II SA/Gd 637/15

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Janina Guść (spr.) Sędziowie: Sędzia WSA Dorota Jadwiszczok Sędzia WSA Mariola Jaroszewska Protokolant Asystent sędziego Krzysztof Pobojewski po rozpoznaniu w dniu 8 czerwca 2016 r. w Gdańsku na rozprawie sprawy ze skargi A Spółki z ograniczoną odpowiedzialnością w G. na decyzję Wojewody z dnia 7 września 2015 r. nr [...] w przedmiocie uchylenia decyzji w sprawie zatwierdzenia projektu rozbiórki i udzielenia pozwolenia na rozbiórkę obiektu budowlanego oddala skargę. A. wniosła skargę na decyzję Wojewody z dnia 7 września 2015 r. utrzymującą w mocy decyzję Prezydenta Miasta z dnia 1 lipca 2015 r., którą odmówiono uchylenia decyzji tego organu z dnia 23 stycznia 2015 r. zatwierdzającej projekt rozbiórki i udzielającej inwestorowi T. W. pozwolenia na rozbiórkę budynku mieszkalnego przy ul. P. w G., działka nr [...] obr. G. Zaskarżoną decyzję podjęto w następujących okolicznościach faktycznych i prawnych: A. wystąpiła do organu architektoniczno-budowlanego o uznanie jej za stronę postępowania administracyjnego w sprawie rozbiórki budynku mieszkalnego przy ul. P., jak również w postępowaniu o pozwolenie na budowę dla przedmiotowej działki nr [...]. Prezydent Miasta wezwał skarżącą do sprecyzowania czy wniosek stanowi wniosek o wznowienie postępowania w sprawie ostatecznej decyzji nr [...] z dnia 23 stycznia 2015 r. o pozwoleniu na rozbiórkę. Pismem z dnia 23 kwietnia 2015 r. skarżąca poinformowała, że o istnieniu decyzji dowiedziała się z pisma Prezydenta Miasta z dnia 30 marca 2015 r., a jej pismo z dnia 9 marca 2015 r. należy traktować jako wniosek o wznowienie postępowania w sprawie zakończonej ostateczną decyzją Prezydenta Miasta z dnia 23 stycznia 2015 r. o pozwoleniu na rozbiórkę, z uwagi na fakt, że strona bez własnej winy nie brała udziału w tym postępowaniu (art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a.). Postanowieniem z dnia 11 maja 2015 r. Prezydent Miasta wznowił postępowanie na podstawie art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a. Decyzją z dnia 1 lipca 2015 r. Prezydent Miasta odmówił uchylenia decyzji ostatecznej z dnia 23 stycznia 2015 r. o pozwoleniu na rozbiórkę budynku mieszkalnego przy P. w G., dz. nr [..], obręb G. W uzasadnieniu decyzji organ wskazał, że planowana rozbiórka nie będzie miała wpływu na ograniczenie sposobu zagospodarowania i użytkowania działki skarżącej, a budynek będący przedmiotem rozbiórki zlokalizowany jest w odległości 9 m od granicy jej działki. Inwestor uzyskał zgodę Miejskiego Konserwatora Zabytków na prowadzenie robót rozbiórkowych w otoczeniu zabytku, a projekt budowlany spełnia wymogi przewidziane prawem. Organ wskazał, że obszar oddziaływania przedmiotowego zamierzenia ogranicza się do działki nr [...] należącej do inwestora, wnioskodawca nie posiada zatem przymiotu strony w tym postępowaniu. W odwołaniu od powyższej decyzji A. zakwestionowała odmowę uchylenia decyzji zezwalającej na rozbiórkę obiektu budowlanego na działce nr [...] w G. wyjaśniając, że organ nie rozważył przesłanki wznowienia postępowania w postaci wskazanych przez wnioskodawcę nowych dowodów potwierdzających faktyczny przebieg sieci wodociągowej przez działkę nr [...]