II SA/Gd 612/17

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Dorota Jadwiszczok (spr.) Sędziowie: Sędzia WSA Jolanta Górska Sędzia WSA Dariusz Kurkiewicz Protokolant Asystent sędziego Krzysztof Pobojewski po rozpoznaniu w dniu 15 listopada 2017 r. w Gdańsku na rozprawie sprawy ze skargi K. G.-C. na decyzję Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia 20 lipca 2017 r. nr [...] w przedmiocie wykonania określonych robót budowlanych oddala skargę. Decyzją z 20 lipca 2017 r. Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego utrzymał w mocy decyzję Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego z 22 marca 2017r. orzekającą o braku podstaw do wydania nakazu wykonania określonych robót budowlanych i czynności na podstawie przepisów art. 51 ust. 1 pkt 2 ustawy Prawo budowlane z 1994 r. w sprawie robót budowlanych prowadzonych przez A. C. i T. C. w mieszkaniu nr 3 w budynku zlokalizowanym przy ul. K. w S. Stan faktyczny sprawy przedstawia się następująco: Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego na skutek pisma K. G.-C. w dniu 29 października 2013r. przeprowadził kontrolę robót budowlanych wykonanych w mieszkaniu nr 3 w budynku wielorodzinnym przy ul. K. w S. przez A. i T. C. W trakcie kontroli ustalono, że wykonane roboty polegały na wymianie podłogi wraz z warstwami podpodłogowymi w jednym z pokoi. Ustalono, że roboty powyższe zostały ukończone 25 września 2013 r. Aktualnie w omawianym pokoju położone są panele podłogowe. Ustalono ponadto, że w przedpokoju i kuchni położono panele podłogowe na istniejącej podłodze. W związku z powyższymi ustaleniami w dniu 31 października 2013 r. organ I instancji zawiadomił strony o wszczęciu postępowania w sprawie robót budowlanych polegających na remoncie stropu międzykondygnacyjnego w zakresie usunięcia istniejących warstw stropowych i zastąpieniu ich innym materiałem w mieszkaniu nr 3 w budynku przy ul. K. w S. Następnie postanowieniem z 27 grudnia 2013 r. na podstawie art. 81 c ust. 2 Prawa budowlanego nakazano A. i T. C. sporządzenie i przekazanie w terminie do 31 marca 2014 r. ekspertyzy technicznej dotyczącej robót budowlanych polegających na remoncie stropu międzykondygnacyjnego w pokoju mieszkania nr 3 zlokalizowanego w budynku mieszkalnym wielorodzinnym przy ul. K. w S. z uwzględnieniem wymagań w zakresie bezpieczeństwa pożarowego, ochrony przed drganiami i hałasem oraz bezpieczeństwa konstrukcji w odniesieniu do budynku wraz z ewentualnym sposobem doprowadzenia tych robót do odpowiedniego stanu technicznego. Zobowiązani przy piśmie z 14 kwietnia 2014 r. przedstawili następujące dokumenty: 1. Ekspertyzę techniczną: Ocena bezpieczeństwa konstrukcji stropu drewnianego zwykłego międzykondygnacyjnego w pokoju mieszkania nr 3 w budynku wielorodzinnym, S.ul. K. w S., sporządzoną przez mgr inż. M. G., 2. Opinię techniczną w sprawie odporności ogniowej stropu międzykondygnacyjnego w budynku mieszkalnym przy ul. K. w S. sporządzoną 5 kwietnia 2014 r. przez mgr W. M., 3. Ekspertyzę akustyczną dla stropu w S., ul. K. , sporządzoną w marcu 2014 r. przez mgr inż. arch. R.H. K. G.-C. w piśmie z 9 czerwca 2014 r. poinformowała organ o dostarczeniu materiałów do Instytutu Techniki Budowlanej, który dokona oceny w zakresie normy merytorycznej, w związku z tym wniosła o wstrzymanie postępowania do czasu zakończenia postępowań sądowych. W toku postępowania A. C. i T. C. przy piśmie z 24 września 2015 r. przedstawili odpis opinii biegłego dotyczącej izolacyjności akustycznej stropu między lokalami nr 2 i 4 położonymi w S. przy ul. K., sporządzonej przez mgr inż. J.A. - biegłego sądowego ds. akustyki przy Sądzie Okręgowym. K. G. – C. przy piśmie z 21 marca 2016 r. przedłożyła opinię architektoniczno-budowlaną sporządzoną na swoje zlecenie przez dr inż. arch. K. S. Dnia 26 października 2016 r. organ I instancji przesłał do inwestorów kopię opinii architektoniczno-budowlanej sporządzonej przez dr inż. arch. K. S. Inwestorzy przy piśmie z 22 grudnia 2016 r. przedłożyli opinię techniczną - uzupełnienie ekspertyzy technicznej w odniesieniu do "Opinii architektoniczno-budowlanej M. S. " sporządzoną przez mgr inż. M. G. Po uwzględnieniu całego materiału dowodowego organ I instancji decyzją z 22 marca 2017 r. orzekł o braku podstaw do wydania nakazu wykonania określonych robót budowlanych i czynności na podstawie przepisów art. 51 ust. 1 pkt 2 ustawy Prawo budowlane z 1994 r. w sprawie robót budowlanych prowadzonych przez A. C. i T. C. w mieszkaniu nr 3 w budynku zlokalizowanym przy ul. K. w S. Z treścią rozstrzygnięcia nie zgodziła się K. G.-C., która wniosła odwołanie, domagając się nakazania doprowadzenia robót do stanu zgodnego z prawem. Decyzją z 20 lipca 2017 r. Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego (dalej WINB lub organ odwoławczy) utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję. W uzasadnieniu przywołał treść art. 50 ust. 1 pkt 1, art. 51 ust. 1, ust. 3 i ust. 7 ustawy Prawo budowlane, wskazując, że w postępowaniu legalizacyjnym znajduje zastosowanie art. 51 ust. 1 pkt 1 lub 2 oraz ust. 3. W przypadku gdy organ ustali, iż roboty budowlane wykonane z naruszeniem art. 50 ust. 1 Prawa budowlanego, zrealizowane zostały zgodnie z warunkami technicznymi oraz sztuką budowlaną i ustaleniami planu zagospodarowania przestrzennego wydaje orzeczenie o braku podstaw do zastosowania art. 51 ust. 1 pkt 2, nakazującego wykonanie określonych czynności bądź robót budowlanych, w celu doprowadzenia robót budowlanych do stanu zgodnego z prawem. Organ I instancji ustalił, że właściciele mieszkania nr 3 przy ul. K. w S. we wrześniu 2013 r. przystąpili do robót remontowych w tym mieszkaniu. Remont polegał między innymi na usunięciu podłogi wraz z warstwami stropu - tzw. polepy - zasypki stropowej umieszczonej pomiędzy drewnianymi belkami stropowymi na "ślepym" pułapie. Pomiędzy belkami stropowymi ułożono wełnę mineralną, na belkach ułożono płyty OSB i wykonano podłogę z paneli podłogowych. Poprzednio istniejący stan stropu był widoczny w sąsiednim pokoju, w którym nie wykonywano robót budowlanych ingerujących w strop międzykondygnacyjny. Dalej organ odwoławczy przywołał art. 29 ust. 4 ustawy Prawo budowlane, zgodnie z którym roboty budowlane, o których mowa w ust. 1 i 2, wykonywane: 1) przy obiekcie budowlanym wpisanym do rejestru zabytków - wymagają pozwolenia na budowę; 2) na obszarze wpisanym do rejestru zabytków - wymagają dokonania zgłoszenia, o którym mowa w art. 30 ust. 1; - przy czym do wniosku o pozwolenie na budowę oraz do zgłoszenia należy dołączyć pozwolenie właściwego wojewódzkiego konserwatora zabytków wydane na podstawie przepisów o ochronie zabytków i opiece nad zabytkami. Budynek przy ul. K. w S. zlokalizowany jest w strefie A, na terenie wpisanym do rejestru zabytków województwa decyzją Wojewódzkiego Konserwatora Zabytków nr [..] (uprzedni numer [..]) z dnia 12 lutego 1979r. jako zespół urbanistyczno-krajobrazowy. Na tym terenie obowiązuje uchwała nr XXXVI/623/2006 Rady Miasta z dnia 27 kwietnia 2006 r. w sprawie uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego części obszaru ograniczonego ulicami S[..]-[..], w mieście S., zmieniona uchwałą nr XXVIII/344/2009 Rady Miasta z dnia 29 maja 2009 r. w sprawie uchwalenia zmiany miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego obszaru ograniczonego ulicami [..]-[..] w mieście S. ogłoszona w Dzienniku Urzędowym Województwa Nr 109 z dnia 19 sierpnia 2009 r., poz. 2167 i sprostowana w Dzienniku Urzędowym Województwa Nr 117 z dnia 4 września 2009 r., poz. 2283. Jednakże roboty budowlane wykonane w lokalu mieszkalnym nr 3 w budynku zlokalizowanym przy ul. K. w S. nie ingerowały w elementy podlegające ochronie (kształt bryły, forma i detal elewacji, materiał elewacyjny, rodzaj pokrycia dachowego) nie naruszając warunków określonych w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego ani warunków wynikających z ochrony historycznego układu urbanistyczno-krajobrazowego miasta S. nr rej. [..] oraz przepisów ustawy z dnia 23 lipca 2003 r. o ochronie zabytków i opiece nad zabytkami. Ponadto organ wskazał, że zgodnie z art. 3 pkt 8 ustawy Prawo budowlane ilekroć w ustawie jest mowa o remoncie - należy przez to rozumieć wykonywanie w istniejącym obiekcie budowlanym robót budowlanych polegających na odtworzeniu stanu pierwotnego, a niestanowiących bieżącej konserwacji, przy czym dopuszcza się stosowanie wyrobów budowlanych innych niż użyto w stanie pierwotnym. W odniesieniu do wykonanego remontu stropu międzykondygnacyjnego i wymagań określonych w rozporządzeniu Ministra Infrastruktury w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz. U. z 2015 r. poz. 1422 ze zm.) organ I instancji uwzględnił dostarczoną przez strony postępowania dokumentację techniczną. Wymagania, jakim powinny odpowiadać stropy międzykondygnacyjne pod względem ochrony przed hałasem i drganiami (wymagania akustyczne) określa § 326 ust. 1 i ust. 2 rozporządzenia, zgodnie z którym poziom hałasu oraz drgań przenikających do pomieszczeń w budynkach mieszkalnych, budynkach zamieszkania zbiorowego i budynkach użyteczności publicznej, z wyłączeniem budynków, dla których jest konieczne spełnienie szczególnych wymagań ochrony przed hałasem, nie może przekraczać wartości dopuszczalnych, określonych w Polskich Normach dotyczących ochrony przed hałasem pomieszczeń w budynkach oraz oceny wpływu drgań na łudzi w budynkach, wyznaczonych zgodnie z Polskimi Normami dotyczącymi metody pomiaru poziomu dźwięku A w pomieszczeniach oraz oceny wpływu drgań na ludzi w budynkach. W budynkach, o których mowa w ust. 1, przegrody zewnętrzne i wewnętrzne oraz ich elementy powinny mieć izolacyjność akustyczną nie mniejszą od podanej w Polskiej Normie dotyczącej wymaganej izolacyjności akustycznej przegród w budynkach oraz izolacyjności akustycznej elementów