II SA/Gd 636/07

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Tamara Dziełakowska Sędziowie: Sędzia WSA Janina Guść Sędzia NSA Krzysztof Ziółkowski (spr.) Protokolant Starszy Sekretarz Sądowy Katarzyna Gross po rozpoznaniu w dniu 7 maja 2008 r. na rozprawie sprawy ze skarg M. W. i M. W. na decyzję Wojewody z dnia 11 lipca 2007 r., nr [...] w przedmiocie umorzenia postępowania w sprawie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę 1. uchyla zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję Prezydenta Miasta z dnia 30 maja 2007 r., nr [...], 2. zasądza od Wojewody Pomorskiego na rzecz skarżących M. W. i M. W. solidarnie 200 zł (dwieście złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania. Decyzją z dnia 30 maja 2007. nr [...], Prezydent Miasta umorzył postępowanie administracyjne w sprawie odbudowy budynku mieszkalnego wielorodzinnego na nieruchomości przy ul. [...] w G. – W. W uzasadnieniu decyzji organ I instancji podał, że w Wydziale Architektury Urzędu Miasta toczyło się postępowanie w sprawie odbudowy budynku mieszkalnego wielorodzinnego z częścią usługową w parterze, w miejscu rozebranego budynku, zniszczonego przez powódź w G. przy ul. [...]. Decyzją Prezydenta Miasta z dnia 10 lutego 2005 r., nr [...] uchylono decyzję Prezydenta Miasta z dnia 22 marca 2004r., nr [...] o udzieleniu pozwolenia na budowę dla odbudowy budynku mieszkalnego wielorodzinnego z częścią usługową w parterze, w miejscu rozebranego budynku, zniszczonego przez powódź w G. przy ul. [...] budynku i zatwierdzono projekt zamienny części parteru, zakładający w miejscu wstępnie projektowanych lokali usługowych, gabinety lekarskie z wejściem od ul. [...]. Strony postępowania, w tym skarżący M. i M. W., kwestionowali złożone przez M. T. występującego w imieniu Wspólnoty Mieszkaniowej oświadczenie o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane, dołączone do wniosku z dnia 10 grudnia 2004 roku. W związku z ich wnioskiem z dnia 12 grudnia 2006r. Prezydent Miasta postanowieniem z dnia 15 marca 2007r., nr [...] na podstawie art. 145 §1 pkt 1 k.p.a. wznowił postępowanie w sprawie decyzji Prezydenta Miasta z dnia 22 marca 2004r. o zatwierdzeniu projektu budowlanego i udzieleniu pozwolenia na obudowę budynku mieszkalnego wielorodzinnego z częścią usługową w parterze – zmienionej decyzją z dnia 10 lutego 2005r., nr [...] w części dotyczącej lokali na parterze oraz decyzji Prezydenta Miasta z dnia 10 stycznia 2006r. uchylającej wcześniejsze decyzje w zakresie objętym projektem zamiennym obejmującym podwyższenie kondygnacji poddasza z przeznaczeniem na cele mieszkalne w miejscu rozebranego budynku zniszczonego przez powódź, W G. przy ul. [...]. 164 (dz. Nr [...]). Następie wobec podejrzenia popełnienia przestępstwa przekazano w dniu 15 marca 2007r. stosowe powiadomienie do Prokuratury Rejonowej. Postanowieniem dnia 4 kwietnia 2007 roku Prokurator Prokuratury Rejonowej odmówił wszczęcia postępowania w przedmiotowej sprawie. Z treści tego postanowienia wynika, że w tej samej sprawie toczyło się już postępowanie, zakończone umorzeniem, wobec stwierdzenia, że czyn nie zawiera znamion czynu zabronionego. W świetle powyższego, zdaniem organu I instancji postępowanie w sprawie stało się bezprzedmiotowe. Od powyższej decyzji odwołali się skarżący M. i M. W. Wnieśli o uchylenie decyzji organu I instancji i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania. W uzasadnieniu odwołania