II SA/Gd 627/07

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Jan Jędrkowiak Sędziowie Sędzia WSA Wanda Antończyk (spr.) Sędzia NSA Barbara Skrzycka-Pilch Protokolant Sekretarz Sądowy Agnieszka Lewandowska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 28 listopada 2007 r. sprawy ze skargi J.P. i B.P. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia 5 lipca 2007 r., nr [...] w przedmiocie umorzenia postępowania w sprawie przekształcenia prawa użytkowania wieczystego w prawo własności oddala skargę. Prezydent Miasta decyzją z dnia 21 maja 2007r. odmówił nieodpłatnego nabycia prawa własności nieruchomości położonej w S. ul. W. nr[...], oznaczonej nr [...] w obrębie [...] o pow. [...] m² , będącej w użytkowaniu wieczystym na prawach wspólności ustawowej J. i B. P. Jako podstawę wydania decyzji Prezydent Miasta przywołał art. 104 kpa, art. 8, art. 9 pkt 2 ustawy z dnia 29 lipca 2005r. o przekształcaniu prawa wieczystego użytkowania w prawo własności / DZ. U. z 2005r., nr 175, poz. 1459/, wniosek J. i B. P. z dnia 7 lutego 2007r. oraz pisma z dnia 14 kwietnia 2007r. i 8 maja 2007r. podtrzymujące wymieniony wniosek o nieodpłatne nabycie prawa użytkowania wieczystego w prawo własności nieruchomości na podstawie przepisów ustawy z dnia 26 lipca 2001r. o nabywaniu przez użytkowników wieczystych prawa własności nieruchomości. W uzasadnieniu decyzji organ wskazał, że w dniu 7 lutego 2007r. J. i B. P. powołując się na nieprawomocny wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku z dnia 10 stycznia 2007r. wystąpili do Prezydenta Miasta o nieodpłatne przekształcenie prawa użytkowania wieczystego opisanej w sentencji decyzji nieruchomości w prawo własności na podstawie przepisów ustawy z dnia 26 lipca 2001r. o nabywaniu przez użytkowników wieczystych prawa własności nieruchomości. W dniu 18 kwietnia 2007r. do organu I instancji wpłynął prawomocny już wyrok Sądu uchylający decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego i decyzję Prezydenta Miasta odmawiającą nieodpłatnego nabycia prawa własności nieruchomości położonej w S., przy ul. W. W orzeczeniu Sądu wskazano, iż przy ponownym rozpatrzeniu sprawy nie można stosować przepisów ustawy z dnia 26 lipca 2001r., z uwagi na to, że w dniu 12 października 2005r. utraciła ona moc. W tym stanie rzeczy organ I instancji pismem z dnia 23 kwietnia 2007r. zwrócił się do Państwa P. o poinformowanie na piśmie, w terminie 14 dni, czy wyrażają zgodę na przekształcenie prawa użytkowania wieczystego w prawo własności na podstawie aktualnie obowiązujących przepisów. Pismami z dnia 23 kwietnia 2007r. oraz z dnia 8 maja 2007r. Państwo P. poinformowali, że podtrzymują wniosek o nieodpłatne przekształcenie prawa użytkowania wieczystego w prawo własności na podstawie przepisów ustawy z dnia 26 lipca 2001r. Prezydent Miasta ponownie rozpoznając sprawę ustalił, że nie można stosować przepisów ustawy z dnia 26 lipca 2001r. , ponieważ w dniu 13 października 2005r. weszła w życie ustawa z dnia 29 lipca 2005r. o przekształcaniu prawa użytkowania w prawo własności. Zgodnie z art. 9 ust. 2 tej ustawy utraciła moc ustawa z dnia 26 lipca 2001r. o nabywaniu przez użytkowników wieczystych prawa własności nieruchomości / Dz. U. nr 113, poz. 1209 ze zm./, natomiast zgodnie z art. 8 do spraw wszczętych na podstawie ustaw, o których mowa w art. 9 i niezakończonych decyzją ostateczną stosuje się przepisy aktualnej ustawy. J. P.i i B. P. złożyli odwołanie od powyższej decyzji zarzucając jej naruszenie prawa materialnego: 1/ art. 1 ustawy z dnia 26 lipca 2001r. o nabywaniu przez użytkowników wieczystych prawa własności nieruchomości / Dz. U. nr 113, poz. 1209/, 2/ art. 8 ustawy z dnia 29 lipca 2005r. o przekształcaniu prawa użytkowania wieczystego w prawo własności / Dz. U. nr 175, poz. 