II SA/Gd 635/09

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Mariola Jaroszewska Sędziowie: Sędzia WSA Tamara Dziełakowska Sędzia NSA Andrzej Przybielski (spr.) Protokolant Starszy Sekretarz Sądowy Agnieszka Dobroń po rozpoznaniu w dniu 17 grudnia 2009 r. na rozprawie sprawy ze skargi S. B. na postanowienie Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia 26 sierpnia 2009 r., nr [...] w przedmiocie obowiązku dostarczenia ekspertyzy dotyczącej stanu technicznego obiektu budowlanego oddala skargę. IISA/Gd 635/09 Uzasadnienie Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego postanowieniem z dnia 10 marca 2009 r., powołując się na przepisy art. 81 c ust. 2 i ust. 3, art. 83 ust. 1 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo Budowlane (jedn. tekst Dz. U. z 2006 r. Nr 156 poz. 1118 ze zm.), po rozpatrzeniu sprawy muru oporowego zlokalizowanego na granicy działek nr [...] i [...] w R., nałożył na inwestorów A. i L. P. obowiązek dostarczenia w terminie do dnia 31 lipca 2009 r. ekspertyzy technicznej (wykonanej przez osobę posiadającą odpowiednie uprawnienia budowlane), dotyczącej stanu technicznego przedmiotowego muru oporowego zlokalizowanego na granicy działek nr [...] i [...] w R. przy ul. S. [...]. W rozstrzygnięciu wskazano jednoznacznie, że koszty powyższej oceny technicznej ponosi osoba zobowiązana do jej dostarczenia tj. małżonkowie P. W uzasadnieniu tego postanowienia organ pierwszej instancji wskazał, że prowadzi szereg różnych postępowań administracyjnych dotyczących wykonania przedmiotowego muru na granicy działek nr [...] i [...] przez A. i L. P. W toku tych postępowań PINB w dniu 19 listopada 2008 r. wydał decyzję orzekającą o braku podstaw do zastosowania art. 51 ust. 7 w zw. z art. 50 ust. 1 pkt 2 cytowanego wyżej Prawa Budowlanego. Decyzją z dnia 22 stycznia 2009 r., Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego uchylił decyzję [...] o braku podstaw do zastosowania art. 51 ust. 7 w zw. z art. 50 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r., z tej przyczyny, że została ona wydana na podstawie orzeczenia technicznego wykonanego w 1998 r., oraz protokołu z oględzin przeprowadzonych w 2003 r. Organ II instancji zalecił wykonanie w tej sytuacji nowych oględzin i wskazał, że inwestor jest zobowiązany dostarczyć ekspertyzę aktualnego stanu technicznego przedmiotowego muru oporowego. Organ wyższego stopnia przywołując przepis art. 81 c Prawa Budowlanego wskazał iż powinna to być podstawa prawna do nałożenia takiego obowiązku w dalszym postępowaniu w tej sprawie. Natomiast koszty ocen i ekspertyz ponosi osoba zobowiązana do ich dostarczenia. W postanowieniu tym zawarto ponadto pouczenie, że zgodnie z art. 81 c ust. 4 ustawy Prawo Budowlane w razie nie dostarczenia w terminie żądanej oceny, organ nadzoru budowlanego może zlecić wykonanie tej oceny lub dodatkowych ocen na koszt osoby zobowiązanej do jej dostarczenia. Zażalenie na to postanowienie wniósł L. P. wskazując, ze poprzednia ekspertyza stanu technicznego przedmiotowego muru oporowego wykonana została na jego koszt. Ponadto kilkakrotnie po wykonaniu ekspertyzy, która dokładnie określała przedmiotowy mur oporowy na działkach nr [...] i [...] w R. przy ul. S. [...] pojawiali się urzędnicy z PINB. Ostatnie takie oględziny miały miejsce w marcu 2009 r. Przy kolejnych oględzinach nie stwierdzono żadnych uchybień, pęknięć przedmiotowego muru. Każde oględziny kończyły się spisaniem protokołu potwierdzającego, że stan tego muru nie budzi żadnych zastrzeżeń "wnoszący zażalenie wskazał ponadto, że w ostatnim protokole napisano, że mur jest w bardzo dobrym stanie wobec czego brak jest jakichkolwiek podstaw prawnych do nakładania na niego obowiązku sporządzenia kolejnej ekspertyzy. Skargę do sądu na opisane wyżej postanowienie wniósł S. B., który opisał dotychczasowy