II SA/Gd 628/06

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Wanda Antończyk (spr.) Sędziowie: Sędzia WSA Tamara Dziełakowska Sędzia NSA Krzysztof Ziółkowski Protokolant Sekretarz Sądowy Małgorzata Kuba po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 5 kwietnia 2007 r. sprawy ze skargi Spółdzielni A w G. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia 28 sierpnia 2006 r., nr [...] w przedmiocie warunków zabudowy oddala skargę. Prezydent Miasta decyzją z dnia 27 lutego2006 r. na podstawie przepisów art. 104 Kodeksu Postępowania Administracyjnego (tekst jednolity Dz. U. Nr 98 póz, 1071 z 2000r. z póz. zm.), art. 4 ust. 2 pkt 2, art. 59 ust. 1, art. 60 ust, 1 i ust. 2 art. 53ust. 3 i 4 pkt 9, art. 54 i art. 55 w zw. z art. 64 ust. 1 ustawy z dn. 27 marca 2003r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. z 2003 r. Nr 80 póz. 717 z późn. zm.) oraz rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003r. w sprawie sposobu ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego (Dz.U. Nr 164 poz, 1588) i rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 r. w sprawie oznaczeń i nazewnictwa stosowanych w decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego oraz w decyzji o warunkach zabudowy (Dz.U. Nr 164 poz. 1589), po rozpatrzeniu wniosku Spólki z o. o. B z dnia 18 kwietnia 2005r. ustalił warunki zabudowy dla zabudowy usługowej- inwestycji polegającej na budowie nowego zbiornika stalowego na olej napędowy o pojemności 20m³ w istniejącej stacji paliw B w G. na dz. [...],[...], [...],[...], [...], [...], [...] km Obr. W. K. przy ul. [...]. W uzasadnieniu organ podał, że inwestycja objęta decyzją jest przewidziana do realizacji na obszarze terenu spełniającego warunki, o których mowa w art. 61 ust. 1 ustawy o zagospodarowaniu przestrzennym, co potwierdza analiza obszaru wyznaczonego zgodnie z § 3 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z 26 sierpnia 2003r. w sprawie sposobu ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, będąca załącznikiem do decyzji. Warunki zawarte w decyzji uzgodniono z zarządcą drogi postanowieniem z dnia 6 lipca 2005r. Organ wskazał, że wydanie decyzji nastąpiło w trybie określonym w ustawie z dnia 27 kwietnia 2001r.Prawo ochrony środowiska, tj. po uzyskaniu uzgodnień właściwych organów- warunki wynikające z tych uzgodnień zawiera pkt 2b, a także z udziałem społeczeństwa. Po wejściu w życie ustawy z dnia 28 lipca 2005r. o zmianie ustawy – Prawo ochrony środowiska oraz niektórych innych ustaw / Dz. U. nr 113, poz. 954/ inwestor stosownie do przepisów tej ustawy wystąpił z wnioskiem o prowadzenie postępowania w sprawie oceny oddziaływania na środowisko według przepisów dotychczasowych. W uzasadnieniu decyzji organ podał, że inwestycja nie narusza interesów osób trzecich przy uwzględnieniu w projekcie budowlanym warunków zawartych w decyzji. Jednocześnie organ podał, że w trakcie postępowania poprzedzającego wydanie decyzji Spółdzielnia A w G. pismem z dnia 2 czerwca 2005r. poinformowała, że składa protest przeciwko postępującej eskalacji rozbudowy stacji paliw, podnosząc że Porozumienie o Realizacji Inwestycji z 28 lipca 1998r. między Zarządem Spółdzielni a Spółką z o. o. B nie zawiera żadnego zapisu pozwalającego na ewentualną rozbudowę. Odnosząc się do tego pisma organ wskazał, że decyzja nie zawiera żadnego zapisu pozwalającego na ewentualną rozbudowę, nie rodzi praw do terenu, nie narusza prawa własności oraz uprawnień osób trzecich. Realizacja planowanego zamierzenia możliwa będzie po uzyskaniu przez inwestora wszystkich wymaganych przepisami uzgodnień, co egzekwowane będzie na etapie pozwolenia na budowę. Natomiast kwestie naruszenia wzajemnych porozumień, jak wskazał organ, są do rozstrzygnięcia między stronami na drodze cywilnej. Od powyższej decyzji do Samorządowego Kolegium Odwoławczego odwołała się Spółdzielnia A w G., wnosząc o jej uchylenie. W uzasadnieniu odwołania Zarząd Spółdzielni podniósł, że w imieniu mieszkańców pobliskich budynków wielorodzinnych stanowczo protestuje przeciwko dalszej rozbudowie stacji paliw. W odwołaniu podniesiono, że z uwagi na zamieszkałych w bliskiej odległości członków Spółdzielni Mieszkaniowej zaniepokojonych zwiększaniem się ilości paliwa i związanym z tym zagrożeniem, Zarząd uważa, że wyjaśnienia wymaga naruszanie interesów mieszkańców pobliskich budynków, przy wydawaniu decyzji, zwłaszcza, że Spółdzielnia wyraziła już zgodę na budowę myjni samochodowej. Powołując się na powyższe Spółdzielnia podała, że oczekuje na pozytywne dla mieszkańców rozwiązanie problemu i zatrzymanie eskalacji rozbudowy stacji paliw. Samorządowe Kolegium Odwoławcze decyzją z dnia 28 sierpnia 2006 r. Nr [...] utrzymało w mocy zaskarżoną decyzję. W uzasadnieniu decyzji wskazano, że w świetle obowiązujących przepisów ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym oraz jej przepisów wykonawczych brak jest podstaw do uznania, że zaskarżona decyzja narusza prawo. Przedmiotowa decyzja została wydana w warunkach braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego w oparciu o przepisy ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Zgodnie z art. 59 ust. 1 ustawy o zagospodarowaniu przestrzennym w przypadku braku planu miejscowego, zmiana zagospodarowania terenu, wymaga ustalenia warunków zabudowy w drodze decyzji, którą wydaje wójt, burmistrz albo prezydent miasta po uzyskaniu uzgodnień z organami, o których mowa w ustawie i uzyskaniu uzgodnień lub decyzji wymaganych przepisami odrębnymi / art. 60 ust. 1, art. 53 ust. 4 ustawy/. Organ II instancji wskazał, że zgodnie z obowiązującymi przepisami, postępowanie związane z wydaniem decyzji o warunkach zabudowy, należy poprzedzić przeprowadzeniem analizy warunków i zasad zagospodarowania terenu oraz jego zabudowy, wynikających z przepisów odrębnych oraz analizą stanu faktycznego i prawnego terenu, na którym przewiduje się realizację planowanej inwestycji / art. 53 ust. 3 w związku z art. 64 ust. 1 ustawy/. W celu ustalenia wymagań dla nowej zabudowy właściwy organ wyznacza wokół działki budowlanej, której dotyczy wniosek o ustalenie warunków zabudowy, obszar analizowany i przeprowadza na nim analizę funkcji oraz cech zabudowy w zakresie warunków, o których mowa w art. 61 ust. 1-5 ustawy. Natomiast z treści art. 54 w związku z art. 64 ust. 1 ustawy wynika, że decyzja ustalająca warunki zabudowy winna określać : 1/ rodzaj inwestycji, 2/ warunki i szczegółowe zasady zagospodarowania terenu wynikające z przepisów odrębnych, a w szczególności w zakresie a/ warunków i wymagań ochrony i kształtowania ładu przestrzennego, b/ ochrony środowiska i zdrowia ludzi oraz dziedzictwa kulturowego i zabytków, d/ wymagań dotyczących ochrony interesów osób trzecich, e/ ochrony obiektów na terenach górniczych; 3/ linie rozgraniczające teren inwestycji, wyznaczone na mapie w odpowiedniej skali. Nadto jak podał organ II instancji, z uwagi na to, że inwestycja stanowi przedsięwzięcie mogące znacząco oddziaływać na środowisko, sporządzony został raport takiego oddziaływania Organ II instancji wskazał, że zaskarżona decyzja zawiera wszystkie elementy określone w przytoczonym art. 54 ustawy, a jej wydanie poprzedziła analiza obszaru wyznaczonego stosownie do przepisów