skarżący stwierdzili, że kwestia czy M. T. za złożenie niezgodnego z prawdą oświadczenia stanie przed sądem karnym jest jeszcze otwarta, gdyż na skutek zażalenia sprawa została przekazana do Prokuratury Okręgowej. Kontynuując skarżący podali, że Prokuratura Rejonowa bezpodstawne uznała, iż przestępstwo nie zostało popełnione, wyłącznie na podstawie oświadczenia M. T., z którego wynika, że był on przekonany, iż posiada zgodę wystarczającej części członków wspólnoty. Skarżący podnieśli, że zgoda taka powinna być udzielona przez wszystkich współwłaścicieli. M. T. nie posiadał zgody wszystkich współwłaścicieli, tj. brak było podpisu gminy G. – właściciela posiadającego 69% udziałów nieruchomości. Złożył on zatem, w ocenie skarżących, nieprawdziwe oświadczenie w tym zakresie. Mając powyższe na uwadze, należało stwierdzić, zdaniem skarżących, że decyzja wydana na podstawie uchwały wyrażającej zgodę na przeprowadzenie robót budowlanych nie zawierającej podpisów wszystkich współwłaścicieli, powinna zostać niezwłocznie uchylona, jako wydana z naruszeniem prawa. W ocenie skarżących to Prezydent Miasta a nie prokurator, jest upoważniony do oceny czy wydana przez niego decyzja jest zgodna prawem. Kwestia ta nie ma nic wspólnego z ukaraniem, bądź nieukaraniem M. T. W wyniku rozpoznana odwołania Wojewoda jako organ II instancji, decyzją z dnia 11 lipca 2007r., nr utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję. W uzasadnieniu decyzji organ wyjaśnił, że ustalenie czy występują podstawy wznowienia postępowania wyliczone w art. 145 § 1 k.p.a. może nastąpić wyłącznie fazie postępowania rozpoznawczego, o czym expressis verbis stanowi art. 149 § 2 k.p.a. Drugim przedmiotem postępowania w sprawie wznowienia postępowania jest rozpoznanie i rozstrzygnięcie sprawy administracyjnej rozstrzygniętej decyzją administracyjną. Zatem w postępowaniu w sprawie wznowienia postępowania dopuszczalne jest wyłącznie rozpoznanie sprawy tożsamej pod względem podmiotowym, przedmiotowym i podstawy prawnej sprawy administracyjnej rozstrzygniętej decyzją ostateczną. Z uwagi, że prokurator odmówił wszczęcia śledztwa należy uznać, że wznowione postępowanie w trybie 145 § 1 k.p.a. stało się bezprzedmiotowe. Organ II instancji podzielił pogląd organu I instancji zaprezentowany w uzasadnieniu decyzji. Dalej organ II instancji powołał się na teść art. 105 § 1 k.p.a. celem wyjaśnienia pojęcia bezprzedmiotowości postępowania, konkludując, iż sprawa administracyjna jest bezprzedmiotowa, gdy nie ma materialnoprawnych podstaw do władczej, w formie decyzji administracyjnej ingerencji organu administracyjnego. Skarżący w dniu 10 sierpnia 2007 roku wnieśli skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku na opisaną wyżej decyzję Wojewody. Zarzucili Organowi II instancji naruszenie przepisów postępowania administracyjnego, a w szczególności art. 105 § 1 k.p.a. poprzez uznanie, że postępowanie stało się bezprzedmiotowe, art. 97 § 1 pkt 4 k.p.a. poprzez niezawieszenie postępowania pomimo wystąpienia zagadnienia wstępnego, od którego zależało rozpatrzenie przedmiotowej sprawy, art. 145 § 1 pkt 1 k.p.a. poprzez nieuwzględnienie opisanej w przedmiotowym przepisie podstawy wznowienia postępowania pomimo istnienia bezsprzecznych dowodów popełnienia przestępstwa, art. 145 § 1 pkt 6 k.p.a. poprzez nieuwzględnienie jako podstawy wznowienia postępowania braku zgody Zarządu Dróg i Zieleni przy wydawaniu decyzji o zatwierdzeniu projektu