przebieg postępowań administracyjnych w tych sprawach wyrażając wątpliwości co do odpowiedniego stanu technicznego tego muru. Skarżący wskazywał również, że ostatnie oględziny przeprowadzone w dniu 9 marca 2009 r. były pobieżne a samej sprawy nie poddano wnikliwej analizie i ocenie. Skarżący domagał się przeprowadzenia ponownych oględzin w okresie zwiększonej ilości opadów co jest niezbędną czynnością dla rzeczywistej oceny stanu technicznego przedmiotowego muru. W ostatnich zdaniach skargi S. B. domagał się uchylenia zaskarżonego postanowienia, wykonania nowej rzetelnej ekspertyzy stanu technicznego przedmiotowego muru oporowego i jego wpływu na położoną wyżej nieruchomość. W odpowiedzi na skargę PWINB wniósł o jej oddalenie z tej przyczyny, że brak było podstaw do nałożenia na A. i L. P. obowiązku sporządzenia kolejnej ekspertyzy dotyczącej stanu technicznego przedmiotowego muru szczególnie w sytuacji gdy protokoły z kolejnych oględzin nie wykazały aby mur ten był popękany, zarysowany, odchylony od pionu albo aby jego stan techniczny budził jakiekolwiek wątpliwości. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku zważył, co następuje: Skarga nie mogła być uwzględniona albowiem zaskarżone postanowienie jest zgodne z prawem. Na wstępie wyjaśnić należy skarżącemu, że Sąd Administracyjny stosownie do art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153 poz. 1270 ze zm.) rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Zaskarżone postanowienie wydane zostało na podstawie art. 81 c ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. – Prawo Budowlane (Dz. U. z 2003 r. Nr 207 poz. 2016 ze zm.). Przepis ten stanowi, że organy administracji architektoniczno-budowlanej i nadzoru budowlanego w razie powstania uzasadnionych wątpliwości co do jakości wyrobów budowlanych a także stanu technicznego obiektu budowlanego, mogą nałożyć w drodze postanowienia obowiązek dostarczenia w określonym terminie odpowiednich ocen technicznych lub ekspertyz. Koszty ekspertyz ponosi osoba zobowiązana do ich dostarczenia. Przepis ten jak wynika z jego treści ma zastosowanie tylko wówczas w razie istnienia uzasadnionych wątpliwości, w tym przypadku co do stanu technicznego obiektu budowlanego jakim jest sporny mur oporowy. Z kilkakrotnych oględzin przeprowadzonych w tej sprawie przez organy administracji publicznej wynika jednoznacznie, że stan muru oporowego nie uzasadnia domagania się przez skarżącego kolejnej ekspertyzy sporządzonej na koszt innych osób. Z protokołu oględzin przeprowadzonych z udziałem wszystkich zainteresowanych osób w dniu 9 marca 2009 r. w sposób jednoznaczny wynika, że sporny mur nie posiadał żadnych uszkodzeń, odchyleń od pionu bądź zniszczeń które uzasadniałyby zlecenia dalszych badań dotyczących jego stanu technicznego (por. protokół znajdujący się na k. 75-76 organu I instancji). Również poprzednie oględziny nie dawały podstaw do przyjęcia aby mur oporowy był w złym stanie technicznym. Prawidłowo zatem organ II instancji uchylił postanowienie organu I instancji orzekając o braku podstaw do zastosowania w tej sprawie obowiązku wynikającego z treści cytowanego wyżej art. 81 c pkt 2 cytowanego wyżej Prawa Budowlanego. Podkreślić należy, że przedmiotem postępowania w tej sprawie nie były żadne kwestie dotyczące samowoli budowlanej, legalności realizacji tego muru gdyż zagadnienia te były przedmiotem rozstrzygnięć sądów administracyjnych zakończonych wyrokami NSA o/z w Gdańsku z dnia 26 lipca 2000 r. (IISA/Gd 2140/98), NSA o/z w Gdańsku z dnia 26 września 2002 r., WSA w Warszawie z dnia 25 listopada 2005 r. w przedmiocie odmowy stwierdzenia nieważności decyzji udzielającej pozwolenia na budowę (VII SA/Wa 663/05), z których to wyroków Sąd przeprowadził dowód na rozprawie. Z tych też przyczyn Sąd na podstawie art. 151 p.p.s.a. oddalił skargę.