rozporządzenia Ministra Infrastruktury z 26 sierpnia 2003r. w sprawie sposobu ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Projekt decyzji uzyskał wymagane uzgodnienia. Organ I instancji ustalił uwarunkowania w zakresie ładu przestrzennego, ochrony środowiska, ustalił zakres obsługi komunikacji i infrastruktury technicznej oraz określił wymagania dotyczące ochrony interesów osób trzecich. Nałożył także na inwestora obowiązek dokonania uzgodnień projektu budowlanego m.inn. w zakresie ochrony przeciwpożarowej. Organ II instancji odnosząc się do podnoszonych w odwołaniu zarzutów i obaw , podał, że nie mogą one mieć wpływu na merytoryczną treść decyzji, jak wskazano nie rodzi ona praw do terenu ani nie narusza prawa własności i uprawnień osób trzecich. Wydana w sprawie decyzja ma na celu jedynie zakreślenie podstawowych kierunków ukształtowania projektowanej inwestycji w sposób wiążący projektanta i organ wydający pozwolenie na budowę. Również kwestie dotyczące szczegółowych parametrów i technologii wykonania, jak wskazał organ II instancji, będą mogły zostać ocenione na podstawie przedstawionego projektu budowlanego. Również na tym etapie podlegać będą badaniu wszelkie sprawy związane z koniecznymi pracami mającymi na celu ochronę obiektów położonych w sąsiedztwie planowanej inwestycji, a także inne związane z tym konieczne działania, czy też zaniechania. Kończąc swoje ustalenia organ II instancji powołał się na przepis art. 56 ustawy stanowiący, że nie można odmówić ustalenia warunków zabudowy, jeżeli zamierzenie jest zgodne z przepisami odrębnymi. Spółdzielnia A w G. wniosła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku na powyższą decyzję, jako naruszającą jej interes prawny oraz naruszającą prawo zarówno materialne, jak i procesowe i wniosła o jej uchylenie i wydanie decyzji odmownej lub jej uchylenie i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania. W uzasadnieniu skargi skarżąca podała, że nieruchomość, na której ma być zlokalizowana przedmiotowa stacja pozostaje w sąsiedztwie własności skarżącej Spółdzielni. Spółdzielnia jako wieczysty użytkownik nie wyraża zgody na dokonanie przedmiotowej zabudowy. Na osiedlu znajduje się już stacja paliw i lokalizowanie kolejnej nie jest potrzebne, stwarza natomiast dodatkowe zagrożenia dla mieszkańców członków Spółdzielni Mieszkaniowej. Nadto skarżąca zarzuciła, że decyzja została wydana bez analizy okoliczności, że nieruchomość gruntowa, na której posadowiona ma być stacja paliw jest przedmiotem procesu przekształcania z użytkowania wieczystego na własność skarżącej oraz z pominięciem opinii mieszkańców okolicy działki, co jest sprzeczne z zasadami współżycia społecznego i godzi w istotny interes mieszkańców. W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze wniosło o jej oddalenie, podtrzymując swoje dotychczasowe stanowisko. Kolegium wskazało, że zaskarżona decyzja nie narusza prawa, a argumentacja podniesiona w skardze nie może mieć wpływu na treść rozstrzygnięcia. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Stosownie do treści art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, póz. 1269), sąd administracyjny sprawuje, w zakresie swej właściwości, kontrolę działania administracji pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawa nie stanowi inaczej. Kontrola, o której mowa w § 1, sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawa nie stanowi inaczej. Oznacza to, że badaniu w postępowaniu sądowoadministracyjnym podlega prawidłowość zastosowania przepisów prawa w odniesieniu do istniejącego w sprawie stanu faktycznego oraz trafność wykładni tych przepisów. Uwzględnienie skargi następuje w przypadku naruszenia prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszenia prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego lub innego naruszenia przepisów postępowania, jeśli mogło mieć wpływ na wynik sprawy / art. 145 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r.- Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi- Dz. U. nr 153, poz. 1270/. Zgodnie zaś z art. 134 § 1 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. W ocenie Sądu skarga nie zasługiwała na uwzględnienie, ponieważ orzekające w sprawie organy nie naruszyły prawa w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy. Stosownie do treści art. 4 ust. 1 i 2 ustawy z dnia 27 marca 2003r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. Nr 80, póz. 717, ze zm.), w brzmieniu obowiązującym w dacie wydania zaskarżonej decyzji, ustalenie przeznaczenia terenu, rozmieszczenie inwestycji celu publicznego oraz określenie sposobów zagospodarowania i warunków zabudowy terenu następuje w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego. W przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego określenie sposobów zagospodarowania i warunków zabudowy terenu następuje w drodze decyzji o warunkach zabudowy. W art. 59 ust. 1 omawianej ustawy wskazano, iż zmiana zagospodarowania terenu w przypadku braku planu miejscowego, polegająca na budowie obiektu budowlanego lub wykonaniu innych robót budowlanych, a także zmiana sposobu użytkowania obiektu budowlanego lub jego części, z zastrzeżeniem art. 50 ust. 1 i art. 86, wymaga ustalenia, w drodze decyzji, warunków zabudowy. Przepis art. 50 ust. 2 stosuje się odpowiednio. Zgodnie z treścią art. 60 ustawy, decyzję o warunkach zabudowy wydaje, wójt, burmistrz albo prezydent miasta po uzgodnieniu z organami, o których mowa w art. 53 ust. 4, i uzyskaniu uzgodnień lub decyzji wymaganych przepisami odrębnymi. W myśl art. 61 ust. 1 ustawy, wydanie decyzji o warunkach zabudowy jest możliwe jedynie w przypadku łącznego spełnienia następujących warunków: 1) co najmniej jedna działka sąsiednia, dostępna z tej samej drogi publicznej, jest zabudowana w sposób pozwalający na określenie wymagań dotyczących nowej zabudowy w zakresie kontynuacji funkcji, parametrów, cech i wskaźników kształtowania zabudowy oraz zagospodarowania terenu, w tym gabarytów i formy architektonicznej obiektów budowlanych, linii zabudowy oraz intensywności wykorzystania terenu; 2) teren ma dostęp do drogi publicznej; 3) istniejące lub projektowane uzbrojenie terenu, z uwzględnieniem ust. 5, jest wystarczające dla zamierzenia budowlanego; 4) teren nie wymaga uzyskania zgody na zmianę przeznaczenia gruntów rolnych i leśnych na cele nierolnicze i nieleśne albo jest objęty zgodą uzyskaną przy sporządzaniu miejscowych planów, które utraciły moc na podstawie art. 67 ustawy, o której mowa w art. 88 ust. 1; 5) decyzja jest zgodna z przepisami odrębnymi. W art. 63 ust. 2 omawianej ustawy przewidziano, iż decyzja o warunkach zabudowy nie rodzi praw do terenu oraz nie narusza prawa własności i uprawnień osób trzecich. Informację tej treści zamieszcza się w decyzji. Natomiast w art. 64 ust. 1 wskazano, iż przepisy art. 51 ust. 3, art. 52, art. 53 ust. 3-5a, art. 54, art. 55 i art. 56 stosuje się odpowiednio do decyzji o warunkach zabudowy. W niniejszej sprawie wniosek w sprawie ustalenia warunków zabudowy został złożony przez B Spółkę z o. o. w W. w dniu 20 kwietnia 2005r. Planowana inwestycja dotyczyła budowy nowego podziemnego zbiornika stalowego dwupłaszczyznowego na olej napędowy o pojemności 20 m³ w istniejącej stacji paliw przy