/77/2019 Rady Miejskiej w Bytowie z dnia 26 czerwca 2019r., działka nr [...] w obrębie R., gm. B. położona jest na terenie rozwoju zabudowy mieszkaniowej jednorodzinnej. Ponadto przez ww. działkę przebiega gazociąg wysokiego ciśnienia DN200 oraz trasa projektowanej drogi gminnej zbiorczej klasy technicznej Z. Zgodnie z przyjętą polityką przestrzenną Gminy należy dążyć do rozgęszczania zabudowy wraz ze zwiększaniem odległości od centrum miasta - większe działki budowlane, mniejsza intensywność. Dla zabudowy mieszkaniowej jednorodzinnej wielkość działki budowlanej w granicach analizowanego terenu powinna wynosić minimum: 1000 -1200 m2. Do podstawowych założeń planistycznych należy ukształtowanie czytelnej struktury urbanistycznej nowych terenów inwestycyjnych, powiązanych funkcjonalnie i przestrzennie z terenami publicznymi, zielenią urządzoną oraz infrastrukturą techniczną. Powyższe wynika z potrzeby racjonalnego, spójnego i kompleksowego zagospodarowania terenu objętego opracowaniem planistycznym. Ponadto, wyznaczony w studium orientacyjny przebieg głównej drogi zbiorczej, zapewniającej niezbędną obsługę komunikacyjną terenu, zaprojektowaną w powiązaniu z zewnętrznym układem drogowym, należy dostosować do wymagań wynikających z realizacji zasady prawidłowej obsługi komunikacyjnej w powiązaniu z istniejącym już układem komunikacyjnym miasta. Biorąc pod uwagę wielkość planowanego zamierzenia inwestycyjnego obejmującego budowę 52 budynków mieszkalnych jednorodzinnych na terenie o powierzchni 6,1230 ha, jego lokalizację, politykę rozwoju gminy określoną w studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego oraz przyjęte założenia planistyczne organ uznał, iż konieczne jest zawieszenie postępowania w przedmiocie ustalenia warunków zabudowy, w celu zapobieżenia wydaniu decyzji niezgodnej z opracowywanym miejscowym planem. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Słupsku po rozpatrzeniu zażalenia wniesionego przez skarżących, uchyliło zaskarżone postanowienie i zawiesiło z urzędu postępowanie administracyjne w sprawie ustalenia warunków zabudowy dla inwestycji polegającej na zmianie sposobu zagospodarowania terenu związanej z budową 52 budynków mieszkalnych jednorodzinnych na działce nr [...] w obrębie R., gm. B. na okres od 1 sierpnia 2023 r. do 1 stycznia 2025 r. W uzasadnieniu wskazało, że zgodnie z art. 62 ust. 1 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz.U. z 2023 r., poz. 977 z późn. zm.), zwanej dalej u.p.z.p., postępowanie administracyjne w sprawie ustalenia warunków zabudowy można zawiesić na czas nie dłuższy niż 18 miesięcy od dnia złożenia wniosku o ustalenie warunków zabudowy. Wójt, burmistrz albo prezydent miasta podejmuje postępowanie i wydaje decyzję w sprawie ustalenia warunków zabudowy, jeżeli: 1) w ciągu dwóch miesięcy od dnia zawieszenia postępowania rada gminy nie podjęła uchwały o przystąpieniu do sporządzania planu miejscowego albo 2) w okresie zawieszenia postępowania nie uchwalono miejscowego planu lub jego zmiany. Z treści powyższego przepisu wynika, że przesłanką zawieszenia postępowania w sprawie warunków zabudowy jest podjęcie i prowadzenie prac bądź nawet zamiar podjęcia prac nad miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego dla obszaru, na którym ma być realizowana inwestycja. Wystarczającą do zawieszenia postępowania okolicznością jest więc już samo powzięcie przez organ wiadomości o zamiarze podjęcia przez radę gminy uchwały o przystąpieniu do sporządzenia planu miejscowego. Fakt, że ustawodawca dopuścił możliwość zawieszenia postępowania jeszcze na etapie przed podjęciem uchwały o przystąpieniu do uchwalania planu, przesądza, iż organ nie musi badać ani wykazywać, że przez okres 18 miesięcy, na który może postępowanie zawiesić, plan zostanie uchwalony. Organ administracji nie może przewidzieć zatem jak długo potrwa procedowanie poprzedzające podjęcie uchwały o uchwaleniu planu, co nie zmienia faktu, że może postępowanie zawiesić na okres 18 miesięcy, a jeżeli plan nie zostanie w tym czasie uchwalony, zobligowany jest postępowanie podjąć. Zdaniem Samorządowego Kolegium Odwoławczego, zarzuty zawarte w zażaleniu dotyczące nieuprawnionego uznania, że zachodzi prawdopodobieństwo sprzeczności postanowień decyzji o ustaleniu warunków zabudowy z projektowanymi ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego nie są zasadne. Niewątpliwie nieruchomość objęta wnioskiem o wydanie decyzji o warunkach zabudowy znajduje się w obszarze, dla którego Rada Miejska w Bytowie w dniu 31 maja 2023 r. podjęła uchwałę Nr LX/524/2023 o przystąpieniu do sporządzania miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Zdaniem organu I instancji, wstępne opracowanie dotyczące planu miejscowego wskazuje, że ustalenia planu dla przedmiotowego terenu mogą być odmienne od wnioskowanego sposobu zagospodarowania przestrzennego działki. W studium określono bowiem orientacyjny przebieg głównej drogi zbiorczej, zapewniającej niezbędną obsługę komunikacyjną zaprojektowaną w powiązaniu z zewnętrznym układem drogowym, którą należy dostosować do wymagań prawidłowej obsługi komunikacyjnej w powiązaniu z istniejącym układem komunikacyjnym. Nadto, przez działkę nr [...] przebiega gazociąg wysokiego ciśnienia DN 200 oraz trasa projektowanej drogi gminnej zbiorczej klasy technicznej. Zdaniem Kolegium, w dacie podejmowania zaskarżonego postanowienia istnieje realna możliwość, że miejscowy plan zostanie uchwalony przed upływem 18 miesięcy od dnia złożenia przez stronę wniosku o ustalenie warunków zabudowy. W związku z czym zdaniem Kolegium zaistniały podstawy do zawieszenia postępowania w trybie art. 62 ust. 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Kolegium podzieliło jednak stanowisko skarżących dotyczące konieczności określenia w sentencji postanowienia konkretnej daty zawieszenia postępowania, dlatego podjęło rozstrzygnięcie reformatoryjne. W skardze wniesionej do tutejszego Sądu na powyższe postanowienie skarżący zarzucili: naruszenie art. 62 ust. 1 u.p.z.p. polegające na nieuprawnionym uznaniu, iż zachodzi prawdopodobieństwo sprzeczności postanowień decyzji o ustaleniu warunków zabudowy z projektowanymi ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, naruszenie art. 7 k.p.a. polegające na braku analizy dokumentów w sprawie i podjęcie zawieszenia tylko na podstawie umowy oraz załączonego harmonogramu do umowy bez oceny zgromadzonego w aktach materiału dowodowego, czy faktycznie istnieje realna, dająca się przewidzieć perspektywa zakończenia prac i realność terminów zawartych w umowie. Orzeczenie zawieszenia postępowania do dnia 1 stycznia 2025 r. gdzie z harmonogramu wynika, iż uchwalenie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego "Polanki" będzie możliwe najwcześniej w marcu 2025 r. naruszenie przepisu art. 12 k.p.a. poprzez zwlekanie w sprawie i brak szybkiego rozstrzygnięcia przez organ I instancji pomimo posiadania w tej sprawie wystarczających dokumentów do wydania decyzji o warunkach zabudowy. Stawiając powyższe zarzuty skarżący wnieśli o uchylenie obu wydanych w sprawie postanowień. W uzasadnieniu skargi podniesiono, że zawieszenie postępowania na podstawie art. 62 ust. 1 u.p.z.p. może nastąpić wyłącznie w przypadku stwierdzenia braku zgodności projektowanych parametrów planu miejscowego dla terenu inwestycji z parametrami wnioskowanymi przez inwestora. Ugruntowany w orzecznictwie jest już pogląd, że nie każde wszczęcie procedury planistycznej stanowić będzie przesłankę fakultatywnego zawieszenia postępowania o ustalenie warunków zabudowy, lecz tylko takie, które