II SA/Gd 612/07

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Andrzej Przybielski Sędziowie Sędzia WSA Jolanta Górska (spr.) Sędzia WSA Janina Guść Protokolant Sekretarz Sądowy Agnieszka Lewandowska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 14 listopada 2007 r. sprawy ze skargi W. P. na decyzję Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia 10 lipca 2007 r., nr [...] w przedmiocie zatwierdzenia projektu budowlanego zamiennego i udzielenia pozwolenia na wznowienie robót budowlanych 1. uchyla zaskarżoną decyzję oraz decyzję Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia 17 maja 2007 r., nr [...]. 2. zasądza od Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego na rzecz skarżącego W. P. kwotę 774 zł (siedemset siedemdziesiąt cztery złote) tytułem zwrotu kosztów postępowania. Decyzją z dnia 17 maja 2007r. nr [...] Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego odmówił W.P. zatwierdzenia projektu budowlanego zamiennego budynku rekreacji indywidualnej o konstrukcji murowanej i powierzchni zabudowy wynoszącej 210,1 m2, usytuowanego na działce nr 180/33 w P. gm. P. i wydania pozwolenia na wznowienie robót budowlanych przy budowie tego obiektu, z uwagi na niezgodność dokumentacji projektowej z ustaleniami planu zagospodarowania przestrzennego gminy P. W uzasadnieniu decyzji wskazano, iż W.P. otrzymał w dniu 20.09.2002r. decyzję nr [...] pozwolenie na budowę budynku letniskowego na działce nr [...] w P. - wydaną przez Wójta Gminy. W dniu 13 maja 2004r. zostało wszczęte ponownie postępowanie administracyjne dotyczące budowy budynku letniskowego usytuowanego na działce nr 180/33 w P. W toku prowadzonego postępowania ustalono, że inwestor realizując roboty budowlane istotnie odstąpił od warunków określonych w pozwoleniu na wznowienie robót budowlanych. Odstępstwo to polegało przede wszystkim na podniesieniu poziomu parteru budynku w stosunku do zatwierdzonego planu realizacyjnego o ponad 1m. W związku z powyższym Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego postanowieniem nr [...] wstrzymał prowadzenie robót budowlanych na terenie działki nr 180/33 w P., a następnie decyzją z dnia 18.06.2004r. nałożył na inwestora obowiązek sporządzenia projektu budowlanego zamiennego uwzględniającego zmiany wynikające z dotychczas wykonanych robót budowlanych dotyczącego budynku letniskowego, zbiornika na ścieki oraz przyłącza wodociągowego usytuowanego na w/w działce, zamurowania otworu w ścianie zewnętrznej budynku oraz przedłożenia oświadczenia o dysponowaniu prawem do nieruchomości. Następnie po wykonaniu obowiązku PINB decyzją z dnia 30.06.2005r. zatwierdził projekt budowlany i udzielił pozwolenia na wznowienie robót budowlanych. Decyzja ta została utrzymana w mocy przez Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego decyzją nr [...] z dnia 3 sierpnia 2005r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku, po rozpatrzeniu skargi na decyzję organu II instancji, w sprawie sygn. akt. II SA/Gd 754/05, uchylił zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję PINB stwierdzając, że zaskarżona decyzja nie może być wykonana. Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego rozpatrując ponownie przedmiotową sprawę odmówił zatwierdzenia projektu budowlanego zamiennego budynku rekreacji indywidualnej o konstrukcji murowanej i powierzchni zabudowy wynoszącej 210,1 m2, na działce nr 180/33 w P. gm. P. - z uwagi na niezgodność dokumentacji z ustaleniami planu zagospodarowania przestrzennego gminy P., zatwierdzonego uchwałą nr IX/94/99 Rady Gminy z dnia 11 października 1999r. /Dz.Urz.Woj.Pom. nr 5, poz.15/. Przedmiotowy plan, jak wynika z treści decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu z dnia 20 września 2001r. nr ZPB-7331/102/2001, przewiduje, że działka nr 180/33 w P. jest położona na terenie, dla którego wprowadzono ograniczenie wysokości zabudowy do 1,5 kondygnacji. PINB orzekając w poprzedniej decyzji stanął na stanowisku, że przepis ten nie wprowadził ograniczenia wysokości budynków w metrach. Zdaniem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego, wyrażonym w w/w wyroku, taka interpretacja jest nieprawidłowa bowiem zapis planu wskazuje wyraźnie, że chodzi w