II SA/Gd 62/09

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Mariola Jaroszewska po rozpoznaniu w dniu 16 kwietnia 2009 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi P. M. na decyzję Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia 8 grudnia 2008 r. Nr [...] w przedmiocie rozbiórki obiektu budowlanego postanawia odmówić wstrzymania zaskarżonej decyzji. Zaskarżoną decyzją Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego utrzymał w mocy decyzję Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia 30 marca 2007 r. Nr [...], nakazującą P M. rozbiórkę obiektu budowlanego nietrwale związanego z gruntem o konstrukcji drewnianej, pełniącego funkcję rekreacji indywidualnej o wymiarach 3,15 m x 7,15 m + 3,15 m x 5,30 m oraz taras, wzniesionych bez wymaganego pozwolenia na budowę na działce nr 1472 w K. B., gmina K. Skargę na powyższą decyzję Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego wraz z wnioskiem o wstrzymanie jej wykonania złożył P. M. wskazując, że wykonanie decyzji ostatecznej spowodowałoby nieodwracalne skutki faktyczne oraz straty finansowe. Nadto straciłoby na tym środowisko przyrodnicze. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Stosownie do art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270, ze zm.) po przekazaniu sądowi skargi sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, z wyjątkiem przepisów prawa miejscowego, które weszły w życie, chyba że ustawa szczególna wyłącza wstrzymanie ich wykonania. Jak wynika z powyższej regulacji, istotą ochrony tymczasowej w tym zakresie jest zapobieżenie wyrządzeniu znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków poprzez wykonanie zaskarżonej decyzji lub innego aktu. Zgodnie z przyjętym stanowiskiem Naczelnego Sądu Administracyjnego, sąd uwzględnia z urzędu, a więc i bez wniosków strony, okoliczności decydujące o wstrzymaniu bądź odmowie wstrzymania wykonania aktu lub czynności zaskarżonych do Sądu (zob. postanowienie NSA z dnia 31 marca 2005 r., sygn. akt II OZ 155/2005, nie publ.). Cytowany wyżej przepis art. 61 § 3 zawiera alternatywne przesłanki podstawy wstrzymania zaskarżonego aktu; są nimi: niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody oraz spowodowanie trudnych do odwrócenia skutków. Przesłanki te mogą zaistnieć łącznie lub oddzielnie. W pierwszym przypadku chodzi o taką szkodę (majątkową oraz niemajątkową), która nie będzie mogła być wynagrodzona przez późniejszy zwrot spełnionego lub wyegzekwowanego świadczenia, ani też nie będzie możliwe przywrócenie rzeczy do stanu pierwotnego. Wskazane w uzasadnieniu wniosku "nieodwracalne skutki faktyczne" nie mieszczą się wśród wymienionych w przytoczonym przepisie przesłanek wstrzymania wykonania decyzji (aktu). Wymienione w art. 61 "trudne do odwrócenia skutki" oznaczają zaś skutki o charakterze prawnym a nie faktycznym, te zaś w niniejszej sprawie nie występują. Rozbiórka obiektu budowlanego przed rozpoznaniem sprawy przez sąd administracyjny z reguły łączy się z niebezpieczeństwem powstania szkody, a wyrządzenie tej szkody może w okolicznościach niniejszej sprawy dotknąć skarżącego. Jednakże dla skuteczności wniosku o wstrzymanie, ewentualnie powstała szkoda musi mieć znaczne rozmiary. W uzasadnieniu wniosku strona powołuje się na "straty finansowe", nie analizując wielkości możliwej szkody w odniesieniu do posiadanego stanu majątkowego. Z kolei, zdaniem Sądu, zawarty w skarżonej decyzji opis spornego obiektu oraz ujawniony na zdjęciu jego wygląd (vide: zdjęcie obiektu - k. 1 akt administracyjnych I instancji) nie przemawia za oceną możliwości poniesienia znacznej szkody skutkiem wykonania decyzji o rozbiórce. Mając na względzie powyższe i uznając, że brak jest w niniejszej sprawie przesłanek do wstrzymania zaskarżonej decyzji, a te wskazane przez skarżącego nie mają znaczenia prawnego, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku na podstawie art. 61 § 3 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi orzekł jak w sentencji postanowienia.