budowlanych, wyznaczonej zgodnie z Polskimi Normami określającymi metody pomiaru izolacyjności akustycznej elementów budowlanych i izolacyjności akustycznej w budynkach. Wymagania odnoszą się do izolacyjności: 1) ścian zewnętrznych, stropodachów, ścian wewnętrznych, okien w przegrodach zewnętrznych i wewnętrznych oraz drzwi w przegrodach wewnętrznych - od dźwięków powietrznych; 2) stropów i podłóg - od dźwięków powietrznych i uderzeniowych; 3) podestów i biegów klatek schodowych w obrębie lokali mieszkalnych - od dźwięków uderzeniowych. W załączniku nr 1 do rozporządzenia Ministra Infrastruktury w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie wskazana została Polska Norma PN-B-02151-3:1999 Akustyka budowlana - Ochrona przed hałasem w budynkach - Izolacyjność akustyczna przegród w budynkach oraz izolacyjność akustyczna elementów budowlanych - Wymagania. Aktualnie izolacyjność akustyczna przegród w budynkach oraz izolacyjność akustyczna elementów budowlanych określona jest w Polskiej Normie PN-B-02151-3:2015-10, która zastąpiła PN-B-02151 -3:1999 . Wymagana izolacyjność akustyczna stropu międzykondygnacyjnego (między mieszkaniami) w budynkach wielorodzinnych - wybór z normy PN-B-02151-3:2015-10 (odpowiednie wartości wg PN-B-02151-3:1999) powinna wynosić: L'n,w - max 55 dB (58) wskaźnik ważony przybliżonego poziomu uderzeniowego normalizowanego, R'AL - min 51 dB (51) wskaźnik oceny przybliżonej izolacyjności-akustycznej właściwej. W dokumentacji "Ekspertyza akustyczna dla stropu w S., ul. K. " sporządzonej przez mgr inż. arch. R. H. oraz w ekspertyzie technicznej: "Ocena bezpieczeństwa konstrukcji stropu drewnianego zwykłego międzykondygnacyjnego w pokoju mieszkania nr 3 w budynku wielorodzinnym, S.ul. K. w S." sporządzonej przez mgr inż. M. G. wskazano, że wskaźniki akustyczne stropu po remoncie: R'AL = 55 >51 dB - warunek został spełniony, Ln.w =54 dB <55dB warunek także został spełniony. W opinii biegłego dotyczącej izolacyjności akustycznej stropu między lokalami nr 2 i 4 położonymi w S. przy ul. K., sporządzonej przez mgr inż. J. A. wskazano (pkt 2.3. Analiza wyników badań ), że wyniki badań wskazują, iż badany strop spełnia wszystkie wymagania normowe dotyczące izolacyjności akustycznej. Stwierdził organ odwoławczy, że K. G.-C. przedłożyła przy piśmie z 21 marca 2016r. wykonaną na jej zlecenie Opinię architektoniczno-budowlaną sporządzoną przez dr inż. arch. K. S. Natomiast inwestorzy przy piśmie z 22 grudnia 2016 r. przedłożyli ‘Opinię techniczną, uzupełnienie ekspertyzy technicznej w odniesieniu do "Opinii architektoniczno-budowlanej M. S. " sporządzoną w dniu 10 grudnia 2016 r. przez mgr inż. M.G., w której autor podtrzymał wnioski zawarte w ekspertyzie technicznej: "Ocena bezpieczeństwa konstrukcji stropu drewnianego zwykłego międzykondygnacyjnego w pokoju mieszkania nr 3 w budynku wielorodzinnym, S.ul. K. w S.". Natomiast w odniesieniu do Opinii architektoniczno-budowlanej M. S. autor stwierdził, że opinia ta zawiera jedynie ogólne nieprecyzyjne sformułowania, bez obliczeń oraz badań empirycznych, dlatego tezy przedstawione przez dr. inż. K.S. nie mają merytorycznego uzasadnienia. W związku z powyższym organ I instancji, oceniając przedmiotowe roboty budowlane nie wziął pod uwagę powyższej opinii, natomiast oparł swoje rozstrzygnięcie na ekspertyzach przedłożonych przez inwestorów zgodnie z treścią postanowienia z dnia 27 grudnia 2013 r. Uwzględniając powyższe organ I instancji stwierdził, że w omawianym przypadku brak jest możliwości zastosowania art. 51 Prawa budowlanego z 1994r. Przedmiotowy strop spełnia bowiem wymagania, jakim powinny odpowiadać stropy międzykondygnacyjne pod względem ochrony przed hałasem i drganiami (wymagania akustyczne). Oceniając zebrany przez organ I instancji materiał dowodowy stwierdził organ odwoławczy, że ekspertyzy i orzeczenia techniczne na których organ I instancji oparł swoje rozstrzygnięcie zasługują na uwzględnienie, gdyż wykonały je osoby posiadające odpowiednie uprawnienia. Ponadto autorzy opracowań swoje wnioski oparli na przeprowadzonych obliczeniach, jak również na podstawie szczegółowych oględzin przedmiotowego stropu. W ocenie WINB zebrany materiał dowodowy nie daje podstaw do kwestionowania rzetelności osób sporządzających przedłożoną przez inwestorów ekspertyzę. Zgodził się organ odwoławczy z organem I instancji, że przedłożona przez K. G.