uzasadniać będzie możliwość powstania w przyszłości sprzeczności interesów pomiędzy zamierzeniem inwestorskim a projektowanymi w planie zasadami zagospodarowania terenu. W związku w uzasadnieniu postanowienia o zawieszeniu postępowania w sprawie ustalenia warunków zabudowy winny znaleźć się rozważania organu uzasadniające prawdopodobieństwo powstania sprzeczności pomiędzy ustaleniami planu a projektowaną przez inwestora zabudową. Pomijając orzeczenie o terminie, do którego postępowanie ma być zawieszone, organ pierwszej instancji naruszył normę prawną art. 62 ust 1 ustawy. Skoro bowiem samo zawieszenie postępowania jest fakultatywne i uzależnione jest m.in. od terminu uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, to organ powinien wskazać na jaki czas zawiesza postępowanie oraz uzasadnić wskazaną w sentencji datę przesłankami wynikającymi z procedury uchwalenia planu. W przedmiotowej sprawie organ nie określił terminu, do którego postępowanie ma być zawieszone, ani też nie odniósł się do tego w uzasadnieniu postanowienia, co ewidentnie oznacza, że jedynym celem zawieszenia postępowania jest utrudnienie inwestorowi uzyskania warunków zabudowy dla wnioskowanej inwestycji. Ponadto zgodnie z harmonogramem prac planistycznych przewidywany termin przygotowania kompletnej uchwały w sprawie uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego ustalono na pierwszy kwartał 2025 r., a więc istnieje realna i obiektywnie uzasadniona podstawa do przyjęcia, iż przedmiotowy plan miejscowy nie zostanie uchwalony w terminie zawieszenia postępowania określonym w art. 62 ustawy. W związku z tym bezcelowe jawi się zawieszenie rozpoznania sprawy w przedmiocie wydania decyzji o warunkach zabudowy, gdyż po upływie okresu zawieszenia możliwe będzie jedynie podjęcie decyzji o tej samej treści, co przed nim. Uzasadnieniem zawieszenia postępowania na podstawie art. 62 ust. 1 u.p.z.p. jest więc wyłącznie realna możliwość uchwalenia planu miejscowego w tym okresie. Jeżeli jej nie ma (czyli jeśli z różnych, także faktycznych, organizacyjnych względów plan miejscowy w najbliższym czasie nie zostanie uchwalony) - zawieszenie nie ma racji bytu. Ponadto, jak już wyżej zostało wskazane, wszczęcie procedury planistycznej pozwala organowi na zawieszenie postępowania w sprawie ustalenia warunków zabudowy wyłącznie w sytuacji, gdy istnieje realne niebezpieczeństwo, że ustalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego będą odbiegać od oczekiwań inwestora i jego wniosku. W przedmiotowej sprawie takie zagrożenie nie występuje ponieważ przedłożona koncepcja zagospodarowania terenu działki nr [...] obręb R. jest zgodna z zatwierdzonym Studium. Ponadto przedłożona koncepcja jest zgodna również z istniejącą zabudową w bezpośrednim sąsiedztwie. Nie ma więc żadnego powodu, który uzasadniałby jakąkolwiek sprzeczność pomiędzy planowaną inwestycją a założeniami Studium oraz zapisami przyszłego planu miejscowego. Podniesiona przez organ pierwszej instancji argumentacja dotycząca wielkości działek oraz zamiaru rozgęszczania zabudowy nie stanowi o sprzeczności (kolizji) planowanej inwestycji stanowiącej przedmiot niniejszego postępowania a ustaleniami procedowanego planu. Nie może więc taka argumentacja stanowić podstawy do zawieszenia postępowania. Natomiast Samorządowe Kolegium Odwoławcze rozpatrując zażalenie na postanowienie dokonało naprawy naruszenia polegającego na braku określenia w sentencji postanowienia końcowego terminu zawieszenia postępowania, natomiast nie dokonało żadnej analizy wskazanych przez skarżących danych w sprawie i oparło się jedynie na oświadczeniu jakie złożył Burmistrz Bytowa w odpowiedzi na zażalenie, że istnieje wysokie prawdopodobieństwo uchwalenia planu w terminie zawieszenia. Organ II instancji nie wziął pod uwagę wskazanych przez skarżących danych, iż Burmistrz Bytowa poprzednie procesy planistyczne przeprowadzał w okresach dłuższych niż wskazane założenia terminów w harmonogramie tego planu. W odpowiedzi na skargę, Samorządowe Kolegium Odwoławcze wniosło o jej oddalenie, w pełni podtrzymując stanowisko i argumentację przedstawione w zaskarżonym postanowieniu. