II SA/Gd 633/03

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Sędzia NSA Zdzisław Kostka po rozpoznaniu w dniu 24 czerwca 2005 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi S. M. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia 18 marca 2003 r. sygn. akt [...] w przedmiocie przyznania pomocy w postaci schronienia i posiłku oddala skargę. Kierownik Miejskiego Ośrodka Pomocy Społecznej decyzją z dnia 21 października 2002 r. nr [...] przyznał S. M. pomoc w postaci schronienia i jednego posiłku w A w G. przy ul. [...] w terminie od dnia 21 października 2002 r. do dnia faktycznego pobytu w placówce nie dłużej jednak niż do dnia 31 grudnia 2002 r. W uzasadnieniu organ stwierdził, iż sytuacja mateńa1na i rodzinna oraz bezdomność S. M. uzasadniają przyznanie mu pomocy w takiej formie i udzielenie schronienia w A w G., które na podstawie umowy z Miejskim Ośrodkiem Pomocy Społecznej świadczy usługi z zakresu pomocy społecznej. W odwołaniu S. M. zarzucił, iż wskazana decyzja wydana została bez uprzedniego przeprowadzenia wywiadu środowiskowego w tej konkretnej sprawie, a wywiad, na którym oparł się organ był związany z decyzją z dnia 28 czerwca 2002 r. Nadto wskazał, iż w sprawie o przyznanie pomocy w postaci schronienia i posiłku nie bierze się pod uwagę kryterium dochodowego, gdyż ma ono znaczenie tylko przy przyznawaniu świadczeń pieniężnych z pomocy społecznej. Zakwestionował również przyznanie mu schronienia, w A w G. twierdząc, iż zobowiązanym do udzielenia. mu pomocy jest gmina, która nie może scedować tego obowiązku na inny podmiot. Wywodził przy tym, że umowa zawarta przez Miejski Ośrodek Pomocy Społecznej ze B w G. nie może być podstawą decyzji administracyjnej oraz że nie można go zmusić do korzystania z noclegu w B. Skarżący zarzucał też, że nie występował o przyznanie mu pomocy. Rozpoznając odwołanie od tej decyzji wniesione przez skarżącego, Samorządowe Kolegium Odwoławcze decyzją z dnia 18 marca 2003 r. utrzymało w mocy decyzję organ pierwszej instancji. Uzasadniając swoją, decyzję organ odwoławczy stwierdził, że decyzją z dnia 28 czerwca 2002 r. przyznano skarżącemu pomoc w ,postaci schronienia i jednego posiłku w noclegowni dla bezdomnych przy ul. [...] w G., jednakże został on skreślony z listy jej mieszkańców w dniu 21 października 2002 r., w związku z czym zaszła konieczność zapewnienia mu schronienia w innym miejscu. Wskazano też, że realizując obowiązki wynikające z art. 10 ust. 2 pkt 1 ustawy o pomocy społecznej organ pierwszej instancji zapewnił skarżącemu pomoc w postaci udzielenia mu schronienia i posiłku, albowiem spełniał on przesłanki jej udzielenia oraz że kwestionowana przez skarżącego umowa zawarta przez Miejski Ośrodek Pomocy Społecznej z A w G. pozwoliła organowi na wywiązanie się wobec skarżącego z obowiązków ustawowych. Organ odwoławczy przyjął też, że nie było potrzeby przeprowadzenia nowego wywiadu środowiskowego, gdyż- organ pierwszej instancji orzekał jeszcze w okresie sześciomiesięcznej aktualności ostatniego wywiadu .przeprowadzonego w dniu 28 czerwca 2002 r. W skardze skarżący ponownie przedstawiał argumenty mające świadczyć. o tym, że zaskarżona decyzja jest sprzeczna z prawem wskutek błędów proceduralnych popełnionych przez organ odwoławczy. Ponowi zarzuty odnoszące się do wywiadu środowiskowego; na którym oparł się organ odwoławczy, do miejsca, w którym organ udzielił skarżącemu schronienia oraz do zastosowania w jego sprawie kryterium dochodowego z art. 4 ustawy o pomocy społecznej. Organowi odwoławczemu skarżący zarzucił nieustosunkowanie się do zarzutów odwołania oraz naruszenie prawa i materialnego i procesowego. Wniósł też o stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji lub jej uchylenie oraz o odszkodowanie za wyrządzoną szkodę niematerialną. W odpowiedzi na skargę, wniesiono o jej oddalenie. Rozpoznając skargę Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje,: Skarga jest niezasadna. Organy administracji obu instancji rozstrzygając sprawę dokonały prawidłowych ustaleń