-C. opinia architektoniczno-budowlana jest zbyt ogólna, nie jest poparta żadnymi obliczeniami, dlatego nie zasługuje na uwzględnienie. Ponadto zdaniem organu odwoławczego remont stropu międzykondygnacyjnego w pokoju mieszkania nr 3 omawianego budynku, polegający na wymianie zniszczonych warstw podłogi pomiędzy drewnianymi belkami stropowymi wraz z rozbiórką istniejącej wierzchniej podłogi z pozostawieniem nienaruszonych pozostałych elementów podłogi, nie stanowi robót wykonanych w tzw. części wspólnej budynku. Przedmiotowe roboty remontowe nie dotyczyły stałej konstrukcji stropu, który ma wpływ na jego właściwości nośne. Ta część stropu, która w niniejszej sprawie objęta była robotami remontowymi, czyli polepa, którą wymieniono na wełnę mineralną, nie należy do części objętej współwłasnością, natomiast jest częścią składową lokalu stanowiącego przedmiot odrębnej własności, zatem w zakresie wymiany tych elementów właściciel lokalu nr 3 miał swobodę działania i nie był zobligowany do uzyskiwania zgody wspólnoty (patrz wyrok WSA w Gdańsku z dnia 18.11.2015r. sygn. akt II SA/Gd 424/15). W związku z powyższym zgodził się WINB z rozstrzygnięciem organu I instancji orzekającym o braku podstaw do wydania nakazu wykonania określonych robót budowlanych i czynności na podstawie przepisów art. 51 ust. 1 pkt 2 ustawy Prawo budowlane z 1994 r. w sprawie robót budowlanych prowadzonych przez A.C. i T.C.w mieszkaniu nr 3 w budynku zlokalizowanym przy ul. K. w S. Odnosząc się do zarzutów zawartych w odwołaniu wyjaśnił organ odwoławczy, że w większości zostały one omówione w uzasadnieniu decyzji. Dodał jedynie, że nie zgadza się z argumentem naruszenia art. 7, 77 k.p.a., gdyż organ wydając rozstrzygnięcie w omawianej sprawie oparł się na ekspertyzach sporządzonych przez osoby posiadające odpowiednie uprawnienia do ich wykonania, jak również ekspertyzie biegłego sądowego, natomiast nie uwzględnił opinii architektoniczno-budowlanej przedłożonej przez odwołująca się z uwagi na oparcie jej na ogólnych nieprecyzyjnych sformułowaniach, zatem dokonał wszelkich czynności w celu ustalenia stanu faktycznego. Natomiast odnosząc się do materiału dostarczonego przez odwołującą się przy piśmie z 22 maja 2017r. stwierdzono, że nie może on mieć wpływu na podjęte rozstrzygnięcie, gdyż dotyczy on wyjaśnień biegłego sądowego w sprawie wydanej przez tego biegłego opinii. Skargę na przedmiotową decyzje wniosła K. G.-C., zarzucając naruszenie przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy w postaci: 1. art. 28 w zw. art. 10 § 1 i art. 79 k.p.a. poprzez nieuzasadnione nieuznanie skarżącej za stronę od początku prowadzonego postępowania przed organem I instancji i w związku z tym pozbawienie jej możliwości brania czynnego udziału we wszystkich jego stadiach i podejmowanych czynnościach, w szczególności pozbawianie jej możliwości uczestniczenia w oględzinach, które odbyły się w mieszkaniu A. i T. C. jeszcze przed dopuszczeniem jej do udziału w postępowaniu; 2. art. 85 w zw. z art. 79 § 2 k.p.a. poprzez nieprzeprowadzenia dowodu z oględzin mieszkania A.i T. C. po dopuszczeniu skarżącej do udziału w postępowaniu, tak by mogła w nich uczestniczyć i korzystać z praw strony określonych w art. 79 § 2 k.p.a.; 3. art. 28 w zw. art. 61 § 4 k.p.a. poprzez błędne ustalenie kręgu osób mających interes prawny w rozstrzyganej sprawie i niezawiadomienie o wszczętym postępowaniu skarżącej oraz właścicieli lokali położonych w budynku przy ul. K., których lokale znajdują się w oddziaływaniu wykonanych przez A. i T. C. prac, które mogły doprowadzić do naruszenia konstrukcji stropu, co pozbawiało ich możliwości czynnego udziału w postępowaniu oraz obrony swoich praw; 4. art. 81 w zw. z art. 10 § 1 k.p.a. poprzez uznanie za udowodnione okoliczności, co do których skarżąca nie miała możliwości wypowiedzenia się, przeprowadzonych dowodów i materiałów; 5. art. 7 i 77 § 1 k.p.a. poprzez niepodjęcie wszelkich niezbędnych czynności oraz niezebranie i nierozpatrzenie całości materiału dowodowego oraz niewywiedzenie z niego odpowiednich wniosków, w szczególności poprzez zaniechanie ustalenia czy wykonany remont nie naruszył konstrukcji belek stropowych oraz zaniechanie ustalenia parametrów materiałów użytych do remontu poprzez nieprzeprowadzenie dowodu z opinii biegłego na podstawie wykonanych odkrywek warstwy stropu, a oparcie decyzji jedynie na opiniach prywatnych wykonanych na zlecenie inwestorów oraz w oparciu o ich deklaracje co do rodzaju użytych materiałów, a ponadto dokonanie ustaleń w oparciu o ekspertyzy hipotetyczne, gdyż opierające się jedynie na teoretycznym badaniu problemu, co w konsekwencji doprowadziło do wydania wadliwej decyzji; 6. art. 77 § 1 w zw. z art. 86 k.p.a. poprzez nierozpatrzenie całości materiału dowodowego i oparcie decyzji o opinię prywatną wydaną przez R. H., który jest spokrewniony z A. C., który jako biegły podległaby wyłączeniu w oparciu o art. 84 w związku z art. 24 § 1 pkt 2 k.p.a., i którego ekspertyza nie powinna stanowić podstawy do wydania decyzji, ponadto zaniechanie przesłuchania stron co do tych okoliczności; 7. art. 107 § 3 k.p.a. poprzez brak wskazania przez organ przyczyn, dla których oparł się na określonych dowodach, a innym dowodom odmówił wiarygodności, w szczególności brak odniesienia się do zgłaszanych przez skarżącą zastrzeżeń co do bezstronności wykonującego ekspertyzę akustyczną R.H.; 8. art. 78 w zw. z 84 k.p.a. poprzez nieprzeprowadzenie na wniosek strony dowodu