1459/. Powołując się na powyższe wnieśli o uchylenie decyzji i wydanie decyzji uwzględniającej ich wniosek z dnia 17 stycznia 2002r. o nieodpłatne przekształcenie prawa użytkowania wieczystego nieruchomości gruntowej w prawo własności. W uzasadnieniu odwołania J. i B. P. podnieśli, że nie jest prawdziwe ustalenie organu I instancji, że wniosek o nieodpłatne przekształcenie użytkowania wieczystego w prawo własności złożyli w dniu 7 lutego 2007r. Wniosek taki został złożony przez odwołujących się w dniu 17 stycznia 2002r. Natomiast w dniu 5 lutego 2007r. odwołujący złożyli oświadczenie, że swój wniosek o nieodpłatne przekształcenie podtrzymują. Powołując się na powyższe, a mianowicie datę złożenia wniosku i wszczęcia postępowania administracyjnego, a także datę wydania decyzji odmownej, odwołujący wskazali, że sprawa powinna być rozpatrzona na podstawie przepisów ustawy z 26 lipca 2001r. Stanowisko to jest tym bardziej uzasadnione, że decyzje odmowne organów administracji zostały przez Sąd uchylone. Decyzje te w świetle wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego okazały się błędne- wnioskodawcy spełniali wszelkie warunki do nabycia prawa własności nieruchomości nieodpłatnie, które to prawo zostało przekreślone ustawą z 29 lipca 2005r. W dalszym ciągu odwołania odwołujący powołali się na art. 8 ustawy z dnia 29 lipca 2005r. o przekształcaniu prawa użytkowania wieczystego w prawo własności, stanowiący że przepisy tej ustawy stosuje się do spraw wszczętych na podstawie ustawy z dnia 26 lipca 2001r., jeżeli sprawy te nie zostały zakończone decyzją ostateczną. Z tego wynika, że przepisów ustawy z 2005r. nie stosuje się do spraw, które zostały zakończone decyzją ostateczną. Odwołujący zarzucili, że nie została wyjaśniona w decyzji organu I instancji ta okoliczność, czy w niniejszej sprawie została wydana decyzja ostateczna, co uzasadniałoby stosownie do powołanego przepisu art. 8 stosowanie ustawy z dnia 26 lipca 2001r. Odwołujący podali, że w ich ocenie doszło do wydania decyzji ostatecznej w dniu 28 lutego 2002r przez Samorządowe Kolegium Odwoławcze, albowiem od tej decyzji żadne odwołanie nie przysługiwało- odwołaniem nie jest skarga wniesiona do Sądu. Z tych względów organy winny stosować ustawę z 26 lipca 2001r. i umożliwić odwołującym nabycie prawa własności nieodpłatnie. Odwołujący odnieśli się również do wskazań Sądu zawartych w uzasadnieniu wyroku co do dalszego postępowania, wskazując, że Sąd ustalił, że przy ponownym rozpoznaniu sprawy nie można już stosować ustawy z dnia 26 lipca 2001r, albowiem utraciła ona moc z dniem 12 października 2005r.na podstawie przepisów ustawy z dnia 29 lipca 2005r. Stanowisko to odwołujący uznali za ewidentnie błędne wynikające z posłużenia się przez Sąd gotowym wzorcem uzasadnienia. Zakwestionowali też możliwość stosowania / "czynienia użytku"/ z przepisu art. 153 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. –Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi / dz. U. nr 153, poz. 1270/, który określa związanie Sądu oraz organu, którego działanie było przedmiotem zaskarżenia – orzeczeniami Sądu. Wskazano, że istotą skargi jest kwestionowanie prawa do uwłaszczenia nieodpłatnego, a nie uwłaszczenia w ogóle. Nie sposób według skarżących przyjąć, że Sąd uwzględniając skargę jako słuszną, jednocześnie wskazuje na przepisy, które skargi uwzględnić nie pozwalają / uniemożliwiają nieodpłatne nabycie prawa własności nieruchomości/. Samorządowe Kolegium Odwoławcze decyzją z dnia 5 lipca 2007r po rozpatrzeniu odwołania uchyliło decyzję Prezydenta Miasta z dnia 21 maja 2007r. i umorzyło postępowanie organu I instancji. W uzasadnieniu decyzji w pierwszej kolejności organ II instancji przedstawił przebieg postępowania przed organem I instancji i zarzuty odwołania. Odnosząc się do zarzutów