budowlanego. Przez wzgląd na powyższe wnieśli o uchylenie zaskarżonej decyzji i zasądzenie od Wojewody na rzecz skarżących kosztów postępowania. W uzasadnieniu skargi, skarżący podali, że Prokuratura Okręgowa przekazała akta sprawy wraz z zażaleniem do Sądu Rejonowego, w związku ze zmianą procedury karnej. Nie można zatem mówić o tym, że została rozstrzygnięta kwestia niezaistnienia przestępstwa. Kontynuując skarżący stwierdzili, że rozstrzygnięcie w toku postępowania karnego stanowi zagadnienie wstępne o którym mowa w art. 97 § 1 pkt 4 k.p.a. Zawieszenie postępowania miało zatem charakter obligatoryjny. Skarżący podnieśli także, że M. T. składając przedmiotowe oświadczenie powołał się na uchwałę Wspólnoty, która nie zawierał podpisu gminy G. dysponującej 69% udziałem w nieruchomości. W ocenie skarżących jest to okoliczność o której mowa w art. 145 § 1 pkt 1 k.p.a. i organ II instancji miał obowiązek wznowienia postępowania. Wbrew jego oświadczeniu nie dysponował on także zgodą Zarządu Dróg i Zielni na zajęcie pasa drogowego. Brak tej zgody jest przesłanką wznowienia postępowania z art. 145 § 1 pkt 6 k.p.a. W odpowiedzi na skargę organ II instancji wniósł o jej oddalenie i obciążenie kosztami postępowania strony skarżącej. Uzasadniając swoje stanowisko organ podał, że brak przedmiotu postępowania czyni niemożliwym wydanie merytorycznej decyzji w przedmiotowej sprawie. Organ stwierdził także, że wymagane przez art. 34 ust 4 pkt 2 ustawy z dnia 7 lipca 194 roku – Prawo budowlane (tj. Dz.U z 2006 r. Nr 156, poz. 1118 ze zm.) oświadczenie inwestora pod rygorem odpowiedzialności karnej nie podlega weryfikacji przez organ administracyjno – budowlany. Organ podniósł także, że przesłanka istnienia fałszywych dowodów z art. 145 § 1 pkt 1 k.p.a., zachodzi wtedy, gdy sfałszowanie dowodu jest sierdzone prawomocnym wyrokiem sądu lub innego organu. Na zakończenie organ uznał, że postępowanie w tej sprawie zostało przeprowadzone prawidłowo i popiera on dotychczasową argumentację faktyczną i prawną w sprawie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku zważył, co następuje: Art. 1 § 1 oraz art. 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. nr 153, poz. 1269 ze zm.) stanowi, iż sąd administracyjny sprawuje, w zakresie swej właściwości, kontrolę pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawa nie stanowi inaczej. Zgodnie z art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. nr 153, poz. 1270 ze zm.), sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Skarga zasługuje na uwzględnienie. Na wstępie należy wyjaśnić, że wydanie postanowienia o wszczęciu postępowania nie jest aktem procesowym rozstrzygającym sprawę wznowienia postępowania, a jedynie otwiera postępowanie w sprawie. Przedmiotem postępowania na tym etapie jest jedynie ustalenie, czy podana została przyczyna wznowienia wymieniona w art. 145 k.p.a. oraz czy np. wniosek o wznowienie pochodzi od strony, czy został wniesiony w terminie. Treść postanowienia, poza wskazaniem tych przesłanek, nie może zawierać ich oceny. Na tym etapie postępowania nie można natomiast rozstrzygać, czy wskazane w podaniu okoliczności są prawdziwe, czy rzeczywiście miały miejsce, czy też nie. W przypadku ujawnienia, iż w podaniu o wznowienie postępowania nie wskazano przesłanek przewidzianych w art. 145 § 1 k.p.a. bądź nie zachowany został termin do jego złożenia przewidziany w art. 148 k.p.a. - organ administracji może na podstawie