II SA/Gd 639/07

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Jolanta Górska (spr.) Sędziowie: Sędzia WSA Janina Guść Sędzia WSA Mariola Jaroszewska Protokolant Starszy Sekretarz Sądowy Katarzyna Gross po rozpoznaniu w dniu 16 kwietnia 2008 r. na rozprawie sprawy ze skargi I. G. i T. G. na decyzję Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia 24 lipca 2007 r., nr [...] w przedmiocie nałożenia określonych obowiązków w celu doprowadzenia wykonanych robót budowlanych do stanu zgodnego z prawem 1. oddala skargę, 2. zasądza od Skarbu Państwa – Wojewódzkiego Sadu Administracyjnego w Gdańsku na rzecz adwokata P. P. kwotę 292,80 zł (dwieście dziewięćdziesiąt dwa złote osiemdziesiąt groszy) tytułem kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu. Decyzją z dnia 24 lipca 2007r. Nr [...]Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego utrzymał w mocy decyzję Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia 3 listopada 2006r. Nr [...] w zakresie nakazania I. i T. G., jako właścicielom lokalu mieszkalnego nr 3 zlokalizowanego w budynku wielorodzinnym na działce nr 2/1 w C. przy ul. Batorego 20, wykonania następujących robót budowlanych w celu usunięcia stwierdzonych nieprawidłowości: 1. usunięcia z przewodów kominowych rur stalowych rozprowadzających ciepłą i zimną wodę w pomieszczeniu łazienki, 2. uzupełnienia cegłą czerwoną i zaprawą murarską wykutych w kominie dwóch gniazd oraz uchylił zaskarżoną decyzję w zakresie terminu wykonania tych robót ustalając jednocześnie nowy termin wykonania robót do dnia 30 września 2007r. W uzasadnieniu decyzji organ odwoławczy wskazał, iż przepis art.66 ust. 1 ustawy Prawo budowlane stanowi, że w przypadku stwierdzenia, że obiekt budowlany jest w nieodpowiednim stanie technicznym albo jest użytkowany w sposób zagrażający życiu lub zdrowiu ludzi albo powoduje swym wyglądem oszpecenie otoczenia właściwy organ nakazuje w drodze decyzji usunięcie stwierdzonych nieprawidłowości, określając termin wykonania. Nakaz taki jest kierowany do właścicieli, zarządcy lub użytkownika obiektu budowlanego, na którym spoczywają obowiązki w zakresie napraw. W przedmiotowej sprawie organ nadzoru budowlanego nakazał właścicielom lokalu, w którym stwierdzono nieprawidłowości, tj. I. i T. G. usunięcie z przewodów kominowych rur oraz zamurowanie dwóch gniazd w kominie decyzją z 3 listopada 2006r. Nakaz ten został poparty § 140 ust. 1 Rozporządzenia Ministra Infrastruktury z 12 kwietnia 2002r. w sprawie warunków technicznych jakim powinny odpowiadać budynki oraz Polską Normą nr PN-89/B-10425 dot. przewodów dymowych, spalinowych i wentylacyjnych murowanych z cegły. Wskazany wyżej przepis § 140 ust. 1 stanowi, że przewody (kanały) kominowe w budynku wentylacyjne, spalinowe i dymowe prowadzone w ścianach budynku w obudowach trwale połączonych z konstrukcją lub stanowiące konstrukcje samodzielne powinny mieć wymiary przekroju, sposób prowadzenia i wysokość stwarzający potrzebny ciąg, zapewniający wymaganą przepustowość oraz spełniający wymagania określone w Polskich Normach. Skoro istniejące przewody kominowe nie spełniają wymaganych przesłanek, które zostały potwierdzone w toku postępowania przez organ I instancji oraz wykonaną ekspertyzą, to nakaz usunięcia stwierdzonych nieprawidłowości w zaskarżonej decyzji jest prawnie uzasadniony. W ocenie organu odwoławczego Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego miał również podstawę do nakazania usunięcia stwierdzonych nieprawidłowości w trybie art.66 ust. 1 pkt 2, bowiem niewątpliwie stwierdzone nieprawidłowości (zagruzowanie przewodu kominowego) mogą zagrażać życiu lub zdrowiu ludzi lub bezpieczeństwu mienia. Organ odwoławczy uchylił zaskarżoną decyzję w zakresie terminu i nakazał usunięcie nieprawidłowości w przewodach kominowych wymienionych w sentencji zaskarżonej decyzji do dnia 30 września 2007r. Odnosząc się do odwołania I. i T. G., którzy