faktycznych, prowadziły postępowanie w zgodzie z przepisami kodeksu postępowania administracyjnego oraz zastosowały właściwe przepisy prawa materialnego. Zgodnie Z obowiązującym w chwili podjęcia zaskarżonej decyzji art. 38 ust. 2 ustawy z dnia 29 listopada 1990 r. o pomocy społecznej (tekst jednolity D.z.U. z 1998 r. nr 64, poz. 414 ze zm.), pomoc społeczna mogła. być udzielana z urzędu. Wobec powyższego organ administracji z chwilą wykreślenia skarżącego z listy mieszkańców noclegowni przy ul. [...] w G. mógł z urzędu przyznać mu pomoc w postaci schronienia w innym miejscu. Zaznaczyć przy tym należy, iż skarżący wówczas nadal spełniał podstawową przesłankę przyznania mu tego rodzaju pomocy, mianowicie był bezdomny. W toku postępowania organ administracji prawidłowo oparł swoje ustalenia na zaktualizowanym wywiadzie środowiskowym z dnia 9 sierpnia 2002 r., który - wbrew zarzutom skarżącego mógł stanowić wiarygodny dowód na okoliczność sytuacji materialnej i osobistej skarżącego, albowiem przeprowadzony został w zgodzie z przepisami ustawy o pomocy społecznej. W myśl art. 13 ustawy o pomocy społecznej, gmina zobowiązana jest do udzielania schronienia, posiłku i niezbędnego ubrania osobie tego pozbawionej. Udzielenie schronienia następuje przez przyznanie tymczasowego miejsca noclegowego w noclegowniach, domach dla bezdomnych i innych miejscach (art. 14 wskazanej ustawy). Organ prawidłowo uznając, że skarżący spełnia przesłanki przyznania mu pomocy w postaci schronienia i jednego posiłku wydał zaskarżoną decyzję i skierował go do A w G. Podkreślić należy, iż powinnością gminy jest przygotowywanie się do tego, aby po rozpoznaniu potrzeb osób potrzebujących, pomoc mogła być im udzielona bezzwłocznie. Gmina zatem może, a wręcz powinna, podjąć działania organizatorskie, które zapewniłyby najszybszą i najpełniejszą realizację zadań we wskazanym zakresie, tj. może m.in. powierzać na podstawie umów bądź porozumień świadczenie usług z zakresu pomocy społecznej innym podmiotom na terenie gminy. U stawa o pomocy społecznej nie wymaga, aby pomoc w postaci udzielenia schronienia polegała na przyznaniu miejsca noclegowego w budynku gminy. Do gminy przy tym należy, jak wynika z art. 14 powołanej ustawy, wybór miejsca schronienia. Zatem, nie sposób zarzucić organom administracji orzekającym w sprawie naruszenia przepisów ustawy o pomocy społecznej poprzez udzielenie skarżącemu schronienia w A w G. Jeżeli natomiast z powodów pozaprawnych skarżącemu nie opowiada miejsce, do którego go skierowano, nie jest zobligowany do skorzystania z przyznanej mu pomocy. Jest to bowiem jego uprawnienie, a nie obowiązek. Odnosząc się do zarzutu skarżącego dotyczącego błędnego zastosowania w niniejszej sprawie kryterium dochodowego z art. 4 ust. 1 pkt 1 ustawy o pomocy społecznej zaznaczyć należy, iż pomimo tego, że skarżący trafnie wskazuje na to uchybienie, to nie ma ono wpływu na wynik sprawy, gdyż skarżącemu przyznano pomoc. Wobec powyższego skarga skarżącego jest niezasadna i z tego względu Sąd na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. nr 153, poz. 1270 ze zm.) oddalił ją. Wobec tego, że skarżący wniósł o rozpoznanie sprawy w trybie uproszczonym, a organ administracji w zakreślonym terminie nie zażądał przeprowadzenia rozprawy, Sąd rozpoznał sprawę w trybie uproszczonym, czyli na posiedzeniu niejawnym w składzie jednego sędziego (art. 119 pkt 1 i art. 120 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi). Rozpoznając niniejszą sprawę Sąd miał na uwadze, że zgodnie z art. 97 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Przepisy wprowadzające ustawę - Prawo o ustroju sądów powszechnych i ustawę - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. nr 153, póz. 1271 ze zm.) sprawy, w których skargi zostały wniesione do Naczelnego Sądu Administracyjnego przed dniem 1 stycznia 2004 r. i postępowanie nie zostało zakończone, podlegają rozpoznaniu przez właściwe wojewódzkie sądy administracyjne na podstawie przepisów ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.