nim właśnie o ograniczenie wysokości mających powstawać budynków do 1,5 kondygnacji, przy czym wysokość tę należy mierzyć od poziomu gruntu (stan 0,00 na poziomie istniejącego terenu). Odmienna interpretacja tego zapisu niweczyłaby jego istotę, która sprowadza się do ograniczenia wysokości zabudowy z uwagi na przeznaczenie terenu pod zabudowę letniskową, a co za tym idzie, m.in. ograniczenie gabarytów budynków, co z kolei w pewnym stopniu eliminuje niedogodności wynikające z sąsiedztwa, a w tym nieprzesłanianie w sposób nadmierny widoku. Mając na uwadze powyższe organ stwierdził, że przedmiotowy projekt budowlany budynku rekreacji indywidualnej (sporządzony w listopadzie 2004r.) określa posadowienie obiektu na fundamencie, który znacznie wystaje ponad powierzchnię gruntu, tj. 1,3m - co jest niezgodne z przepisami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego gminy P., jak również z postanowieniami decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu z dnia 20 września 2001r. Odwołanie od decyzji wniósł W.P. wywodząc, że plan zagospodarowania przestrzennego gminy P. nie określa od jakiego poziomu gruntu należy mierzyć wysokość budowanych obiektów, ani też nie wprowadza ograniczenia wysokości budynków w metrach. Budynek został wykonany do stanu zamkniętego, co wymagało nakładów finansowych i ogromu pracy. W tej sytuacji odwołujący nie może zgodzić się ze zmianą decyzji odnośnie zatwierdzonego wcześniej projektu budowlanego. Decyzją z dnia 10 lipca 2007r. nr [...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego na podstawie art.138 § 1 pkt 1 Kpa oraz art.51 ust.4, art.80 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r.- Prawo budowlane (tj.: Dz.U. z 2006r. Nr 156, poz. 1118) utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję. W uzasadnieniu tej decyzji organ odwoławczy stwierdził, że w wydanym w sprawie wyroku Sąd uznał, że przedstawiony przez inwestora projekt budowlany zamienny nie odpowiada w pełni wymogom wynikającym z art. 35 ustawy Prawo budowlane, który zgodnie z art.51 ust. 1 pkt 3 miał w sprawie zastosowanie. Sąd nie zgodził się z interpretacją organów nadzoru budowlanego ustaleń miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego gminy dotyczących ograniczenia wysokości zabudowy do 1,5 kondygnacji dla terenu działki nr 180/33. Organy nadzoru budowlanego stały na stanowisku, że ww. plan nie ograniczał wysokości budynków w metrach, w związku z czym uznał, że przedmiotowy budynek o wysokości 1,5 kondygnacji którego fundamenty znajdują się 1,3m nad poziomem terenu nie narusza ustaleń planu. W ocenie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego taka interpretacja jest nieprawidłowa. Sąd wyjaśnił, że zapis ww. planu wskazuje wyraźnie, że chodzi o ograniczenie wysokości mających powstać budynków do 1,5 kondygnacji, przy czym wysokość należy liczyć od poziomu gruntu (stan 0,00 na poziomie istniejącego terenu). W ocenie Sądu odmienna interpretacja tego zapisu niweczyłaby jego istotę, która sprowadza się do ograniczenia wysokości zabudowy z uwagi na przeznaczenie terenu pod zabudowę letniskową, a co za tym idzie, m.in. ograniczenie gabarytów budynków, co z kolei w pewnym stopniu eliminuje niedogodności wynikające z sąsiedztwa. Zgodnie z art. 153 ustawy z dnia 30.08.2002r. -Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (DZ.U. Nr 153 poz. 1270) ocena prawna i wskazania co do dalszego postępowania wyrażone w orzeczeniu sądu wiążą w sprawie ten sąd oraz organ, którego działanie lub bezczynność było przedmiotem zaskarżenia. Stanowiący podstawę zaskarżonej decyzji projekt budowlany zamienny (sporządzony w 2004r.) był przedmiotem krytycznej oceny Sądu. Projekt ten przewiduje posadowienie budynku na fundamencie wystającym ponad poziom terenu 1,3m, a więc nie uwzględnia stanowiska Sądu w zakresie interpretacji ustaleń miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego dotyczących wysokości budynku. Zgodnie z art.51 ust.4 ustawy z dnia 7 lipca 1994r.