ul. [...], posiadającej dwa zbiorniki dwudzielne / 18 i 32 m³/ na benzynę i olej napędowy o pojemności 50 m³ każdy. Do wniosku został załączony szkic lokalizacji zbiornika a w dniu 29 kwietnia 2005r. dodatkowe informacje o planowanym przedsięwzięciu W pierwszej kolejności wskazać należy, że w rozpatrywanej sprawie zaistniały przyczyny określone w wyżej przytoczonych przepisach dla wszczęcia postępowania w sprawie wydania warunków zabudowy. Planowana inwestycja z uwagi na zaistnienie przesłanek wynikających z art. 59 ust. 1 ustawy , a mianowicie braku planu miejscowego oraz zmianę sposobu zagospodarowania terenu , wymagała ustalenia w drodze decyzji o warunkach zabudowy. Wydanie tej decyzji możliwe jest w przypadku spełnienia warunków określonych w powołanym przepisie art. 61 ust. 1 ustawy. Zgodnie z art. 54 w związku z art. 64 ust. 1 wymienionej ustawy, decyzja o warunkach zabudowy określa rodzaj inwestycji, warunki, szczegółowe zasady zagospodarowania terenu oraz jego zabudowy wynikające z przepisów odrębnych, a w szczególności w zakresie warunków i wymagań ochrony i kształtowania ładu przestrzennego, ochrony środowiska i zdrowia ludzi oraz dziedzictwa kulturowego i zabytków oraz dóbr kultury współczesnej, obsługi w zakresie infrastruktury technicznej i komunikacji, wymagań dotyczących ochrony interesów osób trzecich, linie rozgraniczające teren inwestycji, wyznaczone na mapie w odpowiedniej skali. Decyzja z dnia 27 lutego 2006 r. wydana przez Prezydenta Miasta ustalająca warunki zabudowy dla planowanej inwestycji, podjęta na podstawie przytoczonych wyżej przepisów, zawiera obowiązkowe elementy wynikające z tych przepisów oraz uszczegółowione w przepisach wykonawczych – rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003r. w sprawie sposobu ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego (Dz. U. Nr 164, póz.1588), z zastosowaniem nazewnictwa określonego przepisami Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003r. w sprawie oznaczeń i nazewnictwa stosowanych w decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego oraz w decyzji o warunkach zabudowy i ustalenia te są wiążące dla organu wydającego pozwolenie na budowę (Dz. U. Nr 164, póz. 1589). Zawiera także przewidziane w ustawie załączniki: mapę sytuacyjno - wysokościową w skali 1do 1000 z oznaczeniem granic terenu objętego decyzją, z nieprzekraczalną linią zabudowy oraz wyniki analizy urbanistycznej w części opisowej i graficznej. Skarżąca zarówno w swoim odwołaniu, jak i w skardze wniesionej do Sądu nie zakwestionowała trybu postępowania związanego z wydaniem decyzji, nie zgłosiła też zarzutów dotyczących treści decyzji / elementów formalnych i merytorycznych zawartych w decyzji wydanej na podstawie wyżej przytoczonych przepisów prawa/. Skarżąca składając skargę nie podnosiła, że wynik analizy , o której mowa w § 3 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z 26 sierpnia 2003r. będącej podstawą ustalenia warunków i wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania jest wadliwy oraz nie wskazała jaki prawem chroniony interes został naruszony poprzez wyznaczenie warunków dla budowy nowego podziemnego zbiornika na istniejącej już przecież stacji paliw. Jak bowiem wynika z materiału dowodowego sprawy na opisanych w analizie i w decyzji z 27 lutego 2006r. działkach istnieje już stacja paliw. Niezrozumiałym są zatem zarzuty skarżącej , która podnosi, że w rejonie budynków mieszkalnych nie jest potrzebna kolejna stacja paliw Sąd Administracyjny, jak to wyżej wskazano, bada zgodność z prawem zaskarżonej decyzji. W niniejszej sprawie zgodność z przytoczonymi wyżej