. Odwołująca się zarzuciła brak zastosowania przy ocenie jej interesu prawnego art. 28 k.p.a., a zastosowanie przepisu art. 28 ust. 2 ustawy Prawo budowlane, który jest bardziej restrykcyjny. Wskazała ona, że jako właściciel nieruchomości sąsiadującej z działką, na której mają odbywać się prace rozbiórkowe, będzie narażona na negatywne konsekwencje tych robót, m.in. zagrożenie dla ciągłości dostaw wody z powodu niebezpieczeństwa przerwania sieci wodociągowej. Przez teren nieruchomości objętej inwestycją przebiega czynny wodociąg zasilający w wodę sąsiednie nieruchomości, w tym nieruchomości skarżącej. Ewentualne uszkodzenie wodociągu przy rozbiórce spowoduje awarię i będzie miało konkretne negatywne skutki dla odwołującej w postaci przerwy w dostawie wody. Ponadto wskazała ona, że ul. P. kończy się przy posesji położonej na działce nr [...], jedyny istniejący dojazd do w/w działki jest możliwy i odbywa się od strony ul. P., tj. obok nieruchomości Spółki przy ul. P. i prowadzenie robot rozbiórkowych będzie miało wpływ na dojazd oraz dojście do budynków Spółki, bezpieczeństwo pracowników i klientów Spółki oraz na prowadzenie przez nią działalności gospodarczej. Rozpoznając odwołanie Wojewoda decyzją z dnia 7 września 2015 r. utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję. Uzasadniając rozstrzygnięcie Wojewoda wskazał, że ocenę statusu strony w postępowaniu o pozwolenie na budowę należy dokonywać na podstawie przepisów art. 28 ust. 2 Prawa budowlanego, który wskutek zastosowania art. 3 pkt 6 Prawa budowlanego, obejmuje również pozwolenie na rozbiórkę. Oceniając interes prawny skarżącej organ wskazał, że z projektu wyburzenia budynku wynika, iż rozbiórce podlega budynek mieszkalny w całości znajdujący się na działce nr [...]. Rozbierany budynek znajduje się w odległości 9 m od granicy z działką nr [...] oraz 1,9 m od granicy z działką nr [...], która to ze względu na wysokość rozbieranego budynku i jego odległość od granicy działki mniejszą od połowy wysokości rozbieranego budynku znajduje się w obszarze oddziaływania planowanego zamierzenia. Z opisu technicznego projektu wyburzenia budynku wynika, że przed przystąpieniem do rozbiórki budynku należy odciąć wszystkie podłączenia rozbieranego budynku do sieci zewnętrznych, pozostawić należy przyłącze wody, kanalizacji sanitarnej i prądu. Z opisu projektu rozbiórki nie wynika, że rozbiórką jest objęty przewód wodociągowy przebiegający po działce nr [...]. Zatem brak jest podstaw do twierdzenia, że przedmiotowa rozbiórka pozbawi skarżącą dostawy wody do jej nieruchomości. Organ wskazał, że przewód wodociągowy dostarczający wodę do nieruchomości skarżącej jest zasilany z ulicy P., a nie od strony działki nr [...]. Wskazano również, że działka nr [...] położona w G. przy ul. P. nie jest obciążona żadną służebnością gruntową na rzecz skarżącej, a związaną z istniejącym na działce przewodem wodociągowym rozprowadzającym wodę na teren działek sąsiednich. Wojewoda stwierdził, że przedmiotowa rozbiórka nie narusza przepisów odrębnych wynikających z ustawy Prawo budowlane, a zawartych: w ustawie Prawo wodne tj.: Dz. U. z 2015 r., poz. 469), ustawie o drogach publicznych (tj.: Dz.U. z 2015 r., poz. 460), ustawie Prawo atomowe (tj.: Dz.U. z 201r., poz. 1512), ustawie o Ochronie zabytków i opiece nad zabytkami, (j.t. Dz. U. z 2014r., poz. 1446), ustawie o Transporcie kolejowym (tj.: Dz.U. z 2013 r., poz. 1594), ustawie Prawo ochrony środowiska (tj.: Dz.U. z 2013 r., poz. 1232), ustawie o ochronie przyrody (tj.: Dz.U. z 2013 r., poz. 627), ustawie o ochronie terenów byłych hitlerowskich obozów zagłady (Dz.U. Nr 41, poz. 412 z 1999 r.) oraz rozporządzeniu Ministra Infrastruktury w sprawie wymagań w zakresie odległości i warunków dopuszczających usytuowanie