art. 149 § 3 k.p.a. wydać decyzję odmawiającą wznowienia postępowania. W pozostałych przypadkach organ administracji ma obowiązek wydać postanowienie o wznowieniu postępowania i przeprowadzić postępowanie zgodne z zasadami określonymi w art. 150 i 151 k.p.a. Przed wydaniem postanowienia o wznowieniu postępowania organ administracji bada wyłącznie, czy wniosek o wznowienie postępowania powołuje się na ustawowe przesłanki wznowienia, enumeratywnie wymienione w art. 145 § 1 k.p.a. Zgodnie z treścią art. 149 § 2 k.p.a. ocena przyczyn wznowienia przed wydaniem postanowienia o wznowieniu postępowania jest niedopuszczalna. Przytoczyć tu można stanowisko NSA zawarte w wyroku z dnia 27 marca 2001 r., sygn. akt I S.A. 2390/99: "W świetle art. 149 § 2 k.p.a. ocena przyczyn wznowienia przed wydaniem postanowienia o wznowieniu postępowania jest niedopuszczalna, gdyż ustalenie, czy zachodzą podstawy wznowienia, może nastąpić wyłącznie w toku wznowionego postępowania, także wówczas, kiedy z góry wiadomo, że zarzucane przez skarżącego sfałszowanie dowodu nie ma potwierdzenia w orzeczeniu właściwego organu"(Lex nr 54724). Właściwą formą rozstrzygnięcia co do istnienia przyczyn wznowienia jest decyzja wydana na podstawie art. 151 § 1 k.p.a. Przepis ten przewiduje tylko dwa możliwe sposoby zakończenia wznowionego postępowania. W razie braku podstaw z art. 145 § 1 k.p.a. odmawia się uchylenia dotychczasowej decyzji wydanej w postępowaniu zwyczajnym, a gdy podstawy te są - uchyla się dotychczasową decyzję i wydaje nową, rozstrzygającą o istocie sprawy. W okolicznościach niniejszej sprawy, gdy skarżący we wniosku o wznowienie postępowania powołali jako podstawę art. 145 § 1 pkt 1 k.p.a. organ prawidłowo – nie badając czy powołana przesłanka wznowienia rzeczywiście zaistniała - wznowił postępowanie. Następnie po ustaleniu, że podstawa wznowieniowa z art. 145 § 1 pkt 1 k.p.a. nie wystąpiła, gdyż dowody, na których podstawie ustalono istotne dla sprawy okoliczności faktyczne nie zostały uznane orzeczeniem sądu lub innych powołanych do tego organów za fałszywe, organy administracji powinny odmówić uchylenia dotychczasowej decyzji, a nie umarzać postępowanie administracyjne. Organ prowadząc niniejsze postępowanie wznowieniowe uzyskał informację, że Prokurator Rejonowy w sprawie podejrzenia złożenia przez M. T. nieprawdziwego oświadczenia do dysponowania nieruchomością na cele budowlane i wyłudzenia na jego podstawie poświadczenia nieprawdy w postaci zezwolenia na budowę, tj. o przestępstwo z art. 272 k.k. w zb. z art. 233 § 6 k.k. w zw. z art. 11 § 2 k.k. , postanowieniem z dnia 4 kwietnia 2007r., sygn. akt 2 Ds. 954/07, na podstawie art. 17 § 1 pkt 7 k.p.k. odmówił wszczęcia śledztwa. Jako przyczynę takiego rozstrzygnięcia Prokurator wskazał, że toczące się już uprzednio śledztwo w tej samej sprawie lecz z doniesienia innego podmiotu (G. O.) zostało postanowieniem z dnia 22 lutego 2007r., sygn. akt 2 ds. 2534/06 na podstawie art. 17 § 1 pkt 2 k.p.k. umorzone wobec stwierdzenia, że czyn nie zawiera znamion czynu zabronionego. Ta informacja przesądzała, że w czasie złożenia przez skarżących wniosku o wznowienie postępowania i wydawania zaskarżonej decyzji i decyzji organu I instancji wskazana przez skarżących podstawa wznowieniowa nie została stwierdzona orzeczeniem sądu ani prokuratury. W takiej sytuacji organ powinien rozważyć czy zachodzi wyjątek określony w art. 145 § 2 k.p.a., który stanowi, że przypadki