-Prawo budowlane po upływie terminu lub na wniosek inwestora, właściwy organ sprawdza wykonanie obowiązku, o którym mowa w ust. 1 pkt 3 i wydaje decyzję w sprawie zatwierdzenia projektu budowanego i pozwolenia na wznowienie robót budowlanych, albo jeżeli budowa została zakończona - o zatwierdzeniu projektu budowlanego zamiennego. W decyzji tej nakłada się obowiązek uzyskania decyzji o pozwoleniu na użytkowanie. Możliwość wydania decyzji w sprawie zatwierdzenia projektu budowlanego i pozwolenia na wznowienie robót powoduje, iż na podstawie tego przepisu, po rozpatrzeniu wniosku strony, organ może wydać decyzję zatwierdzającą projekt budowlany i udzielającą pozwolenia na wznowienie robót bądź wydać decyzję odmawiającą zatwierdzenia projektu budowlanego i odmawiającą udzielenia pozwolenia na wznowienie robót (analogicznie art. 101 Kodeksu postępowania administracyjnego w sprawie zawieszenia postępowania administracyjnego). Związany wyrokiem Sądu organ I instancji, odmówił w związku z tym zatwierdzenia tego projektu - z uwagi na niezgodność z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego i odmówił udzielenia pozwolenia na wznowienie robót. Skargę na powyższą decyzję wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku W. P. zarzucając naruszenie art. 51 ust. 4 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane przez przyjęcie, że na podstawie powyższego przepisu organ administracji publicznej upoważniony był do odmowy zatwierdzenia projektu budowlanego i wydania pozwolenia na wznowienie robót budowlanych przedmiotowego budynku, naruszenie art. 51 ust. 1 pkt 3 ustawy z dnia 7 lipca 1004 r. Prawo budowlane przez niewezwanie inwestora do wykonania określonych czynności lub robót budowlanych w celu doprowadzenia wykonywanych robót budowlanych do stanu zgodnego z prawem oraz naruszenie przepisów postępowania, które miały istotny wpływ na wynik sprawy, to jest art. 10 § 1 Kpa przez uniemożliwienie stronie wypowiedzenia się co do zebranych dowodów i materiałów oraz zgłoszonych żądań oraz art. 107 § 1 Kpa przez wskazanie i zastosowanie błędnej podstawy prawnej wydanej decyzji. Skarżący domagał się uchylenia zaskarżonej decyzji jak również poprzedzającej ją decyzji PINB. W odpowiedzi na skargę Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego wniósł o oddalenie skargi, podtrzymując stanowisko zawarte w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku zważył, co następuje: Zgodnie z treścią art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. nr 153, poz. 1269) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta co do zasady sprawowana jest pod względem zgodności z prawem. Wojewódzki Sąd Administracyjny rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - Dz. U. nr 153, poz. 1270 ze zm.). Oznacza to między innymi, że sąd nie może w ocenie legalności zaskarżonej decyzji ograniczać się jedynie do zarzutów sformułowanych w skardze, ale także powinien wadliwości kontrolowanego aktu podnosić z urzędu. Zaskarżona decyzja została wydana w wyniku ponownego rozpatrzenia sprawy po wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku z dnia 28 września 2006r. sygn. akt II SA/Gd 754/05. Zgodnie z treścią art. 153 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. nr 153, poz. 1270 ze zm.) ocena prawna i wskazania co do dalszego postępowania wyrażone w orzeczeniu sądu wiążą w sprawie ten sąd oraz organ, którego działanie lub bezczynność było przedmiotem zaskarżenia. Przez ocenę prawną rozumie się wyjaśnienie istotnej treści przepisów prawnych i sposobu ich zastosowania w rozpoznanej sprawie. Pojęcie to obejmuje zarówno krytykę sposobu zastosowania normy prawnej w zaskarżonym akcie, jak i wyjaśnienie, dlaczego stosowanie tej normy przez organ, który wydał dany akt zostało uznane za błędne, bądź za prawidłowe. Natomiast wskazania co do dalszego postępowania dotyczą sposobu działania w toku ponownego rozpoznania sprawy i mają na celu uniknięcie błędów już popełnionych oraz wskazanie kierunku, w którym powinno zmierzać przyszłe postępowanie dla uniknięcia wadliwości w postaci np. braków w materiale dowodowym lub innych uchybień procesowych (zob. A. Kabat w: B. Dauter, B. Gruszczyński, A. Kabat, M. Niezgódka-Medek, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, Zakamycze 2005, s. 345). W orzecznictwie jednoznacznie stwierdza się także, że związanie sądu i organu oceną prawną wyrażoną w orzeczeniu sądu trwa w danej sprawie dopóty, dopóki nie zostanie