drzew i krzewów, elementów ochrony akustycznej i wykonywania robót ziemnych w sąsiedztwie linii kolejowej, a także sposobu urządzania i utrzymywania zasłon odśnieżnych oraz pasów przeciwpożarowych (j.t. Dz.U. z 2014 r., poz. 1227), rozporządzeniu Ministra Środowiska w sprawie składowisk odpadów (tj.: Dz.U. z 2013 r., poz. 523), rozporządzeniu Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji w sprawie ochrony przeciwpożarowej budynków, innych obiektów budowlanych i terenów (Dz.U. Nr 109, poz. 719 z 2010r.), rozporządzeniu Ministra Infrastruktury w sprawie przepisów techniczno-budowlanych dotyczących autostrad płatnych (Dz.U. Nr 12, poz. 116 z 2002r.). Organ stwierdził, że dokonując w postępowaniu odwoławczym oceny zakresu występowania obszaru oddziaływania przedmiotowej rozbiórki, nie znalazł przepisów prawa budowlanego oraz przepisów odrębnych, których ewentualne naruszenie dotyczyłoby interesu prawnego skarżącej, a przedmiotowa rozbiórka naruszałaby je w sposób uniemożliwiający skarżącej korzystanie z pełni praw właścicielskich do swej nieruchomości lub też korzystanie z nieruchomości zgodnie z jej przeznaczeniem wynikającym ze społeczno-gospodarczego przeznaczenia terenu. W odniesieniu do zarzutu braku rozważenia przesłanki wznowienia w postaci nowych okoliczności faktycznych lub nowych dowodów Wojewoda stwierdził, że w żadnym z pism skarżąca nie wskazała takiej podstawy wznowienia, dlatego też nie był uprawniony do badania tej przesłanki wznowieniowej. Wobec braku posiadania przez skarżącą przymiotu strony postępowania administracyjnego dotyczącego nieruchomości położonej przy ul. P., Wojewoda nie znalazł podstaw do uznania odwołania za zasadne i zgodnie z dyspozycją art. 138 §1 pkt 1 k.p.a. niniejszym utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję Prezydenta Miasta. W skardze na powyższą decyzję A. zarzuciła: 1. naruszenie art. 138 § 1 k.p.a. poprzez utrzymanie w mocy wadliwej decyzji Prezydenta Miasta, 2. naruszenie art. 7, art. 77 § 1 i art. 80 k.p.a. poprzez uchybienia w zakresie postepowania wyjaśniającego, w którym pominięto okoliczność przebiegu wodociągu udokumentowaną stosowaną mapą uzbrojenia, co mogło wpłynąć na uprawnienia skarżącej jako strony, wskazano nadto, że na terenie nieruchomości nr [...] geodeta zinwentaryzował przebieg przyłączy wodociągowych do budynków mieszkalnych m.in. na ul. P., 3. naruszenie art. 8, art. 11 i art. 107 § 3 k.p.a. poprzez wadliwe uzasadnienie decyzji, 4. naruszenie art. 28 k.p.a. poprzez jego niezastosowanie w sytuacji, gdy organ powinien zastosować go w sprawie dotyczącej pozwolenia na rozbiórkę, 5. naruszenie art. 5 ust. 1 pkt 9 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane, poprzez nieuwzględnienie wpływu, jaki mogą mieć roboty budowlane na działce nr [...] na uprawnienia skarżącej i tym samym niezabezpieczenie jej interesu poprzez dopuszczenie jej do udziału w postępowaniu, 6. naruszenie art. 28 ust. 2 Prawa budowlanego poprzez jego błędne zastosowanie w sprawie dotyczącej pozwolenia na rozbiórkę, na co powołano orzecznictwo sądowoadministracyjne. Mając powyższe na uwadze, skarżąca wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji. Z uzasadnienia skargi wynika, że skarżąca kwestionuje błędną ocenę jej statusu strony, kwestionuje, że oceny w tym zakresie wadliwe dokonano w oparciu o art. 28 ust. 2 Prawa budowlanego, nie uwzględniono wszystkich okoliczności faktycznych kształtujących jej interes w niniejszej sprawie, w tym przede wszystkim przebiegu sieci wodociągowej dostarczającej wodę do jej posesji przebiegającej przez działkę nr [...]