II SA/Gd 610/03

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Anna Orłowska Sędziowie NSA Marek Gorski (spr.) WSA Elżbieta Kowalik - Grzanka Protokolant Wioleta Gładczuk po rozpoznaniu w dniu 10 lutego 2005 r. na rozprawie sprawy ze skargi Z. B. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia 6 marca 2003 r. nr [...] w przedmiocie zezwolenia na sprzedaż napojów alkoholowych oddala skargę. Zaskarżoną decyzją Samorządowe Kolegium Odwoławcze utrzymało w mocy decyzję Burmistrza Miasta [...] nr [...] z dnia 31 stycznia 2003 r., w sprawie odmowy wydania Z. B. zezwolenia na sprzedaż napojów alkoholowych zawierających do 4,5 % alkoholu oraz piwa. Podstawą prawną rozstrzygnięcia były przepisy art. 18 ust. 1 i 3a ustawy z 26 października 1982 r. o wychowaniu w trzeźwości i przeciwdziałaniu alkoholizmowi (tj; Dz.U. z 2002 r. Nr 147, poz. 1231 ze zm.), art.2 ustawy z dnia 12 października 1994 r. o samorządowych kolegiach odwoławczych (tj; Dz.U. z 2001 r. Nr 79 poz.856 ze zm.) oraz art. 127 § 2 w związku z art. 17 pkt 1 i art. 138 kodeksu postępowania administracyjnego. Dnia 2 stycznia 2003 r. Z. B. zwrócił się do Burmistrza Miasta [...] o wydanie zezwolenia na sprzedaż napojów alkoholowych w sklepie spożywczym przy ul. [...] w C. Burmistrz odmówił wydania zezwolenia, uzasadniając to negatywna opinią gminnej komisji rozwiązywania problemów alkoholowych w C., wyrażoną w postanowieniu nr [...] z dnia 7 stycznia 2003 r. Komisja stwierdziła, że lokalizacja punktu wskazanego we wniosku jest niezgodna z Uchwałą Nr [...] Rady Miejskiej w C. i ze względu na konieczność szczególnego zachowania spokoju, porządku i bezpieczeństwa bardzo bliskim sąsiedztwie Zespołu Szkół im. [...] przy ul. [...] nie jest wskazana sprzedaż alkoholu w tym lokalu. Strona odwołując się od decyzji organu I instancji podkreśliła, że od 12 lat prowadzi w swoim sklepie sprzedaż napojów alkoholowych na podstawie sukcesywnie wydawanych zezwoleń i nigdy nie było zarzutów, co do prawidłowości tej sprzedaży lub lokalizacji sklepu. Wskazała jednocześnie, że w Uchwale Rady Gminy Nr [...] mowa jest o opinii Zarządu Miasta [...], a nie gminnej komisji rozwiązywania problemów alkoholowych. W uzasadnieniu swojej decyzji Samorządowe Kolegium Odwoławcze stwierdziło, że zgodnie z art. 18 ustawy o wychowaniu w trzeźwości i przeciwdziałaniu alkoholizmowi, sprzedaż napojów alkoholowych przeznaczonych do spożycia w poza miejscem sprzedaży może być prowadzona jedynie w na podstawie zezwolenia wydanego przez właściwego wójta, burmistrza lub prezydenta miasta. Zezwolenie jest wydawane po uzyskaniu pozytywnej opinii gminnej komisji rozwiązywania problemów alkoholowych zgodności lokalizacji punktu sprzedaży z uchwałami rady gminy dotyczącymi liczby punktów sprzedaży napojów zawierających powyżej 4,5 % alkoholu ( z wyjątkiem piwa) oraz zasad usytuowania na terenie gminy tych punktów. Zatem w niniejszej sprawie postanowienie nr [...] poprzedzające decyzję organu I instancji musiało zostać uwzględnione przez Burmistrz Miasta C. Tylko pozytywna opinia gminnej komisji rozwiązywania problemów alkoholowych umożliwiałaby zadośćuczynić wnioskowi Z. B. Organ zauważył również, ze strona nie złożyła zażalenia na postanowienie komisji z dnia 7 stycznia 2003 r., chociaż miała do tego prawo i została o tym poinformowana. Pozostałe zarzuty odwołania nie mogą być rozpatrzone, ponieważ dotyczą materii, która była przedmiotem opinii gminnej komisji rozwiązywania problemów alkoholowych a nie odmownej decyzji Burmistrza. Z. B. wniósł skargę na decyzję organu II instancji do Naczelnego Sądu Administracyjnego Ośrodek Zamiejscowy w Gdańsku. W uzasadnieniu skargi skarżący stwierdził, że decyzja jest nieprawidłowa, ponieważ; 1) brak jest jednoznacznego ustosunkowania się organu odwoławczego do zarzutu, że skarżący otrzymał negatywną decyzję ze względu na lokalizację punktu sprzedaży alkoholu w pobliżu szkoły, podczas gdy istnieje w mieście i gminie C. wiele podobnych placówek handlowych utytułowanych w pobliżu obiektów kultu religijnego, oświaty i wychowania, placówek zdrowia itd., które jednak uzyskały pozytywną decyzję Burmistrz Miasta [...], 2) nie jest prawdą, że skarżący nie składał zażalenia na postanowienie gminnej komisji rozwiązywania problemów alkoholowych, ponieważ stosowne pismo złożył w dniu 17 stycznia 2003 r., na które jednak nie otrzymał formalnej odpowiedzi, a jedynie wyjaśnienia o możliwości odwołania się do SKO. Skarżący zaznaczył, że jest dla niego niezrozumiałe, iż Samorządowe Kolegium Odwoławcze odpowiedziało na jego odwołanie dopiero po 2 miesiącach tj dnia 12 kwietnia 2003 r. (data doręczenia decyzji SKO) i rozstrzygnięcie zawierało pomyłkę, co do miejsca jego miejsca zamieszkania. W odpowiedzi na skargę organ II instancji wniósł o oddalenie skargi i podtrzymał swoje twierdzenia wyrażone w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Organ podkreślił, że sprawa dotyczyła zezwolenia dla Z. B. i nie było podstaw do zajmowania się innymi placówkami handlowymi, czego żądał skarżący. Co do sprawy zażalenia na postanowienie nr [...] to pismo skarżącego z dnia 17stycznia 2003 r. nie mogło być uznane za zażalenie, ponieważ dotyczyło uzyskania treści uchwały Rady Miejskiej [...] i z jego treści wynikało, ze skarżący nie traktuje go jako zażalenia. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Stosownie do art. 97 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. przepisy wprowadzające ustawę – Prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1271 ze zm.) sprawy, w których skargi zostały wniesione do Naczelnego Sądu Administracyjnego przed dniem 1 stycznia 2004 r. i postępowanie nie zostało zakończone, podlegają rozpoznaniu przez właściwe wojewódzkie sądy administracyjne na podstawie przepisów ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Sądy administracyjne zgodnie z ustawą z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. Nr 153, poz. 1269) sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Zgodnie z art. 18 ust. 1 i ust. 3a w związku z art. 12 ust. 1 i ust. 2 ustawy o wychowaniu w trzeźwości i przeciwdziałaniu alkoholizmowi w brzmieniu z daty orzekania, burmistrz może wydać decyzję o zezwoleniu na sprzedaż napojów alkoholowych po uzyskaniu pozytywnej opinii gminnej komisji rozwiązywania problemów alkoholowych zgodności lokalizacji punktu sprzedaży z uchwałami rady gminy dotyczącymi liczby punktów sprzedaży napojów oraz zasad usytuowania na terenie gminy tych punktów. Tylko pozytywna opinia komisji umożliwia pozytywne dla skarżącego rozstrzygnięcie sprawy. Art. 12 ust. 2 zawiera delegację dla rady gminy, która upoważnia radę gminy do ustalania w drodze uchwały, zasady usytuowania na terenie gminy miejsc sprzedaży o podawania napojów alkoholowych. Należy podkreślić, że przepis posługuje się pojęciem " napoje alkoholowe" bez określenia w procentach zawartości alkoholu. Na tej podstawie została podjęta uchwała nr [...] Rady Miejskiej [...] z dnia 31 sierpnia 2001 r. w sprawie ustalenia liczby punktów /.../. Zgodnie z § 2 ust. 8 każdą lokalizację punktu sprzedaży napojów alkoholowych wskazaną we wniosku opiniuje Zarząd Miejskimi uwzględniając charakter obiektów bezpośrednio sąsiadujących i konieczność szczególnego zachowania spokoju, porządku i bezpieczeństwa w danym miejscu. Już sama negatywna opinia gminnej komisji rozwiązywania problemów alkoholowych stanowiła o tym, że decyzja w sprawie mogła być tylko negatywna. Dodatkowo należy zauważyć, że zgodnie z art. 14 ust. 6 wyżej powoływanej ustawy rada gminy może wprowadzić czasowy lub stały zakaz sprzedaży, podawania, spożywania oraz wynoszenia napojów alkoholowych w obiektach lub na określonych obszarach gminy. W trakcie rozprawy w dniu 10 lutego 2005 r. skarżący wyjaśnił, że odległość punktu sprzedaży od drzwi wejściowych szkoły wynosi 50-52 metry, natomiast od granicy nieruchomości, na której znajduje się szkoła wynosi ok. 40 metrów. Zgodnie z wiedzą skarżącego odległość punktu sprzedaży od obiektów chronionych określona została uchwałą gminy na nie mniej niż 50 metrów. Sąd uznał, że wskazaną wyżej odległość należy odnosić do granicy nieruchomości. Należy interpretować tę zasadę w ten sposób, że nie chodzi tylko o sam budynek, ale także całą nieruchomość, na której się on znajduje. W skład obiektu może wchodzić również boisko szkolne czy plac zabaw w granicach danej nieruchomości. Zatem należy uznać, że wskazany punkt sprzedaży znajduje się zbyt blisko chronionego obiektu i że uzasadniona jest zarówno negatywna opinia komisji, jaki odmowna decyzja Burmistrz Miasta [...]. Nie znalazł uznania również zarzuty skarżącego odnośnie położenia innych punktów sprzedaży napojów alkoholowych w pobliżu obiektów chronionych, ponieważ niniejsza sprawa dotyczy tylko konkretnej decyzji na sprzedaż napojów alkoholowych przez Z. B. Sąd bada jedynie zgodność z prawem zaskarżonej decyzji a nie odnosi się do innych decyzji wydanych w podobnych sprawach. Zdaniem Sądu pismo skarżącego z dnia 17 stycznia 2003 r., zostało prawidłowo rozpatrzone przez organ administracyjny i nie było podstaw do przyjęcia, ze jest to zażalenie na postanowienie. Błąd w określeniu miejsca zamieszkania skarżącego jak też zwłoka w udzieleniu odpowiedzi na pismo skarżącego nie mają wpływu na ocenę legalności decyzji. Z uwagi na wyżej wymienione okoliczności sprawy Sąd, na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi(Dz.U. z 2002 r. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), orzekł jak w sentencji.