sfałszowania dowodów w taki sposób, że sfałszowanie to jest oczywiste, a jednocześnie wznowienie postępowania jest niezbędne dla uniknięcia niebezpieczeństwa dla życia lub zdrowia ludzkiego albo poważnej szkody dla interesu społecznego. Zatem fałszerstwo musi być bezsporne, pewne, widoczne na "pierwszy rzut oka" i nie może budzić jakichkolwiek wątpliwości, tak by do stwierdzenia tego faktu nie była niezbędna specjalistyczna wiedza z danego zakresu ani prowadzenie postępowania wyjaśniającego w tej mierze (por. wyr. NSA z dnia 22 grudnia 1999 r., I SA 841/99, OSP 2002, z. 2, poz. 71). Nadto spełniona musi zostać także przesłanka, że wznowienie postępowania jest niezbędne dla uniknięcia niebezpieczeństwa dla życia lub zdrowia ludzkiego albo poważnej szkody dla interesu społecznego. Organy obu instancji w uzasadnieniach decyzji nie poczyniły żadnych w tej mierze ustaleń ani rozważań, a w takiej sytuacji Sąd administracyjny nie miał możliwości przeprowadzenia kontroli poprawności rozumowania organów. Mając powyższe uwagi na względzie rozstrzygniecie sprawy polegające na umorzeniu postępowania administracyjnego w niniejszej sprawie należy uznać za sprzeczne z prawem. Sytuacja uzasadniająca umorzenie postępowania mogłaby zajść, gdyby np. organ wszczął postępowanie wznowieniowe mimo braku dopuszczalności wznowienia. Takie rozstrzygniecie mogłoby mieć miejsce np. gdyby wniosek dotyczył wznowienia postępowania w sprawie załatwionej przez organ administracji w formie cywilnoprawnej (np. zawarcie umowy o przekazanie gospodarstwa rolnego następcy), postępowanie wszczęte przez wniesienie podania (art. 61 § 1 i 3 k.p.a.) podlegałoby umorzeniu jako bezprzedmiotowe (art. 105 § 1 k.p.a.)" (por. komentarz do art.149 k.p.a. [w:] M. Jaśkowska, A. Wróbel, Kodeks postępowania administracyjnego. Komentarz, Zakamycze, 2005, wyd. II.). W niniejszej sprawie skarżący złożyli wniosek o wznowienie postępowania zakończonego decyzją ostateczną w indywidualnej sprawie administracyjnej, a organ nie stwierdził by zachodziły przesłanki podmiotowe lub przedmiotowe skutkujące niedopuszczalność wznowienia (np. że skarżący nie mają legitymacji strony, nie posiadają zdolności procesowej, żądanie dotyczy sprawy rozstrzygniętej przez organ w innej formie prawnej niż decyzja czy postanowienie, a to w formie umowy cywilno-prawnej, czynności materialno-prawnej lub zaświadczenia, sytuacja strony jest kształtowana z mocy prawa, a więc bez konieczności wydawania decyzji, gdy strona żąda wznowienia, wskazując jako przesłanki wznowienia wady decyzji właściwe dla stwierdzenia jej nieważności, także złożenia wniosku po terminie). Zatem w warunkach niniejszej sprawy organ - po wznowieniu postępowania -stwierdzając brak przesłanki wznowieniowej z art. 145 § 1 pkt 1 k.p.a. (ze względu na brak orzeczenia sądu lub prokuratury przesądzającego, że dowody, na których podstawie ustalono istotne dla sprawy okoliczności faktyczne, okazały się fałszywe, a także nie dostrzegając możliwości zastosowania wyjątku o jakim mowa w art. 145 § 2 k.p.a.) powinien odmówić uchylenia decyzji dotychczasowej. Tego stanowiska nie zmienia fakt, że wbrew ustaleniom organów postępowanie karne nie zostało zakończone postanowieniem Prokuratora Rejonowego z dnia 4 kwietnia 2007r. o odmowie wszczęcia śledztwa, co wynika z postanowienia prokuratora Prokuratury Okręgowej z dnia 11 czerwca 2007r., sygn. akt I Dsn. 215/o7/Gk-Wr, a także z oświadczenia skarżącego