II SA/Gd 625/16

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w następującym składzie: Przewodniczący Sędzia WSA Dariusz Kurkiewicz po rozpoznaniu w dniu 18 września 2018r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi M. K. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia 19 września 2016 r., nr [...] w przedmiocie nieodpłatnego przyznania prawa własności nieruchomości postanawia: odmówić przywrócenia terminu do złożenia wniosku o sporządzenie i doręczenie uzasadnienia do wyroku z dnia 25 lipca 2018 r.. Wyrokiem z 25 lipca 2018 r. Sąd oddalił skargę M. K. na decyzje Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia 19 września 2016 r. utrzymująca w mocy decyzje Starosty z dnia 30 maja 2016 r. umarzająca postepowanie w sprawie nieodpłatnego przyznania na rzecz skarżącej prawa własności działki gruntowej części działki nr [..] o pow. 1 ha położonej w B. oraz części działki nr [..] o pow. 1 ha położonej w Z. Pismem z 20 sierpnia 2018 r., skarżąca wniosła o przywrócenie terminu do złożenia wniosku o sporządzenie na piśmie i dostarczenie uzasadnienia wyroku. Podała, że nie mogła złożyć wniosku, gdyż przebywała na wyjeździe wypoczynkowym. Zarządzeniem z 29 sierpnia 2018 r. zobowiązano skarżącą do złożenia w terminie 7 dni dokumentów mających uprawdopodobnić brak winy w uchybieniu terminu do złożenia wniosku o sporządzenie uzasadnienia wyroku oraz zachowanie siedmiodniowego terminu do złożenia wniosku (podania daty kiedy skarżąca dowiedziała się o wydanym wyroku) pod rygorem rozpoznania sprawy na podstawie dotychczas zgromadzonego materiału dowodowego. W piśmie z 6 września 2018 r. skarżąca podała, że o wydanym wyroku dowiedziała się 14 sierpnia 2018 r., a na wyjeździe wypoczynkowym przebywała od 24 lipca do 12 sierpnia 2018 r. Wyjazd był prywatny i nie posiada żadnych dokumentów potwierdzających te okoliczność. Rozpoznając wniosek o przywrócenie terminu Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku zważył, co następuje: Zgodnie z art. 86 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2018 r., poz. 1302, dalej p.p.s.a.), jeżeli strona nie dokonała w terminie czynności w postępowaniu sądowym bez swojej winy, sąd na jej wniosek postanowi przywrócenie terminu. Postanowienie o przywróceniu terminu albo odmowie jego przywrócenia może być wydane na posiedzeniu niejawnym. W myśl art. 87 p.p.s.a. pismo z wnioskiem o przywrócenie terminu wnosi się do sądu, w którym czynność miała być dokonana, w ciągu siedmiu dni od czasu ustania przyczyny uchybienia terminu (§ 1). W piśmie tym należy uprawdopodobnić okoliczności wskazujące na brak winy w uchybieniu terminu (§ 2). Równocześnie z wnioskiem strona powinna dokonać czynności, której nie dokonała w terminie (§ 4). Z przytoczonych powyżej przepisów wynika, że dla przywrócenia uchybionego terminu konieczne jest, aby wskazane wyżej przesłanki zostały spełnione łącznie. W przeciwnym razie wniosek podlega oddaleniu bądź też, w przypadku wniosku spóźnionego lub z mocy ustawy niedopuszczalnego, odrzuceniu przez sąd. W orzecznictwie utrwalił się pogląd, że od strony postępowania wymagać należy zachowania szczególnej staranności przy dokonywaniu czynności procesowej. Oceny w tym zakresie dokonuje się poprzez przyjęcie kryteriów idealnego wzorca osoby należycie dbającej o swoje interesy. W związku z powyższym przywrócenie terminu nie jest dopuszczalne, gdy strona dopuściła się choćby lekkiego niedbalstwa (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 22 maja 1997r., sygn. akt SA/Sz 630/96, Lex nr 30748). Brak winy w uchybieniu terminu podlega ocenie z uwzględnieniem wszystkich okoliczności konkretnej sprawy, w sposób uwzględniający obiektywny miernik staranności, jakiej można wymagać od strony dbającej należycie o własne interesy. Z brakiem winy mamy bowiem do czynienia tylko w przypadku zaistnienia niezależnych od strony, która uchybiła terminowi i niemożliwych do przezwyciężenia okoliczności, z powodu, których doszło do przekroczenia wyznaczonego przepisami prawa terminu. Przenosząc powyższe rozważania na grunt niniejszej sprawy, stwierdzić należy, że skarżąca nie dopełniła należytej staranności. Wyjaśnienia skarżącej, że uchybienie terminu do wniesienia skargi zostało spowodowane jej wyjazdem wypoczynkowym nie stanowią uzasadnienia dla uznania braku winy skarżącej w uchybieniu terminu. To w interesie skarżącej było odpowiednie zabezpieczenie swoich interesów w sytuacji, gdy w dniu 20 czerwca 2018 r. zostało doręczone jej zawiadomienie o wyznaczeniu rozprawy na dzień 25 lipca 2018 r. i skoro wiedziała, że w dniu tym będzie przebywała na wyjeździe wypoczynkowym. Ponadto skarżąca wskazała, że wyjazd obejmował pobyt w Chorwacji, Serbii, Słowenii, a są to kraje skąd swobodnie można było zadzwonić i uzyskać informacje o wyniku sprawy. Wówczas skarżąca mogłaby w należyty sposób zadbać o swoje interesy i wysłać wniosek także zza granicy. Strona nie uczyniła tego, w żaden inny sposób nie zadbała także o ochronę swoich interesów na czas wyjazdu. Z tych względów, nie można mówić o braku winy w uchybieniu terminu, o jej braku można mówić jedynie wtedy, gdy strona nie mogła usunąć przeszkody nawet przy użyciu największego w danych warunkach wysiłku (por. postanowienie NSA z 2 października 2002 r., V SA 793/02, M.Pr. 2002, nr 23, s. 1059). Podobnie wypowiada się H. Knysiak – Molczyk twierdząc, że tak w doktrynie, jak również w orzecznictwie, przyjmuje się, że do niezawinionych przyczyn uchybienia terminu zalicza się z reguły: przerwę w komunikacji, powódź, pożar, inną katastrofę, nagłą chorobę strony, jej przedstawiciela ustawowego lub pełnomocnika, która nie pozwoliła na wyręczenie się inną osobą (por. T. Woś, H. Knysiak – Molczyk, M. Romańska "Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – Komentarz" Wydawnictwo Prawnicze LexisNexis, Warszawa 2005, s. 333 i cyt. tam orzecznictwo Sądu Najwyższego i Naczelnego Sądu Administracyjnego). W przedmiotowej sprawie tego rodzaju okoliczności, których przy dołożeniu należytej staranności w zakresie przestrzegania terminowości czynności procesowych nie można było przezwyciężyć, nie wystąpiły. W związku z powyższym, w ocenie Sądu, przywrócenie terminu do dokonania czynności procesowej nie jest dopuszczalne, ponieważ strona nie zadbała w sposób należyty o swój interes podczas czynności procesowej jaką było złożenie skargi w terminie. Z powyższych przyczyn, na podstawie art. 86 § 1 P.p.s.a., orzeczono jak w sentencji.