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku zważył, co następuje. Zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t.j. Dz. U. z 2022 r. poz. 2492) oraz art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz.U. z 2023 r. poz. 259 ze zm., dalej P.p.s.a.), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę działalności administracji publicznej. Kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. W ramach tej kontroli sąd bierze pod uwagę wszelkie naruszenia prawa, wszystkie przepisy, które powinny znaleźć zastosowanie w rozpoznawanej sprawie, niezależnie od żądań i wniosków podniesionych w skardze - w granicach sprawy, wyznaczonych przede wszystkim rodzajem i treścią zaskarżonego aktu, stosownie do art. 134 § 1 P.p.s.a. Z istoty kontroli wynika również, że zgodność z prawem zaskarżonej decyzji lub postanowienia podlega ocenie przy uwzględnieniu stanu faktycznego i prawnego istniejącego w dacie podejmowania zaskarżonego aktu. Należy również wskazać, że na mocy art. 145 § 1 P.p.s.a. uwzględnienie skargi na decyzję lub postanowienie następuje w przypadku naruszenia prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy (pkt 1 lit. a), naruszenia prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego (pkt 1 lit. b) lub innego naruszenia przepisów postępowania, jeśli mogło mieć ono istotny wpływ na wynik sprawy (pkt 1 lit. c); a także w przypadku stwierdzenia przyczyn powodujących nieważność aktu lub wydanie go z naruszeniem prawa (pkt 2 i pkt 3). W razie nieuwzględnienia skargi podlega ona oddaleniu na podstawie art. 151 P.p.s.a. W związku z tym, że przedmiotem skargi było postanowienie wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie, sprawa niniejsza, zgodnie z art. 119 pkt 3 i 120 p.p.s.a, podlegała rozpoznaniu w trybie uproszczonym, na posiedzeniu niejawnym w składzie trzech sędziów. Skarga nie zasługiwała na uwzględnienie. Podstawą prawną zaskarżonego postanowienia jest art. 62 ust. 1 ustawy z dnia 27 marca 2003 roku o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz.U. 2023 r., poz. 977, dalej: u.p.z.p.), w brzmieniu obowiązującym w dacie wydania zaskarżonego aktu. Przepis ten stanowi, że postępowanie administracyjne w sprawie ustalenia warunków zabudowy można zawiesić na czas nie dłuższy niż 18 miesięcy od dnia złożenia wniosku o ustalenie warunków zabudowy. Wójt, burmistrz albo prezydent miasta podejmuje postępowanie i wydaje decyzję w sprawie ustalenia warunków zabudowy, jeżeli: 1) w ciągu dwóch miesięcy od dnia zawieszenia postępowania rada gminy nie podjęła uchwały o przystąpieniu do sporządzenia planu miejscowego, 2) w okresie zawieszenia postępowania nie uchwalono miejscowego planu lub jego zmiany. Wyjść należy od tego, że wydanie postanowienia o zawieszeniu postępowania, zgodnie z art. 62 ust. 1 u.p.z.p., pozostawiono uznaniu organu prowadzącego postępowanie, o czym świadczy użycie w ww. przepisie zwrotu, iż postępowanie "można zawiesić". Działanie w granicach uznania administracyjnego oznacza możliwość wyboru następstwa prawnego aktu administracyjnego. Wybór ten wszakże nie może być swobodny, dowolny; musi on wynikać w szczególności z wszechstronnego i dogłębnego rozważenia okoliczności sprawy oraz wyważenia interesu prywatnego i publicznego. Skorzystanie przez organ z możliwości zawieszenia postępowania winno być uzależnione od wyniku ustaleń organu w kontekście wystąpienia okoliczności uzasadniających zawieszenie postępowania