. W odpowiedzi na skargę Wojewoda wniósł o jej oddalenie, podtrzymując argumentację sformułowaną w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Na rozprawie w dniu 8 czerwca 2016 r. Prezes Zarządu skarżącej H. S. wyjaśniła, że dostarczanie wody do nieruchomości skarżącej odbywa się wodociągiem od strony działki nr [...]. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku zważył, co następuje: Zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2014 r., poz. 1647) oraz art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., nr 270 ze zm.), zwanej dalej p.p.s.a., sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, tj. kontrolę zgodności zaskarżonego aktu z przepisami postępowania administracyjnego, a także prawidłowości zastosowania i wykładni norm prawa materialnego. W myśl art. 145 § 1 p.p.s.a., sąd uwzględnia skargę na decyzję lub postanowienie i orzeka o ich uchyleniu w sytuacji, gdy stwierdzi naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego, lub inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Kontrolując w świetle powyższych kryteriów zaskarżoną decyzję Sąd stwierdził, że nie narusza ona prawa w sposób, który miałby wpływ na wynik sprawy. Zaskarżona decyzja Wojewody oraz poprzedzająca ją decyzja Prezydenta Miasta podjęte zostały w wyniku wznowienia postępowania zakończonego decyzją ostateczną o pozwoleniu na rozbiórkę. Inicjatorem wznowienia postępowania w powyższej sprawie była skarżąca Spółka, która na podstawie przesłanki z art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a. z powodu pominięcia jej jako strony przy rozpoznawaniu sprawy pozwolenia na rozbiórkę, ubiegała się o jej ponowne rozpoznania ze swoim udziałem. Swój interes prawny jako strony postępowania w sprawie pozwolenia na rozbiórkę obiektu znajdującego się na działce nr [...] wywodziła ona z faktu przysługiwania jej prawa własności działki nr [...] bezpośrednio sąsiadującej z terenem objętym inwestycją oraz z oddziaływania planowanej rozbiórki na jej nieruchomości poprzez niebezpieczeństwo ograniczenia dostaw wody oraz utrudnienia komunikacyjne. Celem wznowienia postępowania w sprawie zakończonej decyzją ostateczną jest zbadanie prawidłowości ostatecznego rozstrzygnięcia podjętego w trybie jurysdykcyjnym. Wznowienie postępowania może być wykorzystywane tylko w razie wystąpienia nadzwyczajnych okoliczności określonych w art. 145 § 1, art. 145a § 1 i art. 145b § 1 k.p.a. Instytucja ta stwarza możliwość ponownego rozpoznania i rozstrzygnięcia sprawy administracyjnej zakończonej decyzją ostateczną, jeżeli postępowanie w którym ona zapadła, było dotknięte kwalifikowaną wadliwością wyliczoną w sposób enumeratywny w k.p.a. Wznowienie postępowania polega więc na tym, że sprawa, która została już zakończona przez wydanie decyzji ostatecznej jest ponownie rozpatrywana w administracyjnym toku instancji. Wznowienie postępowania z powodu przesłanki określonej w art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a. może nastąpić wyłącznie na wniosek strony. Z podaniem o wznowienie postępowania na tej podstawie wystąpić tylko osoba, która w postępowaniu zwykłym nie uczestniczyła, lecz może wykazać istnienie swego interesu prawnego lub obowiązku w rozumieniu art. 28 k.p.a. lub przepisów szczególnych, w tym m.in. art. 28 ust. 2 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowalne (tj.: Dz.U. z 2016 r., poz. 23). Kluczowa dla rozstrzygnięcia niniejszej