II SA/Gd 612/15

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Dorota Jadwiszczok po rozpoznaniu w dniu 15 kwietnia 2016 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi J. W. na uchwałę Rady Miejskiej z dnia 29 stycznia 2014 r., nr [...] w przedmiocie uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego postanawia: odmówić przywrócenia terminu do złożenia wniosku o sporządzenie uzasadnienia do wyroku z 30 marca 2016 r. Wyrokiem z 30 marca 2016 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku oddalił skargę J. W. na uchwałę Rady Miejskiej z 29 stycznia 2014 r. w przedmiocie uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego WS-2 dla obszaru pomiędzy: ul. G., przedłużeniem D., ul. B. do granic administracyjnych W. położony w miejscowości W. Pismem z 7 kwietnia 2016 r. pełnomocnik skarżącej (siostra) złożyła wniosek o przywrócenie terminu do złożenia prośby o sporządzenie uzasadnienia do wyroku. Uzasadniła wniosek tym, ze w dniu ogłaszania wyroku bardzo źle się czuła. Lekarz podejrzewał ciążę pozamaciczną i dodatkowo miała początek grypy. Po powrocie do domu zupełnie się rozchorowała i dopiero w dniu składania wniosku powróciła do pełnej sprawności. Nie mogła liczyć na pomoc męża, gdyż jest on kierowcą i nie przybywa w domu. Dodatkowo oświadczyła, ze ma pod opieką sześcioro dzieci. Do wniosku zostało dołączone pismo zawierające wniosek o sporządzenie uzasadnienia wyroku z 30 marca 2016 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku, zważył co następuje: Stosownie do treści art. 86 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.), dalej w skrócie P.p.s.a., jeżeli strona nie dokonała w terminie czynności w postępowaniu sądowym bez swojej winy, sąd na jej wniosek postanowi przywrócenie terminu. Wniosek o przywrócenie terminu wnosi się do sądu, w którym czynność miała być dokonana, w ciągu siedmiu dni od czasu ustania przyczyny uchybienia terminu (art. 87 § 1 P.p.s.a.). Jednocześnie wnioskodawca powinien uprawdopodobnić okoliczności wskazujące na brak winy w uchybieniu terminu (art. 87 § 2 P.p.s.a.). Wniosek o przywrócenie terminu do wniesienia skargi wnosi się za pośrednictwem organu, którego działanie, bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania są przedmiotem skargi (art. 87 § 3 P.p.s.a.). Równocześnie z wnioskiem strona powinna dokonać czynności, której nie dokonała w terminie (art. 87 § 4 P.p.s.a.). Odnosząc tę regulację do rozpatrywanej sprawy należy uznać, że wniosek o przywrócenie terminu został wniesiony we wskazanym terminie siedmiodniowym. Przyjmując bowiem najbardziej korzystną dla skarżącej interpretację, trzeba stwierdzić, iż przyczyna uchybienia terminu – choroba – ustała z dniem nadania na poczcie wniosku o przywrócenie terminu, czyli w dniu 7 kwietnia 2016 r.. Wniosek zaś został nadany w tym samym dniu, a więc przed upływem terminu, o którym mowa w art. 87 P.p.s.a.. Zaistniała sytuacja daje zatem możliwość dokonania merytorycznej oceny wniosku w świetle istnienia przesłanki braku winy w uchybieniu terminu. W pierwszej kolejności należy podkreślić, że zarówno w doktrynie, jak i w orzecznictwie przyjmuje się bardzo rygorystyczne kryteria oceny postawy osoby, która dokonała czynności procesowej po terminie (por. poglądy przytoczone przez B. Adamiak [w:] B. Adamiak, J. Borkowski, Kodeks postępowania administracyjnego, Komentarz, 8 wydanie, Warszawa 2006, s. 334 i n.). W orzecznictwie utrwalił się pogląd, że od strony dokonującej czynności procesowej wymagać należy zachowania szczególnej staranności przy dokonywaniu czynności procesowej (postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 11 lutego 2003 r., sygn. akt II SA 4162/01, Palestra 2004, nr 1, s. 225). Oceny w tym zakresie dokonuje się poprzez przyjęcie