II SA/Gd 623/12

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Tamara Dziełakowska Sędziowie: Sędzia WSA Jolanta Górska Sędzia NSA Krzysztof Ziółkowski (spr.) Protokolant Sekretarz sądowy Joanna Mierzejewska po rozpoznaniu w dniu 19 grudnia 2012 r. na rozprawie w Gdańsku sprawy ze skargi M.C I J.C na postanowienie Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia 10 września 2012 r., nr [...] w przedmiocie zawieszenia postępowania egzekucyjnego w sprawie nakazu rozbiórki oddala skargę. Postanowieniem z dnia 2 sierpnia 2012 r., wydanym na podstawie art. 20 § 1 pkt 4 oraz art. 56 ustawy z dnia 17 czerwca 1966 roku o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (tekst jednolity Dz.U. z 2005 roku Nr 229, poz. 1954 ze zm. – dalej jako p.e.a.), Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego odmówił zawieszenia postępowania egzekucyjnego, prowadzonego na podstawie tytułu wykonawczego z dnia 17 lipca 2012 r. w celu przymuszenia M. i J. C. do wykonania obowiązku wynikającego z decyzji Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia 9 listopada 2010 r., nakazującej rozbiórkę samowolnie wybudowanego obiektu rekreacji indywidualnej wraz z tarasem oraz dobudowanym pomieszczeniem gospodarczym z wiatą, usytuowanych na terenie działki nr [...] w B. oraz częściowo na działce nr [...] w B., gmina C. W uzasadnieniu organ pierwszej instancji, wskazując na enumeratywnie wymienione w art. 56 § 1 p.e.a., przesłanki zawieszenia postępowania egzekucyjnego, podniósł że kwestia związana z wnioskiem o zmianę planu zagospodarowania przestrzennego działki, na której usytuowany jest przedmiotowy obiekt nie może mieć wpływ na prowadzenie postępowania egzekucyjnego, które zostało wszczęte w celu wyegzekwowania rozstrzygnięcia podjętego zgodnie z prawem obowiązującym w dniu jej wydania. W zażaleniu na powyższe postanowienie zobowiązani wnieśli o wstrzymanie egzekucji do czasu uprawomocnienia się nowego planu zagospodarowania przestrzennego naprawiającego błędy poprzedniego planu. Postanowieniem z dnia 10 września 2012 r., wydanym na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 w zw. z art. 144 k.p.a. oraz art. 56 p.e.a., Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego utrzymał w mocy zaskarżone postanowienie. W uzasadnieniu organ odwoławczy wskazał, że strona we wniosku o wstrzymanie postępowania nie podała żadnego z powodów wymienionych w art. 56 § 1 p.e.a. Zmiana planu miejscowego obejmującego działkę, na której usytuowany jest obiekt budowlany, w stosunku do którego prowadzone jest postępowania egzekucyjne, nie jest przesłaną uzasadniająca zawieszenie prowadzonego postępowania egzekucyjnego. W skardze na powyższe postanowienie M. i J. C. wskazali, że istnieją możliwości odroczenia egzekucji do czasu uprawomocnienia nowego planu miejscowego, zgodnego ze stanem faktycznym lokalizacji domku. Poprawiony plan miejscowy zmienia kwalifikację postępowania egzekucyjnego o rozbiórce ich domku. W odpowiedzi na skargę Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego wniósł o jej oddalenie podtrzymując dotychczasową argumentację oraz stanowisko zawarte w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta co do zasady sprawowana jest pod względem zgodności z prawem (art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych - Dz. U. nr 153, poz. 1269 ze zm.). Skarga wniesiona w niniejszej sprawie była bezzasadna, albowiem zaskarżone postanowienie oraz poprzedzające je postanowienie organu I instancji zostały wydane zgodnie z prawem. Podkreślić należy, że słusznie organy obu instancji podkreślały, że art. 56 § 1 p.e.a. zawiera zamknięty katalog przesłanek obligatoryjnego zawieszenia postępowania egzekucyjnego w administracji. Polegają one na: 1) wstrzymaniu wykonania, odroczeniu terminu wykonania obowiązku albo rozłożeniu na raty spłat należności pieniężnej; 2) śmierci zobowiązanego, jeżeli obowiązek nie jest ściśle związany z osobą zmarłego; 3) utraty przez zobowiązanego zdolności do czynności prawnych i braku jego przedstawiciela ustawowego; 4) żądaniu wierzyciela; 5) innych przypadkach przewidzianych w