II SA/Gd 638/19

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w następującym składzie: Przewodniczący: Sędzia WSA Diana Trzcińska po rozpoznaniu w dniu 29 października 2019 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi B. Ż. na postanowienie Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia 26 sierpnia 2019 r., nr [...] w przedmiocie stwierdzenia bezczynności w sprawie wykonania robót budowlanych postanawia: 1. odrzucić skargę, 2. zwrócić skarżącemu B. Ż. ze Skarbu Państwa – Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku 100 (sto) złotych uiszczonych tytułem wpisu sądowego. B. Ż. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego skargę na postanowienie Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego 26 sierpnia 2019 r. w przedmiocie stwierdzenia bezczynności w sprawie wykonania robót budowlanych. W treści uzasadnienia postanowienia organ ten zawarł pouczenie, że nie przysługuje na nie zażalenie. W odpowiedzi na skargę Inspektor Wojewódzki wniósł o jej odrzucenie, wskazując że kontrola sądowa nie obejmuje postanowień wydanych w postępowaniu administracyjnym, na które nie przysługuje zażalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga na postanowienie Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z 26 sierpnia 2019 r., wydane na podstawie art. 37 § 6 k.p.a., podlega odrzuceniu jako niedopuszczalna. Przedmiot skargi do sądu administracyjnego jest ściśle określony przepisami prawa. Sąd administracyjny kontroluje legalność działalności organów administracji publicznej sprawowanej we władczych formach wymienionych w art. 3 § 2 pkt 1 – 9 oraz § 2a ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j. Dz. U. z 2018 r., poz. 1302 ze zm., dalej jako p.p.s.a.). W szczególności zaś, w odniesieniu do kontroli rozstrzygnięć wydawanych przez organy administracji w formie postanowień - a właśnie taki akt uczyniono przedmiotem skargi - zgodnie z art. 3 § 2 pkt 2 p.p.s.a., kontrola ta obejmuje orzekanie w sprawach skarg na postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także na postanowienia rozstrzygające sprawę co do istoty (podkreślenie sądu). Mając na uwadze powyższe, w celu ustalenia, czy postanowienie będące przedmiotem skargi może być kontrolowane przez sąd administracyjny, należy sprawdzić, czy mieści się ono w ww. kategorii postanowień, a więc czy jest ono zaskarżalne zażaleniem, czy kończy postępowanie, bądź też jest postanowieniem rozstrzygającym sprawę co do istoty. Niewątpliwie, postanowienie zawierające wskazanie, że organ I instancji nie dopuścił się bezczynności, wydawane w trybie art. 37 § 6 k.p.a., nie jest postanowieniem kończącym postępowanie, a także nie jest to postanowienie orzekające o istocie sprawy, gdyż ma wyłącznie charakter procesowy. Pozostaje zatem do oceny, czy postanowienie to jest zaskarżalne zażaleniem. W postępowaniu administracyjnym obowiązuje zasada, że na wydane w toku postępowania postanowienie służy stronie zażalenie, gdy Kodeks postępowania administracyjnego tak stanowi (art. 141 § 1 k.p.a.) lub gdy przewiduje to przepis szczególny. Jak wskazuje się w orzecznictwie, postanowienie wydane w wyniku rozpatrzenia ponaglenia jest rozstrzygnięciem podejmowanym w ramach nadzoru organu wyższego stopnia nad organami niższego stopnia. Nie jest zatem postanowieniem rozstrzygającym sprawę co do istoty, jako że jego celem jest jedynie spowodowanie, aby tego rodzaju rozstrzygnięcie (co do istoty) zostało podjęte w sytuacji, gdy organ administracji pozostaje w bezczynności lub w sposób przewlekły prowadzi postępowanie, albo też poinformowanie strony, że jej zarzuty w tym zakresie ocenione zostały jako niezasadne. Jak wskazano powyżej, nie kończy też ono postępowania administracyjnego, a jednocześnie - art. 37 § 6 k.p.a. nie zawiera normy, która uprawniałaby adresata postanowienia do wniesienia zażalenia. Wobec tego orzecznictwo przyjmuje, że postanowienie tego rodzaju jest niezaskarżalne (por. postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu z 15 stycznia 2019 r. sygn. akt II SA/Po 1139/18 Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych, http://orzeczenia.nsa.gov.pl). Podobne stanowisko wyrażano także przed zmianą treści art. 37 k.p.a., który do dnia 1 czerwca 2017 r. przewidywał środek prawny pod nazwą zażalenie na niezałatwienie sprawy w terminie, a także na gruncie wcześniej obowiązujących przepisów o postępowaniu sądowoadministracyjnym. Skoro zatem, jak wskazano powyżej, postanowienie, będące przedmiotem skargi, nie stanowi aktu, który podlega kontroli sądów administracyjnych, bowiem nie stanowi aktu wymienionego w art. 3 § 2 pkt 2 p.p.s.a., to wniesiona na nie skarga jest niedopuszczalna. Zgodnie bowiem z art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a. sąd odrzuca skargę, jeżeli z innych powodów niż wymienione w pkt 1 - 5a tego przepisu, jej wniesienie jest niedopuszczalne. Zaznaczyć natomiast należy, że skarżącemu nadal przysługuje skarga na bezczynność Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego, którą może wnieść do sądu administracyjnego w każdym czasie, skoro wyczerpał tryb przewidziany w art. 37 § 1 pkt 1 k.p.a. Wobec powyższego, Wojewódzki Sąd Administracyjny stwierdzając, że skarga, jako obejmująca akt nie wymieniony w art. 3 § 2 p.p.s.a., jest niedopuszczalna, odrzucił ją na podstawie 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a. (punkt 1 postanowienia). W punkcie drugim rozstrzygnięcia sąd, na podstawie art. 232 § 1 pkt 1 p.p.s.a., z urzędu nakazał zwrot na rzecz skarżącego całego uiszczonego w niniejszej sprawie wpisu od skargi, jako że jej odrzucenie nastąpiło przed rozpoczęciem rozprawy.