podniesionych w odwołaniu organ II instancji wyjaśnił, że tożsamość sprawy administracyjnej ma miejsce wtedy, gdy jej przedmiot i podmiot są tożsame. W niniejszym postępowaniu wszczętym niewątpliwie 17 stycznia 2002r. / art. 61 § 3 kpa/ przedmiotem określonym we wniosku jest żądanie przekształcenia prawa użytkowania wieczystego konkretnej nieruchomości w prawo własności w trybie ustawy z dnia 26 lipca 2001r. Organ II instancji ustalił, że w postępowaniu tym zostały wydane : decyzja Prezydenta Miasta z 25 stycznia 2002r. ora decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia 28 lutego 2002r. Decyzje te zostały uchylone wyrokiem WSA w Gdańsku z dnia 10 stycznia 2007r., tym samym przestały istnieć w obiegu prawnym rozstrzygnięcia administracyjne w sprawie wniosku stron z dnia 17 stycznia 2002r. i zaistniała konieczność ponownego jego rozpatrzenia. Kolegium wskazało, że podstawową zasadą postępowania administracyjnego jest norma z art. 6 kpa, zobowiązująca organy administracji do działania na podstawie prawa, przez co należy rozumieć wyłącznie prawo obowiązujące w chwili wydania rozstrzygnięcia administracyjnego. Decyzja oparta na przepisie nieobowiązującym w chwili orzekania byłaby nieważna na mocy art. 156 § 1 pkt 2 kpa, dlatego wywody odwołujących organ II instancji uznał za całkowicie błędne, w tym w szczególności poglądy o możliwości zlekceważenia wskazań WSA zawartych w wyroku z 10 stycznia 2007r. i ich ocena wydanego wyroku. Organ II instancji wskazał, że mimo powyższych ustaleń decyzja organu I instancji jest wadliwa w stopniu uniemożliwiającym utrzymanie jej w mocy. Kolegium stwierdziło, że skoro żądanie strony dotyczyło przekształcenia prawa użytkowania wieczystego we własność w trybie ustawy z 26 lipca 2001r.,a ustawa ta od 12 października 2005r. nie obowiązuje, to wobec braku zgody stron na zmianę przedmiotu postępowania i rozpatrzenia sprawy przekształcenia na podstawie aktualnie obowiązujących przepisów, postępowanie w sprawie stało się bezprzedmiotowe i podlegało umorzeniu. J. P. i B. P. wnieśli do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego skargę na powyższą decyzję. Zaskarżonej decyzji skarżący zarzucili naruszenie prawa materialnego: 1/ art. 1 ust. 1 i 2 ustawy z dnia 26 lipca 2001r. o nabywaniu przez użytkowników wieczystych prawa własności nieruchomości / Dz. U. nr 113, poz. 1209/, 2/ art. 8 ustawy z dnia 29 lipca 2005r. o przekształcaniu prawa użytkowania wieczystego w prawo własności nieruchomości / Dz. U. nr 175, poz. 1459/. W uzasadnieniu skargi skarżący wskazali, że wniesiona skarga jest drugą w tej samej sprawie na decyzje organów samorządowych, odmawiające skarżącym nieodpłatnego przekształcenia w oparciu o art. 1 powołanej ustawy z dnia 26 lipca 2001r. prawa użytkowania wieczystego nieruchomości gruntowej przy ul. W. w S. w prawo własności. Skarżący ponownie podali, że o takie przekształcenie wystąpili do Prezydenta Miasta wnioskiem z 17 stycznia 2002r. Odmowne decyzje organów administracji w tej sprawie zostały uchylone wyrokiem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku z dnia 10 stycznia 2007r. Jednocześnie Sąd w uzasadnieniu wyroku wskazał, że przy ponownym rozpoznaniu sprawy nie jest możliwe zastosowanie przepisów w/wym. ustawy, albowiem utraciła ona moc w dniu 10 października 2005r. w związku z wejściem w życie powołanej ustawy z dnia 29 lipca 2005r. Skarżący podali, że nie godząc się ze stanowiskiem Sądu o braku możliwości zastosowania przepisów ustawy z dnia 26 lipca 2006r. zwrócili się do Prezydenta Miasta o uwzględnienie ich wniosku z dnia 17 stycznia 2002r. Skarżący powołując się na zaskarżone niniejszą skargą decyzje organów administracji podnieśli, że obie te decyzje są błędne. Skarżący ponownie wskazali, że przepisy nowej ustawy stosuje się jedynie do spraw