II SA/Gd 632/15

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Mariola Jaroszewska po rozpoznaniu w dniu 22 grudnia 2015 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi P. K. na postanowienie Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia 21 sierpnia 2015 r. nr [...] w przedmiocie opłaty za legalizację obiektu budowlanego postanawia wstrzymać wykonanie zaskarżonego postanowienia. W skardze na opisane postanowienie Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego utrzymujące w mocy postanowienie Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia 2 marca 2015 r. nr [...] ustalające opłatę legalizacyjną w wysokości 25.000 zł za samowolne wzniesienie obiektu budowlanego pełniącego funkcję gospodarczą skarżący P. K. zawarł wniosek o wstrzymanie wykonania postanowienia organu pierwszej instancji. Jak wynika z uzasadnienia przedmiotowego wniosku skarżący powołuje się na wyrządzenie ogromnej szkody majątkowej wskutek rozbiórki obiektu lub uiszczenia opłaty legalizacyjnej. Twierdzi, że ustalona kwota jest na tyle znaczna, że w poważnym stopniu nadszarpnie budżet skarżącego i pozbawi go oszczędności życia. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje. Zgodnie z przepisem art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.), po przekazaniu sądowi skargi sąd może, na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania zaskarżonego aktu w całości lub części, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Tak więc jedynymi przesłankami uzasadniającymi wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu są: zaistnienie niebezpieczeństwa wyrządzenia znacznej szkody (rozumianej jako uszczerbek w majątku strony skarżącej) lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, przy czym skutki te mają charakter prawny a nie faktyczny. Zdaniem sądu wykonanie zaskarżonego postanowienia niewątpliwie naraża skarżącego na szkodę, która może mieć charakter znaczny. Niezależnie od ustalonej wysokości opłaty legalizacyjnej, której uiszczenie mogłoby wywołać znaczną szkodę w majątku wnioskodawcy, należy też wskazać, że skutkiem nieuiszczenia tej opłaty, na etapie postępowania legalizacyjnego prowadzonego w trybie art. 48 i art. 49 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (Dz. U. z 2013 r., poz. 1409 ze zm.), jest rozbiórka samowolnie wybudowanego obiektu budowlanego lub jego części. O takiej ewentualności pouczony też został skarżący w postanowieniu organu nadzoru budowlanego pierwszej instancji z dnia 2 marca 2015 r. Rozbiórka zaś wiąże się z koniecznością pokrycia przez skarżącego kosztów prac rozbiórkowych oraz - w razie stwierdzenia wadliwości zaskarżonej decyzji i braku podstaw do dokonania rozbiórki - pokryciem kosztów ponownego odbudowania obiektu. W tych okolicznościach, mimo że skarżący w czym innym upatruje powstanie w swoim majątku znacznej szkody, oraz mimo wprowadzenia do ustawy Prawo budowlane przepisu art. 49c, z mocą obowiązującą od dnia 28 czerwca 2015 r., odnośnie odpowiedniego stosowania do opłat legalizacyjnych przepisów działu III Ordynacji podatkowej, sąd ocenia wniosek jako zasadny. Stwierdzenie zaś zaistnienia choćby jednej z przesłanek wstrzymania wykonania zaskarżonego postanowienia jest wystarczające dla uwzględnienia przedmiotowego wniosku. Mając powyższe na względzie Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku na podstawie art. 61 § 3 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi wstrzymał wykonanie zaskarżonego postanowienia, albowiem to postanowienie jako ostateczne ma charakter wykonalny.