sprawy była kwestia, czy skarżącej Spółce jako właścicielowi nieruchomości sąsiadującej z działką, na której planowana jest rozbiórka, przysługuje status strony postępowania. Organy ustaliły, że planowana rozbiórka nie będzie miała wpływu na nieruchomość skarżącej, w sprawie nie zaistniała zatem podstawa wznowienia postępowania określona w art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a. Odmówienie skarżącej przymiotu strony postępowania w sprawie pozwolenia na rozbiórkę jest uzasadnione. W sprawie oceny = wymagało w oparciu o jaki przepis należy oceniać przymiot strony w prowadzonym postępowaniu - w oparciu o art. 28 ust. 2 Prawa budowlanego czy też art. 28 k.p.a. Organ odwoławczy powołał się w tym zakresie na art. 28 ust 2 Prawa budowlanego, skarżąca zarzucała, że przymiot strony winien być w niniejszej sprawie oceniany na podstawie art. 28 k.p.a. Art. 28 ust. 1 Prawa budowlanego stanowi, że roboty budowlane można rozpocząć jedynie na podstawie decyzji o pozwoleniu na budowę, z zastrzeżeniem art. 29-31. Zgodnie z art. 28 ust. 2 Prawa budowlanego stronami w postępowaniu w sprawie pozwolenia na budowę są inwestor oraz właściciele, użytkownicy wieczyści lub zarządcy nieruchomości znajdujących się w obszarze oddziaływania obiektu. Powołany w art. 28 ust. 1 Prawa budowlanego art. 31 reguluje pozwolenie na rozbiórkę obiektu budowlanego. Zatem kwestia pozwolenia na rozbiórkę unormowana jest odrębnie i nie znajduje do niej zastosowania norma art. 28 ust. 2 Prawa budowlanego. Zawarte w skardze stanowisko, że ocena przymiotu strony postępowania winna być dokonana w oparciu o art. 28 k.p.a. jest zatem prawidłowe. Przepis art. 28 k.p.a. stanowi, że stroną postępowania jest każdy, czyjego interesu prawnego dotyczy postępowanie albo kto żąda czynności ze względu na swój interes prawny lub obowiązek. Art. 28 ust. 2 Prawa budowlanego jest bardziej restrykcyjny i zawęża krąg podmiotów, mających przymiot strony w postępowaniu dotyczącym pozwolenia na budowę w stosunku do art. 28 k.p.a. Z okoliczności sprawy nie wynika jednak, by skarżącej przysługiwał przymiot strony także przy poszerzeniu kręgu stron postępowania i jego ocenie na gruncie art. 28 k.p.a. Naruszenie prawa przez organ odwoławczy w tym zakresie nie miało zatem wpływu na wynik sprawy. Art. 28 k.p.a. nie stanowi samoistnej normy prawnej, ustalenie interesu prawnego lub obowiązku prawnego może nastąpić tylko w związku z normą prawa materialnego. Interes prawny ma charakter materialnoprawny, oparty więc jest na normach administracyjnego prawa materialnego, gdzie musi istnieć norma prawa przewidująca w określonym stanie faktycznym i w odniesieniu do konkretnego podmiotu możliwość wydania określonego aktu. Mieć interes prawny w postępowaniu administracyjnym znaczy to samo, co ustalić przepis prawa materialnego powszechnie obowiązującego, na którego podstawie można żądać zaniechania lub ograniczenia czynności organu sprzecznych z potrzebami danego podmiotu - strony postępowania (art. 28 k.p.a.). Od tak pojmowanego interesu prawnego należy odróżnić interes faktyczny, to jest sytuację, w której dany podmiot (osoba) jest wprawdzie bezpośrednio zainteresowana rozstrzygnięciem sprawy administracyjnej, nie może jednak tego zainteresowania poprzeć przepisami prawa, mającego stanowić podstawę skierowania żądania w zakresie podjęcia stosownych czynności przez organ administracji. (por. wyrok NSA z dnia 12 kwietnia 2011 sygn. II OSK 644/10 www.nsa. gov.pl) Kwestionowana w postępowaniu wznowieniowym decyzja dotyczy rozbiórki budynku położonego na działce nr [...]