M. W. złożonego na rozprawie, że sprawa karna przeciwko M. T. toczy się przed Sadem Rejonowym pod sygn.akt. II K 117/08. Bowiem gdyby toczące się postępowanie karne zostało zakończone orzeczeniem sądu powszechnego stwierdzającym, że dowody, na których podstawie ustalono istotne dla sprawy okoliczności faktyczne, okazały się fałszywe, skarżący mogliby po wydaniu tego orzeczenia, w terminie określonym w art. 148 § 1 k.p.a. złożyć wniosek o wznowienie postępowania. Dlatego Sąd nie podzielił stanowiska skarżących, że organ powinien na podstawie art. 97 § 1 pkt 4 k.p.a. zawiesić postępowanie. Już wyżej wskazane uchybienia powodują konieczność uchylenia decyzji organów obu instancji. Nadto organy w ogóle nie odniosły się do powołanej przez skarżących drugiej przesłanki wznowieniowej opartej na przepisie art. 145 § 1 pkt 6 k.p.a. Już we wniosku z dnia 12 grudnia 2006 r. skarżący wskazali na brak wymaganej zgody zarządu Dróg i Zieleni na zajęcie pasa drogowego w zakresie objętym projektem zamiennym. Wprawdzie skarżący dopiero w skardze do Sądu precyzyjnie określili wskazaną przez siebie przesłankę jako opisaną w art. 145 § 1 pkt 6 k.p.a. lecz organ powinien w razie wątpliwości wezwać skarżących o sprecyzowanie wniosku w tym zakresie. Także to uchybienie powoduje konieczność uchylenia decyzji organów obu instancji. Mając na względzie wyżej wskazane uchybienia, naruszenie przepisów art. art. 7, 8 9, 75 § 1, 77 § 1, 80, 105 § 1, 107 § 3, 146 § 1 pkt 1, 149 § 2, 151 k.p.a. Wojewódzki Sąd Administracyjny na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c w zw. z art. 135 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ( Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), zwanej dalej u.p.p.s.a., uchylił decyzje organów obu instancji, zaś o kosztach orzekł w oparciu o art. 200 tej ustawy. Ponownie rozpoznając sprawę organ zobowiązany będzie do uwzględnienia wyżej wskazanych uwag Sądu w odniesieniu do rozpatrzenia obu przesłanek wznowienia wskazanych przez skarżących, także sprawdzenia i ustalenia czy wniosek został wniesiony w terminie, do czego organy są zobowiązane z urzędu, a niedopełnienie tego obowiązku w razie ustalenia uchybienia terminu miałoby charakter rażącego naruszenia prawa, skutkującego sankcją nieważności. Dlatego poczynieniu tych ustaleń nie stoi na przeszkodzie przepis art. 134 § 2 u.p.p.s.a. W wypadku ustalenia takiego przekroczenia terminu organ – nie mając już ze względu na wznowienie postępowania możliwości wydania decyzji o odmowie wznowienia - powinien umorzyć postępowanie. W przeciwnym wypadku organ powinien rozpatrzyć sprawę zgodnie z zawartymi wyżej wskazaniami Sądu. Reasumując należy wskazać, że organy rozpatrując ponownie sprawę będą zobowiązane do: - ustalenia czy wniosek został złożony w terminie, co do obu wskazanych przez skarżących przesłanek, a to z art. 145 § 1 pkt 1 k.p.a. jak i z art. 145 § 1 pkt 6 k.p.a., - w zależności od ustalenia co do terminu umorzyć postępowanie (w wypadku stwierdzenia jego uchybienia, jak wskazano wyżej) lub w razie uznania, że wniosek złożono w terminie: - zbadać czy faktycznie istnieją przesłanki wznowienia, na które powołali się skarżący (po ewentualnym rozważeniu ich istnienia także w kontekście art. 145 § 2 k.p.a.), po czym wydać decyzję o odmowie uchylenia decyzji dotychczasowej (po stwierdzeniu ich braku), bądź w wypadku ich istnienia merytorycznie rozpatrzyć sprawę i wydać rozstrzygnięcie o jakim mowa w art. 151 k.p.a.