ono uchylone lub zmienione lub nie ulegną zmianie przepisy, czyniąc pogląd prawny nieaktualny (zob. wyroki Sądu Najwyższego z dnia 25 lutego 1998 r., sygn. akt III RN 130/97, OSP 1999, z. 3, poz. 101 oraz Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 22 września 1999 r., sygn. akt I SA 2019/98, ONSA 2000, nr 3, poz. 129). Ocena prawna i wskazania zawarte w wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku z dnia 28 września 2006r. wydanym w sprawie II SA/Gd 754/05 mają zatem istotne znaczenie. W niniejszej sprawie nie wystąpiła żadna z okoliczności uzasadniających odstąpienie od oceny prawnej wyrażonej w tym wyroku. Stwierdzić zatem należy, że ocena w nim wyrażona była i jest nadal wiążąca. W konsekwencji nie straciły także na swojej aktualności zalecenia Sądu co do dalszego postępowania. Wobec takiego stanu rzeczy zaskarżone decyzje należało ocenić przy uwzględnieniu treści powyższego wyroku. W uzasadnieniu wyroku z dnia 28 września 2006r. Wojewódzki Sąd Administracyjny stwierdził, że niezasadnie organy obu instancji uznały, że inwestor w sposób prawidłowy wykonał nałożone na niego decyzją z dnia 18 czerwca 2004r. obowiązki. Przedstawiony przez inwestora projekt budowlany zamienny nie odpowiada w pełni wymogom z art. 35 Prawa budowlanego. Orzekające organy uznały, że projekt przewiduje budowę obiektu o 1,5 kondygnacji, co jest zgodne z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego gminy P.. W ocenie Sądu taka interpretacja planu jest nieprawidłowa, bowiem zapis planu wyraźnie ogranicza wysokość mających powstać budynków do 1,5 kondygnacji, przy czym wysokość tą należy mierzyć od poziomu gruntu. Sąd wskazał, że przedmiotowy budynek posadowiony jest na fundamencie, który znacznie wystaje ponad powierzchnię gruntu, a także że część projektu nadal dotyczy budynku dwukondygnacyjnego. Reasumując Sąd stwierdził, że przedstawiony przez inwestora zamienny projekt budowlany jest niezgodny z przepisami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego gminy P. oraz postanowieniami decyzji o warunkach zabudowy z dnia 20 września 2001r. Tym samym decyzje organu obu instancji zapadły z naruszeniem art. 51 ust. 4 w zw. z art. 35 ust. 1 ustawy Prawo budowlane. Dlatego też zostały uchylone na podstawie art. 145 § 1 lit a ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Nadto Sąd zalecił, aby prowadząc ponownie postępowanie w sprawie organ nakazał inwestorowi podjąć działania zmierzające do doprowadzenia wykonywanych robót do stanu zgodnego z prawem, w tym zgodności z postanowieniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego gminy P. Tymczasem ponownie rozpatrując niniejszą sprawę organy nie podjęły żadnych działań, nie przeprowadziły żadnego postępowania, ograniczając się do wydania decyzji odmawiającej zatwierdzenia projektu budowlanego zamiennego i wydania pozwolenia na wznowienie robót budowlanych z powołaniem na dokonaną przez Sąd w wyroku z dnia 28 września 2006r. interpretację planu zagospodarowania przestrzennego i ocenę projektu budowlanego zamiennego. W tej sytuacji uznać należy, że organy obu instancji nie zrealizowały wytycznych Sądu dotyczących nakazania inwestorowi podjęcia działań zmierzających do doprowadzenia wykonywanych robót do stanu zgodnego z prawem, w tym zgodności z postanowieniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego gminy P. Zaskarżona decyzja jak również decyzja organu I instancji zapadły z naruszeniem art. 153 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, polegającym na niezastosowanie się do wskazań co do dalszego postępowania zawartych w wydanym w sprawie wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego. Tym samym organy naruszyły ogólne zasady postępowania, w szczególności art. 7 Kpa, a także art. 77 § 1 Kpa. Zasadny jest przy tym zarzut skargi dotyczący treści podjętego przez organy nadzoru budowlanego w niniejszej sprawie rozstrzygnięcia. Art. 51 ustawy Prawo budowlane stanowi, że: 1. Przed upływem 2 miesięcy od dnia wydania postanowienia, o którym mowa w art. 50 ust. 1, właściwy organ w drodze decyzji: 1) nakazuje zaniechanie dalszych robót budowlanych bądź rozbiórkę obiektu budowlanego lub jego części, bądź doprowadzenie obiektu do stanu