. Zgodnie z przedłożonym przez inwestora projektem wyburzenia budynku rozbiórce podlegać miał cały budynek dwukondygnacyjny, położony w odległości 13 m od budynku znajdującego się na działce nr [...] stanowiącej własność skarżącej. Sam fakt sąsiedztwa z działką, na której znajduje się obiekt podlegający rozbiórce nie stwarza po stronie jej właściciela interesu prawnego w rozpoznaniu sprawy. Skarżąca swojego interesu prawnego w postępowaniu mającym za przedmiot pozwolenie na rozbiórkę obiektu budowlanego na działce nr [...] upatrywała w fakcie, że przez teren tej działki przebiega wodociąg doprowadzający wodę do działki skarżącej o nr [...] i przeprowadzenie robót doprowadzi do odcięcia dostaw wody do nieruchomości skarżącej. Wskazać należy, że woda do nieruchomości skarżącej nie jest doprowadzana przez sieć wodociągową znajdującą się na działce nr [...]. Z map geodezyjnych wynika, że wodociąg oznaczony symbolem wA50 przebiega przez działkę nr [...] i [...] oraz inne działki, w tym działki o nr [..]-[..]. Z materiałów zgromadzonych w sprawie, w tym z oświadczenia złożonego przez przedstawiciela skarżącej Spółki na rozprawie w dniu 8 czerwca 2016 r. wynika, że skarżąca uzyskuje wodę z wodociągu od strony działki nr [...]. Skoro woda do nieruchomości skarżącej doprowadzana jest od strony działki nr [...], a nie od strony działki nr [...], to jakiekolwiek zabiegi związane z realizacją robót rozbiórkowych na działce nr [...], nie będą w żaden sposób oddziaływać na zaopatrzenie w wodę obiektu na działce nr [...]. Natomiast ewentualne naruszenie interesów działek nr [...]-[..] nie kształtuje interesu prawnego skarżącej, który musi być własny i indywidulany. Nadto wskazać należy, że zgodnie z projektem wyburzenia budynku, w toku robót rozbiórkowych planowano pozostawienie przyłącza wody, kanalizacji sanitarnej i prądu do celów budowlanych (str. 7). Oceniając argumenty skarżącej odnoszące się do przewidywanego przez nią negatywnego oddziaływania robót budowlanych na działce nr [...] na jej nieruchomość poprzez niebezpieczeństwo odcięcia dostaw wody Sąd, za orzekającymi w sprawie organami, uznał je za nieuzasadnione. Za niezasadny Sąd uznał także argument dotyczący utrudnień w prowadzeniu działalności gospodarczej w związku z utrudnionym dojazdem do nieruchomości. Fakt, że obie nieruchomości położone są przy tej samej ulicy P., a prace rozbiórkowe mogą wiązać się ze wzmożeniem ruchu pojazdów, nie kreuje interesu prawnego skarżącej opartego na normie prawa materialnego, co najwyżej świadczyć może o interesie faktycznym w tym zakresie. Na marginesie wskazać należy, że analiza czy skarżącej przysługiwałby przymiot strony postępowania na podstawie art. 28 ust. 2 Prawa budowlanego, doprowadziła organ odwoławczy do słusznego wniosku, że nieruchomości skarżącej nie znajduje się w obszarze oddziaływania planowanych robót. Projektowana inwestycja nie ogranicza bowiem możliwości zagospodarowania bądź korzystania z działki skarżącej. Zaskarżone rozstrzygnięcie mimo częściowo błędnego uzasadnienia jest zgodne z prawem. W sprawie brak było podstaw do uchylenia decyzji przewidzianej w art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a., co zgodnie z art. 151 § 1 pkt 1 k.p.a. uzasadniało odmowę uchylenia decyzji badanej w postępowaniu wznowieniowym. Mając powyższe na względzie, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku na podstawie art. 151 p.p.s.a. oddalił skargę jako niezasadną.