z opinii biegłego wyznaczonego przez organ w kwestiach wymagających wiadomości specjalnych, a dopuszczenie jedynie opinii przedkładanych przez strony mających charakter opinii prywatnych; 9. art. 97 § 1 pkt 4 k.p.a. poprzez niezawieszenie postępowania administracyjnego do czasu rozstrzygnięcia sprawy prowadzonej przez Komendę Miejską Policji pod nadzorem prokuratora o nakłanianie biegłych do poświadczenia nieprawdy, której to wynik ma znaczenie dla niniejszego postępowania; 10. art. 138 § 1 k.p.a. polegające na utrzymaniu w mocy wadliwej decyzji organu I instancji, podczas gdy powinien zgodnie z art. 138 § 2 k.p.a. uchylić decyzję i przekazać sprawę do ponownego rozpoznania, gdyż decyzja została wydana z naruszeniem przepisów postępowania o przeprowadzeniu postępowania dowodowego, a konieczny do wyjaśnienia zakres spraw ma istotny wpływ na jej rozstrzygnięcie. Skarżąca wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a., rozważenie zastosowania art. 135 p.p.s.a. i uchylenie w całości również decyzji organu pierwszej instancji oraz zasądzenie od organu zwrotu kosztów postępowania niezbędnych do dochodzenia praw na podstawie art. 200 p.p.s.a. W uzasadnieniu skargi skarżąca podniosła, że remont został wykonany bez wymaganego zgłoszenia oraz bez zgody wspólnoty mieszkaniowej. Postępowanie miało ustalić czy remont został przeprowadzony zgodnie z prawem i przepisami technicznobudowlanymi, czy nie doprowadził do pogorszenia warunków przeciwpożarowych, akustycznych oraz nie miał wpływu na konstrukcję drewnianą stropu. Przeprowadzenie remontu w mieszkaniu nr 3 doprowadziło do pogorszenia warunków akustycznych oraz występowania drgań w lokalu nr 2, wcześniej w nim nienotowanych. Występowanie tych zjawisk powoduje bezpośrednie zagrożenie dla zlokalizowanego bezpośrednio pod nim mieszkania oraz uniemożliwia skarżącej normalne w nim funkcjonowanie. Decyzje wydane przez organy I i II instancji są w ocenie skarżącej wadliwe. Na samym początku postępowania PINB dopuścił się naruszenia przepisów, które stanowią wręcz zasadę postępowania administracyjnego, o obowiązku zapewnienia stronie czynnego udziału w każdym stadium postępowania. Skarżąca wobec nieuznania ją przez organ za stronę, była pozbawiona tych gwarancji. Postępowanie zostało wszczęte na wniosek skarżącej 31 października 2013 r., skarżąca została zaś dopuszczona do udziału w postępowaniu dopiero w czerwcu 2014 r., po interwencji Wspólnoty i na wniosek prokuratora. W związku z nieuzasadnionym nieuznaniem skarżącej za stronę od początku prowadzonego postępowania w I instancji, pozbawiono ją możliwości brania czynnego udziału we wszystkich jego stadiach i podejmowanych czynnościach, w szczególności pozbawiono ją możliwości uczestniczenia w oględzinach, które odbyły się w mieszkaniu A. i T. C. jeszcze przed dopuszczeniem jej do udziału w postępowaniu, co uniemożliwiło jej nie tylko dokonanie oglądu wykonanych prac, lecz ponadto brania czynnego udziału w tych czynnościach poprzez zadawanie pytań inwestorom oraz składania wyjaśnień. Na późniejszym etapie oględziny nie zostały już przeprowadzone. Skarżąca nie miała również możliwości wykonania i przedłożenia ekspertyzy opartej na badaniu przedmiotu remontu, gdyż jako osoba trzecia nie mogła wejść do mieszkania inwestorów. Organ ponadto nie dopełnił obowiązku zawiadomienia o wszczęciu postępowania z art. 51 ust. 1 pkt 2 ustawy prawo budowlane wszystkich stron postępowania tj. skarżącej oraz właścicieli lokali położonych w budynku przy ul. K., pozbawiając ich tym samym możliwości czynnego udziału w postępowaniu. Skarżąca była inaczej traktowana niż pozostałe strony postępowania, nie otrzymywała wszystkich pism, które winne być doręczane stronom, nie otrzymała też opinii w sprawie, w tym uzupełniającej opinii M. G. będącej repliką na opinię K. S., która została przesłana inwestorom. Mieli oni zatem możliwość odniesienia się do niej składając uzupełniającą opinię M. G., skarżąca zaś nie uzyskała możliwości zaznajomienia się z tym materiałem, wniesienia do niego uwag przed wydaniem decyzji w I instancji. Skarżąca nie miała również możliwości zapoznania się z całym materiałem dowodowym i wniesienia swoich żądań przed wydaniem decyzji zgodnie z dyspozycją art. 10 § 1 k.p.a. Organ wbrew ciążącemu na nim obowiązkowi, nie zawiadomił skarżącej o możliwości zapoznania się z całością akt sprawy przed wydaniem rozstrzygnięcia. Skarżąca nie miała więc możliwości wypowiedzenia się co do całości zgromadzonego materiału w sprawie i wniesienia swoich uwag. Organ ponadto naruszył przepisy art. 7 i 77 § 1 k.p.a. poprzez niepodjęcie wszelkich niezbędnych czynności oraz niezebranie i nierozpatrzenie całego materiału dowodowego, co doprowadziło do przyjęcia za udowodnione okoliczności niezgodnych z prawdą. Po pierwsze, organ zaniechał ustalenia parametrów materiałów użytych do remontu stropu, szczególnie w sytuacji rozbieżności co do tych parametrów w zgromadzonym