twierdzili, że nigdy nie dokonywali w mieszkaniu żadnej przebudowy, a mieszkanie w takim stanie zakupili od Urzędu Miasta organ odwoławczy wyjaśnił, że fakt ten w świetle obowiązujących przepisów nie ma znaczenia. Ponadto w dniu 14 listopada 2006r. przedstawiciel zarządcy nieruchomości oświadczył, że armatura sanitarna w łazience została zamontowana przez Państwa G., użytkujących mieszkanie od 1976r. Zgodnie z art. 548 §1 kodeksu cywilnego z chwilą wydania rzeczy sprzedanej przechodzą na kupującego korzyści i ciężary związane z rzeczą oraz niebezpieczeństwo przypadkowej utraty mienia. A zatem od chwili nabycia mieszkania jego nowi właściciele są zobowiązani do usunięcia nieprawidłowości, gdyż zgodnie z art. 61 ustawy Prawo budowlane właściciel lub zarządca obiektu budowlanego jest obowiązany utrzymywać i użytkować obiekt zgodnie z zasadami określonymi w art. 5 ust.2 ustawy, tj. w sposób zgodny z jego przeznaczeniem i wymaganiami ochrony środowiska oraz utrzymywać w należytym stanie technicznym i estetycznym nie dopuszczając do nadmiernego pogorszenia jego właściwości użytkowych i sprawności technicznej, a w szczególności w zakresie związanymi wymaganiami o których mowa w ust. 1 pkt 1 -7. W skardze na powyższą decyzję do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku I. i T. G. zarzucili, że postępowanie prowadzono na podstawie prawa budowlanego z 1994 roku, podczas gdy sprawa dotyczy lat 1970- 1980. Nadto stwierdzili, że nie powinni być stroną tego postępowania, gdyż nie oni wykonali przedmiotowe prace budowlane. Skarżący wykupili mieszkanie w 2000r. i dotąd nie dokonywali żadnej przebudowy. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie z przyczyn wskazanych w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z treścią art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. nr 153, poz. 1269) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta co do zasady sprawowana jest pod względem zgodności z prawem. Skarga wniesiona w niniejszej sprawie jest nieuzasadniona. Zaskarżona decyzja nie narusza bowiem przepisów postępowania ani też przepisów prawa materialnego. Zaskarżoną decyzją Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego utrzymał w mocy decyzję organu pierwszej instancji nakazującą I. i T. G. usunięcie stwierdzonych nieprawidłowości poprzez wykonanie robót budowlanych związanych usunięciem z przewodów kominowych rur stalowych rozprowadzających ciepłą i zimną wodę w pomieszczeniu łazienki oraz uzupełnieniem cegłą czerwoną i zaprawą murarską wykutych w kominie dwóch gniazd. Organ uchylił decyzję organu I instancji jedynie w zakresie terminu wykonania tych robót ustalając go na dzień 30 września 2007 r. W ocenie Sądu orzekające w sprawie organy administracji przeprowadziły postępowanie zgodnie z wymogami określonymi w art. 7, 77 § 1 i 80 Kpa, prawidłowo ustaliły stan faktyczny sprawy i wyjaśniły wszystkie istotne okoliczności sprawy. Podstawę prawną zaskarżonej decyzji stanowi przepis art. 66 ust. 1 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane (tekst jednolity: Dz. U. z 2006 r. Nr 156, poz. 1118 ze zm.). Zgodnie z jego treścią w przypadku stwierdzenia nieodpowiedniego stanu technicznego obiektu budowlanego albo użytkowania go w sposób zagrażający życiu lub zdrowiu ludzi, środowisku lub bezpieczeństwu mienia, organ nadzoru budowlanego wydaje decyzję nakazującą usunięcie stwierdzonych nieprawidłowości określając termin wykonania obowiązku. Z powołanego przepisu wynika zatem, że w wypadku, gdy organ nadzoru budowlanego stwierdzi użytkowanie obiektu budowlanego, który faktycznie nie odpowiada wymaganiom technicznym określonym powszechnie obowiązującymi przepisami prawa budowlanego organ ten powinien nakazać w drodze decyzji, usunięcie stwierdzonych nieprawidłowości (por. wyrok Sądu Najwyższego z dnia 3 października 2003 r., III RN 101/2002, OSNP 2004, nr 14, poz. 238). W niniejszej sprawie bezsporne