II SA/Gd 626/14

Dnia 17 października 2014 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Katarzyna Krzysztofowicz po rozpoznaniu w dniu 17 października 2014 roku na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi J. W. L. na postanowienie Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia 25 czerwca 2014 roku, nr [...] w przedmiocie wstrzymania prowadzenia robót budowlanych postanawia: odmówić skarżącemu wstrzymania wykonania zaskarżonego postanowienia. J. W. L. w skardze na postanowienie Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia 25 czerwca 2014 roku, [...], utrzymujące w mocy postanowienie Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia 22 maja 2014 roku, nr [...], nakazujące skarżącemu: wstrzymanie prowadzenia robót budowalnych polegających na przebudowie ściany zewnętrznej garażu wykonywanych bez wymaganego prawem pozwolenia na budowę; zabezpieczenie budowy przed dostępem osób postronnych oraz ujemnym wpływem czynników atmosferycznych w sposób zapewniający bezpieczeństwo osób i mienia oraz nakładające na skarżącego (inwestora) obowiązek przedłożenia w terminie 30 dni od dnia doręczenia postępowania oceny technicznej wykonanych robót budowalnych sporządzonej przez osobę posiadającą stosowne uprawnienia budowlane i będącej członkiem izby samorządu zawodowego, złożył wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonego postanowienia na podstawie art. 63 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Rozpoznając ww. wniosek Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku zważył, co następuje: Zgodnie z przepisem art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm., dalej w skrócie jako "P.p.s.a."), Sąd może wstrzymać wykonanie aktu administracyjnego, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu administracyjnego ma charakter wyjątkowy, a jego warunkiem jest uprawdopodobnienie przez wnioskodawcę istnienia przesłanek wymienionych w cytowanym art. 61 P.p.s.a. Należy przy tym zauważyć, że zgodnie z ugruntowanym stanowiskiem doktryny jak również orzecznictwem sądów administracyjnych, wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu lub czynności może dotyczyć tylko takich z nich, które nadają się do wykonania i wymagają wykonania. W rzeczywistości problem wykonania aktów administracyjnych dotyczy aktów zobowiązujących, ustalających dla ich adresatów nakazy powinnego zachowania lub zakazy określonego zachowania, a także aktów, na podstawie których określony podmiot uzyskuje równocześnie uprawnienie i mocą którego zostają na niego nałożone określone obowiązki, itp. (por. T. Woś "Prawo o postępowaniu przed sadami administracyjnymi. Komentarz", wyd. LexisNexis Warszawa 2005, str. 295). Stąd nie każdy akt administracyjny kwalifikuje się do tak rozumianego wykonania i w związku z tym nie każdy wymaga wykonania. Wstrzymanie wykonania dotyczy zatem sytuacji, gdy zaskarżony akt wywołuje skutki materialnoprawne. Przepis art. 61 § 3 P.p.s.a. zobowiązuje stronę do wskazania przesłanek wstrzymania wykonania zaskarżonego aktu lub czynności, nie nakładając obowiązku ich udowodnienia. Uprawdopodobnienie okoliczności wskazanych we wniosku nie może jednak z reguły opierać się na samych twierdzeniach strony. To na stronie wnioskującej ciąży bowiem obowiązek wykazania, że zachodzą przesłanki uzasadniające wstrzymanie określonego aktu. Uzasadnienie wniosku powinno zatem odnosić się do konkretnych okoliczności sprawy, rzeczą zaś Sądu jest zbadanie, czy argumenty przedstawione przez stronę przemawiają za wydaniem postanowienia o wstrzymaniu wykonania zaskarżonego aktu. Brak natomiast uzasadnienia wniosku o udzielenie ochrony tymczasowej uniemożliwia jego zaakceptowanie (por. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 18 maja 2004 r., sygn. akt FZ 65/04, odstępne na stronie www.orzeczenia.nsa.gov.pl). Zaskarżone w niniejszej sprawie postanowienie składa się w istocie z trzech rozstrzygnięć, tj. wstrzymania wykonania robót budowlanych, nakazania zabezpieczenia budowy oraz nałożenia na skarżącego obowiązku przedłożenia w terminie 30 dni od daty doręczenia postanowienia oceny technicznej wykonanych robót budowlanych. Odnosząc się do pierwszego z ww. rozstrzygnięć, należy stwierdzić, że skarżący w żaden sposób nie uprawdopodobnił, iż wstrzymanie wykonania robót budowlanych może spowodować niebezpieczeństwo wyrządzenia szkody lub trudne do odwrócenia skutki. Sąd nie stwierdził też na podstawie akt sprawy, aby wstrzymanie wykonania robót budowlanych przy przebudowie ściany zewnętrznej garażu mogło pociągać za sobą tego rodzaju konsekwencje. Sąd nie stwierdził również aby zabezpieczenie budowy przed dostępem osób postronnych oraz ujemnym wpływem czynników atmosferycznych w sposób zapewniający bezpieczeństwo ludzi i mienia mogło spowodować niebezpieczeństwo wyrządzenia szkody lub trudne do odwrócenia skutki. Skarżący nie podał również żadnych argumentów uzasadniających wstrzymanie wykonania zaskarżonego postanowienia w zakresie obowiązku przedłożenia dokumentacji. Skarżący nie wykazał, jaka konkretnie szkoda oraz jakich rozmiarów powstanie w jego majątku w wyniku wykonania tego obowiązku. Ponadto, zdaniem Sądu, postanowienie w tej części nie kwalifikuje się do wykonania w znaczeniu przedstawionym powyżej i w związku z tym nie można wstrzymać jego wykonania. Nałożenie obowiązku przedłożenia dokumentacji w przedmiotowej sprawie nie wywołuje bowiem skutków materialnoprawnych, wykonanie tego obowiązku zależy wyłącznie od woli skarżącego, nie jest ono obwarowane przymusem państwowym, obowiązek ten nie może zostać wykonany w drodze egzekucji administracyjnej. Zatem zaskarżone postanowienie w tej części nie jest aktem administracyjnym podlegającym wykonaniu i nie ma możliwości wstrzymania jego wykonania. Należy dodatkowo zauważyć, że postępowanie w przedmiocie wstrzymania wykonania zaskarżonego orzeczenia jest postępowaniem wpadkowym, w którym sąd nie rozstrzyga o istocie sprawy (o legalności, czyli zgodności z prawem materialnym czy procesowym zakwestionowanego aktu, czynności). Dlatego też w tym postępowaniu sąd nie badał prawidłowości zastosowania przez organ przepisów ustawy z dnia 7 lipca 1994 roku Prawo budowlane (Dz. U. z 2013 r. poz. 1409 ze zm.) dotyczących dopuszczalności wstrzymania robót. Rozpatrzenie tych okoliczności nastąpi podczas merytorycznego rozpoznawania skargi. Mając zatem na uwadze art. 61 § 3 w zw. z art. 61 § 5 P.p.s.a., Sąd orzekł jak w sentencji postanowienia.