w materiale dowodowym. W ekspertyzach stwierdzono, że pomiędzy belkami stropowymi umieszczono wełnę mineralną Rockton o grubości 15 cm (ekspertyza M. G., R. H., W. M.), podczas gdy jako załącznik do ekspertyzy M. G. została dołączona faktura zakupu wełny mineralnej Rockton o grubości 10 cm. Organ nie zwrócił uwagi na tę rozbieżność, nie ustali więc wełna o jakich parametrach została użyta do remontu i czy była to rzeczywiście wełna mineralna. Po drugie, organ wydał swoją decyzję w oparciu o opinie opierające się na teoretycznym badaniu problemu, bez dokonywania odkrywek pozwalających ustalić rzeczywisty stan rzeczy, co stanowi podstawę wydania decyzji. Nie można było poprzestać na dokonywaniu obliczeń hipotetycznie zastosowanych materiałów, bez sprawdzenia, że rzeczywiści takie zostały użyte oraz bez ustalenia czy w wyniku remontu nie doszło do naruszenia konstrukcji, co też mogło się odbyć tylko przez sprawdzenie belek stopowych. Po trzecie, organ nie wziął pod uwagę, że przedstawione przez inwestorów ekspertyzy nie uwzględniają w ogóle faktu istnienia sufitu podwieszanego w mieszkaniu skarżącej i nie ustalają jaki ma to wpływ na wyciszenie. Sufit podwieszany tłumi dźwięki, a mimo to normy hałasu liczone w decybelach zostały przekroczone, co tylko potwierdza, że ekspertyzy zawierają błędy. Po czwarte, organ w całości odrzucił przedstawioną przez skarżącą ekspertyzę K. S. ze względu na brak dokonanych przez niego obliczeń, mimo, że podnosiła ona ważne kwestie dotyczące specyfiki stropu drewnianego i jego zachowania w przypadku braku dociążenia jakim była polepa gliniana. K. S. wskazał ponadto, że biegły J. A. błędnie ustalił, że strop spełnia wymagania normowe pod względem poziomu uderzeniowego tj. L'nm=56 dB, gdyż przyjął, że wymagania normowe to Lmn <58 dB, podczas gdy obecnie stosowana norma dopuszcza wartość maksymalną 55 dB. Biegły J. A. przyznał podczas rozprawy w sprawie cywilnej toczącej się przed Sądem Apelacyjnym w sprawie o sygn. akt I ACa 645/16, co jest stwierdzone w protokole dołączonym do odwołania, że norma aktualnie stosowana rzeczywiście dopuszcza wartość maksymalną na poziomie 55 dB, a nie jak stwierdził w opinii 58 dB. Organ jednak pominął całkowicie tę rozbieżność i błędnie przyjął, że normy akustyczne zostały spełnione, mimo że sam stwierdził, że norma 58 dB została wycofana w październiku 2015 r. Organ ponadto pominął jako dowód złożony przez skarżącą protokół z rozprawy w sprawie sygn. akt I ACa 645/16 z wyjaśnieniami biegłego J. A. co do zastosowanej normy oraz jaki wpływ na wyciszenie ma sufit podwieszany w mieszkaniu skarżącej. Sufit podwieszany nie był uwzględniany przy wykonywaniu obliczeń, dlatego też obliczenia te należy uznać za niemiarodajne, co z kolei może oznacza, że parametry akustyczne zostały przekroczone. Skarżąca dodała, że sam inspektor PINB G. M., prowadzący postępowanie w I instancji, w postępowaniu prokuratorskim [..] podnosił, że ma liczne zastrzeżenia do przedłożonych opinii oraz, że opinie nie uwzględniały istnienia sufitu podwieszanego. W tych okolicznościach dziwi skarżącą fakt, że decyzje organów zostały oparte na tych właśnie opiniach. Kolejną niezwykle ważną kwestią, którą organ nie wziął pod uwagę jest to, że tak skomplikowanego remontu mogącego ingerować w konstrukcję belek stropowych dokonał sam T. C.z synem, nie zaś wykwalifikowania ekipa budowlana. Prace takie powinny być wykonane zgodnie ze sztuką budowlaną przez osobę posiadającą odpowiednią wiedzę i kwalifikacje, dokonanie ich zaś przez samych właścicieli może budzić poważne wątpliwości co do prawidłowości wykonania. Ponadto lokal nr 3 przy ul. K. wykorzystywany jest na cele prowadzonej przez A. C. ([..]) działalności gospodarczej polegającej na prowadzeniu obiektów turystycznych i miejsc krótkotrwałego przebywania, co oznacza, że mieszkanie wykorzystywane jest jako hostel. W lokalu powyższym przebywają więc jednorazowo duże ilości osób, co powoduje jeszcze większe uciążliwości po stronie skarżącej w zakresie korzystania ze swojej własności. Organ ponadto zaniechał ustalenia czy R. H., autor jednej z ekspertyz nie jest spokrewniony z A. C., co podnosiła skarżąca. Dokonując więc właściwych ustaleń w tym zakresie musiałby całkowicie odrzucić wykonaną przez niego ekspertyzę, gdyż nie można by jej uznać za obiektywną. Organ ponadto zaniechał przeprowadzenia dowodu z opinii biegłego lub biegłych, mimo licznych wniosków skarżącej naruszając art. 84 w zw. z art. 78 k.p.a.. Powołanie biegłego wydaje się konieczne w sprawie wymagającej wiadomości specjalnych oraz z uwagi na sprzeczności w przedstawionych w ekspertyzach, a także wobec niewyjaśnienia wielu kluczowych kwestii podniesionych powyżej. Przedkładane przez strony opinie mają jedynie charakter opinii prywatnych i stanowią co najwyżej poparcie prezentowanych przez nie stwierdzeń. Organ dopuścił się także naruszenia art. 97 § 1 pkt 4 k.p.a. poprzez niezawieszenie