w przedmiocie ustalenia warunków zabudowy. Jedną z takich przyczyn jest niewątpliwie prowadzenie przez organ gminy procedury mającej na celu uchwalenie planu miejscowego przy jednoczesnym wykazaniu, że zamierzone przez inwestora przedsięwzięcie, które miałoby stać się przedmiotem decyzji o ustalenie warunków zabudowy, będzie sprzeczne z ustaleniami planu. Przepis art. 62 ust. 1 u.p.z.p. należy bowiem interpretować w powiązaniu z art. 65 ust. 1 przywołanej ustawy, który stanowi, że organ, który wydał decyzję o warunkach zabudowy albo decyzję o ustaleniu lokalizacji celu publicznego, stwierdza jej wygaśnięcie, jeżeli: 1) inny wnioskodawca uzyskał pozwolenie na budowę; 2) dla tego terenu uchwalono plan miejscowy, którego ustalenia są inne niż w wydanej decyzji. Zestawienie treści obu przepisów prowadzi do wniosku, że ratio legis przewidzianej przez ustawodawcę możliwości zawieszenia postępowania w trybie art. 62 ust. 1 u.p.z.p. sprowadza się do ograniczenia wydawania decyzji o warunkach zabudowy w przypadku, gdy przed uzyskaniem na jej podstawie pozwolenia na budowę, decyzja ulegałaby wygaśnięciu w związku z uchwaleniem planu miejscowego, którego ustalenia byłyby inne niż w wydanej decyzji. Przesłanką zawieszenia postępowania w sprawie warunków zabudowy jest zatem podjęcie i prowadzenie prac, bądź nawet sam zamiar podjęcia prac nad miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego dla obszaru, na którym ma być realizowana inwestycja. Sąd w składzie obecnie orzekającym stoi przy tym na stanowisku, podobnie jak organ II instancji, że możliwość zawieszenia postępowania nie jest zależna od wykazania prawdopodobieństwa uchwalenia miejscowego planu w czasie zawieszenia postępowania. Przenosząc powyższe rozważania na grunt niniejszej sprawy wskazać należy, że organ jako przyczynę zawieszenia postępowania wskazał po pierwsze podjęcie uchwały w sprawie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego dla terenu objętego wnioskiem, co jest bezsporne, a po wtóre potencjalną sprzeczność ustaleń planu z zamierzeniem inwestycyjnym skarżących, co skarżący kwestionują. Wbrew jednak stanowisku skarżących, organ w sposób dostateczny wykazał ową potencjalną sprzeczność. Przy czym skoro ustawodawca dopuszcza możliwość zawieszenia postępowania również ze względu na sam zamiar podjęcia prac nad miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego dla obszaru, na którym ma być realizowana inwestycja, uznać należy, że sprzeczność ta może zostać wykazana nie tylko poprzez odwołanie się do projektu miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, ale również innych dokumentów. W tej sprawie, z uwagi na fakt, że procedura planistyczna w dacie złożenia wniosku o wydanie warunków zabudowy była na początkowym etapie – uchwała podjęta została w dniu 31 maja 2023 r., a wniosek został złożony w dniu 1 sierpnia 2023r. – zasadnie organ powołał się na dokument obowiązującego studium i uwarunkowania planistyczne. Zgodnie z zapisami studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego gminy Bytów, uchwalonym uchwalą Nr IX/77/2019 Rady Miejskiej w Bytowie z dnia 26 czerwca 2019 r., przedmiotowa działka położona jest na terenie rozwoju zabudowy mieszkaniowej jednorodzinnej. Ponadto przez działkę przebiega gazociąg wysokiego ciśnienia DN200 oraz trasa projektowanej drogi gminnej zbiorczej klasy technicznej Z, której przebieg jest orientacyjny. Jak słusznie wskazał organ I instancji w odpowiedzi na zażalenie, studium jako akt kierunkowy wskazuje jedynie założenia polityki przestrzennej gminy, które są uszczegóławiane w zapisach planu miejscowego. Tym samym studium stanowi pewne ramy dla planowania miejscowego pozwalając na maksymalne uwzględnienie istniejących uwarunkowań oraz potrzeb lokalnych. Ostateczny kształt i przebieg drogi