kryteriów idealnego wzorca osoby należycie dbającej o swoje interesy (postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 14 stycznia 1972 r., sygn. akt II CRN 448/71, OSPiKA 1972, nr 7-8, poz. 144). W związku z powyższym "przywrócenie terminu nie jest dopuszczalne, gdy strona dopuściła się choćby lekkiego niedbalstwa" (postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 4 października 2000 r., sygn. akt I SA/Gd 560/00 niepubl., wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 22 maja 1997r., sygn. akt SA/Sz 630/96, publ. Lex nr 30748). Kryteria oceny braku winy są zatem sformułowane surowo. W literaturze i orzecznictwie podkreśla się, że "o braku winy w niedopełnieniu obowiązku można mówić tylko w przypadku stwierdzenia, że dopełnienie obowiązku stało się niemożliwe z powodu przeszkody nie do przezwyciężenia. (...) W konsekwencji więc brak winy w uchybieniu terminu możemy przyjąć tylko wtedy, gdy strona nie mogła przeszkody usunąć, nawet przy użyciu największego w danych warunkach wysiłku" (E. Iserzon, J. Starościak, Kodeks postępowania administracyjnego, Komentarz, teksty, wzory i formularze, wydanie IV, Warszawa 1970, s. 136, postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 2 października 2002 r., sygn. akt V SA 793/02, Monitor Prawniczy 2002 r., nr 23, s.1059). Odnosząc powyższe uwagi do okoliczności niniejszej sprawy należy stwierdzić, że pełnomocnik skarżącej J. W. – siostra M. B. nie uprawdopodobniła okoliczności wskazujących na brak winy w uchybieniu terminu. Przywrócenie uchybionego terminu ma charakter wyjątkowy i może nastąpić jedynie w przypadku, gdy strona w sposób przekonujący zaprezentowaną argumentacją uprawdopodobni brak swojej winy. Tymczasem za takie nie mogą być uznane, w ocenie Sądu, okoliczności wskazane przez stronę we wniosku z 7 kwietnia 2016 r. Przypomnieć należy, że strona była obecna w Sądzie w dacie rozprawy i brała w niej udział, w dniu tym powzięła informacje o wyroku oddalającym skargę, przewodnicząca składu pouczyła o terminie złożenia wniosku o sporządzenie uzasadnienia do wyroku i z w dniu tym pełnomocnik skarżącej mogła złożyć wniosek o sporządzenie uzasadnienia bezpośrednio w biurze podawczym sądu. Zdaniem Sądu stwierdzenie, że skarżąca rozchorowała się w dniu wydania wyroku nie zostało uprawdopodobnione. Już w niewykorzystaniu możliwości złożenia wniosku o sporządzenie uzasadnienia w dniu ogłoszenia wyroku upatrywać można braku należytej staranności. Podobnie ocenić należy nieskorzystanie z pomocy osoby trzeciej do wysłania wniosku o sporządzenie uzasadnienia celem zachowania terminu. Tym samym w ocenie Sądu nie zachowano należytej staranności w prowadzenie sprawy. W przekonaniu Sądu pełnomocnik skarżącej nie podjęła największego w danych okolicznościach wysiłku w celu dopilnowania wysłania wniosku o sporządzenie uzasadnienia. Należyta staranność, będąca – jak wyżej wskazano – kryterium oceny zachowania strony polega na zapobiegliwym przygotowaniu się na okoliczności wyjątkowe, których skutki mogą być kontrolowane przez starannie działający podmiot. Tymczasem niezłożenie wniosku w dniu ogłoszenia wyroku skoro pełnomocnik miała taki zamiar stanowi dowód na lekkomyślne potraktowanie konieczności zachowania siedmiodniowego terminu do złożenia wniosku. Okoliczność choroby nie została zaś w żaden sposób udokumentowana. Reasumując – brak winy, będący przesłanką przywrócenia terminu, związany z obowiązkiem szczególnej staranności przy dokonywaniu czynności procesowej przez pełnomocnik skarżącej – w ocenie Sądu – nie został uprawdopodobniony. Przy dołożeniu należytej staranności można było dopilnować, aby wniosek został złożony w wymaganym terminie. W związku z powyższym na podstawie art. 86 § 1 P.p.s.a. orzeczono jak w sentencji.