postępowania do czasu rozstrzygnięcia sprawy prowadzonej przez Komendę Miejską Policji pod nadzorem prokuratora o nakłanianie biegłych do poświadczenia nieprawdy, której to wynik miał znaczenie dla niniejszego postępowania. W prowadzonym postępowaniu karnym zostali powołani biegli z zakresu akustyki i konstrukcji, którzy po 31 sierpnia 2017 r. przystąpią do sporządzenia opinii. Ponadto skarżąca wystąpiła również do prokuratora o przeprowadzenie eksperymentu procesowego polegającego na stworzeniu warunków panujących w mieszkaniu nr 3 tj. używania go przez wiele osób w tym samym czasie i sprawdzenie jak wtedy zachowuje się strop w mieszkaniu skarżącej oraz jakie są wrażenia akustyczne. Wynik tego postępowania ma więc znaczenie dla niniejszego postępowania, gdyż na postawie przedłożonych ekspertyz, które mogą zostać podważone w postępowaniu karnym, organ wydał decyzję. Skarżąca wniosła o zwrot kosztów dokonania pomiaru stropu przez biegłego J. A.w kwocie 4600 zł i sporządzenia ekspertyzy przez K. S. w wysokości 1000 zł, które musiała ponieść wyręczając organ w sporządzeniu ekspertyz, W odpowiedzi na skargę organ odwoławczy wniósł o jej oddalenie powołując się na argumentację zawartą w zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku zważył, co następuje: Zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (tj.: Dz.U. z 2014, poz. 1647) oraz art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tj.: Dz.U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.), zwanej dalej p.p.s.a., sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, tj. kontrolę zgodności zaskarżonego aktu z przepisami postępowania administracyjnego, a także prawidłowości zastosowania i wykładni norm prawa materialnego. Przedmiotem oceny w przedmiotowej sprawie jest decyzją z 20 lipca 2017 r. Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego utrzymał w mocy decyzję Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego z 22 marca 2017 r., orzekającą o braku podstaw do wydania nakazu wykonania określonych robót budowlanych i czynności na podstawie przepisów art. 51 ust. 1 pkt 2 ustawy Prawo budowlane z 1994 r. w sprawie robót budowlanych prowadzonych przez A.C. i T. C. w mieszkaniu nr 3 w budynku zlokalizowanym przy ul. K. w S. Oceniając w świetle przedstawionych kryteriów legalność zaskarżonej decyzji Sąd uznał, że skarga nie zasługiwała na uwzględnienie, Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego nie naruszył bowiem przepisów prawa w sposób mogący mieć wpływ na wynik sprawy. Przystępując do kontroli legalności wydanych w sprawie decyzji podkreślić należy, że postępowanie toczyło się w trybie przewidzianym w art. 51 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (tj.: Dz.U. z 2016 r., poz. 290 ze zm.). Istotą postępowania unormowanego w art. 51 Prawa budowlanego jest usunięcie stanu samowoli budowlanej i doprowadzenie wykonywanych lub już wykonanych (zakończonych) robót do stanu zgodnego z prawem. Prace wykonane przez inwestora mogły być przedmiotem zainteresowania organu jeżeli zostały wykonane bez pozwolenia na budowę, poza granicami zgłoszenia albo w sposób istotnie odbiegający od ustaleń i warunków zawartych w przepisach prawa. Kontrolowany zakres robót obejmował remont stropu międzykondygnacyjnego w zakresie usunięcia istniejących warstw stropowych i zastąpieniu ich innym materiałem w jednym z pokoi mieszkania nr 3 w budynku przy ul. K. w S. Zgodnie z art. 3 pkt 8 ustawy Prawo budowlane ilekroć w ustawie jest mowa o remoncie - należy przez to rozumieć wykonywanie w istniejącym obiekcie budowlanym robót budowlanych polegających na odtworzeniu stanu pierwotnego, a niestanowiących bieżącej konserwacji, przy czym dopuszcza się stosowanie wyrobów budowlanych innych niż użyto w stanie pierwotnym. W odniesieniu do wykonanego remontu stropu międzykondygnacyjnego i wymagań określonych w rozporządzeniu Ministra Infrastruktury w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz. U. z 2015 r. poz. 1422 ze zm.) organ I instancji uwzględnił dostarczoną przez strony postępowania dokumentację techniczną. Z materiału dowodowego wynika, że w sprawie sporządzono kilka opinii technicznych. Wobec zastrzeżeń skarżącej co do przekroczenia norm akustycznych także na tę okoliczność została wykonana ekspertyza. Z opinii tych wynikało, że roboty budowlane wykonane w lokalu mieszkalnym nr 3 dotyczące wymiany wypełnienia w stropie miedzykondygnacyjnym, jak również wymiany warstw podłogowych, zostały wykonane zgodnie z zasadami wiedzy technicznej zapewniając spełnienie wymagań w zakresie bezpieczeństwa konstrukcji, bezpieczeństwa pożarowego, bezpieczeństwa użytkowania, ochrony przed hałasem i drganiami, a zastosowane przez inwestora wyroby budowlane są zgodne z przepisami. W toku postępowania, wobec zastrzeżeń skarżącej co do przekroczeń norm akustycznych, organ pozyskał uzupełnienie ekspertyzy technicznej pierwotnie przedstawionej przez inwestorów, przy