niezakończonych decyzją ostateczną / art. 8 ustawy z dnia 29 lipca 2005r/, natomiast ustawa ta nie obowiązuje do spraw, które zostały już zakończone decyzja ostateczną, a taka sytuacja ma miejsce według skarżących, w rozpoznawanej sprawie. Skarżący zarzucili, że zarówno organ I instancji, jak i Sąd rozpoznając skargę nie uzasadnili dlaczego ich zdaniem treść art. 8 – wbrew jego brzmieniu- uzasadnia wnioskowanie, że w stosunku do spraw zakończonych decyzją ostateczną stosuje się przepisy "nowej " ustawy". Skarżący powołali się na art. 16 § 1 kpa według, którego decyzją ostateczną jest decyzja, od której nie służy odwołanie w toku instancji. Decyzja Prezydenta Miasta z dnia 21 stycznia 2002r. utrzymana w mocy decyzją Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia 28 lutego 2002r. decyzją ostateczną w takim rozumieniu była. Żadne odwołanie w administracyjnym toku instancji od decyzji tej bowiem nie przysługiwało. Skarga wniesiona do Sądu odwołaniem nie jest. Powołując się na powyższe skarżący podnieśli, że skoro w dniu wejścia w życie ustawy z dnia 29 lipca 2005r. istniała ostateczna decyzja Prezydenta Miasta z 21 stycznia 2002r., to z mocy art. 8 tej ustawy w sprawie należy stosować przepisy ustawy z dnia 26 lipca 2001r.przewidujące uwłaszczenie nieodpłatne. Skarżący podali, że wprawdzie uchylone decyzje nie istnieją, lecz istnieje postępowanie, które nadal się toczy na podstawie wniosku skarżących z dnia 17 stycznia 2002r. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w odpowiedzi na skargę wniósł o jej oddalenie, powołując się na dotychczasową argumentację Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Stosownie do art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. nr 153, poz. 1269) sąd administracyjny sprawuje wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej. Kontrola, o której mowa w art. 1 § 1 ustawy sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej / § 2/. Oznacza to, że badaniu w postępowaniu sądowo administracyjnym podlega prawidłowość zastosowania przepisów prawa w odniesieniu do istniejącego stanu faktycznego oraz trafność wykładni tych przepisów. Uwzględnienie skargi następuje w przypadku naruszenia prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszenia prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego lub innego naruszenia przepisów postępowania, jeśli mogło ono mieć wpływ na wynik sprawy / art. 145 § 1pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r.- Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi- Dz. U. nr 153, poz. 1270/. Z zasady, że sąd administracyjny ocenia, czy zaskarżona decyzja jest zgodna z prawem , wynika konsekwencja co do tego, iż sąd ten rozważa prawo obowiązujące w dniu wydania decyzji, jak i stan sprawy istniejący na dzień wydania decyzji. Zgodnie zaś z art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Oceniając legalność zaskarżonej decyzji Sąd uznał skargę za niezasadną, gdyż zaskarżona decyzja jest zgodna z prawem.. W niniejszej sprawie bezspornym jest, że skarżący w dniu 17 stycznia 2002r. złożyli wniosek o przekształcenie prawa użytkowania wieczystego nieruchomości gruntowej położonej w S. przy ul. W. nr [...] w prawo własności. Podstawą prawną dla rozpatrzenia tego wniosku były postanowienia ustawy z dnia 26 lipca 2001r. o nabywaniu przez użytkowników wieczystych prawa własności nieruchomości / Dz. U. nr 13, poz. 1209 ze zm./. Prezydent Miasta działając jako organ I instancji, po rozpatrzeniu wniosku skarżących, decyzją z dnia 25 stycznia 2002r. odmówił nieodpłatnego nabycia prawa własności powyższej nieruchomości. Na skutek odwołania wniesionego przez skarżących Samorządowe Kolegium Odwoławcze decyzją z dnia 28 lutego 2002r. utrzymało w mocy decyzję Prezydenta Miasta. Na skutek skargi skarżących