jest, że w lokalu stanowiącym własność skarżących zostały wykute dwa gniazda w kominie, jak również że przez komin przebiegają rury rozprowadzające w łazience ciepłą i zimną wodę. Stan taki jest sprzeczny z obowiązującymi przepisami prawa. Istniejący stan faktyczny powoduje, że omawiany obiekt budowlany narusza przepisy obecnie obowiązującego rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz. U. Nr 75, poz. 690 ze zm.). Zgodnie bowiem z § 140 ust. 1 i 2 przewody (kanały) kominowe w budynku wentylacyjne, spalinowe i dymowe prowadzone w ścianach budynku w obudowach trwale połączonych z konstrukcją lub stanowiące konstrukcje samodzielne powinny mieć wymiary przekroju, sposób prowadzenia i wysokość stwarzający potrzebny ciąg, zapewniający wymaganą przepustowość oraz spełniający wymagania określone w Polskich Normach oraz powinny być szczelne. Z powołanych przepisów wynika zatem, że w przewodzie kominowym nie mogą znajdować się żadne przeszkody zakłócające ciąg w kominie, w szczególności zaś przeprowadzenie przez przewód kominowy rur rozprowadzających wodę oraz wykucie gniazd narusza przepisy techniczno-budowlane, a tym samym stanowi o nieodpowiednim stanie technicznym obiektu w rozumieniu przepisu art. 66 ust. 1 pkt 2 ustawy. Prawidłowo więc organy nadzoru budowlanego nakazały współwłaścicielom wskazanego lokalu mieszkalnego usunięcie stwierdzonych nieprawidłowości poprzez wykonanie wskazanych robót, a mianowicie usunięcie znajdujących się w kominie rur raz w celu przywrócenia drożności przewodów i wymaganego przepisami przekroju komina, a tym samym jego szczelności, poprzez zamurowanie wykutych w ścianie komina gniazd. W ocenie sądu bezzasadny jest zarzut skarżących, że obowiązek z zaskarżonej decyzji nie powinien zostać na nich nałożony, jako że nie wykonali oni robót, które doprowadziły do nieodpowiedniego stanu technicznego przewodów kominowych. Uregulowanie zawarte w art. 66 prawa budowlanego w oparciu, o który nałożono obowiązek wykonania robót budowlanych nie wymienia wprawdzie podmiotu, na który mogą być nakładane przewidziane w nim obowiązki, to rozstrzygającą jest w tej mierze treść art. 61 Prawa budowlanego. Obowiązek utrzymania i użytkowania obiektu budowlanego zgodnie z zasadami, o których mowa w art. 5 ust. 2 Prawa budowlanego, spoczywa na właścicielu lub zarządcy (art. 61 Prawa budowlanego). Skarżący są właścicielami lokalu mieszkalnego nr 3 zlokalizowanego w budynku przy ul. Batorego 20 w C., w którym to lokalu wykonano roboty budowlane powodujące użytkowanie obiektu w sposób zagrażający życiu lub zdrowiu ludzi, środowisku lub bezpieczeństwu mienia oraz jego nieodpowiedni stan techniczny. Podkreślić przy tym należy, że wieloletni okres użytkowania obiektu budowlanego, w czasie którego właściwe organy nie zgłaszały żadnych zastrzeżeń, nie może prowadzić do wniosku, że organy nie mają obecnie prawnych możliwości nakładania na skarżących obowiązku likwidacji dokonanych przeróbek powodujących niebezpieczeństwo dla życia ludzi i mienia i niezgodnych z przepisami techniczno-budowlanymi. Organy nadzoru budowlanego były bowiem zobligowane na podstawie powołanych przepisów ustawy, do wydania takiego rozstrzygnięcia w celu doprowadzenia obiektu budowlanego do stanu zgodnego z prawem. Przedmiotowa sprawa została wszczęta w 2005r. a więc pod rządami ustawy Prawo budowlane z 1994r., a więc bez wątpienia w sprawie mają zastosowanie przepisy tejże ustawy jako ustawy obecnie obowiązującej. Z powyższych względów Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku na podstawie przepisu art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) oddalił skargę jako bezzasadną. O kosztach nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu Sąd orzekł na podstawie art. 250 ustawy oraz § 18 ust. 1 pkt 1 litera "c" i § 19 pkt 1 w związku z § 2 ust. 3 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu (Dz. U. Nr 163, poz. 1348 ze zm.)