postanowieniami przepisów ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Zarzuty zgłoszone przez skarżącą Spółdzielnię w swojej istocie dotyczą prawa inwestora do realizacji inwestycji na tej podstawie, że lokalizowanie stacji stwarza, w ocenie skarżącej, zagrożenie dla mieszkańców, nadto Spółdzielnia zgłosiła zarzut, że planowana inwestycja jest lokalizowana na nieruchomości , której Spółdzielnia jest wieczystym użytkownikiem. Powyższe zarzuty, jak zasadnie ustalił organ II instancji nie mają wpływu na podjęte rozstrzygnięcie. Na marginesie wskazać należy, że zaskarżona decyzja zawiera szereg postanowień dotyczących warunków jej realizacji obejmujących ochronę środowiska, przyrody i krajobrazu oraz wymagania dotyczące ochrony interesów osób trzecich. Jak słusznie zauważa Samorządowe Kolegium Odwoławcze w zaskarżonej decyzji, decyzja o warunkach zabudowy nie rodzi praw do terenu oraz nie narusza prawa własności i uprawnień osób trzecich. Stanowi to powtórzenie art. 63 ust. 2 ustawy, a informację tej treści zamieszcza się w decyzji, co w rozpoznawanej sprawie miało miejsce. Kwestia ochrony interesów osób trzecich podlega regulacji ustawy z dnia 7 lipca 1994r.- Prawo budowlane / Dz. U. z 2003r. nr 207, poz. 2016 ze zm./- art. 5 ust. pkt 9 prawa budowlanego. Wymagania dotyczące ochrony tego interesu znajdują się w zaskarżonej decyzji. Wymagania te należą do regulacji ustawy Prawo budowlane i rozstrzygane są na etapie pozwolenia na budowę. Zarzut skarżącej, że do terenu na którym jest lokalizowana inwestycja Spółdzielni przysługuje prawo użytkowania wieczystego, w tej konkretnej sprawie nie ma wpływu na rozstrzygnięcie. Z art. 63 ustawy wynika, że w odniesieniu do tego samego terenu decyzję o warunkach zabudowy można wydać więcej niż jednemu wnioskodawcy, doręczając odpis decyzji do wiadomości pozostałym wnioskodawcom i właścicielowi lub użytkownikowi wieczystemu nieruchomości. Jak to bowiem wskazano decyzja ta nie rodzi praw do terenu. Z treści powyższych przepisów wynika, że wnioskodawca a zarazem adresat decyzji o warunkach zabudowy nie musi się legitymować tytułem prawnym do nieruchomości, na której dochodzi do ustaleń warunków zabudowy. W postępowaniu dotyczącym rozpoznania wniosku o ustalenie warunków zabudowy organ administracji nie bada więc uprawnień inwestora do terenu objętego wnioskiem. Podkreślić jednak należy, że występując o pozwolenie na budowę inwestor ma obowiązek wykazania się prawem do dysponowania nieruchomością na cele budowlane. / prawem do przedmiotowego terenu/ i wówczas zarzut, że prawo takie inwestorowi nie przysługuje uniemożliwia ubieganie się o pozwolenie na budowę. Jednakże w rozpatrywanej sprawie zarzuty w powyższym zakresie nie mogą być rozpatrywane. Skarżąca powoływała się również na zawarte z inwestorem porozumienie dotyczące realizacji inwestycji. Wskazać należy, że realizacja powyższego porozumienia, czy też innych umów zawartych przez Spółdzielnię z inwestorem, czy też ich np. nienależyte wykonywanie nie może stanowić przedmiotu postępowania przed sądem administracyjnym. Dla oceny wykonywania zobowiązań o charakterze cywilnoprawnym właściwe są sądy powszechne i podnoszone zarzuty skarżącej odnoszące się do nienależytego wykonywania przez inwestora zawartego ze Spółdzielnią porozumienia nie mogą być przedmiotem rozstrzygnięć w postępowaniu administracyjnym. W związku z powyższym, nie znajdując podstaw do uwzględnienia skargi Wojewódzki Sąd Administracyjny, na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2003r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, póz. 1270, ze zm.) orzekł jak w sentencji wyroku.