wniesionej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku, Sąd wyrokiem z dnia 10 stycznia 2007r. uchylił decyzje organów administracji obu instancji. W uzasadnieniu wyroku Sąd wskazał między innymi, że przy ponownym rozpoznaniu sprawy właściwy organ nie może już zastosować ustawy z dnia 26 lipca 2001r., a to na skutek utraty przez nią mocy z dniem 12 października 2005r. na podstawie art. 9 ust. 1 ustawy z dnia 29 lipca 2005r. o przekształcaniu prawa użytkowania wieczystego w prawo własności nieruchomości / Dz. U. nr 175, poz. 1459/ . Sąd wskazał, że stosownie do art. 8 ustawy z dnia 29 lipca 2005r., do spraw wszczętych i niezakończonych decyzja ostateczną stosuje się przepisy niniejszej ustawy. Zatem organ winien zwrócić się do skarżących celem ustalenia, czy podtrzymują żądanie skierowane do Prezydenta Miasta zawarte we wniosku z dnia 22 października 2002r. i w razie pozytywnego ustalenia rozstrzygnąć sprawę na podstawie przepisów powołanej ustawy z dnia 29 lipca 2005r. Przystępując do ponownego rozpoznania sprawy organ I instancji w pierwszej kolejności poinformował strony o zmianie stanu prawnego i konieczności uzyskania jednoznacznego stanowiska co do podtrzymywania żądania przekształcenia. W tym celu organ I instancji zwrócił się do skarżących z zapytaniem są oni zainteresowani przekształceniem prawa użytkowania wieczystego swojej nieruchomości w prawo własności na podstawie aktualnie obowiązujących przepisów, z uwagi na utratę mocy obowiązującej przez ustawę z dnia 26 lipca 2001r. Nadto pismami z dnia 20 marca 2007r. i 23 kwietnia 2007r. informował skarżących o wejściu w życie ustawy z dnia 29 lipca 2005r.przedstawiając tryb postępowania obowiązujący w świetle przepisów tej ustawy wraz ze szczegółowymi warunkami, w tym dotyczącymi obowiązujących opłat i ich wysokości, wskazując również jakie dokumenty są niezbędne dla prawidłowego złożenia wniosku. Skarżący w pismach z dnia 5 lutego 2007r. oraz w piśmie z dnia 4 maja 2007r. odpowiadając na zapytanie organu administracji oświadczyli, że podtrzymują wniosek o nieodpłatne przekształcenie prawa użytkowania działki na podstawie przepisów ustawy z dnia 26 lipca 2001r. i wnoszą wydanie stosownej decyzji. Wobec jednoznacznego stanowiska skarżących i braku ich zgody na rozpoznanie wniosku na podstawie przepisów ustawy z dnia 29 lipca 2005r. oraz domagania się przez skarżących rozpoznania wniosku na podstawie przepisów ustawy z dnia 26 lipca 2001r. w celu umożliwienia nieodpłatnego nabycia prawa własności, organy administracji prawidłowo odstąpiły od merytorycznego rozpoznania sprawy na podstawie ustawy z dnia 29 lipca 2005r. o przekształcaniu prawa użytkowania wieczystego w prawo własności nieruchomości. Zgodnie bowiem ze wskazaniami zawartymi w powoływanym wyroku Sądu z dnia 10 stycznia 2007r. pozytywny wniosek skarżących o rozstrzygnięcie sprawy na podstawie przepisów ustawy z dnia 29 lipca 2005r. umożliwiał merytoryczne rozpatrzenie wniosku skarżących. Niezależnie od powyższego wskazać należy, że ustawa z 29 lipca 2005r umożliwia odmiennie niż ustawa z 26 lipca 2001r. przekształcenie prawa użytkowania wieczystego odpłatnie, stąd działanie z urzędu bądź bez zgody skarżących nie byłoby dopuszczalne. Rozpoznając wniosek stron, zgodnie z ich żądaniem, na podstawie przepisów ustawy z dnia 26 lipca 2001r. Samorządowe Kolegium Odwoławcze prawidłowo zastosowało przepis art. 138 § 1 pkt 2 kpa poprzez uchylenie decyzji organu Prezydenta Miasta Słupska i umorzenie postępowania organu I instancji. Zarzuty skargi Sąd uznał za niezasadne. W dacie orzekania przez organy administracji ustawa powoływana przez skarżących nie obowiązywała, albowiem co było już przedmiotem ustaleń organów administracji, począwszy od dnia 13 października 2005r. na mocy art. 9 ust. 2 ustawy z dnia 29 lipca 2005r. przestała