zostanie ustalony, przy uwzględnieniu istniejącej już sieci powiązań komunikacyjnych, a także biorąc pod uwagę potrzebę zapewnienia niezbędnej obsługi komunikacyjnej nowych terenów inwestycyjnych, jak i ukształtowanej przestrzeni urbanistycznej. Ponadto, mając na uwadze charakter i skalę planowanego przedsięwzięcia inwestycyjnego, obejmującego budowę 52 budynków mieszkalnych jednorodzinnych na terenie o powierzchni 6.1230 ha zasadnie organ argumentował, że wielkość i złożoność oddziaływania inwestycji wymaga ukształtowania czytelnej struktury urbanistycznej, powiązanej funkcjonalnie i przestrzennie z terenami publicznymi, zielenią urządzoną oraz infrastrukturą techniczną. W uzasadnieniu do uchwały przedstawiono zasadność przystąpienia do procedury planistycznej oraz stopień zgodności przewidywanych rozwiązań z ustaleniami obowiązującego studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego gminy Bytów. Wskazany przez organ I instancji przebieg projektowanej drogi gminnej zbiorczej, a także inne wytyczne (w tym m.in. intensywności zabudowy, zapewnienia terenów zieleni i rekreacji, infrastruktury technicznej, układów drogowych wewnętrznych) stanowią przesłankę do dalszych prac analitycznych nad projektem planu miejscowego, w którym nastąpią docelowe rozstrzygnięcia urbanistyczne. Wstrzymanie się z wydawaniem decyzji, które zamiast planu kształtują ład przestrzenny, ma z założenia służyć ochronie interesu publicznego. Zatem potrzeba tej ochrony jest szczególnie istotna wtedy, kiedy istnieje zagrożenie sprzeczności zamierzonej inwestycji z przyszłymi zapisami planu. Mając powyższe na uwadze, Sad zgadza się z argumentacją organów, że z uwagi na skalę planowanego zamierzenia inwestycyjnego oraz przyjęte w studium kierunki zagospodarowania przestrzennego w niniejszej sprawie uzasadnionym było zawieszenia postępowania, w celu zapobieżenia wydaniu decyzji niezgodnej z opracowywanym miejscowym planem. Tym samym, w ocenie Sądu, w przedmiotowej sprawie, wbrew zarzutom skargi nie doszło do naruszenia normy wynikającej z art. 62 ust. 1 u.p.z.p., jak również art. 7 i art. 12 k.p.a. Organy obu instancji przeprowadziły właściwie postępowanie wyjaśniające w niezbędnym zakresie. Nie stwierdzono, by działały w sprawie w sposób naruszający zaufanie do władzy publicznej, jak też zasadę proporcjonalności, bezstronności i równego traktowania. Nie naruszono też zasady szybkości postępowania. Wniosek wpłynął do organu w dniu 1 sierpnia 2023 r., a postanowienie wydane zostało w dniu 18 września 2023 r. Sąd miał przy tym na względzie ograniczone ramy kontroli aktów uznaniowych, która powinna zmierzać do ustalenia, czy na podstawie obowiązujących przepisów prawa dopuszczalne było wydanie aktu, czy organ przy jego wydaniu nie przekroczył granic uznania administracyjnego oraz czy uzasadnił rozstrzygnięcie dostatecznie zindywidualizowanymi przesłankami, w ten sposób, aby nie można mu było zarzucić dowolności. Badaniu podlega też, czy przy wydaniu aktu została spełniona, zawarta w art. 7 k.p.a., powinność uwzględnienia słusznego interesu społecznego i słusznego interesu strony. Zaakceptowanie zakresu, w jakim organ uczynił użytek z przyznanej mu kompetencji, zależy też od ustalenia, czy stan faktyczny sprawy został wszechstronnie wyjaśniony w świetle wszystkich przepisów prawa materialnego, mających zastosowanie w sprawie (por. wyroki Naczelnego Sądu Administracyjnego z 1 kwietnia 2016 r., I OSK 464/15 oraz z 19 maja 2011 r. sygn. akt I OSK 301/11). W okolicznościach sprawy mankamentów w tym zakresie Sąd się nie dopatrzył. Wobec powyższego, uznając zarzuty skargi za nieuzasadnione, Sąd na podstawie art. 151 p.p.s.a. oddalił skargę. Wyroki sądów administracyjnych przywołane w niniejszym uzasadnieniu dostępne są na stronie www.orzeczenia.nsa.gov.pl.