czym wbrew twierdzeniom skarżącej nie pominięto żadnej z tych ekspertyz. Organy nadzoru nie dały wiary jedynie ekspertyzie, której autorem jest dr inż. K. S. z uwagi na brak obliczeń i badań empirycznych, co w konsekwencji nie pozwoliło zweryfikować poprawności zawartej w niej wniosków. Sprawozdania z badań akustycznych na podstawie pomiarów terenowych właściwości dźwiękoizolacyjności stropu między lokalami nr 2 i 3 która wykazały, że wyniki pomiarów izolacyjności od dźwięków uderzeniowych stropu drewnianego pomiędzy wskazanymi lokalami zawierają się w normie. Zgodnie z art. 80 k.p.a. organ administracji publicznej ocenia na podstawie całokształtu materiału dowodowego, czy dana okoliczność została udowodniona. Według Sądu poczyniona przez organy nadzoru budowalnego w przedmiotowej sprawie ocena zgromadzonego w sposób prawidłowy materiału dowodowego nie nosi znamion dowolności. Organy zgromadziły materiał dowodowy i ustaliły stan faktyczny sprawy w następstwie jego wszechstronnej oceny, wywiązując się z obowiązków przewidzianych w art. 7, art. 77 § 1, art. 80 k.p.a. Tym samym zarzuty naruszenie zawartych w tych przepisach norm prawnych są bezpodstawne. Podobnie za chybione uznaje Sąd zarzuty dotyczące naruszenia art. 107 § 3 k.p.a., gdyż uzasadnienie zaskarżonej decyzji jest spójne i logiczne, w sposób precyzyjny wskazuje argumenty uzasadniające podjęte rozstrzygnięcie. Z perspektywy uregulowań prawa administracyjnego przeprowadzone przez inwestorów roboty budowlane nie budziły zastrzeżeń. Jeżeli natomiast wykonywanie robót budowlanych spowodowało naruszenie dóbr chronionych przepisami prawa cywilnego, to doprowadzanie do stanu zgodnego z prawem w tym zakresie powinno nastąpić w postępowaniu przed sądem powszechnym na podstawie odpowiednich przepisów Kodeksu cywilnego (np. art. 144, 145, 147, 151, 222 k.c.). Odnosząc się do zarzutu dotyczącego pominięcia skarżącej w czynnościach przed organem I instancji trudno ustalić jakie konkretnie czynności skarżąca ma na myśli, bowiem brała udział w oględzinach w trakcie kontroli w dniu 29 października 2013 r., żadnych kolejnych oględzin organ nie przeprowadzał. Poza tym aby skutecznie wnieść zarzut pominięcia strony w postępowaniu należałoby wykazać wpływ takiego uchybienia na podjęte rozstrzygnięcie. W ocenie Sądu w kontrolowanej sprawie skarżąca korzystała z pełni uprawnień jako strona postępowania, a organy uwzględniły każdy złożony przez nią wniosek i pismo. Natomiast nieuwzględnienie wniosku o powołanie przez organ niezależnego biegłego celem oceny prawidłowości wykonanych robót budowlanych wynikało z tego, że z treści art. 81c ust. 2 Prawa budowlanego, że organy administracji architektoniczno-budowlanej i nadzoru budowlanego, w razie powstania uzasadnionych wątpliwości co do jakości wyrobów budowlanych lub robót budowlanych, a także stanu technicznego obiektu budowlanego, mogą nałożyć, w drodze postanowienia, na osoby, o których mowa w ust. 1, obowiązek dostarczenia w określonym terminie odpowiednich ocen technicznych lub ekspertyz. Koszty ocen i ekspertyz ponosi osoba zobowiązana do ich dostarczenia. Brak jest podstaw prawnych do zlecenia wykonania takiej ekspertyzy na koszt organu. Strona kwestionująca treść opinii technicznych przedstawionych przez inwestora może je zakwestionować przedstawiając własną opinie. Niezasadny jest także zarzut naruszenia art. 82 w związku z art. 10 § 1 k.p.a. poprzez uznanie za udowodnione okoliczności, co do których skarżącą nie miała możliwości wypowiedzenia się. Z akt administracyjnych wynika, że skarżąca na bieżąco miała możliwość wglądu w akta sprawy, otrzymała kserokopie sporządzonych przez inwestorów ekspertyz, składała wnioski i wyjaśnienia, przedkładała także właśnie opinie techniczne. Nie zasługuje także na uwzględnienie zarzut dotyczący naruszenia art. 97 § 1 pkt 4 k.p.a. poprzez brak zawieszenia postępowania, gdyż przedmiotem kontroli Sądu jest decyzja merytoryczna, a nie postanowienie o odmowie zawieszenia postepowania. Ustalenia poczynione w przedmiotowej sprawie podczas przeprowadzonych oględzin, zgromadzone w sprawie opinie techniczne i ekspertyzy, dokumentacja fotograficzna i wyjaśnienia inwestora skłoniły organy obu instancji do stwierdzenia, że roboty budowlane zostały wykonane prawidłowo, zgodnie z przepisami techniczno – budowlanymi, ze sztuką budowlaną bez przekroczenia obowiązujących norm. Sąd podziela to stanowisko, co prowadzi do uznania niezasadności zarzutu naruszenia przez organ odwoławczy art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. Decyzje organów nadzoru budowlanego są prawidłowe, gdyż organy zebrały i rozpatrzyły cały materiał dowodowy i wydały rozstrzygnięcia w oparciu o właściwie ustalony stan faktyczny, prawidłowo stosując obowiązującymi przepisami prawa. Biorąc pod uwagę powyższe Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku, na podstawie art. 151 p.p.s.a. skargę jako bezzasadną oddalił.