poprzedniego albo 2) nakłada obowiązek wykonania określonych czynności lub robót budowlanych w celu doprowadzenia wykonywanych robót budowlanych do stanu zgodnego z prawem, określając termin ich wykonania, albo 3) w przypadku istotnego odstąpienia od zatwierdzonego projektu budowlanego lub innych warunków pozwolenia na budowę - nakłada, określając termin wykonania, obowiązek sporządzenia i przedstawienia projektu budowlanego zamiennego, uwzględniającego zmiany wynikające z dotychczas wykonanych robót budowlanych oraz - w razie potrzeby - wykonania określonych czynności lub robót budowlanych w celu doprowadzenia wykonywanych robót budowlanych do stanu zgodnego z prawem; przepisy dotyczące projektu budowlanego stosuje się odpowiednio do zakresu tych zmian. 2. W przypadku wydania nakazu, o którym mowa w art. 50a pkt 2, decyzje, o których mowa w ust. 1 pkt 2 lub 3, wydaje się po wykonaniu obowiązku określonego w tym nakazie. 3. Po upływie terminu lub na wniosek inwestora, właściwy organ sprawdza wykonanie obowiązku, o którym mowa w ust. 1 pkt 2, i wydaje decyzję: 1) o stwierdzeniu wykonania obowiązku albo 2) w przypadku niewykonania obowiązku - nakazującą zaniechanie dalszych robót budowlanych bądź rozbiórkę obiektu lub jego części, bądź doprowadzenie obiektu do stanu poprzedniego. 4. Po upływie terminu lub na wniosek inwestora, właściwy organ sprawdza wykonanie obowiązku, o którym mowa w ust. 1 pkt 3, i wydaje decyzję w sprawie zatwierdzenia projektu budowlanego i pozwolenia na wznowienie robót budowlanych albo - jeżeli budowa została zakończona - o zatwierdzeniu projektu budowlanego zamiennego. W decyzji tej nakłada się obowiązek uzyskania decyzji o pozwoleniu na użytkowanie. 5. W przypadku niewykonania w terminie obowiązku, o którym mowa w ust. 1 pkt 3, właściwy organ wydaje decyzję nakazującą zaniechanie dalszych robót budowlanych bądź rozbiórkę obiektu lub jego części, bądź doprowadzenie obiektu do stanu poprzedniego. W art. 51 ust. 3, 4 i 5 Prawa budowlanego określone zostało jakie rozstrzygnięcie może zapaść w odniesieniu do niezakończonej budowy po upływie zakreślonego terminu do wykonania przez inwestora określonych czynności. Mianowicie organ dokonuje wówczas sprawdzenia wykonania obowiązku i w zależności od wyniku tego sprawdzenia może zatwierdzić projekt budowlany i udzielić pozwolenia na wznowienie robót budowlanych albo orzec w jeden ze sposobów wymienionych w ust. 5. Zdaniem Sądu niewykonanie obowiązku oznacza zarówno sytuację, gdy inwestor w ogóle nie wykonał nałożonych obowiązków, jak też sytuację gdy organ sprawdzając wykonanie przez inwestora obowiązku dokonuje negatywnej oceny przedłożonych dokumentów. Wprawdzie w ustępie 4 mowa jest o wydaniu decyzji w sprawie zatwierdzenia projektu budowlanego i pozwolenia na wznowienie robót budowlanych, jednakże w ocenie Sądu możliwe jest jedynie wydanie decyzji pozytywnej, natomiast decyzja odmowna nie znajduje uzasadnienia. Świadczy o tym zdaniem Sądu również dalsza treść tegoż przepisu, który to wyraźnie stanowi, że w przypadku zakończenia budowy organ wydaje decyzję o zatwierdzeniu projektu budowlanego zamiennego. W świetle powyższego uznać należy, że zaskarżona decyzja i poprzedzająca ją decyzja organu pierwszej instancji zapadły również z naruszeniem prawa materialnego, a mianowicie przepisu art. 51 ust. 4 prawa budowlanego. Opisane uchybienia powodują konieczność uchylenia zaskarżonej decyzji i poprzedzającej ją decyzji Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Kartuzach na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a i c w zw. z art. 135 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.). Wobec uwzględnienia skargi Sąd na podstawie art. 200 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi zasądził od organu na rzecz skarżącego zwrot kosztów postępowania przyjmując stosownie do treści art. 205 § 2 tej ustawy, że na koszty te składa się uiszczony przez skarżącego wpis sądowy oraz koszty zastępstwa procesowego. Z uwagi na uwzględnienie skargi sprawa będzie ponownie rozpoznawana przez organ pierwszej instancji, który winien uwzględnić powyższe uwagi przy podejmowaniu rozstrzygnięcia zgodnie z art. 153 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.