ustawach. Wśród ww. przesłanek zawieszenia postępowania egzekucyjnego nie występuje okoliczność toczącego się postępowania w przedmiocie zmiany miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego dla terenu, na którym usytuowany jest obiekt budowlany podlegającemu egzekwowanemu obowiązkowi rozbiórki. W postępowaniu egzekucyjnym w administracji nie jest dopuszczalne stosowanie art. 97 § 1 pkt 4 k.p.a. dotyczącego zawieszenia postępowania administracyjnego na podstawie zawartego w art. 18 p.e.a. odesłania do odpowiedniego stosowania przepisów kodeksu postępowania administracyjnego. W przewidzianym w art. 56 § 1 pkt 5 p.e.a. odwołaniu się do przepisów innych ustaw mowa jest bowiem jedynie o przepisach przewidujących expressis verbis możliwość lub obowiązek zawieszenia postępowania egzekucyjnego (por. P. Przybysz, Postępowanie egzekucyjne w administracji. Komentarz, Warszawa 2003, str. 75). Ustawa o postępowaniu egzekucyjnym w administracji zawiera samodzielne, charakterystyczne dla tego postępowania, przesłanki jego zawieszenia, zatem brak jest podstaw do stosowania w zakresie instytucji zawieszenia postępowania egzekucyjnego przepisów art. 97 k.p.a. Co prawda w treści art. 56 § 1 pkt 5 p.e.a. znajduje się odesłanie do przesłanek zawieszenia postępowania egzekucyjnego zawartych w innych ustawach, jednak celem ustawodawcy było odesłanie do uregulowań szczególnych, nie zaś k.p.a. (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 24 stycznia 2012 r., sygn. akt II OSK 2101/10, Baza Orzeczeń Lex nr 1138073, wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach z dnia 28 września 2010 r., sygn. akt I SA/Gl 1008/09, Baza Orzeczeń Lex nr 748175). Podkreślić należy, że nawet gdyby dopuścić stosowanie art. 97 k.p.a. w postępowaniu egzekucyjnym w administracji, to również wówczas, okoliczność podnoszona przez skarżących nie stanowiłaby podstawy do zawieszenia postępowania. Okoliczność prac nad zmianą miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego nie stanowi żadnej z przesłanek zawieszenia postępowania administracyjnego, wymienionych w art. 97 k.p.a. W szczególności nie jest to zagadnienie wstępne w rozumieniu art. 97 § 1 pkt 4 k.p.a. Jak wyraźnie widać, plan miejscowy nie wpływa w sposób bezpośredni na postępowanie egzekucyjne dotyczące obowiązku rozbiórki nielegalnej zabudowy i nie jest warunkiem wydania w tym przedmiocie decyzji przez organy egzekucyjne, a przymiot zagadnienia wstępnego mogą mieć tylko rozstrzygnięcia, które warunkują wydanie orzeczenia merytorycznego. Przytoczyć tu należy stanowisko Naczelnego Sądu Administracyjnego zawarte w wyroku z dnia 15 października 2010 roku, sygn. akt II OSK 1612/09 (Baza Orzeczeń Lex nr 746679), zgodnie z którym: "Zagadnienie wstępne dotyczy zatem sytuacji, w której rozpoznanie i rozstrzygnięcie sprawy będącej przedmiotem postępowania uwarunkowane jest uprzednim rozstrzygnięciem wstępnego zagadnienia prawnego, bez rozstrzygnięcia którego w ogóle nie jest możliwe wydanie decyzji administracyjnej w postępowaniu głównym. Nie będzie więc zagadnieniem prejudycjalnym samo twierdzenie, że wynik innego postępowania może mieć, a nawet – ze względów ekonomicznych, czy celowościowych - będzie miał wpływ na rozstrzygnięcie sprawy administracyjnej, jeśli możliwe jest jej rozpatrzenie i wydanie decyzji". Wydanie decyzji rozbiórkowej w przedmiotowej sprawie miało miejsce w warunkach obowiązywania miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego zatwierdzonego uchwałą Rady Gminy z dnia 25 lipca 2006 r. Przedmiotowa zabudowa została uznana za niezgodną z zapisami planu. Obecnie zaś organy egzekucyjne nie są uprawnione do badania zasadności tytułu egzekucyjnego, jakim jest decyzja nakazująca rozbiórkę przedmiotowych obiektów budowlanych. Z tych względów podjęcie prac nad zmianą miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego nie ma wpływu na prowadzenie przedmiotowego postępowania egzekucyjnego. Biorąc powyższe pod uwagę Sąd, na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity Dz.U. z 2012 roku, poz. 270), uznając skargę za bezzasadną, orzekł jak w sentencji wyroku.