obowiązywać. Art. 8 ustawy z dnia 29 lipca 2005r. zawiera normę przejściową, w myśl której do spraw wszczętych na podstawie uchylonych ustaw i niezakończonych decyzją ostateczną, stosuje się przepisy tej ustawy. A contrario dotychczasowe przepisy stosuje się do spraw zakończonych ostateczną decyzją, co oznacza , że ewentualne skargi na takie decyzje do sądu administracyjnego będą rozpatrywane z uwzględnieniem dotychczas obowiązujących ustaw i na ich podstawie będą oceniane zaskarżone decyzje. Na tej podstawie Sąd w niniejszej sprawie rozpoznał skargę wniesioną przez skarżących w oparciu o przepisy ustawy z dnia 26 lipca 2001r. Natomiast uchylenie przez sąd administracyjny będzie powodowało konieczność rozpoznania sprawy z zastosowaniem ustawy z 29 lipca 2005r, przestanie bowiem to być sprawa zakończona decyzją ostateczną. Taka sytuacja zaistniała w rozpoznawanej sprawie, albowiem Sąd uchylił decyzję organów administracji i wbrew zarzutom skargi, sprawa skarżących przestała być sprawą zakończoną decyzją ostateczną. W konsekwencji dla rozpoznania wniosku skarżących po uchyleniu decyzji przez Sąd zastosowanie mają przepisy ustawy z 29 lipca 2005r. Niezależnie od powyższego podkreślić należy, że zgodnie z art. 6 kpa, przywołanym przez organ II instancji organy administracji publicznej działają na podstawie przepisów prawa. Działanie organu administracji może zostać zakwalifikowane jako niezgodne z prawem wówczas, gdy zostało ono podjęte niezgodnie z obowiązującym prawem, jak również wówczas, gdy nie było podstawy prawnej do danego działania. Domaganie się przez skarżących rozpoznania ich wniosku w oparciu o nieobowiązującą w dacie wydawania decyzji ustawę, jest oczywiście sprzeczne z cytowanym art. 6 kpa. Organy w dacie ponownego rozpoznania sprawy zobowiązane były do zastosowania prawa aktualnie obowiązującego, a więc z przyczyn wyżej podanych rozstrzygnięcie na podstawie ustawy z 26 lipca 2001 byłoby działaniem bez podstawy prawnej. Organ I instancji rozpoznając wniosek skarżących wydał w swojej istocie decyzję merytoryczną, to jest decyzję odmawiającą nieodpłatnego nabycia własności nieruchomości, decyzję taką uzasadniając brakiem podstaw prawnych do zastosowania przepisów ustawy z dnia 26 lipca 2001r. Organ II instancji prawidłowo natomiast ustalił, że skoro żądanie stron dotyczyło przekształcenia prawa użytkowania wieczystego we własność w trybie ustawy z 26 lipca 2001, a ustawa ta nie obowiązuje , to wobec braku zgody stron na rozpatrzenie sprawy na podstawie aktualnie obowiązujących przepisów stało się bezprzedmiotowe. W konsekwencji organ II instancji prawidłowo zastosował przepis art. 138 § 1 pkt 2 kpa uznając, że postępowanie w sytuacji braku podstawy prawnej dla orzeczenia o żądaniu stron jest bezprzedmiotowe i podlega umorzeniu. Podsumowując stwierdzić należy, że rozpoznając sprawę organ odwoławczy prawidłowo wydał decyzję uwzględniającą stan prawny istniejący w dacie jej wydania. Ponownie rozpoznając sprawę organy administracji nie naruszyły również przepisu art. 153 ustawy- Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, stosując się do wskazań zawartych w wyroku dotyczących dalszego postępowania, a postępowanie było prowadzone z zachowaniem zasad postępowania administracyjnego. Strony były należycie i wyczerpująco informowane o okolicznościach prawnych i faktycznych związanych ze sprawą, które miały wpływ na ustalenie prawa skarżących do przekształcenia przysługującego im prawa użytkowania wieczystego w prawo własności oraz brały czynny udział w postępowaniu- zgodnie z wymogami art. 9 i 10 § 1 kpa. Mając zatem na uwadze wyżej wskazane względy, Wojewódzki Sąd Administracyjny, uznając zaskarżoną decyzję za zgodną z prawem, na podstawie art. 151 ustawy- Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, oddalił skargę.